II GSK 1461/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 705/21 w sprawie ze skargi Z. A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki, nakaz zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2019 r., nr [...]; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz Z. A. Sp. z o.o. w K. 3400 (trzy tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 listopada 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 705/21 oddalił skargę Z.A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2020 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Lubuski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (WIF) wydał [...] października 2019 r. decyzję stwierdzającą naruszenie zakazu reklamy aptek przez Z.A. Sp. z o.o. w K. (zwana dalej: Spółką) poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "Z.A." mieszczącej się w Z.G. przy ul. [...] i jej działalności poprzez umieszczenie w witrynie okiennej apteki w dolnej części napisu www.[...].pl oraz Infolinia: [...], umieszczenie w części ekspedycyjnej apteki na standzie ulotek oznakowanych "Z. Dermo Wyprawka dla maluszka" oraz "Z. dla Zdrowia Fundacja" z różnymi podtytułami. W decyzji tej organ nakazał ponadto zaprzestania opisanej powyżej działalności reklamowej, a także nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 499, zwanej dalej: P.f.). Główny Inspektor Farmaceutyczny (GIF) wydał [...] listopada 2020 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego wniesioną przez Spółkę, wskazał, że reklamą apteki jest każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust. 1 - kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przez pryzmat takiej interpretacji art. 94a P.f. Sąd podzielił stanowisko organu, że ustalone działania Spółki stanowiły niedozwoloną reklamę apteki, bowiem miały one na celu zwiększenie poziomu sprzedaży w aptece prowadzonej przez Spółkę, zachęcając odbiorców do zapoznania się i skorzystania z oferty dostępnej we wskazanej aptece. W konsekwencji, za zasadną uznał Sąd nałożoną na Spółkę karę pieniężną. Spółka wniosła od wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną, domagając się uchylenia jego w całości zgodnie z art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej: p.p.s.a.) oraz o rozpoznania skargi kasacyjnej poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GIF i decyzji WIF ją poprzedzającej oraz zgodnie z art. 189 p.p.s.a. umorzenia postępowania, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a w związku z art. 183 § 2 pkt 4) p.p.s.a oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Ponadto, Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (art. 203 pkt 1 p.p.s.a.), a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej poza rozprawą. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mianowicie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i brak odniesienia w uzasadnieniu Wyroku do podniesionych przez Spółkę zarzutów w zakresie braku cech reklamy oraz rzeczywistego celu zakwestionowanych działań informacyjnych w Aptece oraz promocja działań prozdrowotnych innego niż Spółka podmiotu, tj. Fundacji Z. dla Zdrowia oraz działalności Spółki w zakresie innym niż działalność apteczna - nie zaś reklama Apteki, 2) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo podstaw do uchylenia decyzji GIF i poprzedzającej ją decyzji WIF, które wydane zostały z przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art., 77, art. 80, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. - a to z powodu naruszenia zasady praworządności, przekroczenia swobodnej oceny dowodów, zaakceptowania stanowiska organów ustalonego w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i niewyjaśnienie przyczyn uznania, iż Spółka naruszyła art. 94a ust. 1 P.f. w sytuacji, gdy kwestionowane działania nie stanowiły reklamy apteki, 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w całości skargi Spółki, w sytuacji gdy decyzja GIF została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 94a ust. 1 P.f. polegające na błędnym przyjęciu, iż umieszczenie w witrynie nazwy strony internetowej i numeru Infolinii stanowi reklamę Apteki należącej do Spółki, podczas gdy materiały miały charakter tylko i wyłącznie informacyjny, zatem nie mogły stanowić reklamy apteki, jak również przyjęcie, że materiały niezwiązane z działalnością apteczną, w tym materiały należące do odrębnej osoby prawnej (Fundacji Z. dla Zdrowia) mogą stanowić reklamę apteki, mimo iż nie odwołują się w żadnym miejscu do działalności Apteki należącej do Spółki; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w całości skargi Spółki, w sytuacji gdy decyzja GIF została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 129b P.f. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 94a ust. 1 P.f. oraz wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu zakazu prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych, podczas gdy zakwestionowane przez GIF informacje, nie mogą zostać uznane za niedozwoloną reklamę aptek, o której mowa w 94a ust. 1 P.f., a tym samym nie istniały przesłanki do nałożenia wymierzonej kary administracyjnej w określonej przez GIF wysokości; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292), poprzez błędne przyjęcie, że ograniczenie swobody działalności gospodarczej wynikające z zakazu reklamy aptek oznacza, że Spółka nie mogła podejmować kwestionowanych działań w Aptece, podczas gdy brak jest podstaw do uznania, iż naruszały one ustawowy zakaz - a w efekcie Spółka poniosła odpowiedzialność karną za działania mieszczące się w granicach prawa, - które to naruszenia miały decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a ich pominięcie doprowadziło do wydania nieprawidłowego wyroku - zarówno w zakresie uznania wszystkich kwestionowanych działań Spółki jako reklamy Apteki, jak i w zakresie nałożenia na Spółkę kary i jej wysokości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu prowadzenia reklamy apteki stwierdził, że decyzja ta wydana została bez naruszenia prawa, co skutkowało oddaleniem skargi wniesionej na tą decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu pierwszej instancji organ administracji publicznej dokonał prawidłowej wykładni art. 94a ust. 1 P.f. oraz właściwie zastosował ten przepis w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu przypisanie skarżącej prowadzenie niedozwolonej reklamy aptek ogólnodostępnych działających pod nazwą "D." zlokalizowanych na terenie województwa podkarpackiego i ich działalności poprzez zlecenie w okresie od 5 lutego do 26 marca 2018 r. kampanii reklamowej "D.Pl Leki na każde kliknięcie", a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł było zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty podważają stanowisko Sądu pierwszej instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja jest zgodna z prawem. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporna okoliczność emitowania i treść reklamy "D.PL Leki na każde kliknięcie" oraz, że treści zawarte w spocie reklamowym wynikający z nich przekaz pochodzą od strony skarżącej. Sporne jest natomiast to, czy forma i treść tego przekazu oraz sposób jego komunikowania oprócz reklamy portalu internetowego www.doz.pl stanowi również niedozwoloną reklamę apteki oraz jej działalności, jak przyjął to Sąd pierwszej instancji, uznając stanowisko organów administracji publicznej za prawidłowe, czy też, jak z kolei podnosi skarżąca, stanowi wyłącznie reklamę portalu internetowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 94a ust. 1 P.f. oraz do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 w związku z art. 129b ust. 1 i ust. 2 P.f. Odpowiadając na te zarzuty należy stwierdzić, że są one usprawiedliwione, tak w zakresie odnoszącym się do prawidłowości rozumienia art. 94a ust. 1 P.f., jak też do jego zastosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, którego ustalenia odnoszące się do istotnych okoliczności sprawy nie są sporne, albowiem kwestionowana jest wyłącznie, jak wynika to z zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia, prawna ocena ustalonych w sprawie faktów, a mianowicie umieszczenia w spocie reklamowym przytoczonej powyżej treści i zawartego w niej przekazu, który pochodzi od strony skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w obecnym składzie, podejście Sądu pierwszej instancji do rozumienia, a w konsekwencji do zastosowania art. 94a ust. 1 P.f. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie jest prawidłowe. Tytułem koniecznych uwag wprowadzających i zarazem systematyzujących trzeba podnieść, że istotnie na tle przywołanej regulacji prawnej przyjmuje się, że pojęcie reklamy aptek, której nie stanowi informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego, ustawodawca potraktował stosunkowo szeroko, a Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje w swym orzecznictwie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyroki NSA z: 20 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 15/17; 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1737/16; 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 5143/16; 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 682/15; 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 97/15 oraz sygn. akt II GSK 550/15; 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2583/15; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1718/13; 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1981/13) i to niezależnie od form i metod tego działania oraz użytych środków (por. np. wyroki NSA z: 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3346/15; 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2310/15). Przedstawione stanowisko koresponduje również z poglądem prawnym Sądu Najwyższego przyjętym w wyroku z 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, zgodnie z którym przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na uwadze, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru – taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Podobnie, a więc również stosunkowo szeroko, reklamę zdefiniowano w art. 2 dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U.UE.L z 2006 r. Nr 376, s. 21), z którego wynika, że oznacza ona przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań. W odniesieniu do omawianej kwestii, a co za tym idzie potrzeby szerokiego rozumienia reklamy aptek, podnoszony jest również argument natury posiłkowej, wynikający z pkt 2 wprowadzenia do dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, a mianowicie, że ochrona zdrowia publicznego musi być podstawowym celem wszelkich zasad regulujących produkcję, dystrybucję i stosowanie produktów leczniczych. Obrót detaliczny produktami leczniczymi, a więc ich dystrybucja, jest bowiem prowadzony zasadniczo w aptekach ogólnodostępnych, które są placówkami ochrony zdrowia publicznego, w których osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, a ich zadaniem jest zapewnienie dostępności leków, albowiem są one zobowiązane do posiadania produktów leczniczych i wyrobów medycznych w ilości i asortymencie niezbędnym do zaspokojenia potrzeb zdrowotnych miejscowej ludności (zob. 86 ust. 1 i ust. 2b i 87 ust. 2 w związku z art. 68 ust. 1 i art. 95 ust. 1 P.f.). W tym kontekście podnosi się, że wprowadzenie przez ustawodawcę zakazu reklamy aptek oraz ich działalności motywowane było potrzebą ograniczenia perswazyjnej funkcji reklamy, a to z uwagi na potrzebę zapewnienia ochrony zdrowia ludzkiego. Zwłaszcza, że może ona doznać uszczerbku nie tylko wskutek braku dostatecznego dostępu do leków, ale również wtedy, gdy dostęp do leków jest zbyt łatwy i skutkuje ich nadużywanie. Do tego prowadzi zaś niewątpliwie nadto obecna i sugestywna reklama zarówno leków – które nie są zwykłym towarem rynkowym, a obrót nimi jest i musi być reglamentowany przez państwo – jak i aptek, to jest miejsc w których leki są oferowane do sprzedaży (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 550/15). Jednocześnie należy stwierdzić, że nawet podzielając przedstawione podejście interpretacyjne, nie można pomijać okoliczności stanu faktycznego danej sprawy, a co za tym idzie potrzeby dokonania koniecznej oceny odnośnie do jego przydatności oraz adekwatności dla potrzeb jej rozstrzygnięcia. To bowiem stan faktyczny ma decydujące znaczenia dla sfomułowania stanowiska odnośnie do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 P.f. Z konwencji językowej, którą na gruncie art. 94a ust. 1 P.f. posługuje się ustawodawca wynika, że jednoznacznie odróżnił on "reklamę" od "informacji", jakkolwiek jednocześnie nie uszczegółowił zakresu tych pojęć, ograniczając się w odniesieniu do drugiego z nich do wskazania koniecznej i zarazem dopuszczalnej treści informacji. Nie oznacza to jednak, że w analizowanym zakresie istnieje jakakolwiek dowolność. Zwłaszcza, że przecież jakkolwiek każda reklama jest jednocześnie informacją, ale nie każda informacja jest reklamą. W związku z tym należy podnieść, że o ile informacja stanowi prosty w swej treści i formie przekaz, który jest pozbawiony cech oddziaływania mającego nakłaniać do dokonania zakupu i z tego punktu widzenia jest neutralny, albowiem ma on dostarczać (wyłącznie) danych o towarze, czy też usłudze, to reklama, także będąca źródłem informacji, zawiera już jednak element perswazji, a więc element ukierunkowany na realizację określonego celu, a mianowicie wywołania zachęty do nabycia towaru lub usługi. O jego istnieniu można wnioskować na podstawie treści przekazu, jego języka oraz formy, wykorzystywanego nośnika, a także co jest nie mniej istotne, kontekstu danego przekazu. Wobec tego należy przyjąć, że reklama, w tym reklama apteki oraz jej działalności, zakłada ze swej istoty istnienie konkretnego co do treści, formy oraz celu przekazu, który, jako przekaz celowy, musi ze swej istoty pochodzić od konkretnego podmiotu, jako jego nadawcy, a więc tego kto prowadzi reklamę. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji, że umieszczenie w witrynie okiennej apteki w dolnej części napisu "www.[...].pl" oraz "Infolinia: [...]", a także umieszczenie w części ekspedycyjnej apteki na standzie ulotek oznakowanych "Z. Dermo Wyprawka dla maluszka" oraz "Z. dla Zdrowia Fundacja" z rożnymi podtytułami było nie tylko informacją teleadresową oraz reklamą drogerii i fundacji, ale zawierało jednocześnie pozytywny przekaz dotyczący aptek działających pod nazwą "Z.A.", który mógł wpłynąć na wybór apteki przez pacjenta, zachęcając jednocześnie do korzystania z jej usług i dokonywania zakupów i w ten sposób stanowiąc skojarzeniową reklamę aptek i ich działalności, zabronioną przez art. 94a ust. 1 P.f.". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do przyjęcia takiego stanowiska nie jest wystarczające powołanie się na logo "Z.A.", "Z. Dermo" i "Z. dla Zdrowia Fundacja" oraz wyprowadzenie z ich podobieństwa wniosku, że promocja drogerii i fundacji była jednocześnie reklamą działalności apteki ogólnodostępnej. ). Fakt, że te odrębne działalności prowadzone są pod znakiem "Z." nie oznacza automatycznie, że każda reklama działalności drogeryjnej czy fundacji stanowi jednocześnie reklamę skojarzeniową każdej apteki ogólnodostępnej używającej oznaczenia "Z.A.". W związku z tym teza Sądu pierwszej instancji, że wspomniane napisy i ulotki stanowią jednocześnie zachętą dla potencjalnych klientów do skorzystania z usług i dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece prowadzonej przez Spółkę, a w konsekwencji zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych, nie miała usprawiedliwionych podstaw. Uwzględniając podmiotowy aspekt naruszenia zakazu reklamy aptek, a więc istnienia konkretnego co do treści, formy oraz celu przekazu pochodzącego od konkretnego podmiotu będącego tym, który podlega karze pieniężnej, jako ten "(...) kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności", za uzasadnione należy uznać stanowisko, że w odniesieniu do przypisania stronie skarżącej cechy podmiotu prowadzącego niedozwoloną reklamę działanie organu administracji publicznej, które zaakceptował Sąd pierwszej instancji, nie było prawidłowe. Za uzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., na gruncie których strona skarżąca podważa prawidłowość oceny ustalonych w sprawie faktów. Nie jest natomiast usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09), lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz zostało sporządzone w sposób umożliwiający przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie spełnia oczekiwań strony skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od przedstawionego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Należy także podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). W związku z powyższym, zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji podlegał uchyleniu. Wobec tego również, że istotę rozpoznawanej sprawy należało uznać za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę strony na decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu prowadzenia reklamy apteki. W świetle wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów należało stwierdzić, że w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym, organy obu instancji nie przeprowadziły właściwej analizy zakwestionowanych materiałów, a w konsekwencji brak było dostatecznie przekonujących podstaw, aby skarżącej można było przypisać prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki, a tym samym nie sposób jest twierdzić, że doszło do naruszenia przez nią zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 P.f. Wobec tego skargę należało uznać za zasadną, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) p.p.s.a. oraz art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) orzekł, jak w sentencji wyroku.