II GSK 1154/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 631/25 o odrzuceniu skargi i zwrocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. K. na akt Prezydenta O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu drogowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 29 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 631/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. K. (dalej Skarżąca, Strona) na akt Prezydenta O. z [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu drogowego, wobec niewykazania przez Skarżącą naruszenia jej interesu prawnego przez wydanie ww. aktu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco. W dniu [...] Prezydent O. działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm. publ. przywołany w akcie; dalej: p.r.d.) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r. poz. 784 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie zarządzania ruchem) zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu w ciągu ewidencyjnego zakresu pasa drogowego: [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca zarzuciła ww. aktowi istotne naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. § 5 ust. 1 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 5, § 5 ust. 1 pkt 6, § 5 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia oraz pkt 3.1.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych dla znaków), poprzez zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu, który nie spełniał wymogów określonych w ww. przepisach. Swój interes prawny do wniesienia skargi Strona wywiodła z uprawnień właścicielskich do nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Wnosząca skargę wyjaśniła, że ww. ulica uprzednio była wykorzystywana jedynie przez mieszkańców okolicznych domów jednorodzinnych. Wydanie zaskarżonego aktu spowodowało, że kierowcy jadący w kierunku ul. [...] regularnie uniemożliwiają Skarżącej wjazd na własną posesję, tarasując jej drogę, jak również utrudniając wyjazd z nieruchomości. Jednocześnie, intensywny ruch samochodów uniemożliwia jej włączenie się do ruchu i stwarza zagrożenie kolizją bądź wypadkiem, co w ocenie Skarżącej stanowi bezpośrednią ingerencję w przysługujące jej prawo własności, wpływa na sposób korzystania z nieruchomości oraz bezpieczeństwo ruchu na przyległych drogach. Zatwierdzona zmiana organizacji ruchu doprowadziła do zwiększenia natężenia ruchu, wzrostu emisji hałasu i spalin, a także poprzez usunięcie znaku B-5 umożliwiła ruch pojazdów ciężarowych na wąskich ulicach osiedlowych, do czego zarówno budynki jaki i tamtejsze ulice nie są przystosowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak po stronie Skarżącej legitymacji do wniesienia skargi, bowiem w ocenie organu sam fakt posiadania przez Skarżącą nieruchomości położonej wzdłuż drogi objętej zakwestionowanym aktem, nie jest wystarczającą okolicznością dla uznania interesu prawnego Strony do zaskarżania zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu. W przypadku uznania braku podstaw do odrzucenia skargi, organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W piśmie procesowym z [...] grudnia 2025 r., stanowiącym odpowiedź na zobowiązanie Sądu z [...] grudnia 2025 r., Skarżąca odniosła się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę i przedstawiła "mechanizm oddziaływania zaskarżonego aktu na sferę korzystania z nieruchomości" oraz rozwinęła argumenty zawarte w skardze dodając, że interes prawny Skarżącej we wskazywanym powyżej kontekście wynika z norm prawa materialnego chroniących wykonywanie prawa własności, w tym art.140 k.c. w związku z art. 144 k.c., jak również z konstytucyjnych gwarancji ochrony własności (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP). Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnił, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest aktem podlegającym kognicji sądów administracyjnych, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., zaskarżalnym w trybie przewidzianym w art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920 ze zm., dalej: u.s.p.) oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 poz. 731 ze zm. dalej: u.s.g.) w którym ustawodawca, jako warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wprowadził przesłankę wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się więc w ocenie WSA do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Sąd był zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej Skarżącej poprzez ustalenie, czy będący przedmiotem skargi akt narusza jej własny interes prawny W efekcie uznał, że Strona nie wykazała, jaki jej interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone wydaniem zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu drogowego. Zdaniem WSA, okoliczności wskazane przez Stronę, takie jak utrudniony wjazd i wyjazd z posesji, zwiększenie natężenia ruchu (na publicznej drodze), czy zachowania kierowców, stanowią ewentualne naruszenie interesu faktycznego. Skarżąca nie wykazała, aby immisje związane z hałasem i spalinami zwiększyły się do niedopuszczalnych przez prawo norm. Tymczasem, jak zaakcentował Sąd I instancji, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu w trybie art. 87 u.s.p.(czy też 101 ust. 1 u.s.g.) powinien być bezpośredni i realny, o jego naruszeniu zaś rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę, co może w szczególności polegać na naruszeniu uprawnień właścicielskich, wynikających z art. 140 i nast. k.c., poprzez np. uniemożliwienie dostępu do drogi publicznej, co bezpośrednio wpływa na zmianę korzystania z gruntu lub znajdujących się na nim obiektów. Niewykazanie istnienia przez Stronę interesu prawnego do zaskarżenia aktu Prezydenta, obligowało Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, w myśl o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Od opisanego postanowienia Skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, którą zaskarżyła orzeczenie w zakresie odrzucenia skargi. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. rozstrzygnięciu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi pomimo tego, że skarżąca wykazała istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu aktu Prezydenta O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu, podczas gdy z treści skargi oraz złożonego w toku postępowania pisma procesowego wynikało, że zaskarżony akt oddziałuje bezpośrednio na sposób korzystania przez Skarżącą z nieruchomości poprzez uniemożliwienie korzystania z dotychczasowego sposobu wjazdu i wyjazdu z nieruchomości oraz poprzez zwiększenie oddziaływania ruchu drogowego na nieruchomość w postaci immisji komunikacyjnych, stanowiących ingerencję w sposób wykonywania prawa własności chronionego art. 140 w związku z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; - art. 133 § 1 p.p.s.a. - poprzez dokonanie oceny dopuszczalności skargi z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy wynikających z akt sprawy oraz twierdzeń przedstawionych w skardze i w piśmie procesowym Skarżącej, w szczególności w zakresie wskazanego przez Skarżącą bezpośredniego wpływu zatwierdzonej organizacji ruchu na możliwość korzystania z nieruchomości, w tym na sposób realizacji wjazdu i wyjazdu z tej nieruchomości oraz na zwiększenie oddziaływania ruchu drogowego na nieruchomość w postaci immisji komunikacyjnych, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarga jest niedopuszczalna. II. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 101 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. oraz w związku z art. 140 z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: k.c.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżąca - jako właściciel nieruchomości położonej przy drodze objętej zatwierdzoną organizacją ruchu - nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu aktu Prezydenta O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu, podczas gdy ingerencja w sposób korzystania z nieruchomości poprzez uniemożliwienie korzystania z dotychczasowego sposobu wjazdu i wyjazdu z nieruchomości stanowi ingerencję w sferę uprawnień właścicielskich wynikających z art. 140 Kodeksu cywilnego, a tym samym może prowadzić do naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości w rozumieniu art. 101 u.s.g. W oparciu o tak przedstawione zarzuty Skarżąca kasacyjnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie postanowienia WSA w Olsztynie w części odrzucającej skargę i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, organ zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd kasacyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Odnosząc się do wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, wskazać należy, że w odniesieniu do skarg kasacyjnych od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego kończących postępowanie w sprawie, stosownie do art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać je na posiedzeniu niejawnym. W przypadku skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie bowiem wniosek strony wnoszącej skargę kasacyjną o jej rozpoznanie na rozprawie, wyrażony zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., odmiennie niż w przypadku skargi kasacyjnej od wyroku, nie ma wiążącego charakteru. Jak zaznaczono, skarga kasacyjna na takie postanowienie może być- stosownie do przyjętej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego o braku potrzeby skierowania sprawy na rozprawę - rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, zgodnie z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. Takim postanowieniem jest postanowienie o odrzuceniu skargi. Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku postanowień WSA kończących postępowanie w sprawie, możliwość skierowania sprawy na posiedzenie niejawne albo posiedzenie jawne i wyznaczenia rozprawy, została pozostawiona uznaniu sądu i w tym zakresie nie jest uwarunkowana stanowiskiem stron. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, jednakże wnioski skargi kasacyjnej zostały częściowo błędnie sformułowane. Strona zaskarżyła bowiem postanowienie Sądu I instancji w części obejmującej odrzucenie skargi (pkt I.), natomiast uznała, że pkt II. tego postanowienia dotyczący zwrotu wpisu sądowego od skargi jest dla niej korzystny i nie podlega zaskarżeniu. Skarżąca kasacyjnie pominęła jednak, że zwrot wpisu sądowego od skargi był orzeczony przez Sąd I instancji i dokonany z urzędu, z powodu właśnie odrzucenia skargi (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Dlatego ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi musi również skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w zakresie dotyczącym zwrotu wpisu, gdyż zasadą jest, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego niezostanie uiszczona opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Natomiast wykonanie wniosku Strony o zwrot wpisu, oznaczałoby, że w rezultacie od skargi Strony nie ma uiszczonego wpisu (por. art. 230 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., jednak podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są przede wszystkim pochodną zarzutu naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego determinuje w niniejszej sprawie ocenę zarzutów procesowych. Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest wydany na podstawie art. 10 ust. 6 p.r.d. akt Prezydenta O. z [...] zatwierdzający projekt zmiany organizacji ruchu drogowego o stałym charakterze (jak określił pełnomocnik organu na rozprawie przed WSA w dniu 29 stycznia 2026 r.), co oznacza, że dla skutecznego wniesienia skargi na przedmiotowy akt konieczne jest nie tylko legitymowanie się interesem prawnym, ale także – stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wykazanie, że interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub aktem (tu: zarządzeniem) podjętymi przez organ jednostki samorządu terytorialnego (tu: prezydenta miasta na prawach powiatu) w sprawie z zakresu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2218/20; postanowienie NSA z 13 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 161/19; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym naruszenie to musi istnieć w chwili wniesienia skargi. W ocenie Sądu I instancji należało odrzucić skargę, gdyż Skarżąca miała nie wykazać, w jaki sposób jej prawnie chroniony interes lub uprawnienie zostały naruszone przez wydanie kwestionowanego aktu. Sąd uznał, że podnoszone w skardze okoliczności utrudnionego wjazdu i wyjazdu z nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] – objętej zatwierdzeniem projektu stałej organizacji ruchu - czy zachowania kierowców wskazane przez Stronę związane z włączaniem się do ruchu, przy jego zwiększonym natężeniu nie ingerują w sferę jej uprawnień właścicielskich, wynikających z treści art. 140 k.c. Stanowisko Sądu I instancji jest nieprawidłowe, ale jednoczesnie w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne. Skarżąca swój interes prawny wywodzi z prawa własności wskazując, że zatwierdzona kwestionowanym aktem zmiana organizacji ruchu, której generalnym przesłaniem jest korekta stałej organizacji ruchu spowodowała zwiększone natężenie ruchu pojazdów, w tym ciężarowych poprzez usunięcie znaku B-5 (str. 5 skargi), co w istocie utrudnia (w ocenie Strony wręcz uniemożliwia) jej prawo do korzystania z wjazdu i wyjazdu w dotychczasowy sposób z własnej nieruchomości, posadowionej przy drodze, na której wprowadzono zmienioną organizację ruchu, do tego drodze - na której wprowadzono ruch dwustronny w okolicach nieruchomości Strony, mimo że ulica ta jest drogą jednokierunkową, mając na uwadze szerokość jezdni i przed wprowadzeniem zmienionej organizacji ruchu była wykorzystywana przez mieszkańców okolicznych domów jednorodzinnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżąca uprawdopodobniła, że nowa organizacja ruchu może utrudniać jej wykonywanie prawa własności nieruchomości, ujmowanego jako prawo podmiotowe złożone z uprawnień do władania, korzystania i rozporządzania rzeczą. W tej materii Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela i przyjmuje za własne poglądy wyrażone w postanowieniach NSA z: 28 października 2021 r. sygn. akt II GSK 2214/21; 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 256/22; w sprawie I OSK 161/19 (te i inne orzeczenia powołane w niniejszym postanowieniu dostępne na stronie internetowej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów wskazanych powyżej rozstrzygnięć, w których wyjaśniono, iż: "W doktrynie trafnie wskazuje się, że granice swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji także granice ochrony prawa własności, nie mogą być utożsamiane z ograniczeniami rzeczywistymi, ustanowionymi na rzecz konkretnie oznaczonych osób trzecich, takimi jak: służebności, najem czy dzierżawa. Ich celem i sensem jest ustalenie jedynie, w interesie ogólnym, granic swobodnego korzystania z rzeczy własnej. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy Kodeksu cywilnego, nakazujące uwzględnienie zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, niektóre przepisy o ochronie środowiska, o ochronie przyrody, o planowaniu przestrzennym, prawa budowlanego, prawa wodnego, prawa telekomunikacyjnego i inne (zob. G. Rudnicki, J. Rudnicka, S. Rudnicki, Kodeks cywilny. Komentarz. Własność i inne prawa rzeczowe. T. II, Wolters Kluwer 2016, s. 51-52, uw. 3; przykładowo - s. 59, uw. 5). Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku NSA z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1722/17, w świetle którego art. 140 k.c. może być źródłem interesu prawnego dla właściciela nieruchomości leżącej przy drodze, na której zmieniono organizację ruchu w taki sposób, że zmiany te będą negatywnie wpływać na jego prawo (por.: postanowienie NSA z 12 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 287/19; postanowienie o sygn. akt I OSK 161/19). Z powyższego wynika zatem, że wprowadzenie nowej organizacji ruchu może wywierać wpływ na prawa właścicielskie skarżącej, np. w zakresie wykorzystywania przez nią nieruchomości w sposób niezakłócony. Tym samym można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącej (art. 87 ust. 1 u.s.p.).". Powyższe oznacza, że nieruchomość zabudowana budynkiem jednorodzinnym, stanowiąca własność Skarżącej (wydruk z treści księgi wieczystej - k. 66 akt), położona w [...]przy ul. [...] znajduje się bezpośrednio przy granicy pasa drogowego ul. [...], dla której zaskarżonym aktem zatwierdzono projekt zmiany organizacji ruchu i do tego w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Prawo własności wskazanej nieruchomości wobec wprowadzonej nowej organizacji ruchu przesądza o tym, że Skarżąca posiada interes prawny, a przyjęte w zaskarżonym akcie rozwiązania organizacyjne mogą wywierać wpływ na prawa właścicielskie Strony, ich ograniczenie, np. w zakresie korzystania z nieruchomości w sposób niezakłócony, dojazdu do tej nieruchomości. Tym samym można mówić o naruszeniu interesu prawnego Strony w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., a to oznacza, że posiada legitymację do zaskarżenia aktu Prezydenta O. Dlatego zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Za niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. bowiem przepis odnosi się do etapu wyrokowania przez sąd administracyjny, tj. do orzekania w sprawie legalności zaskarżonej decyzji/aktu i z tych powodów zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł zostać uwzględniony (por. postanowienia NSA z: 20 maja 2026 r., sygn. akt I FSK 634/26; 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt I OSK 339/26). Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że uchylenie zaskarżonego postanowienia ma tylko ten skutek, że przesądza, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga Strony winna być zatem rozpoznana merytorycznie. Podkreślić należy, że władcza ingerencja organu w sferę prawną jednostki, uprawniająca tę jednostkę do złożenia skargi, nie oznacza automatycznie, że następuje ona z naruszeniem prawa. Ta kwestia będzie bowiem dopiero przedmiotem oceny (badania) przez sąd administracyjny w toku postępowania uruchomionego wniesieniem skargi. Co oznacza, że otwartym pozostaje, czy wprowadzone zmiany w organizacji ruchu były zasadne w świetle przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania, ponieważ żaden przepis p.p.s.a., jak również żaden przepis szczególny, nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi, a zatem brak jest podstaw do formułowania wniosku o zasądzenie kosztów postępowania w tego rodzaju sprawie.