II GSK 1489/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2435/14 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2435/14 oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: I [...] (dalej: wnoszący sprzeciw) pismem z dnia 30 marca 2012 r. wniósł do Urzędu Patentowego RP (dalej: UP) sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr R.235707 na rzecz [...] (dalej: skarżąca, uprawniona) przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach: 6, 19, 37, 39, 41 i 42, ograniczając żądanie unieważnienia spornego prawa do towarów i usług w klasach 19 i 37. Wnoszący sprzeciw podniósł zarzut naruszenia przez sporne prawo ochronne przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117; dalej: p.w.p.). W uzasadnieniu wnoszący sprzeciw podał, że sporne prawo narusza prawo do jego firmy - podmiotu, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług remontowo-budowlanych od 1 września 1950 r. Do 19 listopada 1990 r. sprzeciwiający działał w formie przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...]. W dniu 19 listopada 1990 r. doszło do prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego przez zawiązanie spółki pracowniczej, która przyjęła nazwę [...]. Wnoszący sprzeciw nieprzerwanie używał tej firmy do 8 września 2010 r., kiedy to nastąpiło przekształcenie spółki z o.o. w spółkę akcyjną pod firmą [...]. Zdaniem wnoszącej sprzeciw, element POLBUD stanowi korpus w nazwie, jest to znak firmowy, który od dnia 15 lipca 2004 r. był zarejestrowany jako słowny znak towarowy za nr R. 100792, którego ochrona wygasła na skutek upływu okresu ochronnego, na jaki zostało udzielone. W dniu 9 marca 2010 r. sprzeciwiający dokonał ponownego zgło- szenia znaku towarowego słownego POLBUD. Wskazano, że uprawniony ze spornego prawa na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr R.235707 twierdzi, że prowadzi działalność od 2000 r., natomiast z KRS wynika, że został wpisany do tego rejestru w dniu 11 grudnia 2012 r. W zakresie art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. sprzeciwiający stwierdził, że sporny znak towarowy może wprowadzić w błąd odbiorców, co do pochodzenia towarów i usług, tym bardziej, że sprzeciwiający używa pojęcia [...] dla oznaczania kompleksowej działalności gospodarczej, stąd POLBUD POMORZE może wywołać wśród odbiorców wrażenie, że uprawniony należy do [...]. UP decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. - na podstawie art. 131 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 246 i art. 247 ust. 2 p.w.p. oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 dalej: k.p.c.) w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. - unieważnił prawo ochronne na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr R.235707 w części dotyczącej towarów i usług sklasyfikowanych w klasach 19 i 37. Urząd Patentowy uznał za potwierdzony zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. W ocenie UP sprzeciwiający korzysta z prawa do ochrony dóbr osobistych, na mocy art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zaś ochrona nazwy przedsiębiorstwa wynika z treści art. 43 k.c. W takiej sytuacji nazwa przedsiębiorstwa jest dobrem osobistym związanym z identyfikacją takiego przedsiębiorstwa wówczas, gdy ją indywidualizuje. UP uznał, że sporny znak towarowy POLBUD POMORZE w swej zasadniczej i dominującej części pokrywa się z najistotniejszym elementem nazwy przedsiębiorstwa sprzeciwiającego, pod którą prowadzi on działalność gospodarczą [...]. Albowiem najważniejszym elementem jest słowo POLBUD. Nazwa przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw jest identyczna, zbieżna z pierwszoplanowym elementem w spornym znaku towarowym POLBUD POMORZE, tj. słowem POLBUD. Tym samym, w ocenie UP, słowo POMORZE jakkolwiek istniejące w spornym znaku towarowym nie pełni w nim żadnej innej funkcji jak jedynie dookreślenie do słowa POLBUD, w tym sensie, że chodzi o POLBUD z Pomorza. Także graficzne przedstawienie spornego znaku wskazuje, że słowo POMORZE nie jest dominujące w znaku, jako umieszczone pod słowem POLBUD. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r. oddalił skargę uprawnionej do spornego znaku towarowego [...]. Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że materiały dowodowe przedłożone przez skarżącą na okoliczność używania przez inne podmioty gospodarcze oznaczenia POLBUD, w tym te potwierdzające to używanie od lat osiemdziesiątych XX w. -nie mają znaczenia dla prawidłowej oceny, czy sporny znak towarowy POLBUD POMORZE o nr R.235707 narusza prawo do nazwy przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., Sąd I instancji wskazał, że sporny znak towarowy skarżącej w warstwie słownej zawiera całość nazwy wnioskodawcy, a jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny i judykatury, w przypadku kolizji prawa ochronnego na znak towarowy z dobrem osobistym, w tym prawem do nazwy przedsiębiorcy, priorytet ma ochrona tego dobra osobistego. Następnie WSA wskazał, że skarżąca niesłusznie podnosiła w skardze naruszenie art. 135 ust. 5 p.w.p., który w jej ocenie powinien być przez organ zastosowany. Zdaniem WSA nie były bowiem w sprawie spełnione żadne przesłanki z art. 135 ust. 5 p.w.p. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w trybie spornym, z udziałem obu stron, pozwoliło na należyte wyjaśnienie sprawy i podjęcie decyzji. Sąd I instancji nie dopatrzył się w tym postępowaniu uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Również uzasadnienie decyzji pozwala prześledzić tok rozumowania Urzędu i skontrolować prawidłowość podjęcia decyzji, nie narusza więc art. 107 § 3 k.p.a. II [...] zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia informacji o pozostawaniu uczestnika postępowania w upadłości likwidacyjnej z urzędu, wniosła na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 193 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, dołączonych do skargi: 1) odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku, VIII Wydziału Go- spodarczego z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie o sygn. [...]; 2) aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego uczestnika postępowania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. naruszenie art. 131 ust. 5 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię, która skut- kowała jego niezastosowaniem, podczas gdy przepis ten jako lex specialis do art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. powinien być zastosowany w niniejszej sprawie, a które to niezastosowanie Sąd I instancji błędnie argumentował: istnieniem konfliktu interesów pomiędzy stronami, podczas gdy art. 131 ust. 5 pkt 2 p.w.p. zawiera otwarty katalog przesłanek świadczących o braku takiego kon- fliktu, a mimo to Sąd pominął argumenty skarżącego na okoliczność nieistnienia kon- fliktu interesów wskazując na brak podstawy prawnej konieczności ich analizy, przy czym tą podstawą prawną jest właśnie art. 131 ust. 5 p.w.p.; przyjęciem, że działalność gospodarcza uczestnika postępowania nie była działalnością lokalną w rozumieniu art. 131 ust. 5 pkt 2 p.w.p., co było skutkiem błęd- nej wykładni tego przepisu, gdyż z akt sprawy wynika, że uczestnik swoją działalność koncentrował na województwie podlaskim i ościennych powiatach; Sąd I instancji w sposób wadliwy wyłożył więc znaczenie wyrażenia "lokalne" wskazanego w powołanym przepisie, uznając, że jedno czy dwa zlecenia w innych obszarach Pol- ski na przestrzeni kilku lat wskazują, że działanie podmiotu nie jest działaniem lokal- nym, podczas gdy zdaniem skarżącego jest to niewystarczające aby uznać podmiot za działający w całej Polsce, co skutkować powinno uznaniem przez Sąd I instancji, iż nie istniał konflikt interesów między stronami; 2. art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 43(10) k.c. poprzez ich błędną wy- kładnię, tj. zaniechanie oceny odróżnialności firmy uczestnika przy konfrontacji ze znakiem towarowym skarżącego wskazując, że nie ma to znaczenia w sprawie, pod czas gdy powszechność, pospolitość i mała odróżnialność słowa, składającego się na firmę przedsiębiorcy, skutkuje jej mniejszą ochroną. 3. art. 15 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 121, poz. 769 ze zm.; dalej: ustawa o KRS) poprzez jego błędną wykładnię skutkującą jego niezastosowaniem i podjęcie rozstrzygnięcia z pominię- ciem wpisów w KRS wskazujących na prowadzenie postępowania upadłościowego 4. wobec spółki [...] w trybie upadłości likwidacyjnej, w wyniku czego doszło również do naruszenia przepisu prawa procesowego, tj. 106 § 4 p.p.s.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd winien powyższe okoliczności uwzględnić jako fakt powszechnie znany, ewentualnie jako fakt znany Sądowi z urzędu a ich uwzględnienie rzutowałoby na uznanie faktycznego braku konfliktu interesów między skarżącym a uczestnikiem postępowania; II. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 124 §1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.; dalej: prawo upadłościowe i naprawcze) poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy uczestnik postępowania od dnia 14 maja 2014 r. pozostaje w stanie upadłości likwi- dacyjnej i na podstawie przepisów w niniejszej sprawie powinien był występować syndyk masy upadłości a nie upadły, co wadliwym prowadzeniem postępowania przez Sąd I instancji, a nawet jego nieważnością; 2. art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: kpa) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli w tym, w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodo- wego mające swój wyraz w braku porównania profilu, zakresu działania i klienteli skarżącego i uczestnika, będące skutkiem stwierdzenia przez Sąd, że nie ma pod- staw prawnych do dokonania takiego porównania, w wyniku czego doszło również do naruszenia prawa materialnego, tj. 135 ust. 5 pkt. 2 p.w.p., który zawiera otwarty ka- talog przesłanek wskazujących na zaistnienie ewentualnego konfliktu interesów, w szczególności, gdy przesłanki te zostały zgłoszone przez stronę w postępowaniu i poparte dowodami i poprzestaniu na samym ustaleniu, że podmioty działają w branży budowlanej, które może odgórnie stanowić o istnieniu bądź nieistnieniu konfliktu mie- dzy stronami; 3. art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe za stosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli w tym, w zakresie wyczerpują cego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mające swój wyraz w podtrzymaniu argumentacji organu, że materiały dowodowe z których wynika, że inne podmioty wcześniej niż skarżący zarejestrowały, działalność gospodarczą używając określenia "POLBUD" nie mają znaczenia w sprawie dla prawidłowej oceny czy spór- 4. ny znak towarowy narusza prawo do nazwy przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw, podczas gdy zdaniem skarżącego pierwszeństwo użycia danej nazwy powinno być oceniane wobec wszystkich podmiotów działających na rynku, a nie tylko pomiędzy skarżącym i uczestnikiem; 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, w szczególności w zakresie kwestii oceny domniemanego naruszenia prawa do firmy uczestnika postępowania przez skarżącego, w sytuacji pozostawania przez uczestnika postępowania w upadłości likwidacyjnej, która to sytuacja prawna zdaniem skarżącego wskazuje, że wszelkie prawa osobiste i majątkowe uczestnika łącznie z prawem do firmy wkrótce wygasną i że również w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym jego działalność gospodarcza zmierzała ku wygaśnięciu, skoro od dnia, w którym Urząd Patentowy wydał decyzję do dnia ogłoszenia upadłości uczestnika postępowania minęło 2,5 miesiąca; w związku z powyższym Sąd powinien był przeanalizować i zweryfikować twierdzenia i dowody przedstawione przez uczestnika postępowania, w kontekście jego rzeczywistego kończenia działalności gospodarczej i dokonać wyważenia przy tym interesu skarżącego do oznaczanie swoich towarów i usług znakiem towarowym zawierającym firmę skarżącego. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Komplementarny charakter sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia wskazany w punkcie I ppkt 2 pe-titum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 4310 k.c. Autor skargi kasacyjnej zarzuca błędną wykładnię tych przepisów poprzez zaniechanie oceny siły odróżniającej firmy należącej do wnoszącego sprzeciw. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie stwierdza, że zarówno Sąd I instancji, jak i organ dokonali właściwej wykładni tych przepisów, przy czym dla uznania art. 131 ust. 1 pkt 1 p,w.p. jako podstawy unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie miała znaczenia siła zdolności odróżniającej dominującego wspólnego elementu "Polbud" stanowiącego firmę wnoszącego sprzeciw i spornego znaku towarowego skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd jednolicie prezentowany w orzecznictwie i w doktrynie, że rejestracja znaku towarowego odpowiadającego oznaczeniu przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw, używanemu przez niego przed zarejestrowaniem spornego znaku towarowego - narusza dobra osobiste tego przedsiębiorstwa. Bowiem sporny znak towarowy skarżącej w warstwie słownej zawiera całość oznaczenia formy wnoszącego sprzeciw, a jak wynika z orzecznictwa w przypadku kolizji prawa ochronnego na znak towarowy z dobrem osobistym, w tym prawem do firmy - priorytet ma ochrona tego dobra osobistego, czyli prawa do firmy (nazwy) przedsiębiorstwa. Podkreślenia wymaga, że w ustalonym i niepodważonym stanie faktycznym wnoszący sprzeciw używał na terenie Polski oznaczenia "Polbud" jako oznaczenia firmy swojego przedsiębiorstwa co najmniej od 1990 r., a fakt zmiany statusu prawnego przedsiębiorstwa pozostaje bez znaczenia dla samego używania oznaczenia "Polbud". Natomiast skarżąca zgłosiła sporny znak towarowy dopiero 19 lutego 2010 r. Z orzecznictwa wynika, że w przypadku konfliktu pomiędzy nazwą (firmą) przedsiębiorstwa a chronionym znakiem towarowym o prawie do używania powinno decydować pierwszeństwo używania takiego oznaczenia. Priorytet w takim przypadku należy przyznać ochronie istniejącego w chwili rejestracji znaku towarowego prawa podmiotowego do nazwy (firmy) przedsiębiorstwa (por. postanowienie SN z 30 września 1994 r., sygn. akt II CZP 109/94; wyrok SN z 28 października 1998 r., sygn. akt II CKN 25/98, OSNC 1999 r., nr 4, poz. 80). Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 131 ust. 5 p.wp. wskazany w punkcie I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 131 ust. 5 pkt 1 p.w.p. nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wydanej przez Urząd Patentowy. W doktrynie przyjęto, że art. 131 § 5 p.w.p. stanowi swoiste uzupełnienie czy też dopełnienie myśli ustawodawczej wyrażonej w art. 131 § 1 pkt 1 p.w.p. Z tego ostatniego bowiem dowiadujemy się, że nie podlega rejestracji znak towarowy, którego używanie narusza prawo do nazwy, natomiast pierwszy z wymienionych artykułów określa, w jakich sytuacjach prawo to nie zostaje naruszone, pomimo tego, że znak towarowy zawiera nazwę innego przedsiębiorstwa. Naruszenie prawa do nazwy ma zaś miejsce właśnie w sytuacji, gdy pojawi się zagrożenie wprowadzenia odbiorców w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw posługujących się identycznymi lub podobnymi oznaczeniami odróżniającymi. Dopuszczalna jest więc rejestracja znaku towarowego zawierającego nazwę innego przedsiębiorstwa, jeżeli nie dochodzi do naruszenia prawa do tej nazwy, a zatem, gdy pomiędzy zgłaszającym znak towarowy a uprawnionym do nazwy nie występuje konflikt interesów (zob. J. Sitko, Dopuszczalność rejestracji znaku towarowego zawierającego nazwę innego przedsiębiorstwa w świetle ustawy prawo własności przemysłowej, "Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego" 2001, nr 10, s. 23 i n.). Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji przepis ten nie miał w rozpoznawanej sprawie zastosowania, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 135 ust. 5 p.w.p. Jak wynika z akt sprawy i co podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji działalność gospodarcza sprzeciwiającego nie miała lokalnego charakteru. Powyższe zostało potwierdzone dokumentami, z których wynika prowadzenie pod nazwą "Polbud" działalności we wschodnich województwach RP oraz w [...] i okolicach [...]. Nie można więc mówić o lokalnym charakterze działalności wnoszącego sprzeciw pod firmą [...]. Ponadto, przepis art. 131 ust. 5 p.w.p. wymaga dla jego zastosowania, aby był wyłączony konflikt interesów. Występuje on z reguły wówczas, gdy istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd. (E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall: Prawo własności przemysłowej. Warszawa 2007,s. 208-209). W rozpoznawanej sprawie zaistniało niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd. Mogło dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą (firmą) i znakiem towarowym. Ze względu na tą samą branżę budowlaną, w której działają skarżący ([...]) i wnoszący sprzeciw ([...]) niewątpliwie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości. Należy podzielić stanowisko Sąd I instancji i organu, że słowo POMORZE jakkolwiek istniejące w spornym znaku towarowym nie pełni w nim żadnej innej funkcji jak jedynie dookre-ślenie do słowa POLBUD, w tym sensie, iż chodzi o POLBUD z Pomorza, bowiem słowo POMORZE oznacza krainę historyczną na terenie Polski i Niemiec, u ujścia Reknicy, Odry i Wisły do Morza Bałtyckiego. Z powyższego wynika - jak słusznie stwierdził Sąd I instancji - że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 131 ust. 5 p.w.p. Nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia art. 1 § 2 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskazane w pkt II ppkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przepisu art. 1 § 2, a zatem zarzut ten jest całkowicie nietrafny. Natomiast odnosząc się do powołanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że kasator nie powiązał tych przepisów z art. 256 ust. 1 p.w.p., w którym ustawodawca przewiduje odesłanie do unormowań k.p.a. Ponadto, autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezastosowanie ich przez Sąd I instancji, podczas gdy przepisy k.p.a. mają generalnie zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej i nie zostały powiązane z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej naruszonymi przez Sąd I instancji. Ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje wyłącznie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom powinno nieodłącznie towarzyszyć wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy. Jednakże stosownie do postanowień uchwały NSA z 26 października 2010 r. (sygn. akt I OPS 10/09), wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający ten środek odwoławczy obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych podstawach kasacyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że Urząd Patentowy w postępowaniu administracyjnym nie naruszył żadnego ze wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy sprawy oraz dokonał jego wnikliwej, szczegółowej analizy i oceny, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a zatem dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia zakresie. Całkowicie niezasadne są zarzuty wskazane w punkcie II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wiąże naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji, który nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, w szczególności w zakresie kwestii oceny domniemanego naruszenia prawa do firmy wnoszącego sprzeciw przez skarżącą, w sytuacji pozostawania przez wnoszącego sprzeciw w upadłości likwidacyjnej, która to sytuacja prawna wskazuje, że wszelkie prawa osobiste i majątkowe wnoszącego sprzeciw łącznie z prawem do firmy wkrótce wygasną. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej powinien był wykazać, że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał. Odwołując się zaś do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Sąd I instancji - kontrolując zaskarżoną decyzję UP - słusznie ocenił, że zachodziła podstawa unieważnienia z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w części prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Sąd I instancji nie wziął pod uwagę faktu postawienia wnoszącego sprzeciw w stan upadłości likwidacyjnej, ponieważ nie miał na ten temat wiedzy, jednakże nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż prawo do firmy stanowi istotny składnik przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw, które może mieć również wymierną wartość majątkową, a zatem ma znaczenie dla wierzycieli upadłego żądających zaspokojenia z masy upadłości. Za nieusprawiedliwiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił, na czym miałoby polegać jego naruszenie przez Sąd I instancji i czy ewentualne uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezasadny jest zarzut wskazany w punkcie I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 15 ustawy o KRS poprzez jego błędną wykładnię. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 15 ustawy o KRS, a zatem nie mógł go naruszyć w sposób wskazany w treści skargi kasacyjnej. Za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty zawarte w punkcie II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 124 §1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 144 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wnoszący sprzeciw od dnia 14 maja 2014 r. pozostaje w stanie upadłości likwidacyjnej i na podstawie przepisów w niniejszej sprawie powinien był występować syndyk masy upadłości a nie upadły, co wadliwym prowadzeniem postępowania przez Sąd I instancji, a nawet jego nieważnością. Jak wynika z nadesłanych przez skarżącą wraz ze skargą kasacyjną dokumentów, postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku VIII Wydział Gospodarczy (sygn. akt [...]) ogłosił upadłość wnoszącego sprzeciw [...], obejmującą likwidację majątku spółki. Jednocześnie Sąd wyznaczył na syndyka masy upadłości [...] (vide: potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku VIII Wydział Gospodarczy z dnia 14 maja 2014 r. - k. 90 akt sądowych). Okoliczność ogłoszenia upadłości potwierdza również dołączony wraz ze skargą kasacyjną odpis z KRS [...] w upadłości likwidacyjnej (k. 87-89 akt sądowych). W tym miejscu nadmienić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że w aktach sądowych sprawy brak jest pisma syndyka, w którym informowałby on Sąd I instancji o ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej [...]. Natomiast w postępowaniu kasacyjnym brak jest możliwości sprawdzenia, jakie były przyczyny nieza-wiadomienia o tym Sądu I instancji przez strony postępowania w sytuacji, gdy upadły miał obowiązek wydać wszystkie dokumenty dotyczące jego działalności syndykowi (art. 57 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego). Ponadto, z akt sądowych sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 8 stycznia 2015 r. zostało wysłane przez Sąd I instancji na adres siedziby [...], nie zaś na adres syndyka masy upadłości spółki (k. 29 akt sądowych). Niemniej jednak w ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zarzucanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów, a w konsekwencji do nieważności postępowania przed Sądem I instancji. Na wstępie należy przypomnieć, że art. 144 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego stanowi, że jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu. Odnosząc się do treści art. 144 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego nie można uznać, że w rozpoznawanej sprawie przepis ten został naruszony, bowiem postępowanie przed Urzędem Patentowym zakończone decyzją o unieważnieniu w części prawa ochronnego na sporny znak towarowy skarżącej - nie było postępowaniem dotyczącym masy upadłości wnoszącego sprzeciw, bowiem unieważniono zgodnie z treścią wniesionego przez niego sprzeciwu prawo ochronne na znak towarowy należący do skarżącej, a więc dotyczyło jej majątku, nie zaś masy upadłości wnoszącego sprzeciw, a ponadto, bez wątpienia było rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącej, zaś korzystnym dla wnoszącego sprzeciw. Ponadto, z akt sprawy wynika, że syndyk masy upadłości [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] wiedział o toczącym się przed Sądem I instancji postępowaniu, ponieważ złożył w terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, który został nadany dnia 13 stycznia 2015 r., a wpłynął do WSA w Warszawie dnia 15 stycznia 2015 r. Zatem, jeżeli syndyk masy upadłości [...] złożył w terminie wniosek o uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie, to oznacza, że wiedział o toczącym się postępowaniu przed Sądem I instancji. Należy również podnieść, iż syndyk masy upadłości został prawidłowo powiadomiony o rozprawie przed NSA, jak również doręczono mu skargę kasacyjną i nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną, jak również nie podnosił, że upadły został w jakimkolwiek zakresie pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Zatem nie można uznać, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów i do zaistnienia skutku w postaci nieważności postępowania. Należy również nadmienić, że syndyk masy upadłości [...] w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] nie stawił się również na rozprawie przed NSA, pomimo prawidłowego o niej zawiadomienia. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.