II GSK 1131/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2099/20 o odrzuceniu skargi P. S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 39/20 w sprawie ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 października 2019 r. nr DSP-WNA.456.11.2018 w przedmiocie bezterminowego wykluczenia akcji z obrotu na rynku regulowanym oraz kary pieniężnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 39/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 października 2019 r. nr DSP-WNA.456.11.2018 w przedmiocie bezterminowego wykluczenia akcji z obrotu na rynku regulowanym oraz nałażenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że C. S.A. w W. nie ma organów, natomiast jej kurator, który wniósł skargę został ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy – XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt Wa XII Ns Rej KRS 40848/18/353, z którego wynika, że podstawą materialnoprawną jego wydania był art. 42 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm., dalej – "k.c."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kurator ustanowiony na mocy art. 42 k.c. nie jest uprawniony do bieżącego prowadzenia spraw spółki, a tym samym stałego zastąpienia ustawowych bądź statutowych organów osoby prawnej. Sąd uznał, że kurator nie może również reprezentować organów spółki w postępowaniu przed sądem administracyjnym, czyli w sprawach niezwiązanych ani z powołaniem organów spółki, ani jej likwidacją. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2020 r. stwierdzono prawomocność postanowienia z dnia 25 lutego 2020 r. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2099/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 39/20 ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 14 października 2019 r. nr DSP-WNA.456.11.2018 w przedmiocie bezterminowego wykluczenia akcji z obrotu na rynku regulowanym oraz nałażenia kary pieniężnej. Stwierdził, że skarga została złożona w prawidłowym trybie i w ustawowym, trzymiesięcznym terminie. Natomiast po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi Sąd uznał, że jest ona niedopuszczalna ze względów podmiotowych. Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 39/20 była decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 października 2019 r. wydana wobec C. S.A. w W. Podstawę prawną tej decyzji stanowiły: 1. art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 185 poz. 1439), dalej "ustawa o ofercie" w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 433), dalej "ustawa zmieniająca" w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy zmieniającej; 2. art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie (Dz.U. z 2009 r. nr 185 poz. 1439; następnie Dz.U. z 2013 r. poz. 1382) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 615), w zw. z art. 58 ust. 2 tej ustawy; 3. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie (Dz.U. z 2016 poz. 1639 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 791). Natomiast przedmiotem sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1229/18, z której skarżący wywiódł swój interes do wznowienia sprawy akt VI SA/Wa 39/20, była decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 24 kwietnia 2018 r. wydana wobec skarżącego. Podstawę prawną tej decyzji stanowiły: 1. art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 621 ze zm.); 2. art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1639), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 615) w zw. z art. 58 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem Sądu I instancji, z zestawienia powyższych spraw sądowoadministracyjnych wynika, że podstawy prawne ww. spraw są odrębne, tj. były oparte na dwóch różnych normach administracyjnego prawa materialnego i stanowiły dwa odrębne postępowania. Sąd uznał, że skarżący, jako członek zarządu C. S.A. w W., nie posiadał interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki, co implikowało, że nie ma on także interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem było to postępowanie administracyjne. Sąd I instancji wskazał, że skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na spółkę z tytułu naruszenia obowiązków w okresie, kiedy on sprawował funkcję jej członka zarządu. Zdaniem Sądu, skoro ustawodawca w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych precyzyjnie wymienił te podmioty, którym służy przymiot strony postępowania, to osoba, która do takiego katalogu nie należy, nie mogła na tej podstawie prawnej brać udziału w postępowaniu w charakterze strony postępowania. Sąd stwierdził, że jakkolwiek odrzucenie skargi spółki w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 39/20 oraz uchylenie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego i umorzenie postępowania administracyjnego z przyczyn formalnych w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1229/18 powodowało, że w żadnej z tych spraw sąd administracyjny nie badał ewentualnych naruszeń art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, które legły u podstaw wydania zarówno decyzji wobec skarżącego, jak i spółki, to jednak okoliczność ta nie uzasadnia wniosku, że skarżący legitymuje się interesem prawnym do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r. W rekapitulacji Sąd I instancji podniósł, że żądanie wznowienia nie dotyczyło postępowania prowadzonego w stosunku do skarżącego, gdyż nie przysługiwał mu przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Komisji Nadzoru Finansowego wydaną wobec spółki. Powoływane przez skarżącego podstawy i powody, dla których miałby mu przysługiwać przymiot strony w postępowaniu toczonym wobec spółki, w szczególności koncepcja praw refleksowych, koincydencja spraw o sygn. akt VI SA/Wa 39/20 i VI SA/Wa 1229/18, nie mogły zdaniem Sądu I instancji przynieść oczekiwanego skutku, gdyż nie odnoszą się one do kategorii interesu prawnego. Ze skarga kasacyjną od powyższego postanowienia wystąpił P. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, aby ten Sąd mógł ją rozpoznać w innym składzie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w tym kontekście oraz w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a., a także samego art. 50 § 1 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na uznaniu, że P. S. nie posiadał interesu prawnego w sytuacji gdy posiadał i posiada interes prawny do złożenia skargo o wznowienie postępowania sądowego, w takim zakresie, w jakim uczynił to w dniu 30 września 2020 r. wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. VI SA/Wa 39/20, a także w zakresie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i bezzasadne odrzucenie skargi wobec błędnego uznania, że jest ona prima facie niedopuszczalna ze względów podmiotowych, gdy tymczasem kwestia ustalenia interesu prawnego P. S. powinna być zbadana w procesie (na rozprawie). Odpowiadając na skargę kasacyjną Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Operując w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które zgodnie z zasadą dyspozycyjności obowiązującą w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczają granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia należy stwierdzić, że nie uzasadniają one twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie postanowienia, którym Sąd I instancji odrzucił skargę strony o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 39/20, którym w sprawie ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 października 2019 r., nr DSP-WNA.456.11.2018 w przedmiocie bezterminowego wykluczenia akcji z obrotu na rynku regulowanym oraz nałożenia kary pieniężnej Sąd ten – na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. – odrzucił skargę spółki na wymienioną decyzję. O istnieniu podstaw mających uzasadniać uchylenie kontrolowanego postanowienia – wbrew oczekiwaniom wyrażanym w skardze kasacyjnej – nie sposób jest bowiem wnioskować na podstawie twierdzenia o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 50 § 1 p.p.s.a., w tym również w zakresie w jakim – jak podnosi strona skarżąca (s. 4 skargi kasacyjnej) – naruszenie tych przepisów prawa miałoby polegać na tym, że "[...] kwestia ustalenia interesu prawnego [...] powinna być badana po przeprowadzeniu rozprawy [...]", zaś "[...] ewentualne stwierdzenie braku interesu prawnego [...] mogłoby skutkować oddaleniem skargi w wyroku, nie jej odrzuceniem w postanowieniu". Podkreślając w odpowiedzi na przywołane stanowisko – albowiem nie jest to bez znaczenia – że Sąd I instancji nie orzekał w sprawie ze skargi, o której jest mowa w art. 3 § 2 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., lecz w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, o której stanowi art. 276 w związku z art. 279 p.p.s.a. wymaga przypomnienia, że w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania ma odpowiednie zastosowanie – co wynika z art. 276 p.p.s.a. – przepis art. 58 p.p.s.a., co prowadzi do wniosku, że skarga ta może podlegać odrzuceniu z przyczyn wskazanych w tym przepisie prawa, o czym mowa jeszcze dalej. Wobec istoty oraz przedmiotu rozpatrywanej sprawy wywołanej skargą o wznowienie postępowania sądowego nie może i nie powinno budzić wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym na etapie badanie dopuszczalności tej skargi, co znajduje swoje odzwierciedlenie również w jego uzasadnieniu (s. 3 – 4). Jeżeli w tym też kontekście – oraz w odpowiedzi na argumentację skargi kasacyjnej – podkreślić, że skarga kasacyjna nie zarzuca naruszenia art. 280 § 1 p.p.s.a. (w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) – w tym zwłaszcza przez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim miałoby to polegać na niewyznaczeniu rozprawy i nieskierowaniu sprawy na rozprawę, a to wobec stwierdzenia przez Sąd I instancji, że skarga o wznowienie została wniesiona w terminie i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia – ani też nie zarzuca naruszenia przepisów art. 281 i art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i nierozpoznanie sprawy na nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia wskazaną przez stronę, to wobec znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13) za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nie może ona odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą w zakresie odnoszącym się do wskazanego aspektu spornej kwestii. O braku zasadności skargi kasacyjnej trzeba przede wszystkim wnioskować zaś na tej podstawie, że – jak podniesiono powyżej – w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania ma również odpowiednie zastosowanie przepis art. 58 p.p.s.a., co prowadzi do wniosku, że skarga ta może podlegać odrzuceniu postanowieniem z przyczyn wskazanych w tym przepisie prawa, w tym z przyczyn natury podmiotowej związanych – co trzeba podkreślić – z niewątpliwym brakiem interesu prawnego do jej wniesienia. W tej zaś mierze, w punkcie wyjścia wymaga podkreślenia, że pojęcia (kategorie) "interesu prawnego", którymi ustawodawca operuje na gruncie art. 28 k.p.a. oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. nie są tożsame. Jak się bowiem przyjmuje, interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego posiada zarówno: 1) strona, która brała udział w postępowaniu administracyjnym w oparciu o interes prawny wywodzony z prawa materialnego, jak i 2) podmiot, którego interesu prawnego wynikającego z prawa materialnego dotyczyło postępowanie administracyjne, a który nie brał udziału w tym postępowaniu, jak i 3) podmiot, który został błędnie potraktowany jako strona postępowania administracyjnego mimo braku interesu prawnego, a także 4) podmiot, który błędnie uznał, że decyzja dotyczy jego interesu prawnego. W tym też kontekście, nie można tracić z pola widzenia tego, że we wskazanym ujęciu, o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności lub stanu bezczynności z obiektywnym stanem prawnym, co ma jednocześnie tę konsekwencję, że w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. skarżący musi posiadać interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem, czynnością lub innym działaniem administracji publicznej. O istnieniu zaś tego związku, mającego uzasadniać istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., można i należy wnioskować (tylko) na tej podstawie, że skarga dotyczy (i ma dotyczyć) tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego rozumianej, jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej oraz indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi, co innymi słowy oznacza – a trzeba to podkreślić – że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii, interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., gdy chodzi o jego źródło, ma – w zdecydowanej i przeważającej większości spraw – charakter materialnoprawny, co oznacza, że jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, a więc na takiej normie prawnej, która przewiduje w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (np. decyzji lub postanowienia) lub też podjęcia określonego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Interes prawny musi więc wynikać z przepisów prawa materialnego i rekonstruowanych z nich konkretnych norm prawnych. To one bowiem są źródłem uprawnień i interesów prawnych (zob. np. wyrok TK z dnia 16 września 2008 r. w sprawie SK 76/06), co oznacza, że kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn., akt II OSK 3087/19). W rekapitulacji trzeba więc stwierdzić, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego) w związku z czym, o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (zob. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2013 r., I GSK 290/13; zob. również np. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12 oraz postanowienia NSA z dnia: 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11; 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/11; 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 126/10). W korespondencji do powyższego za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że skoro interes prawny ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem, to – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – wymaga również wykazania istnienia tego rodzaju relacji, a mianowicie, wymaga wykazania istnienia wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego konkretnego interesu prawnego (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem. W związku z powyższym, wobec przedmiotu sprawy zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 39/20 – którym w sprawie ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 14 października 2019 r., nr DSP-WNA.456.11.2018, w przedmiocie bezterminowego wykluczenia akcji z obrotu na rynku regulowanym oraz nałożenia kary pieniężnej, Sąd ten odrzucił skargę spółki na tę decyzję – interesu prawnego w przedstawionym powyżej jego rozumieniu, a co za tym idzie interesu prawnego strony skarżącej we wzruszeniu wymienionego postanowienia w trybie skargi o wznowienie postępowania sądowego nie sposób jest jednak rekonstruować w sposób proponowany w skardze kasacyjnej. Jakkolwiek bowiem faktem jest, że odpowiedzialność osób, o których jest mowa w ust. 6 art. 96 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych pozostaje w funkcjonalnym związku ze stwierdzeniem naruszenia przez emitenta obowiązków, o których jest mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy oraz z nałożoną na niego sankcją administracyjną polegającą o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo na nałożeniu kary pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo na zastosowaniu obu tych sankcji łącznie, to jednak wymaga podkreślenia, że przesłanki stosowania wymienionych przepisów prawa – zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do przesłanki temporalnej, o której jest mowa w ust. 7 art. 96 ustawy – nie są jednak tożsame, a co więcej, że wobec (odrębnie) wyznaczonego tymi przepisami prawa przedmiotu spraw administracyjnych – który nie jest jednak tożsamy – przede wszystkim nie są tożsame strony postępowań administracyjnych prowadzonych w tym sprawach. Nie jest więc nieprawidłowe stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 39/20, z którą wystąpił skarżący zmierzając do wzruszenia – w trybie wznowienia – tego postanowienia, nie mogła być uznana za dopuszczalną, albowiem nie był on stroną postępowania administracyjnego, ani też – co nie mniej oczywiste – adresatem wydanej w nim decyzji ostatecznej, a co za tym idzie podmiotem legitymowanym do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem tej decyzji. Legitymację skargową, a co za tym idzie interes prawny w jej zaskarżeniu posiadał bowiem jej adresat, a mianowicie C. S.A. w W., co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że to również spółka – nie zaś skarżący – posiada interes prawny we wzruszeniu wymienionego postanowienia w trybie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego tym postanowieniem. W tym też kontekście, w opozycji do stanowiska oraz oczekiwań strony skarżącej trzeba również podkreślić – albowiem nie jest to bez znaczenia dla oceny skuteczności argumentacji prezentowanej w skardze kasacyjnej – że możliwość dochodzenia ochrony procesowej przez podmiot powołujący się na przysługujące mu "prawo refleksowe" także wymaga wykazania istnienia interesu prawnego w przedstawionym powyżej jego rozumieniu, to jest interesu prawnego w postaci – co należy w szczególny sposób zaakcentować – konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym, który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jednak, aby strona skarżąca wykazała istnienie tak rozumianego interesu prawnego. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.