II GSK 154/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Po 551/22 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 5 października 2022 r., sygn. akt II SA/Po 551/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") oddalił skargę A. Sp. z o.o. w B. (dalej: "skarżąca", "Spółka") na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: "WPWIS") z [...] czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła skarżąca Spółka, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę w całości poprzez uwzględnienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] czerwca 2022 r. poprzez uchylenie tej decyzji oraz decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w całości i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz stwierdzenie, że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa, względnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym opłat skarbowych od pełnomocnictw oraz kosztów zastępstwa prawnego w całości według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie art. 76 § 1 oraz 3 k.p.a. polegające na wydaniu wyroku utrzymującego w mocy decyzję pozostającą w sprzeczności z powstałymi w sprawie domniemaniami, ustanowionymi przez przedstawienie w sprawie świadectwa spełnienia wymagań zdrowotnych przez produkty (jako materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością) wydane przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...], bez przeprowadzenia formalnego postępowania dowodowego przeciwko ich treści, które to świadectwa stanowią dokumenty urzędowe, będące dowodami tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a więc tego że wszystkie produkty spełniają wymagania zdrowotne i mogą być przeznaczone do kontaktu z żywnością, oraz że mogą być przeznaczone do obrotu na terytorium Unii Europejskiej, a co za tym idzie przedmiotowe okoliczności dotyczące produktów są udowodnione, a niniejsze postępowanie bezprzedmiotowe; 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest przepisów art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez powtórzenie tych samych naruszeń, których dopuścił się PPIS oraz WPWIS, tj. niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego i tym samym zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego w postaci świadectw spełnienia wymagań zdrowotnych przez produkty wydanych przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] w odniesieniu do produktów - jako że świadectwa te stanowią urzędowe dowody tego co zostało w nich stwierdzone - co zostało przez WSA całkowicie pominięte. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści z art. 183 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni i zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi wniesionej na tę decyzję na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały, zdaniem WSA, po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że zaktualizowały się przesłanki wydania decyzji administracyjnej zobowiązującej skarżącą spółkę do wycofania z obrotu wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością - wraz z udokumentowaniem dalszego postępowania z tymi wyrobami - z powodu występowania w ich składzie włókna słomy pszennej, czyli składnika niedopuszczonego do produkcji tego rodzaju wyrobów. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisów art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zwłaszcza, że jego ocena nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). Przez "wpływ", o którym jest mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga, jak powyżej wyjaśniono, uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej (zob. s. 6-7) nie zawiera wskazanego i zarazem koniecznego elementu, co prowadzi do wniosku o braku skuteczności omawianego zarzutu kasacyjnego. Ustaleniom stanowiącym faktyczną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, ani też ocenie tychże ustaleń, strona skarżąca nie przeciwstawia żadnych konkretnych argumentów, w świetle których ustalenia te należałoby uznać za wadliwe, zaś ocenę tychże ustaleń za dowolną. Stanowisku Sądu pierwszej instancji nie przeciwstawia również żadnych faktów, które miały zostać pominięte na etapie ich ustalenia, co miałoby powodować, że zbiór faktów o prawnie doniosłym znaczeniu oraz koniecznych do rozstrzygnięcia i załatwienia sprawy nie jest jednak zupełny, w tym również argumentów, które miałyby prowadzić do wniosku o wadliwej ocenie ustalonych w sprawie faktów, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek o braku podstaw, aby twierdzić, że WSA miałby naruszyć przepisy art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie pominął oceny znaczenia przedstawionych organom w toku postępowania kontrolnego świadectw wystawionych, na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2022 r., poz. 2132) - przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] (nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. oraz nr [...] z [...] kwietnia 2021 r.), albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do znaczenia tych dokumentów w sprawie (s. 19-23 uzasadnienia) rekapitulując, że "(...) świadectwo zostało wystawione w oparciu do niepełną dokumentację, co zaś uzasadnia zastosowanie w niniejszej sprawie art. 76 § 3 K.p.a.". Z treści eksponowanych w skardze kasacyjnej świadectw Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] wynika, że opierając się na wnioskach agencji celnej o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej i dołączonej do tych wniosków dokumentacji organ sanitarnej kontroli granicznej uznał, że wymienione w treści wniosków wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością - po pierwsze, spełniają wymagania w zakresie wymagań zdrowotnych i mogą być przeznaczone do kontaktu z żywnością; po drugie, mogą być dopuszczone do obrotu na terytorium Unii Europejskiej. Oceniając wpływ przedstawionych przez spółkę świadectw Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] nie można jednak pomijać tego, że nie stanowią one decyzji administracyjnej, ani innego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, lecz biorąc pod uwagę treść obowiązującej regulacji prawnej (art. 82 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia) pełnią one funkcję zaświadczeń, albowiem organ w celu ich wydania ocenia wyłącznie treść wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej wraz z dołączoną do niego dokumentacją, aby na tej podstawie w treści świadectwa potwierdzić wynikające z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów fakty. Fakty te zostały potwierdzone na podstawie dokumentów (faktury nr [...] oraz listy przewozowe BL nr [...], [...] ), które nie potwierdzały jednak występowania w wyrobach włókna słomy pszennej, a więc składnika niedopuszczonego do używania w wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością. W tym też kontekście wymaga podkreślenia i zarazem przypomnienia, że zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy, ani też nie kształtuje żadnej nowej sytuacji prawnej, ani też stosunku prawnego i nie może być, w przeciwieństwie do aktu administracyjnego, oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu (por. np. wyroki NSA z dnia: 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06; 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09; 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 186/11, cytowane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaświadczenie nie stanowi wiążącego oświadczenia woli organu administracji, lecz tylko i wyłącznie oświadczenie jego wiedzy, potwierdzające istnienie (w określonym czasie) określonych faktów lub stanu prawnego, co prowadzi do wniosku, że jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, wraz ze zmianą których się dezaktualizuje, co tworzy podstawy do wydania nowego zaświadczenia, odpowiadającego aktualnym faktom lub aktualnemu stanowi prawnemu. Zaświadczenie ma więc wyłącznie walor dowodowy. Jeżeli zatem zaświadczenie, zgodnie z przepisem art. 217 § 1 k.p.a., do którego należy się odwołać w omawianym kontekście, stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a jego walor należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, jest ono bowiem oświadczeniem wiedzy potwierdzającym istnienie (w określonym czasie) określonych faktów lub stanu prawnego, co oznacza, że jest tym samym ich pochodną, to wobec celu oraz funkcji świadectwa, o którym jest mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie może i nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że brak korespondencji wymienionego świadectwa z rzeczywistym stanem rzeczy, a mianowicie z faktami o prawnie istotnym znaczeniu prowadzi do wniosku, że świadectwo pozbawione jest waloru eksponowanego przez skarżąca Spółkę. Jeżeli tak, to wymienione świadectwo nie mogło stanowić podstawy oceny odnośnie do spełniania przez zakwestionowane wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością wymagań w zakresie wymagań zdrowotnych. Zgodnie z przepisem art. 138 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 w sprawie kontroli urzędowych, będącym materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonych decyzji, którego zakres zastosowania obejmuje m.in. postępowanie kontrolne obejmujące wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością (art. 1 ust. 2 lit. a tego rozporządzenia) - w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Wobec treści przywołanego przepisu prawa nieuzasadnione jest oczekiwanie strony skarżącej, że organy administracji, opierając się wyłącznie na przedstawionych świadectwach z sanitarnej kontroli granicznej, odstąpią od stosowania odpowiednich środków prawnych w reakcji na ustalenie składu kontrolowanych wyrobów, w którym stwierdzono obecność składnika niedopuszczonego do użycia w wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Zasadności przedstawionych ocen i wniosków, w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa i nie może podważyć eksponowana w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej zasada zaufania jednostki do Państwa i pewności prawa wywodzona z przepisu art. 8 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Z konstrukcji omawianego przepisu prawa wynika, że ma on zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy praktyka dotyczy spraw analogicznych pod względem stanu faktycznego i prawnego (por. wyroki NSA z: 16 października 2020 r., II OSK 2301/19 oraz 9 grudnia 2022 r., I OSK 1989/19). Musi być to również - co istotne uwzględniając aspekt upływu czasu - praktyka utrwalona, a nie opierająca się na jednostkowym rozstrzygnięciu (zob. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., II GSK 1808/23). Z przedstawionego punktu widzenia nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu art. 8 § 2 k.p.a., ponieważ w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć on zastosowania. Znajdujące się w aktach sprawy świadectwa Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] stanowią zaświadczenia wydane w wyniku przeprowadzenia oceny dokumentów przedstawionych przez agencję celną wraz z wnioskiem o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej. Z treści świadectw i znajdujących się w aktach sprawy wniosków o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej wynika, że były to wyłącznie faktury i dokumenty przewozowe. W świetle tego, działanie granicznego inspektora sanitarnego było zawężone do analizy dokumentów przedstawionych przez agencję celną wraz z wnioskiem o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej. Natomiast zaskarżone decyzje [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością wydano w wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w którym zakres przeprowadzonych dowodów istotnych dla sprawy był zdecydowanie szerszy i zdeterminowany regulacjami prawa unijnego (w szczególności art. 4 lit. e) w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 10/2011 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością). Jak trafnie podniosły organy w treści wydanych decyzji oraz Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, prowadząc graniczną kontrolę sanitarną Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny w Gdyni dysponował jedynie dowodami, z treści których, nie można było ustalić składu wyrobów. Natomiast w toku przeprowadzonej przez inspektorów Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] kontroli ustalono skład zakwestionowanych wyrobów na podstawie stosownych dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy. Powyższe okoliczności wskazują, że zakres ustaleń, które stanowiły podstawę wydania świadectw przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] był istotnie węższy niż ten, w ramach którego operował Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydając decyzje administracyjne w obu instancjach. Wobec tych okoliczności przepis art. 8 § 2 k.p.a. nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jako, że zasada wynikająca z przepisu art. 8 § 2 k.p.a. stanowi konsekwencję zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, to powyższe oceny prowadzą do wniosku, że niezasadny jest również zarzutu naruszenia przepisu art. 8 § 1 k.p.a. (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 8). Co więcej, o naruszeniu wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej nie sposób wnioskować na tej tylko podstawie, że wydawane w sprawie rozstrzygnięcie nie koresponduje z oczekiwaniami strony postępowania (zob. np. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 575/24). Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisów art. 76 § 1 oraz 3 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Znajdujące się w aktach sprawy dwa świadectwa Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] stanowią niewątpliwie dokumenty urzędowe, albowiem zostały sporządzone w formie wynikającej z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 14 lutego 2007 r. w sprawie wzorów wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej oraz świadectwa spełniania wymagań zdrowotnych oraz w ramach realizacji kompetencji organu Inspekcji Sanitarnej określonej w art. 82 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W świetle art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania lub inne podmioty w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie wyłącza to jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów (art. 76 § 3 k.p.a.), przy czym domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne organów administracji obydwu instancji uzasadniały twierdzenie, że wbrew treści świadectw Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] zakwestionowane wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością nie spełniają wymagań dotyczących składu, a zatem nie powinny znajdować się w obrocie, ponieważ stanowi to naruszenie przepisu art. 4 lit. e) w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 10/2011 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Wydając zaskarżone decyzje, wobec bezspornych ustaleń odnośnie do składu kontrolowanych wyrobów, organy administracji skutecznie zakwestionowały treść świadectw Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...], które w świetle wszystkich przedstawionych okoliczności nie mogły stanowić podstawy twierdzenia, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było bezprzedmiotowe. Podsumowując, zaskarżony wyrok skontrolowany w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej nie narusza prawa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.