II GSK 1486/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. Sp. k. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1135/25 w sprawie ze skargi M. Sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 20 stycznia 2025 r. nr SKO/4114/197/2024 w przedmiocie rejestracji pojazdu, po wznowieniu postępowania postanawia: 1. odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku; 2. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1135/25, oddalił skargę M. Sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie rejestracji pojazdu, po wznowieniu postępowania. Od powyższego wyroku skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego wyroku oraz decyzji SKO w Ostrołęce z dnia 20 stycznia 2025 r. Przedmiotowy wniosek nie został uzasadniony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J. Sp. z o.o. w Z. wniósł o oddalenie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku i decyzji SKO w Ostrołęce. W uzasadnieniu odpowiedzi uczestnik wskazał, że złożony wniosek nie został uzasadniony, w związku z czym zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody nie istnieje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu, zaś wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w związku z art. 193 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Po drugie, postępowanie to dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania wykonania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ochrona tymczasowa ma służyć temu, aby w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub by nie doszło do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1129/18). Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). Ugruntowane jest również stanowisko, że w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest wskazanie konkretnych okoliczności, pozwalających ocenić czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia NSA z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 2910/11). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek obejmował wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w Ostrołęce. Skarżąca spółka nie uzasadniła jednak złożonego wniosku w żaden sposób. Brak jakichkolwiek argumentów sprawił, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości zbadać zasadności złożonego wniosku. Jednocześnie niewykazanie okoliczności uzasadniających zastosowanie w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej, nie stanowi braku formalnego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz skutkuje uznaniem braku spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, uzasadniającym oddalenie wniosku (vide: postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2026 r., sygn. akt II GZ 860/25). Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na to, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie świadczy o tym, jak twierdzi uczestnik postępowania, że zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody nie istnieje, a jedynie o tym, że zagrożenie to nie zostało wykazane przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej nie zasługuje zatem na uwzględnienie z uwagi na brak jakiejkolwiek argumentacji, który uniemożliwił przeprowadzenie merytorycznej oceny w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Jeśli więc skarżąca spółka uważa, że spełnia przesłanki do uzyskania ochrony tymczasowej, może przedstawić stosowną argumentację i dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Z tych przyczyn wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do dopuszczalności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, należy zwrócić uwagę, że w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymaniu wykonania wyroku stanowi art. 284 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia (zd. 1). W razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia (zd. 2). W związku z powyższym należy zauważyć, że przewidziana w ustawie p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o zastosowanie której wnioskowała skarżąca, odnosi się wyłącznie do postępowania szczególnego, zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem. W niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji nie jest prawomocny, bowiem skarżąca spółka wniosła od niego skargę kasacyjną (środek odwoławczy w rozumieniu art. 168 § 1 p.p.s.a.). Skoro zaskarżony wyrok WSA nie jest jeszcze prawomocny, domaganie się wstrzymania jego wykonania należało na obecnym etapie postępowania ocenić jako niedopuszczalne, co w konsekwencji skutkowało odrzuceniem wniosku. Z tych przyczyn wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a.