II GSK 1410/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1901/14 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz I. Sp. z o.o. w K. 802 (osiemset dwa) złote tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1901/14, oddalił skargę I. K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (prezes UOKiK) z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego produktu i produktu nieodpowiadającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył skarżącej - na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577, dalej jako u.j.h.) karę pieniężną w wysokości 4.566,00 złotych z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego produktu, tj. dorsza bałtyckiego, a na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 u.j.h. karę pieniężną w wysokości 500,00 złotych z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu nieodpowiadającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej, tj. filetów z mintaja. Prezes UOKiK postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdził, że odwołanie zostało złożone po przewidzianym ustawowo terminie do jego wniesienia. Skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Niezależnie od złożenia tej skargi wniosła także do Prezesa UOKiK o stwierdzenie nieważności decyzji WIIH z dnia [...] grudnia 2012 r. podnosząc, że w momencie wydania ww. decyzji przedsiębiorca I. W. Sp. z o.o. z siedzibą w W.zakończył byt prawny na skutek połączenia i przejęcia przez I. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] maja 2013 r. stwierdził nieważność tej decyzji w związku z nieprawidłowym określeniem adresata decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. W dniu [...] września 2013 r. Świętokrzyski WIIH zawiadomił skarżącą I. K. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (następcę prawnego I. W. Sp. z o.o.), o wszczęciu postępowania administracyjnego - jako stronę tego postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Świętokrzyski WIIH na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.j.h. wymierzył skarżącej karę pieniężną w łącznej wysokości 5.066,00 zł, na którą składały się 4.566,00 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanego produktu oraz 500,00 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu nieodpowiadającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej. Organ wskazał, że inspektorzy WIIH przeprowadzili kontrolę w dniach [...] września 2012 r. w hurtowni zlokalizowanej w S. należącej do I.-W. Sp. z o.o. Do badań laboratoryjnych pobrano m.in. próbkę z partii 100 kg dorsza bałtyckiego, pojedynczo mrożonych, głęboko mrożonych o zawartości glazury 10%, w opakowaniach 5 kg, oznaczonych datą minimalnej trwałości 17.11.2012 r. i datą produkcji 17.11.2011 r., wyprodukowanych w Polsce dla I I. S.A. ul. [...],[...], oraz próbkę z partii 485 kg filetów z mintaja indywidualnie mrożonych, glazurowanych, głęboko mrożonych, "NEPTUN", o zawartość glazury 35%, w opakowaniach 5 kg, kraj pochodzenia Chiny, oznaczonych datą minimalnej trwałości 10.2013r., importowanych przez W. S.A. Badania przeprowadzone zostały w Laboratorium Kontrolno-Analitycznym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K. (dalej Laboratorium) i wykazały one, że próbka filetów z dorsza bałtyckiego wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, zawyżoną zawartość glazury (stwierdzono 15% przy deklaracji 10%) oraz obecność fosforu dodanego nie wykazanego w oznakowaniu produktu oraz próbka filetów z mintaja wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne tj. niewłaściwą teksturę filetów oraz niewłaściwy smak i zapach. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezes UOKiK, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2013 r. Organ uznał za bezsporne, że skarżąca posiadała w hurtowni mrożone filety rybne glazurowane z dorsza bałtyckiego i z mintaja, a zatem były to produkty, które w takiej postaci - bez jakiejkolwiek dalszej obróbki, sprzedawane były konsumentom "na wagę". Nie dał wiary argumentom skarżącej, jakoby przedmiotowe filety z dorsza bałtyckiego i mintaja zawierające deklarowaną glazurę 10% i 35% miałyby mieć inne przeznaczenie niż dla konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK sporne filety były gotowym produktem przeznaczonym dla konsumentów. Organ uznał, że przedmiotowe glazurowane filety z dorsza bałtyckiego i z mintaja, nawet gdyby nie były jeszcze przeznaczone dla konsumenta finalnego, to z całą pewnością znajdowały się w obrocie handlowym. Zgodnie z art. 3 pkt 4 u.j.h. definicji "obrotu" należy szukać w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r., ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1 lutego 2002, str. 1 z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463) - art. 3 ust. 8, gdzie zapisano, że "obrót" to wprowadzanie na rynek, które oznacza m.in. posiadanie żywności w celu sprzedaży. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżąca posiadała zakwestionowane glazurowane filety z dorsza bałtyckiego i mintaja w celu dalszej jego sprzedaży swoim klientom, a tym samym wprowadzała je do obrotu. Prezes UOKiK zaznaczył, że w świetle przepisów prawa żywnościowego, zwłaszcza art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, obowiązek zapewnienia zgodności środków spożywczych z wymaganiami prawa żywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa, zatem na każdym podmiocie działającym na rynku spożywczym, także na etapie handlu detalicznego, który zgodnie z art. 3 pkt 7 tego rozporządzenia obejmuje również hurtownie. Zatem, nawet jeżeli produkty nie są przeznaczone do sprzedaży bezpośrednio konsumentowi finalnemu, to zgodne z prawdą informacje o danym środku spożywczym, powinny towarzyszyć mu na każdym etapie jego obrotu, co ma na celu zagwarantowanie (poprzez właściwe oznakowanie) przekazania konsumentowi finalnemu prawdziwych informacji o produkcie na etapie ostatniego ogniwa dystrybucji. Prezes UOKiK odnosząc się do kwestii stosownej akredytacji metod badawczych dla laboratorium przeprowadzającego badania w rozpoznawanej sprawie wskazał, że sprawozdania z badań opatrzone znakiem akredytacji PCA (Polskie Centrum Akredytacyjne) oznaczają, iż badania zostały przeprowadzone w akredytowanym laboratorium, zgodnie z obowiązującym prawem i są w pełni wiarygodne. Organ podkreślił, że fakt udzielenia akredytacji laboratorium, które wykonało badania nie budzi wątpliwości. Wskazał, że przepisy zawarte w ustawie o Inspekcji Handlowej i ustawie o jakości handlowej nie nakładają obowiązku przeprowadzania badań jakości w laboratoriach akredytowanych, a tym bardziej przy użyciu wyłącznie metod akredytowanych. Wymóg dokonywania analiz w laboratoriach urzędowych akredytowanych wynika z rozporządzenia 882/2004 (art. 12). Prezes UOKiK stwierdził, iż stosowanie metody nieakredytowanej nie narusza przepisów prawa, a zgodnie z treścią art. 11 i 12 rozporządzenia 882/2004, wynik badania uzyskany taką metodą w laboratorium posiadającym akredytację jest miarodajny i mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto podkreślił, że skarżąca nie skorzystała z prawa do przebadania próbki kontrolnej w momencie, kiedy miała ku temu możliwość. Odnosząc się do zarzutu braku istotnych ustaleń faktycznych dotyczących obecności i funkcji fosforu w filetach z dorsza bałtyckiego Prezes UOKiK wskazał, że zasadniczą kwestią nie jest rozstrzyganie przyczyn obecności fosforu w filetach z dorsza bałtyckiego, ponieważ jego dodatek dopuszczają obowiązujące przepisy, natomiast najważniejszy jest fakt, że jego obecność nie została zadeklarowana w składzie produktu na opakowaniu, jak to miało miejsce w przypadku innego zakwestionowanego produktu - filetów z mintaja. Organ uznał za bezzasadny zarzut, że protokół przyjęcia próbek do badań nie zawierał informacji wymaganych przepisami rozporządzenia w sprawie badania próbek. Zdaniem organu odwoławczego zawyżenie zawartości glazury stanowi w efekcie zaniżenie faktycznej masy ryby bez glazury, co należy rozpatrywać pod kątem działania, które w istotny sposób narusza ekonomiczne interesy konsumentów, gdyż zamiast mięsa ryby otrzymują oni wodę, wobec tego zasadnie, zdaniem Prezes UOKiK uznano ten produkt za zafałszowany artykuł rolno-spożywczy. Natomiast kwestia wykrycia obecności polifosforanów niezadeklarowanych na opakowaniu jest tylko dodatkowym wskaźnikiem ewidentnie wskazującym na jego zafałszowanie. W przypadku filetów z mintaja organ wskazał, że niespełnienie zadeklarowanej jakości zgodnie ze sprawozdaniem z badań, polegało na ujawnieniu niewłaściwej gąbczastej tekstury po rozmrożeniu, a po obróbce termicznej niezachowaniu struktury tkanki mięśniowej i intensywnie nieczystym zapachu. W świetle powyższego Prezes UOKiK za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 40a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 10 u.j.h., a także art. 40a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 3 pkt 5 u.j.h. Wobec zarzutu, iż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję uchylił się od obowiązku dokonania ustaleń w przedmiocie przesłanek miarkowania kary pieniężnej, bądź dokonał ich niewłaściwej, pobieżnej oceny, Prezes UOKiK zważył, że stopień szkodliwości czynu słusznie został uznany jako najwyższy w przypadku filetów z dorsza bałtyckiego, ponieważ skarżąca wprowadziła do obrotu artykuł rolno-spożywczy zafałszowany. Oznakowanie ww. produktu wprowadzało konsumentów w błąd, co do charakterystyki środka spożywczego, w tym w szczególności co do jego składu, przez podanie w wykazie składników niższej zawartości wody i niezadeklarowanie związków fosforu. Organ stwierdził, że w przypadku filetów z mintaja organ pierwszej instancji słusznie ocenił jako znacznie niższy stopień szkodliwości czynu. Oznakowanie ww. produktu zgodnie z prawdą informowało konsumenta o bardzo wysokiej zawartość glazury - 35% oraz dodatku stabilizatora E451 i (polifosforanów), tym samym konsument mógł przewidzieć niską jakość produktu, jednak stwierdzone niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. niezachowanie struktury tkanki mięśniowej i intensywnie nieczysty zapach po obróbce termicznej stanowiły o niewłaściwej jakości - niepożądanej z punktu widzenia konsumenta; określając zakres naruszenia WIJH prawidłowo ocenił go jako wysoki. Wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego jest działaniem sprzecznym z prawem i godzi w interesy konsumentów. Ponadto nierzetelne informowanie w oznakowaniu produktu o jego właściwościach i cechach stanowi niedopełnienie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanego produktu z wymogami prawa żywnościowego, którego celem jest ochrona interesów konsumentów. W przypadku filetów z mintaja stwierdzona nieprawidłowość wskazywała na istotne naruszenie wymagań jakości handlowej. Odnośnie stopnia zawinienia organ pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę fakt, że stwierdzone nieprawidłowości, powstały na etapie produkcji i nie były bezpośrednio wynikiem działania kontrolowanego. W ocenie Prezesa UOKiK, wprowadzając do obrotu produkty niezgodne z deklaracjami producentów skarżąca naruszyła podstawową zasadę prawa żywnościowego, tj. zasadę ostrożności; oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy organ pierwszej instancji ustalił, że nie prowadził w stosunku do skarżącej postępowania dotyczącego jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, przez to wskazał, że jest to przesłanka niezaostrzająca wysokości wymierzonej kary. Odnośnie do wysokości kary organ wskazał, że stanowi ona 0,004% możliwej do nałożenia w przedmiotowym stanie faktycznym. Natomiast w przypadku filetów z mintaja została wymierzona najniższa możliwa kara. W związku z powyższym, wymierzenie kary w wysokości takiej, jak uczynił to organ pierwszej instancji - zdaniem Prezesa UOKiK, nie dawało podstaw do kwestionowania prawidłowości jej wysokości. Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącą kwestii przekształceń organ odwoławczy wskazał, że przejęcie spółki I. W. z o.o. z siedzibą w W. przez skarżącą nastąpiło zgodnie z art. 494 § 1 k.s.h. Tym samym spółka przejmująca – skarżąca, wstąpiła z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Skarżąca zatem przejmując spółkę I. W. w drodze sukcesji uniwersalnej stała się też posiadaczem zakwestionowanych filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki. Stała się także adresatem decyzji, na mocy której to jej wymierzono ww. karę pieniężną. Możliwość uchylenia się od tego obowiązku byłaby tylko wtedy, gdyby tak stanowiła ustawa o jakości handlowej lub Kodeks spółek handlowych, bądź w zw. z art. 40a ust. 8 u.j.h. ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę I. K. Spółka z o.o. na powyższą decyzję w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu dotyczącego nieważności postępowania, której skarżąca dopatrywała się w okoliczności, że jako spółka przejmująca nie odpowiada prawnie za delikty administracyjne poprzednika – I. W. Sp. z o.o. Sąd I instancji mając na uwadze że sukcesja uniwersalna dotyczy wszelkich majątkowych składników materialnych i niematerialnych, w tym praw rzeczowych, stwierdził, że trafnie organ przyjął, że skarżąca jako podmiot przejmujący, przejęła także w posiadanie zakwestionowany towar, a mianowicie filety z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki (por. art. 336 i nast. k.c.). Przyjął domniemanie ciągłości posiadania jako stanu faktycznego. Odmienna okoliczność faktyczna nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą. Kwestia ta nie wymagała przeprowadzenia z urzędu przez organ szczegółowego postępowania dowodowego na okoliczność przejścia na skarżącą majątku po przejętej spółce. Inicjatywa dowodowa należała w tym względzie do skarżącej, zwłaszcza w kontekście treści art. 551 pkt 2 k.c. Sąd I instancji przechodząc do meritum na wstępie podkreślił, że przepisy rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 w art. 8 wyraźnie stanowią, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Według tego przepisu prawo żywnościowe ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom, b) fałszowaniu żywności oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd. Przytoczył również definicję z art. 3 pkt 5 u.j.h. - jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego, dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Mając na względzie powyższe uwagi natury ogólnej Sąd I instancji zgodził się z organem, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do podważania uprawnień kontrolnych Inspekcji Handlowej w przypadku artykułów rolno-spożywczych w sprzedaży hurtowej, niepozostających w obrocie detalicznym i nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego. Hurtownia to miejsce działalności przedsiębiorcy, w którym są produkty przeznaczone do wprowadzenia do obrotu handlowego, zatem mieszczą się w obszarze zadań kontrolnych Inspekcji. Definicja obrotu detalicznego obejmuje sprzedaż hurtową (sprzedaż hurtowa i detaliczna, to końcowe etapy dystrybucji towarów niewymagających przetworzenia), co skutkuje uprawnieniami Inspekcji Handlowej do nadzoru nad jakością pozostających w hurtowni produktów, stosownie do art. 17 ust. 3 u.j.h. w zw. z art. 3 ust. 2 u.I.H. Wynika to z art. 3 pkt 7 ww. rozporządzenia nr 178/2002, który to przepis definiuje handel detaliczny jako obsługę i/lub przetwarzanie żywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego, wskazując przy tym, że określenie to (handel detaliczny) obejmuje m.in. "(...) centra dystrybucji w supermarketach i hurtownie". Są to bowiem jednostki, które działają na rzecz konsumenta finalnego. Sąd podkreślił komplementarny charakter regulacji krajowej i unijnej odnośnie do istoty i celu prowadzonego postępowania oraz kontroli jakościowej produktów. Komplementarność ta odnosi się nie tylko do ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002, ale również do przepisów znajdującego zastosowanie w sprawie ww. rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.4.2004, str. 1-1414; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200-251, ze zm.), w świetle którego kontrole urzędowe przeprowadza się na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji pasz i żywności (por. przepisy art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia); nadto rozporządzenie ustanawia ogólne zasady wykonywania kontroli urzędowych, mających na celu sprawdzenie zgodności z regułami ukierunkowanymi m.in. na gwarantowanie uczciwych praktyk w handlu paszami i żywnością oraz ochronę interesów konsumenta łącznie z etykietowaniem pasz i żywności oraz innymi formami przekazywania informacji konsumentom. W konsekwencji Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca znajdowała się posiadaniu zakwestionowanych filetów rybnych dorsza i mintaja w celu dalszej odsprzedaży, co oznacza, że wprowadzała je do obrotu w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do podważenia wiarygodności trybu wykonania badań i wyników tych badań. Wskazał w tym aspekcie na obszerne stanowisku organu uznając, że nie ma podstaw, by podważać wiarygodność wyników badań ujawnionych w ww. sprawozdaniu i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie, co do zafałszowania ww. artykułów. Stwierdził ponadto, że skarżąca, mając możliwość wystąpienia z wnioskiem o przebadanie próbki kontrolnej, zrezygnowała z przysługującego jej prawa w ramach procedury kontrolnej, uznając tym samym prawidłowość przedstawionych jej wyników badań. Sąd I instancji stwierdził, że brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do podważenia posiadanych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K. kompetencji do wykonywania tych badań. Odnośnie do zakresu akredytacji Sąd I instancji zaznaczył, że Laboratorium UOKiK w K. posiada stosowną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji i jest uprawnione do dokonywania badań próbek produktów tłuszczowych pobranych podczas kontroli. Przepisy, zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane. Nie określają natomiast, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi - stanowi o tym art. 5 ust. 2 pkt d rozporządzenia nr 882/2004. Szczegóły w zakresie metod analiz i wymagań odnośnie laboratoriów wykonujących badania w ramach urzędowej kontroli żywności zawarto w art. 11 i 12 tego rozporządzenia, jak i w motywie 17-tym preambuły tego rozporządzenia. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że prawidłowo organy ustaliły, że badania pobranych w toku kontroli przez inspektorów próbek filetów z dorsza bałtyckiego wykazały zawyżoną zawartość glazury w stosunku do deklaracji producenta oraz obecność fosforu niezadeklarowanego w oznakowaniu, co już samo w sobie wystarczyło do stwierdzenia, że badane filety z dorsza bałtyckiego są zafałszowane. Zatem filety z dorsza bałtyckiego, na skutek prawidłowo przeprowadzonych badań, okazały się produktem zafałszowanym w rozumieniu w art. 3 pkt 10 lit. a i lit. c u.j.h. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne organu w przypadku filetów z mintaja doprowadziły go do właściwych wniosków w sferze kwalifikacji prawnej tego naruszenia, jako produktu o niewłaściwej jakości, z uwagi na "niespełnienie zadeklarowanej jakości zgodnie ze sprawozdaniem z badań, polegało na ujawnieniu niewłaściwej gąbczastej tekstury po rozmrożeniu, a po obróbce termicznej niezachowaniu struktury tkanki mięśniowej i intensywnie nieczystym zapachu. Stwierdzenie tak oczywistych cech organoleptycznych, jak niezachowanie struktury tkanki mięśniowej i intensywnie nieczysty zapach po obróbce termicznej, nie może budzić wątpliwości, że są to cechy niepożądane dla konsumenta". Sąd I instancji stwierdził ponadto, że artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu powinny spełniać wymagania nie tylko określone w przepisach, ale również zadeklarowane przez producenta (art. 4 ust. 1 u.j.h.). Badania laboratoryjne w niniejszej sprawie wykazały, iż parametr wody stanowiącej glazurę przedstawiony w deklaracji producenta, nie został dotrzymany (15% przy deklaracji 10%). Co do wykrytej w filetach z dorsza obecności fosforu (1,4 g/kg) to organ dokładnie wyjaśnił, na czym polega mechanizm działania tego rodzaju dodatków (polifosforany powodują wiązanie wody z produktem). Jednocześnie, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące niezbadania przyczyn obecności fosforu oraz na jakim etapie produkcji został on dodany, pozostają bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, bowiem w ostatecznym rozrachunku warunkiem pociągnięcia skarżącej do odpowiedzialności za delikt administracyjny jest ustalenie, że wprowadzane przez nią do obrotu filety z dorsza okazały się zafałszowane. W zakresie wysokości kary Sąd I instancji stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.j.h. Zgodnie z powołanym przepisem kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 500 złotych. Skoro zatem artykuły wprowadzone przez skarżącą do obrotu nie odpowiadały jakości handlowej określonej w powołanej ustawie, to tym samym spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie do nałożenia kary pieniężnej, a kara została nałożona przez organ w najniższej wskazanej w przepisie wysokości. Za błędny Sąd uznał pogląd skarżącej odnośnie do naruszenia art. 40a ust. 5 u.j.h., co miałoby skutkować zaniechaniem miarkowania kary pieniężnej, tj. ustalenia stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia oraz wysokości obrotów skarżącej. Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo wskazał, że w sprawie zostało naruszone jedno z podstawowych praw konsumentów, tj. prawo do bezpieczeństwa ekonomicznego oraz zdrowotnego. Wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego, w którym zwiększono zawartość wody kosztem mięsa ryby, uniemożliwiło konsumentom dokonanie świadomego, opartego na rzetelnych informacjach wyboru. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu do odnośnie oceny stopnia zawinienia, że skarżąca jako profesjonalista obciążona jest obowiązkiem wprowadzania do obrotu środków spożywczych właściwej jakości handlowej. Winę należy rozpatrywać w niedołożeniu wystarczających starań, mających na celu zapobiegnięcie wprowadzeniu do obrotu produktu o niewłaściwej jakości handlowej. Glazurowanie filetów rybnych ponad wartości mające uzasadnienie technologiczne, stało się metodą na obniżanie cen ryb i wprowadzanie w błąd konsumentów, którzy zamiast ryby kupują wodę. Zdaniem Sądu wymierzone skarżącej kary pieniężne nie są wygórowane. Wręcz przeciwnie zważywszy, że w przypadku filetów z dorsza stanowi 0,004% możliwej do nałożenia, a w przypadku filetów z mintaja kara 500 złotych jest najniższą z możliwych do wymierzenia. Wskazał, że skoro nastąpiło przejęcie majątku spółki I. W., w wyniku czego spółka ta została zlikwidowana, to nie było błędem organu, iż przy wymierzeniu i miarkowaniu kary oparł się na dokumencie CIT-8 skarżącej Spółki. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej jako "K.p.a.") w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a oraz art. 15 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów skarżącej lub tylko lakoniczne odniesienie się do nich, co mogło skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że jako organ II instancji Prezes UOKiK ponownie rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie i ocenił decyzję organu I instancji, odnosząc się do faktów w sprawie istotnych. Prezes UOKiK wnikliwie przeanalizował cały materiał dowodowy, uwzględniając przy tym zasady określone w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. i na podstawie poczynionych w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych uznał, że skarżąca wprowadziła do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane i niewłaściwej jakości, co w świetle art. 40a ust. 1 pkt 4 i 5 u.j.h. skutkuje wymierzaniem kary pieniężnej, co do której organ w sposób pełny, odpowiadający wymogom art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnił jej wysokość, uwzględniając przesłanki określone ww. przepisie. I. K. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; w razie uznania, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie koszów postępowania. Skargą kasacyjną skarżąca zarzuciła: I) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.") poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji w całości i oddalenie skargi, pomimo iż zachodziły przesłanki stwierdzenia ich nieważności określone w: a) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. albowiem w/w decyzje zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, b) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem w/w decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem: -przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., - prawa materialnego, tj. art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.j.h.; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 81 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez przerzucenie na skarżącą ciężaru wykazania, że w dacie przejęcia spółki I. W. Sp. z o.o. przez skarżącą (30 listopada 2012) sporne produkty Dorsz bałtycki i Mintaj nie znajdowały się w posiadaniu I. W. Sp. z o.o., względnie ciężaru wykazania, że nie weszły one w skład masy majątkowej przejmowanej po tej spółce przez skarżącą; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do (rażącego) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez: bezpodstawne ustalenie, że zawartość glazury w produkcie Dorsz bałtycki ustalona na podstawie sprawozdania z badań nr [...] dnia [...]4 października 2012 r. przeprowadzonych przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne UOKiK w K. była większa aniżeli deklarowana w oznakowaniu na opakowaniu zbiorczym tego produktu; ustalenie, że sporne produkty (Dorsz bałtycki i Mintaj) znajdowały się w posiadaniu (w magazynie) spółki I. W. sp. z o.o. w dacie jej przejęcia przez Skarżącą (tj. [...] listopada 2012 r.) - mimo braku zgromadzenia w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na takie ustalenie, ustalenie, że skarżąca przejęła posiadanie/własność spornych produktów w drodze sukcesji uniwersalnej po I. W. sp. z o.o. i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży - mimo braku zgromadzenia w aktach sprawy materiału dowodowego pozwalającego na takie ustalenie, ustalenie, że w związku z powyższym (ustalenia opisane w lit. b i c powyżej) skarżąca wprowadzała do obrotu sporne produkty, poczynienie ustaleń jak w lit. b) - d) powyżej dopiero w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, co spowodowało, że skarżąca na etapie postępowania administracyjnego nie mogła ustosunkować się do okoliczności rzekomego znajdowania się spornych produktów w posiadaniu spółki przejętej w dniu [...] listopada 2012 r. oraz okoliczności rzekomego przejęcia posiadania spornych produktów w następstwie przejęcia spółki I. W. Sp. o.o., poczynienie ustaleń jak w lit. b) - d) w decyzji organu odwoławczego bez jednoczesnego wskazania dowodów, w oparciu o które dokonano takich ustaleń; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo iż w postępowaniu administracyjnym doszło także do następujących naruszeń przepisów postępowania: naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., które polegało na uchybieniu zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego w zakresie identyfikacji produktu, jakoby rzekomo przedmiotowe Dorsz i Mintaj były środkami spożywczymi oferowanymi przez skarżącą do sprzedaży konsumentom "na wagę", w sytuacji gdy ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli Inspekcji Handlowej z dnia [...].09.2012 r. nr akt [...] (karta 4) wynika, że cyt. "sprzedaż artykułów spożywczych prowadzona jest tylko w opakowaniach zbiorczych"; naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a, które polegało na uchybieniu zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie treści deklaracji producenta co do zawartości glazury w kwestionowanym Dorszu, jakoby rzekomo umieszczona na opakowaniu zbiorczym deklaracja producenta o zawartości 10% glazury w przedmiotowym Dorszu, dotyczyła dowolnych, pojedynczych sztuk fileta znajdujących się w opakowaniu zbiorczym produktu (w tym pobranych próbek), w sytuacji gdy z opisu oznakowania Dorsza (karta nr 2 protokołu kontroli Inspekcji Handlowej z dnia [...].09.2012 r. nr akt [...]) wynika jednoznacznie, że deklaracja producenta odnosiła się do zawartości glazury w 5 kg Dorsza znajdującego się w opakowaniu zbiorczym; naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a, które polegało na uchybieniu zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy dokonaniu ustalenia, jakoby rzekomo sporne glazurowane mrożone produkty Dorsz i Mintaj w opakowaniach zbiorczych a' 5 kg były w rzeczywistości wyrobem gotowym przeznaczonym do sprzedaży konsumentom "na wagę", podczas gdy nie wynika to z akt sprawy (w tym dokumentów dostawy i sprzedaży), i w sytuacji gdy z protokołu kontroli wynika, że w hurtowni prowadzono sprzedaż artykułów spożywczych tylko w opakowaniach zbiorczych a skarżąca nie prowadziła i nie prowadzi działalności w zakresie handlu detalicznego żywnością; naruszenia przepisów art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 151 poz. 1219, ze zm.), dalej jako "ustawa o Inspekcji Handlowej", "ustawa o IH", oraz § 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27.04.2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496 - dalej "r.s.t.p.b.p."), które polegało na naruszeniu oryginalnych opakowań przedmiotowych filetów Dorsza i Mintaja przy pobraniu próbek do badań laboratoryjnych, pobraniu do badań laboratoryjnych próbki Dorsza w ilości 0,658 kg i próbki Mintaja w ilości 0,811 kg - tj. w ilości mniejszej niż zadeklarowana przez producentów na opakowaniach obu produktów o masie 5 kg, co uczyniło niemożliwym wiarygodne sprawdzenie w wyniku badań laboratoryjnych czy próbki produktów odpowiadały wymaganiom jakościowym zadeklarowanym przez producentów na opakowaniach; naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a, które polegało na uchybieniu zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy dokonywaniu istotnych dla wyniku sprawy ustaleń faktycznych poprzez uznanie, że sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...].10.2012 r. oraz nr [...] z dnia [...].10.2012 r., stwierdzające zawyżoną zawartość glazury w próbce produktu przedmiotowego Dorsza (o masie 0,658 kg) stanowiły dowód na to, że artykuł rolno-spożywczy (opakowany środek spożywczy) o nazwie Dorsz bałtycki filet bez skóry glazurowany nie odpowiadał jakości handlowej zadeklarowanej przez producenta w odniesieniu do tegoż środka spożywczego; 5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do (rażącego) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a., i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez: brak poczynienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nr 95/2013 ustaleń faktycznych odnośnie tego, na czym polega naruszenie interesów konsumentów w sposób istotny ze względu na nieprawidłowości wykryte w oznakowaniu produktu Dorsz bałtycki (poprzestanie na gołosłownym stwierdzeniu, że wykryte zmiany w sposób istotny naruszają interesu konsumentów - str. 8 decyzji nr [...]) oraz brak wyjaśnienia, na czym polega owa istotność naruszenia interesów konsumentów, brak poczynienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...] ustaleń faktycznych odnośnie tego, jakim konkretnie wymaganiom w zakresie jakości handlowej nie odpowiadają cechy organoleptyczne produktu Mintaj, w szczególności: brak poczynienia ustaleń odnośnie tego, czy w oznakowaniu produktu Mintaj poczyniono jakiekolwiek deklaracje co do cech organoleptycznych tego produktu, brak wskazania przepisów szczególnych, z których wynikałyby konkretne wymagania odnośnie cech organoleptycznych tego rodzaju produktu (poprzestanie na opisaniu, jakie cechy organoleptyczne ujawniły badania laboratoryjne produktu, bez jednoczesnego wskazania punktu odniesienia przyjętego w ocenie spełniania wymagań jakości handlowej) - co jest równoznaczne z zaniechaniem wyjaśnienia przez organ I instancji na czym polega niespełnienie przez sporne produkty wymagań określonych w przepisach o jakości handlowej bądź w deklaracji producenta; brak poczynienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...] ustaleń faktycznych odnośnie tego, czy sporne produkty znajdowały się w posiadaniu (w magazynie) I. W. Sp. z o.o. w dacie jej przejęcia przez Skarżącą; brak poczynienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...] ustaleń faktycznych odnośnie tego, czy Skarżąca przejęła posiadanie/własność spornych produktów w drodze sukcesji uniwersalnej po I. W. sp. z o.o. i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży; brak poczynienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...] ustaleń faktycznych odnośnie: stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności na rynku artykułów rolno-spożywczych, wielkości obrotów (brak ustaleń odnośnie przesłanek miarkowania kary pieniężnej) - Skarżącej oraz jej poprzednika prawnego; brak poczynienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...] ustaleń faktycznych odnośnie przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary przez skarżącą oraz przez jej poprzednika prawnego; co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty przez organ I instancji i w konsekwencji naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; brak poczynienia przez organ II w uzasadnieniu decyzji nr [...] instancji ustaleń faktycznych co do tego, czy w oznakowaniu spornych produktów poczyniono deklaracje odnośnie cech organoleptycznych i jakiej treści (poprzestanie na opisaniu, jakie cechy organoleptyczne ujawniły badania laboratoryjne produktu, ogólnikowym stwierdzeniu, że są to "cechy niepożądane dla konsumenta", bez jednoczesnego wskazania punktu odniesienia przyjętego w ocenie spełniania wymagań jakości handlowej), brak wyjaśnienia przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nr [...], czy kontrolowane produkty nie spełniają konkretnych wymagań określonych w przepisach odrębnych (w tym wymagań w zakresie jakości handlowej, określonych w przepisach o jakości handlowej dotyczących tych produktów) i na czym konkretnie niezgodność ta polega, a w szczególności brak wyjaśnienia, czy artykuły te nie spełniają konkretnych, prawem określonych wymagań odnośnie cech organoleptycznych, a jeśli tak to jakich i dlaczego, brak poczynienia przez organ II w uzasadnieniu decyzji nr [...] instancji ustaleń faktycznych odnośnie: stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności na rynku artykułów rolno-spożywczych, wielkości obrotów (brak ustaleń odnośnie przesłanek miarkowania kary pieniężnej), brak poczynienia przez organ II w uzasadnieniu decyzji nr [...] instancji ustaleń faktycznych odnośnie przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary przez Skarżącą oraz przez jej poprzednika prawnego, ogólnikowe uzasadnienie decyzji nr [...], uchylenie się przez organ II instancji od podjęcia rzeczowej polemiki z argumentacją i dowodami przedstawianymi przez skarżącą wtoku postępowania administracyjnego, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy co do istoty przez organ II instancji i w konsekwencji naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 6. naruszenie art. 141 § 4 u.P.p.s.a poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do podniesionych przez skarżącą zarzutów: naruszenia przepisów art. 107 § 3 K.p.a. i art. 15 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji organu II instancji, uchylające się od podjęcia rzeczowej polemiki z argumentacją i dowodami przedstawianymi przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, w stopniu pozwalającym na postawienie zarzutu braku przestrzegania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, naruszenia przepisów § 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496), dotyczących braków ustaleń w zakresie przesłanek miarkowania kary pieniężnej (art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej), w tym braku ustalenia wielkości obrotów, jak również braków ustaleń w zakresie przychodu osiągniętego w roku poprzedzającym rok nałożenia kary - przez organy obu instancji; 7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr DIH- 1/25/2014 oraz poprzedzającej jej decyzji nr 95/2013 w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 § 1 i § 2 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. oraz w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.), dalej także jako "u.s.d.g." oraz w związku z § § 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496): a) poprzez uznanie za udowodnione (ustalenie), że (i) badana próbka produktu Dorsz bałtycki posiada niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, (ii) w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki obecny jest fosfor dodany (o czym producent nie informuje w oznakowaniu produktu), b) poprzez uznanie za udowodnione (ustalenie), że badana próbka produktu Mintaj posiada niewłaściwe cechy organoleptyczne tj. niewłaściwą (gąbczastą) teksturę, niewłaściwy (pusty) smak i niewłaściwy (intensywnie nieczysty) zapach, c) poprzez uznanie za udowodnione (ustalenie), że badane w/w produkty nie spełniają wymagań w zakresie jakości handlowej (Dorsz bałtycki, Mintaj) oraz że stanowią artykuły rolno-spożywcze zafałszowane (Dorsz bałtycki), tj. że w/w produkty nie spełniają wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, pomimo iż powyższe ustalenia faktyczne opisane w lit. a) - c) powyżej, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym (tj. dla rozstrzygnięcia czy kontrolowane artykuły rolno-spożywcze odpowiadały wymaganiom dotyczącym jakości handlowej, w tym czy były zafałszowane, oraz dla pociągnięcia Skarżącej do odpowiedzialności za delikty prawa administracyjnego określone w art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 u.j.h.a.r.s.) poczyniono: - w oparciu o wyniki badań próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowej, przeprowadzonej przez inspektorów ŚWIIH w Łodzi w hurtowni poprzednika prawnego skarżącej z przekroczeniem uprawnień ustawowych Inspekcji Handlowej, tj. w odniesieniu do artykułów rolno-spożywczych nieznajdujących się w obrocie detalicznym, nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego, - w sytuacji, gdy: w protokole kontroli sporządzonym dnia [...] września 2012 r. (nr akt kontroli [...]) brak jest ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, iż kontrola ta została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. w granicach ustawowych kompetencji kontrolnych Inspekcji Handlowej (brak ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że sporne artykuły rolno-spożywcze znajdowały się w obrocie detalicznym oraz że były przeznaczone dla konsumenta finalnego) oraz w toku postępowania administracyjnego także nie zgromadzono materiału dowodowego jednoznacznie potwierdzającego, iż kontrola udokumentowana protokołem sporządzonym dnia [...] września 2012 r. (nr akt kontroli [...]), została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. w granicach ustawowych kompetencji kontrolnych Inspekcji Handlowej (brak dowodów pozwalających jednoznacznie ustalić, że sporne artykuły rolno-spożywcze znajdowały się w obrocie detalicznym oraz że były przeznaczone dla konsumenta finalnego), - w oparciu o wyniki badań próbek produktów Dorsz bałtycki i Mintaj wykonanych poza zakresem akredytacji Laboratorium Kontrolno-Analitycznego UOKiK w K., co jednoznacznie wynika z treści sprawozdania badań nr [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz z treści poprawionego sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] października 2012 r., tj. w oparciu o wyniki badań nieobjętych zakresem akredytacji nr [...] wydanym przez Polskie Centrum Akredytacji z siedzibą w Warszawie dla Laboratorium Kontrolno-Analitycznego UOKiK w K. (Zakres Akredytacji nr [...], wydanie nr [...] czerwca 2012 r.), a zatem w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych przez nieakredytowane w relewantnym zakresie Laboratorium, - w oparciu o wyniki badań ujęte w sprawozdaniach niespełniających wymagań określonych rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 496) pomimo, iż w protokole przyjęcia próbek do badań nr 192/2012 nie oceniono przydatności próbek spornych produktów do badań, jak również nie dokonano opisu opakowania i zabezpieczenia próbek spornych produktów, wobec czego brak dowodu na to, by próbki dotarły i zostały przez Laboratorium Kontrolno- Analityczne UOKiK w K. przyjęte w tym samym (tożsamym) opakowaniu (i z tym samym zabezpieczeniem), w jakie zostały opakowane z chwilą pobrania próbek w skontrolowanej hurtowni; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 75 § 1 K.p.a., art. 76 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sprawozdanie z wyników badań laboratoryjnych próbek produktów, sporządzone przez laboratorium kontrolno-analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi dokument urzędowy, korzystający z domniemania wiarygodności w całości, niezależnie od zakresu akredytacji laboratorium, tj. także w tej części, w jakiej sprawozdanie z badań obejmuje wyniki badań przeprowadzonych poza zakresem akredytacji tego laboratorium (nieobjętych zakresem udzielonej akredytacji); naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] w całości i oddalenie skargi, pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 84 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia poniższych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych oraz poprzez zaniechanie rzeczowego odniesienia się do argumentacji skarżącej podnoszonej w tej mierze w toku postępowania administracyjnego w obu instancjach: czy w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki obecny jest fosfor, jakie jest źródło (przyczyna) ewentualnej obecności fosforu w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki, w szczególności tego, czy była to substancja użyta przy wytwarzaniu lub przygotowywaniu środka spożywczego (produktu Dorsz bałtycki), oraz w jakiej postaci występuje ta substancja lub jej pochodne w badanym produkcie gotowym, na jakim etapie oraz z takiej przyczyny dodano fosfor do produktu Dorsz bałtycki, w szczególności: (i) czy substancja ta została dodana w trakcie produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania, (ii) czy dodanie tej substancji do produktu nastąpiło celowo, (iii) z jakich względów substancja ta została dodana do produktu i czy były to względy technologiczne, a jeśli tak, to jakie konkretnie, jaka jest zawartość (rozmiar zawartości) fosforu lub jego pochodnych w badanej próbce produktu Dorsz bałtycki, czy pozostałości fosforu lub jego pochodnych w produkcie Dorsz bałtycki pełnią jeszcze jakąkolwiek funkcję technologiczną w tym produkcie (produkcie końcowym) (czy kontynuują swe technologiczne oddziaływanie na produkt końcowy przez cały okres przechowywania i wykorzystywania przez odbiorców końcowych), a jeśli tak, to jaką, innych okoliczności faktyczne relewantne dla sprawy w świetle przepisu § 5 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966), czy w oznakowaniu kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych poczyniono jakiekolwiek deklaracje co do jakości handlowej tych produktów, w szczególności co do ich właściwości organoleptycznych, czy kontrolowane artykuły rolno-spożywcze nie spełniają konkretnych wymagań określonych w przepisach odrębnych (w tym wymagań w zakresie jakości handlowej, określonych w przepisach o jakości handlowej dotyczących tych produktów) i na czym konkretnie niezgodność ta polega, a w szczególności czy artykuły te nie spełniają konkretnych, prawem określonych wymagań odnośnie cech organoleptycznych, czy skład kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych jest niezgodny z przepisami dotyczącymi ich jakości handlowej i na czym konkretnie niezgodność ta polega, czy w kontrolowanych artykułach rolno-spożywczych zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie ich rzeczywistego składu lub innych właściwości, czy w/w niezgodności lub zmiany dotyczące w/w produktów w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, a jeżeli tak, to dlaczego (na czym polega owa istotność); jakie są: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasowa działalność na rynku artykułów rolno-spożywczych, wielkości obrotów, przychód za rok rozliczeniowy poprzedzający rok nałożenia kary Skarżącej oraz jej poprzednika prawnego; naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej także jako "u.P.p.s.a." poprzez: brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. brak wskazania przez Sąd I instancji, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania - co skutkuje niemożnością poddania zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej; ograniczenie się przez Sąd I instancji przy sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku do powielenia (odwzorowania) stanowiska organu odwoławczego zaprezentowanego w decyzji organu II instancji, w odpowiedzi organu odwoławczego na skargę dalszym piśmie procesowym organu odwoławczego i prostej, bezkrytycznej akceptacji tego stanowiska, bez jednoczesnego wyjaśnienia powodów tej akceptacji - co skutkuje niemożnością poddania zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej; poprzez ograniczenie się przez Sąd I instancji przy sporządzeniu części uzasadnienia zaskarżonego wyroku do powielenia (odwzorowania) stanowiska zajętego w nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2836/13 wydanym w innej sprawie i jego prostej akceptacji, bez wyjaśnienia jej powodów - co skutkuje niemożnością poddania zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej; poprzez aprioryczne odtworzenie (powielenie) stanowiska organu odwoławczego połączone z jednoczesnym brakiem ustosunkowania się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentacji (pominięcie argumentacji) przytoczonej przez Skarżącą na poparcie (uzasadnienie) stawianych przez nią w skardze i w toku postępowania przed Sądem I instancji zarzutów pod adresem decyzji organu I instancji oraz organu II instancji, w tym poprzez niewyjaśnienie, dlaczego stanowisko (argumentacja) Skarżącej jest błędne, nieprawidłowe, niezasługujące na uwzględnienie, w sposób prowadzący do całkowitego uchylenia się przez Sąd I instancji od dokonania merytorycznej, całościowej i wnikliwej oceny zarzutów Skarżącej i przytaczanej na ich poparcie argumentacji - co skutkuje niemożnością poddania zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej; poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny kompletności materiału dowodowego odnośnie stwierdzonych przez organy uchybień w zakresie oznakowania, odnośnie przeprowadzenia w hurtowni l. W. sp. zo.o. w zakresie (granicach) kompetencji kontrolnych Inspekcji Handlowej, odnośnie ustaleń, jakoby wyczerpana została przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułu rolno- spożywczego zafałszowanego - co skutkuje niemożnością poddania zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej; II) naruszenie prawa materialnego przez błedną jego wykładnię i niewłasciwe zastosowanie: naruszenie art. 494 § 1 i § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm), dalej także jako "K.s.h." - poprzez ich błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że: a) przepisy te stanowią podstawę wstąpienia przez spółkę przejmującą we wszelkie prawa i obowiązki administracyjnoprawne spółki przejmowanej, zarówno te wynikające z decyzji (aktów indywidualnie-konkretnych), jak i te niewynikające z decyzji (aktów indywidualnie-konkretnych); b) przepisy te stanowią podstawę pełnej, nieograniczonej sukcesji publicznoprawnej spółki przejmującej po spółce przejmowanej; c) przepisy te stanowią podstawę do sukcesji przez spółkę przejmującą odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu przez poprzednika prawnego (spółkę przejętą) artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych i niespełniających wymagań jakości handlowej, która to odpowiedzialność nie została skonkretyzowana i zindywidualizowana w drodze decyzji administracyjnej wydanej wobec spółki przejętej przed dniem jej przejęcia przez spółkę przejmującą (tu: przed dniem połączenia przez przejęcie tj. 30 listopada 2012); d) przepisy te stanowią w sytuacji, o której mowa w lit. c), podstawę do nałożenia na spółkę przejmującą kar pieniężnych na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o jakości handlowej, w sytuacji, gdy spółce przejmującej nie udowodniono przejęcia posiadania/własności spornych produktów po spółce przejętej, ani nawet nie udowodniono, że spółka przejęta była nadal w posiadaniu spornych produktów w dacie przejęcia; e) przepisy te stanowią podstawę sukcesji stanu faktycznego, jakim jest posiadanie; naruszenie art. 494 § 1 i § 2 K.s.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organy polegającego na przyjęciu, że na skarżącą przeszła w drodze sukcesji po spółce I. W. Sp. z o.o. odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu przez poprzednika prawnego (spółkę przejętą) artykułów rolno- spożywczych zafałszowanych i niespełniających wymagań jakości handlowej, których próbki pobrano w trakcie kontroli w spółce przejętej przed dniem połączenia obu spółek i przebadano laboratoryjnie przed tym dniem (tudzież obowiązek zapłaty kar pieniężnych za te delikty), w sytuacji gdy przed dniem połączenia obu spółek przez przejęcie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o jakości handlowej wobec spółki przejętej; naruszenie art. 340 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 121), dalej także jako ,,/C.c." poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że domniemanie ciągłości posiadania oznacza, że wystarczy wykazanie posiadania określonej rzeczy w konkretnym momencie (tu: w dacie kontroli i pobrania próbek spornych produktów w hurtowni spółki przejętej) by przyjąć (na zasadzie domniemania), że posiadanie tej rzeczy przez dany podmiot lub jego następcę prawnego pod tytułem ogólnym nadal trwa, jest kontynuowane w dowolnym późniejszym momencie (tu: w dacie połączenia spółki skarżącej ze spółką I. W. sp. z o.o. przez przejęcie tej ostatniej przez skarżącą); naruszenie art. 340 K.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organy polegającego na przyjęciu, że sporne produkty Dorsz bałtycki i Mintaj znajdowały się w magazynie przejętej spółki w dniu przecięcia ([...] listopada 2012 r.) przez skarżącą, oraz w związku z tym, że skarżąca jako spółka przejmująca, przejęła także posiadanie (i własność) zakwestionowanych produktów; naruszenie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dziennik Urzędowy UE L 31 z dnia 1 lutego 2002 r.), dalej także jako "rozporządzenie nr 178/2002", poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że przepis ten daje podstawę do pociągnięcia następcy prawnego podmiotu, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane i niespełniające wymagań jakości handlowej, do odpowiedzialności za delikty prawa administracyjnego określone w art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej w miejsce sprawcy (poprzednika prawnego) i nałożenie na niego kar pieniężnych; naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu (prowadzącą do przyjęcia), że przepis ten znajduje zastosowanie nie tylko do podmiotu, który dopuścił się wprowadzenia do obrotu produktów zafałszowanych i niespełniających wymagań jakości handlowej, ale również (automatycznie) do następcy prawnego podmiotu kontrolowanego pod tytułem ogólnym; naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organy polegającego na przyjęciu, że na Skarżącą przeszła w drodze sukcesji po spółce przejętej odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych i nieodpowiadających wymaganiom jakości handlowej, których próbki pobrano w trakcie kontroli w spółce przejętej, w sytuacji gdy brak materiału dowodowego potwierdzającego, że skarżąca także wprowadzała do obrotu sporne produkty, ja również brak materiału dowodowego potwierdzającego, że w dacie przejęcia sporne produkty były w posiadaniu spółki przejętej, tudzież, że po tym dniu były w posiadaniu skarżącej; naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 w związku z art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10 lit. c), art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o jakości handlowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację bezpodstawnego zastosowania przez organy polegającego na przyjęciu że skarżąca wprowadziła do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane oraz niespełniające wymagań w zakresie jakości handlowej (nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów) oraz na nałożeniu na Skarżącą w związku z tym ustaleniem sankcji w postaci kary pieniężnej, także w sytuacji gdy nie poczyniono w postępowaniu administracyjnym ustaleń co do wysokości przychodu osiągniętego za rok rozliczeniowy poprzedzający rok nałożenia kary; naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu, że następcy prawnemu podmiotu, który dopuścił się wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych, należy wymierzyć karę z uwzględnieniem przychodu osiągniętego przez następcę prawnego (a nie sprawcy) oraz poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację nieprawidłowego zastosowania przez organy, polegającego na wyliczeniu kary pieniężnej na podstawie przychodu skarżącej za rok 2012; naruszenie art. 40a ust. 8 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu, że przepis ten stanowi podstawę lub jedną z podstaw przypisania spółce przejmującej odpowiedzialność za delikty popełnione przez spółkę przejmowaną przed dniem połączenia spółek przez przejęcie oraz wymierzenia spółce przejmującej kar(y) pieniężnej(ych) / nałożenie na spółkę przejmującą obowiązku zapłaty takiej(ich) kar(y) na podstawie przepisów art. 40a ust. 1 tej ustawy w sytuacji, gdy przed dniem połączenia spółek przez przejęcie nie wydano konstytutywnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o jakości handlowej; naruszenie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę i akceptację nieprawidłowego zastosowania przez organy polegającego na zaniechaniu rzeczywistego miarkowania kar pieniężnych oraz na odnoszeniu kryteriów miarkowania kary pieniężnej (stopnia zawinienia i wielkości obrotu) do Skarżącej zamiast do jej poprzednika prawnego naruszenie art. 3 pkt 10 lit. c) ustawy o jakości handlowej poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu, że sam fakt stwierdzenia niezgodności pomiędzy składem podanym w oznakowaniu produktu a składem rzeczywistym produktu stanowi o zafałszowaniu tak oznakowanego artykułu rolno-spożywczego; naruszenie art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dziennik Urzędowy UE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004), dalej także jako "rozporządzenie nr 882/2004", w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), dalej także jako "ustawa o Inspekcji Handlowej", "ustawa o IH", oraz w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie ocen zgodności (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 z późn. zm.), dalej także jako "ustawa o systemie ocen zgodności", przez ich błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organ odwoławczy) polegającą na przyjęciu, że: sprawozdania z badań sporządzone przez laboratoria kontrolno-analityczne UOKiK i opatrzone znakiem PCA zawierają (niejako automatycznie) wyniki badań objęte zakresem akredytacji tych laboratoriów; dla uznania, że badania przeprowadziło laboratorium urzędowe akredytowane w rozumieniu w/w przepisów nie jest istotne, czy badania laboratoryjne konkretnych produktów pod kątem określonych cech/właściwości przeprowadzono w zakresie akredytacji laboratorium, przyznanym przez właściwą jednostkę certyfikującą (przyjęcie, że sprawozdania z badań nieobjętych zakresem akredytacji danego laboratorium posiadającego w ogóle akredytację, lecz w innym zakresie, obejmują wyniki badań przeprowadzonych przez laboratorium akredytowane, uznanie, że badań laboratoryjne przeprowadzone poza zakresem akredytacji stanowią badania przeprowadzone przez laboratorium akredytowane, przydatne dowodowo w świetle w/w przepisów prawa w celu wciągania dla nich konsekwencji prawnych na gruncie ustawy o jakości handlowej (określonych w art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4) oraz w konsekwencji przez ich niewłaściwe zastosowanie (wadliwą ocenę ich nieprawidłowego zastosowania przez organy), polegające na uznaniu badań próbek produktów Dorsz bałtycki i Mintaj za przeprowadzone w całości przez laboratorium akredytowane i przydatne dowodowo w niniejszej sprawie; naruszenie art. 3 pkt 7, pkt 2 i pkt 18 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002/WE z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez ich błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na: przyjęciu, że w zakresie pojęcia handlu detalicznego mieszczą się wszelkie hurtownie, niezależnie od tego, czy dana hurtownia stanowi punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego, i czy prowadzi obsługę i/lub przetwarzanie oraz przechowywanie żywności, podczas gdy z definicji legalnej handlu detalicznego zawartej w art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 wynika, że warunkiem uznania danego miejsca (w tym hurtowni, czy też np. sklepu) za mieszczące się w pojęciu handlu detalicznego jest to, aby stanowiło ono punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego, w którym to punkcie dokonywana jest obsługa i/lub przetwarzanie oraz przechowywanie żywności (przyjęciu, że hurtownia/sprzedaż hurtowa automatycznie zalicza się do handlu detalicznego w rozumieniu tych przepisów); przyjęciu, że definicja legalna handlu detalicznego nie zawiera w swej treści warunku, by w punkcie sprzedaży lub punkcie dostaw dla konsumenta finalnego odbywały się bezpośrednie dostawy dla konsumenta, i w konsekwencji na przyjęciu, że na gruncie definicji handlu detalicznego dopuszczalne jest wystąpienie ogniwa pośredniego pomiędzy podmiotem trudniącym się handlem (detalicznym) żywnością a konsumentem finalnym, pominięciu przy wykładni art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 definicji pojęć przedsiębiorstwa spożywczego i konsumenta finalnego zawartych odpowiednio w art. 3 pkt 2 i pkt 18 rozporządzenia nr 178/2002, podczas gdy zasady wykładni systemowej wymagają, aby przepisy interpretować w zgodzie z wszystkimi postanowieniami danego aktu prawnego a w konsekwencji także ich niewłaściwe zastosowanie (wadliwą ocenę ich nieprawidłowego zastosowania przez organy); 14. naruszenie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej i art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 poprzez ich błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu, że nadzór sprawowany przez Inspekcję Handlową obejmuje artykuły rolno-spożywcze w hurtowniach, niezależnie od tego czy dana hurtownia stanowi punkt sprzedaży lub punkt dostaw dla konsumenta finalnego i w efekcie na przyznaniu organom Inspekcji Handlowej kompetencji nadzorczych (kontrolnych) względem każdej hurtowni w której dokonywana jest obsługa i/lub przetwarzanie oraz przechowywanie żywności, w tym hurtowni należącej do poprzednika prawnego Skarżącej, a w konsekwencji także ich niewłaściwe zastosowanie (wadliwą ocenę ich nieprawidłowego zastosowania przez organy) 15. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego błędną wykładnię jako przepisu ogólnego, określającego kompetencje organów Inspekcji Handlowej względem wszelkich produktów znajdujących się w obrocie lub przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie w myśl reguły lex specialis derogat legi generali zastosowanie winien znaleźć przepis szczególny, określający kompetencje nadzorcze (kontrolne) organów Inspekcji Handlowej w zakresie kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, tj. art. 17 ust. 3 u.j.h.a.r.s., a w konsekwencji także jego niewłaściwe zastosowanie (wadliwą ocenę jego nieprawidłowego zastosowania przez organy); 16. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz w związku z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej i art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002 poprzez błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na przyjęciu, że kompetencje kontrolne Inspekcji Handlowej nie są wyłączone w przypadku artykułów rolno-spożywczych w sprzedaży hurtowej, mepozostających w obrocie detalicznym i nieprzeznaczonych dla konsumenta finalnego, podczas gdy z definicji produktu zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej jednoznacznie wynika, że przez "produkt" należy rozumieć dostarczaną przez przedsiębiorcę, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie, rzecz ruchomą przeznaczoną do użytku konsumentów lub nadającą się do takiego użytku, a w konsekwencji także niewłaściwe zastosowanie (wadliwą ocenę ich nieprawidłowego zastosowania przez organy) 17. naruszenie art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia nr 882/2004 poprzez jego błędną wykładnię (akceptację błędnej wykładni dokonanej przez organy) polegającą na pominięciu w procesie jego interpretacji definicji kontroli urzędowej i właściwego organu z art. 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia nr 882/2004, a w konsekwencji także ich niewłaściwe zastosowanie (wadliwą ocenę ich nieprawidłowego zastosowania przez organy); 18. naruszenie § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2009 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu znakowania nieprzeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego niektórych grup i rodzajów opakowanych artykułów rolno-spożywczych lub artykułów rolno-spożywczych bez opakowań (tekst jednolity: Dz. U. 2014 r. poz. 634 - "r.z.n.b.k.f") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) (wadliwą cenę jego niezastosowania) przez organy) polegające na pominięciu wynikającego z tego przepisu zakresu i sposobu znakowania przewidzianego dla nieprzeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego niektórych grup i rodzajów opakowanych artykułów rolno-spożywczych przy ocenie prawidłowości przyjęcia przez organy, że przedmiotowe Dorsz i Mintaj stanowiły środek spożywczy przeznaczony dla konsumenta finalnego; 19. naruszenie art. 77 ust. 2 w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), dalej także jako "u.s.d.g.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - wadliwą ocenę jego nieprawidłowego zastosowania przez organy, polegającego na uwzględnieniu (dopuszczeniu) i przyznaniu waloru wiarygodności dowodom zebranym w toku postępowania kontrolnego i postępowania administracyjnego przez organ Inspekcji Handlowej (w tym wynikom badań laboratoryjnych przedmiotowych filetów rybnych Dorsza i Mintaja), w sytuacji gdy zostały one przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy - tj. poza granicami kompetencji organów Inspekcji Handlowej wynikającymi z przepisów art. 17 ust. 3 u.j.h.a.r.s. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2016 r. skarżąca I. K. Sp. z o.o. odniosła się do odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna koncentruje się wokół następujących grup zagadnień: - przypisania skarżącej odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno – spożywczych nieodpowiadających wymaganiom w zakresie jakości handlowej ( filety z mintaja) oraz artykułów rolno – spożywczych zafałszowanych ( filety z dorsza bałtyckiego), - kompetencji organów Inspekcji Handlowej w zakresie sprawowania nadzoru nad hurtowniami nieprowadzącymi sprzedaży bezpośrednio konsumentom i w konsekwencji legalności dowodów zdobytych w trakcie kontroli, - zakresu akredytacji Laboratorium Kontrolno – Analitycznego UOKiK w K., które przeprowadziło badania zakwestionowanych produktów, w tym przydatności dowodowej sporządzonych przez tę placówkę sprawozdań z badań, i skarga ta kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu I instancji zarówno w aspekcie materialonoprawnym ( poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 494 § 1 i 2 K.s.h., art. 340 K.c., art. 40 a ust. 1 pkt 3, 4, ust. 8, art. 3 pkt 5, pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 , art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1. ust. 2 i ust. 3 , art. 5 ust. 2 lit. d), art. 3 ust. 1 - 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, art. 29 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy o systemie zgodności, art. 3 pkt 7, pkt 2 i pkt 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002/WE oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), jak i procesowym – poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonej decyzji, nieuchylenie decyzji UOKiK oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mimo wad w wykładni oraz zastosowaniu prawa materialnego, niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a także wadliwe uzasadnienie wyroku wobec nieustosunkowania się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów m. in. w zakresie niewystarczającego, niewyczerpującego uzasadnienia decyzji organu II Instancji, ponadto naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, powielenia stanowiska zajętego przez organ odwoławczy bez jednoczesnego wyjaśnienia powodów tej akceptacji. Niesporne było w sprawie, że w dniach [...] września 2012 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w K. przeprowadzili kontrolę w hurtowni spółki I. W. Spółki z o.o. zlokalizowane w J. W toku kontroli, pobrali do badań laboratoryjnych próbki – dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, wyniki z tych badań zostały ujęte w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] października 2012r. ( odnośnie do dorsza) i nr [...] z dnia [...] października 2012r. ( odnośnie do mintaja). Po wszczęciu przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, w stosunku do I. W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, lecz jeszcze przed wydaniem decyzji, w dniu [...] listopada 2012 r. I. W. Spółka z o.o. z została przejęta przez I. K. Spółkę z o.o. z siedzibą w K., w trybie art. 494 § 1 pkt 1 k.s.h. Pismem z dnia [...] września 2013 r. ŚWIIH w K. zawiadomił I. K. Sp. zo.o. o wszczęciu wobec Spółki, jako następcy prawnego Spółki I. W. Sp. zo.o. postępowania w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężnej, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4ustawy o jakości handlowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. ŚWIIH w Kielcach wymierzył skarżącej kasacyjnie karę pieniężną, a po wniesieniu przez nią odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. (kontrolowaną w postępowaniu przed Sądem I instancji) Prezes UOKiK utrzymał w mocy tę decyzję. Przechodząc do rozpatrywania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do tej grupy zarzutów, które kwestionują kompetencje organów Inspekcji Handlowej w zakresie nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno – spożywczych w obrocie innym, niż detaliczny. Niewątpliwie uznanie, że kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową nie została przeprowadzona legalnie, poza zakresem jej ustawowych kompetencji, musiałaby rzutować na ocenę całości sprawy. W tym zakresie nie można jednak zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, a stanowisko zajęte przez Sąd I instancji i organy jest prawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, do zadań Inspekcji Handlowej należy kontrola legalności i rzetelności działalności przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie produkcji handlu i usług oraz kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług. Natomiast przepis art. 3 ust. 2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli i wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, że kontrola, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy, nie obejmuje kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych u producentów oraz kontroli jakości zdrowotnej środków spożywczych określonych w przepisach odrębnych. Trafnie wskazywał Sąd I instancji, że hurtownia to miejsce, w którym znajdują się produkty przeznaczone do obrotu handlowego, a kontrolowana spółka nie była producentem. Oznacza to, że kontrolowany był przedsiębiorcą prowadzącym działalność polegającą na obsłudze żywności i jej przechowywaniu w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego. Stosownie do powołanego przez Sąd I instancji art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, opisana wyżej działalność obejmująca także hurtownie służy do zdefiniowania handlu detalicznego. Wbrew twierdzeniom skarżącej definicja obrotu detalicznego obejmuje hurtownie (sprzedaż hurtowa i detaliczna to końcowe etapy dystrybucji towarów niewymagających przetworzenia), co jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, odwołując się do komplementarnego charakteru regulacji krajowej i unijnej, skutkuje uprawnieniami Inspekcji Handlowej do nadzoru nad jakością pozostających w hurtowni produktów, stosownie do art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Stanowisko autora skargi kasacyjnej oparte na forsowaniu poglądu o rozumieniu art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, wbrew jego dosłownemu brzmieniu i dowodzenie, że nie wszystkie hurtownie są objęte definicją handlu detalicznego, nie mogło odnieść skutku. W tym miejscu wspomnieć również można, że kwestia podlegania hurtowni spożywczych kontroli inspekcji Handlowej była już przedmiotem orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym; w sprawie o sygn. akt II GSK 1198/14 (wyrok z dnia 25 czerwca 2015 r.) NSA doszedł do analogicznych wniosków jak w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich przyczyn zarzuty zmierzające do podważenia uprawnień kontrolnych Inspekcji Handlowej względem artykułów rolno – spożywczych w hurtowni prowadzonej przez spółkę I. nie mogły odnieść skutku. W następnej kolejności odnieść się należy do grupy zarzutów związanych z kwestionowaniem przez skarżącą kasacyjnie swojej odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego i nieodpowiadającego wymaganiom w zakresie jakości handlowej opartych na twierdzeniu, że skarżąca nie była "wprowadzający do obrotu" w rozumieniu art. 40 a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej, gdyż już po wystąpieniu zarzucanych deliktów administracyjnych i po przeprowadzeniu kontroli przez inspektorów Inspekcji Handlowej przejęła podmiot, który wprowadził do obrotu ww. produkty i który został poddany kontroli urzędowej. Przed dniem przejęcia I. W. Spółki z o.o. przez skarżącą (30 listopada 2012r.) nie doszło do wydania wobec Spółki przejmowanej (I. W.) decyzji w oparciu o art. 40 a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że całkowicie nieuprawnione jest też twierdzenie organu, że jako rezultat następstwa prawnego skarżącej po I. W. Spółce z o.o. doszło do następstwa proceduralnego i że jakoby z chwilą przejęcia Spółki W. I. postępowanie wszczęte wobec spółki przejętej "przekształciło się na mocy art. 30 § 4 K.p.a. w postępowanie wobec spółki I. K." (str. 5 odpowiedzi na skargę kasacyjną). Wreszcie Spółka przejmująca, jaką jest skarżąca kasacyjnie, nie przejęła też posiadania spornych produktów od I. W. Spółki z o.o., okoliczność ta nie znajduje bowiem żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy, a skarżąca do tej okoliczności nie mogła się nawet ustosunkować na etapie postępowania administracyjnego, gdyż powołanie się na tę okoliczność nastąpiło dopiero w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. W tym zakresie przypomnieć należy, że za podstawę nałożenia na skarżącą kasacyjnie spółkę I. K. odpowiedzialności z art. 40 a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy jakości handlowej, przyjęto w zaskarżonej decyzji, art. 494 § 1 i 2 k.s.h. Prezes UOKiK wskazał w tym zakresie, że przedmiotem sukcesji uniwersalnej z art. 494 § 1 k.s.h. są nie tylko uprawnienia administracyjnoprawne wskazane w art. 494 § 2 k.s.h., ale także obowiązki. Wyłączenie sukcesji uniwersalnej spółki przejmującej bądź nowo zawiązanej, po spółce przejmowanej (łączących się spółkach) w sferze praw i obowiązków administracyjnoprawnych musi wynikać albo z wyraźnego przepisu ustawy, albo z treści decyzji administracyjnej. Charakterystyczne jest przy tym, że decyzją wyłączającą sukcesję administracyjnoprawną może być wyłącznie decyzja, której przedmiotem jest udzielenie zezwolenia, koncesji albo ulga. W świetle powyższego I. Sp. z o.o. w K. przejmując spółkę W. z siedzibą w W. w drodze sukcesji uniwersalnej stała się też posiadaczem zakwestionowanych filetów z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki. Możliwość uchylenia się od tego obowiązku byłaby tylko wówczas, gdyby tak stanowiła ustawa o jakości handlowej lub Kodeks spółek handlowych, bądź też w związku z art. 40a ust. 8 ustawy o jakości handlowej – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Z kolei Sąd I instancji uznając, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione oraz, że zasadniczo są nieprzenoszalne, wskazał, że od tej reguły są wprowadzane wyjątki, i jednym z nich jest art. 494 § 2 k.s.h. Przykładowe wyliczenie aktów administracyjnych potwierdza, że możemy je zaliczyć do tzw. rzeczowych aktów administracyjnych, co należy rozumieć jako akty skierowane co prawda do indywidualnie określonego adresata, ale odnoszące się do rzeczy i wiążące także określonych prawem następców adresata aktu, bądź nawet każdorazowego posiadacza danej rzeczy. Skoro sukcesja uniwersalna dotyczy wszystkich majątkowych składników materialnych i niematerialnych, w tym praw rzeczowych, zatem trafnie organ przyjął, że skarżąca jako podmiot przejmujący, przejęła także w posiadanie zakwestionowany towar, a mianowicie filety z dorsza i mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki (art. 336 i nast. k.c.). W tym zakresie można przyjąć domniemanie ciągłości posiadania jako stanu faktycznego. Odmienna okoliczność nie została w żaden sposób wykazana przez skarżącą. Z tych stanowisk wynika, że po pierwsze Sąd i organ podzielając przekonanie, że sukcesja (następstwo prawne ) w zakresie praw i obowiązków administracyjnoprawnych jest co do zasady niedopuszczalne, uznają jednocześnie, że art. 494 § 2 k.s.h. zawiera wyjątek od tej zasady. Wskazując następnie na akty administracyjne wymienione w tej normie wywodzą z tego generalną zasadę, iż są to tzw. rzeczowe akty administracyjne, a więc związane również z rzeczą i w rezultacie – wiążą odpowiedzialność skarżącej spółki I. K. z przejęciem posiadania zakwestionowanych produktów. Przyjmując koncepcję tzw. rzeczowych aktów administracyjnych Sąd przyjął, że skarżąca przejęła posiadanie (własność) spornych filetów i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży – już we własnym zakresie, czemu skarżąca spółka konsekwentnie zaprzecza. Sąd I instancji ignorując fakt, że okoliczność dotycząca przejęcia przez skarżącą posiadania produktów została podana dopiero w decyzji organu odwoławczego, bez wskazania żadnych dowodów ją uzasadniających i nieodnosząc się do zarzutów spółki w tym zakresie wywiódł, iż fakt posiadania pewnej rzeczy w określonym momencie (w tym wypadku – w dacie kontroli i pobierania próbek) oraz zasada pełnej sukcesji cywilnoprawnej po spółce przejmowanej pozwala automatycznie przyjąć, że posiadanie to było kontynuowane - już przez skarżącą – po przejęciu Spółki I. W. Założenie to było błędne. Zgodnie z art. 340 k.c. – domniemywa się ciągłość posiadania, niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą nie przerywa posiadania. Oznacza to, że posiadacz, który władał rzeczą w różnych okresach, chociażby odległych nie musi wykazywać, że był posiadaczem także między tymi okresami. W niniejszej sprawie organ nie powołuje się na jakiekolwiek ustalenia (próbuje to naprawić na etapie odpowiedzi na skargę, co nie mogło być skuteczne), że sporne produkty były w magazynie przejmowanej spółki w dniu przejęcia. W konsekwencji wywód Sądu, uzasadniający możliwość wymierzenia kary z art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej – skarżącej jako spółce przejmującej i argumentujący to przejęciem posiadania (własności) oraz domniemaniem ciągłości posiadania jest b nielogiczny i niejasny. W istocie nie wynika z niego jednoznacznie, czy Spółka I. K. odpowiada na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych za czyn własny – wobec tego, że przejęła posiadanie spornych produktów, a następnie wprowadzała je do obrotu, czy też za czyn swojego poprzednika prawnego spółki I. W., u której przeprowadzono kontrolę, znaleziono sporne produkty, zbadano je i stwierdzono, że nie spełniają warunków zawartych w przepisach o jakości spożywczej artykułów rolno – spożywczych. Od odpowiedzi na to pytanie zależy niewątpliwie zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania w sprawie. Przy uznaniu, że skarżąca jednak odpowiada za czyn własny konieczne byłoby wykazanie we właściwej drodze procesowej, czy skarżąca przejęła sporne produkty, czy spełniła warunki by zostać uznaną za "wprowadzającego do obrotu", wreszcie, jakie okoliczności mają zostać wzięte pod uwagę przy nałożeniu kary. W tym jednak wypadku zbędne było sięganie do art. 494 § 1 i 2 k.s.h. i koncepcji tzw. rzeczowych aktów administracyjnych. Przyjmując natomiast, że chodziło o uzasadnienie przejęcia odpowiedzialności poprzednika prawnego to zauważyć należy, że Sąd I instancji odwołując się do ww. koncepcji rzeczowych aktów administracyjnych i opierając się na chybionej argumentacji związanej z przejęciem posiadania, wspartej dodatkowo domniemaniem ciągłości posiadania nie zajął się w istocie kwestią możliwości przejęcia w drodze sukcesji generalnej odpowiedzialności za poprzednika prawnego na gruncie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 40 a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości, która w tym zakresie odwołuje się do "wprowadzającego do obrotu". Mówiąc o sukcesji w zakresie praw i obowiązków administracyjnoprawnych Sąd nie odniósł tego w żaden sposób do odpowiedzialności za cudzy delikt prawa administracyjnego, niesprecyzowany w żądnym akcie (decyzji). Wskazanie na błędy w dokonanej i zaakceptowanej wykładni art. 40 a ust.1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 494 § 1 i 2 k.s.h. oraz art. 340 k.c., a także trafność skorelowanych z zarzutami prawa materialnego zarzutów o charakterze procesowym zwracających uwagę na oparcie w tym zakresie zaskarżonej decyzji (i zaakceptowanie tego przez Sąd) na okolicznościach niemających oparcia we wskazanym w niej materiale dowodowym, iż skarżąca przejęła posiadanie (własność) spornych produktów po przejętej spółce i kontynuowała ich posiadanie w celu sprzedaży już we własnym zakresie, musi prowadzić do przyjęcia, że skarga kasacyjna okazała się zasadna. Przedstawiając swe stanowisko po ponownym rozpatrzeniu sprawy Sądu I instancji powinien uwzględnić ww. uwagi i jednoznacznie stwierdzić na jakiej podstawie uznał, odpowiedzialność skarżącej za delikt z art. 40 a ust. 1 pkt 3 i 4 p.p.s.a. W tej sytuacji NSA przyjął, że rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej byłoby przedwczesne. Przedwczesne, w szczególności, byłoby przesądzanie co do tego, czy wady zaskarżonej decyzji zarówno co do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i w konsekwencji – ustalenia strony postępowania w sensie materialnoprawnym można uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Osobnego ustosunkowania się, ze względu na ewentualne konsekwencje dla wyniku sprawy wymaga natomiast jeden zarzut - dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten, tak jak został sformułowany w skardze kasacyjnej, który kasator powiązał z nieustosunkowaniem się przez Sąd do wszelkich, podnoszonych przez skarżącą zarzutów, powielenia (odwzorowania) stanowiska organu odwoławczego, prostej i bezkrytycznej akceptacji tego stanowiska, nie jest trafny. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r" sygn. akt II FSK 745/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze prezentowany jest też pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). Taki stan rzeczy w sprawie nie występuje, wbrew twierdzeniom kasatora można wywieść z uzasadnienia wyroku, jaki stan faktyczny przyjęto za jego podstawę, i mimo że można zarzucić Sądowi błędną ocenę decyzji organu w zakresie kompletności zebranego materiału dowodowego dla potrzeb przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia, nie świadczy to o wadliwości w zakresie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sposób sporządzenia uzasadnienia wyroku nie pozbawił również kasatora możliwości wdania się w spór, o czym świadczy obszerna, ponad siedemdziesięciostronicowa skarga kasacyjna, ani Sądu kasacyjnego możliwości jego kontroli. Z tych wszystkich powodów, uznając zasadność skargi kasacyjnej ( mimo nietrafności niektórych z jej zarzutów), zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, dlatego też, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.