II GSK 1578/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 68/25 w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości Z. Sp. z o.o. w upadłości w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2024 r. nr BP.702.4234.2023.E.1973.BKOE.9021 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o sygn. akt VIII 68/25, po rozpoznaniu skargi Syndyka Masy Upadłościowej Z. sp. z o.o., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 3 grudnia 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 16 października 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł oraz umorzył postępowanie administracyjne. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] października 2021 r. o godzinie [...] został zarejestrowany przez urządzenie kontrolne SPOEA4 02E i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...] przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] po płatnym odcinku drogi krajowej nr A4 Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł [...]. W wyniku dokonanej kontroli ustalono, że ww. pojazd został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS), jednakże z aktywnym kontem użytkownika w chwili powstania naruszenia nie było powiązane aktywne urządzenie do poboru opłaty elektronicznej. Dodatkowo nie stwierdzono uiszczenia opłaty elektronicznej z wykorzystaniem usługi EETS. Tym samym nie została uiszczona opłata elektroniczna za kontrolowany przejazd. Ponadto na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekracza 3,5 tony. W oparciu o dane zgromadzone w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną organ prowadzący postępowanie ustalił, że korzystającym z drogi w chwili powstania naruszenia była Z. sp. z o.o. w upadłości. Powyższe ustalono w ramach prowadzonej przez Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej. Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. GITD zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Pismo zostało doręczone w trybie art. 45 k.p.a. w dniu [...] lipca 2022 r. Decyzją z dnia 16 października 2023 r. GITD, stwierdzając naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm. – dalej u.d.p.), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł. Ww. decyzję doręczono spółce w dniu [...] sierpnia 2022 r. Syndyk Masy Upadłościowej Z. sp. z o.o. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na wydanie decyzji z naruszeniem art. 13n ust. 1 u.d.p. Wszczęcie postępowania administracyjnego było bezskuteczne z uwagi na fakt, że organ błędnie wskazał stronę postępowania oraz adres doręczenia. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomiu z 22 października 2020 r., sygn. akt V GR 6/20 zostało bowiem otwarte postępowanie sanacyjne wobec Z. sp. z o.o. w R. oraz wyznaczony Zarządca w osobie K. G. W takim wypadku zdaniem Syndyka postępowanie winno być wszczęte z udziałem Zarządcy Z. Sp. z o.o. w restrukturyzacji, a samo postanowienie o wszczęciu postępowania winno być wysłane przez organ na adres zarządcy, tj. ul. [...], [...] W. W sytuacji, gdy postanowienie zostało wysłane na adres siedziby Spółki, tj. ul. [...], [...] R., należy je uznać za bezskuteczne. Co za tym idzie, postępowanie nie zostało wszczęte w dopuszczalnym terminie 9 miesięcy od daty powstania naruszenia. Decyzją z dnia 3 grudnia 2022 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że z danych zawartych we wpisie nr [...] Krajowego Rejestru Sądowego Spółki jednoznacznie wynika, że zarówno w chwili naruszenia w dniu [...] października 2021 r., jak i w chwili wydania przez organ postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie z [...] lipca 2022 r., dane dotyczące nazwy oraz siedziby i adresu do doręczeń podmiotu nie zostały zmienione w Krajowym Rejestrze Sądowym. W dziale 1, rubryce 1 KRS nr [...] do momentu dokonania - zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, VI Wydział Gospodarczy KRS, sygn. akt [...] - w dniu [...] października 2023 r. wpisu o zmianie danych w rejestrze widniała nazwa podmiotu: Z. Sp. z o. o. z siedzibą przy ul. [...], [...] R. GITD podkreślił, że dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowania administracyjne dane znajdujące się w Krajowym Rejestrze Sądowym są jednym z podstawowych i wiarygodnych źródeł informacji, na których opiera się postępowanie. Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu [...] lipca 2022 r. co potwierdza załączone do akt zwrotne potwierdzenie odbioru. Dodatkowo zarządca masy sanacyjnej Z. Sp. z o.o. w restrukturyzacji cały czas brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu na co wskazuje zawarte w aktach sprawy pismo z [...] lipca 2022 r. Organ wskazał, że naruszenie obowiązku miało miejsce w dniu [...] października 2021 r., zaś GITD wydał postanowienie o wszczęciu postępowania wobec strony w dniu [...] lipca 2022 r. Przedmiotowe postępowanie zostało zatem wszczęte skutecznie zgodnie z art. 13n ust. 1 u.d.p, mianowicie w okresie 9 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, że w dacie sporządzenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, tj. [...] lipca 2022 r., oraz w dacie jego doręczenia Spółce, tj. [...] lipca 2022 r., Spółka była w restrukturyzacji w trybie postępowania sanacyjnego, które zostało otwarte postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomiu 8 października 2020 r., sygn. akt V GR 6/20. Postępowanie administracyjne powinno być zatem prowadzone z udziałem zarządcy masy sanacyjnej Spółki, co wynika z art. 311 ust. 1 zdanie pierwsze p.r. Z uwagi na to, że 9 - miesięczny okres, o którym mowa w art. 13n ust. 1 u.d.p., upływał [...] lipca 2022 r., a zawiadomienie o wszczęciu postępowania miało być doręczone [...] lipca 2022 r., ważne było, aby ustalić, czy owo doręczenie, a zatem i samo wszczęcie postępowania, było skuteczne. Zdaniem Sądu, skuteczne doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wymagało zaadresowania go do zarządcy masy sanacyjnej Spółki. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy ww. zawiadomienie zaadresowano do Spółki i wysłano na adres jej siedziby. Tym samym przedmiotowe zawiadomienie było bezskuteczne, a co za tym idzie, do wszczęcia postępowania nie doszło w dopuszczalnym 9-miesięcznym terminie, a w takim przypadku już decyzja GITD nr BKOE.702.13046.2022.2036.6 z 16 października 2023 r. powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone. Z tych względów Sąd I instancji uznał, że GITD nie dochował 9 - miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 13n ust. 1 u.d.p., co winno skutkować uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej z 16 października 2023 r. i umorzeniem postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył wyrok w całości, podnosząc zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art 13n ust. 1 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy, objawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że: 1. doszło do przedawnienia wszczęcia postępowania z uwagi na upływ 9-miesięcznego terminu na wszczęcie postępowania od dnia popełnienia naruszenia, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie doszło do upływu wskazanego w art. 13n ust. 1 u.d.p. terminu na wszczęcie postępowania od dnia popełnienia naruszenia, a postępowanie administracyjne zostało wszczęte w terminie wskazanym w art. 13n ust. 1 u.d.p., 2. data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania ma znaczenie z uwagi na art. 13n ust. 1 u.d.p., podczas, gdy istotne znaczenie ma data podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie, a nie data poinformowania o tej czynności strony, 3. wydanie i skierowanie zawiadomienia do spółki Z. sp. z o.o. stanowi nieskuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, bowiem zawiadomienie powinno być skierowane do zarządcy masy sanacyjnej, podczas gdy skierowanie zawiadomienia na adres spółki nie stanowi nieskuteczności wszczęcia postępowania, wobec faktu, że zarządca masy sanacyjnej został powiadomiony o wszczęciu postępowania, a ponadto na podstawie KRS oraz obwieszczeń w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nic można było ustalić adresu zarządcy. Powołując takie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Syndyk Masy Upadłości Z. sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – p.p.s.a.) z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie wniosła o jej przeprowadzenie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem rozważania sprowadzają się do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Skarga kasacyjna opiera się na zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art 13n ust. 1 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy. Punkt wyjścia stanowić musi zatem przypomnienie, że zgodnie z treścią stanowiącego podstawę wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...). Stosownie zaś do treści art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 (opłata elektroniczna) jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Jak wynika zaś z treści art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1 500 zł - w pozostałych przypadkach. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że pozostałe przypadki, o których mowa w pkt 2 tego przepisu, odnoszą się także do samochodów ciężarowych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy uchybienie w postaci braku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem samochodowym o nr rej. [...] płatnym odcinkiem drogi krajowej miało miejsce w dniu [...] października 2021 r. Korzystającym z drogi była Z. sp. z o.o. w upadłości. Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. organ zawiadomił Spółkę pod adresem jej siedziby o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kwestią sporną jest, czy wszczęcie postępowania można uznać za skuteczne. Zgodnie z art. 189 ust. 1 p.r. dzień wydania postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego jest dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Postanowienie to jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania (art. 288 ust. 2 w związku z art. 234 ust. 1 p.r.). W postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego zostaje powołany zarządca (art. 51 p.r.). Z chwilą otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik - co do zasady - traci na rzecz zarządcy prawo zarządzania i rozporządzania majątkiem stanowiącym masę sanacyjną (art. 288 ust. 2 i 3, art. 294 i art. 323 ust. 1 p.r.), aczkolwiek nadal pozostaje jego formalnym właścicielem. Otwarcie postępowania sanacyjnego powoduje również wygaśnięcie prokury oraz innych pełnomocnictw udzielonych przez dłużnika. Zarządca może w toku postępowania sanacyjnego udzielać pełnomocnictw, w tym prokury (art. 293 p.r.). Stosownie natomiast do art. 311 ust. 1 p.r. postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Zarządca - podobnie jak wykonawca testamentu, kurator spadku oraz syndyk masy upadłości - jest tzw. stroną zastępczą. Warto w związku z tym przywołać wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt III CSK 244/08 (publ. LEX nr 523687), w uzasadnieniu którego wyjaśniono, że "podstawienie procesowe syndyka w miejsce upadłego jest podstawieniem bezwzględnym, przy którym legitymację procesową ma tylko podmiot podstawiony". W doktrynie natomiast podnosi się, że w toczącym się postępowaniu sądowym lub administracyjnym syndyk jest stroną w znaczeniu formalnym (procesowym), w znaczeniu materialnym natomiast stroną jest sam dłużnik (por. W. Broniewicz, Stanowisko syndyka masy upadłości w procesach z jego udziałem, PiP 1993, z. 2, s. 45). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że utrata w przypadku dłużnika uprawnienia do występowania w postępowaniu sądowym, administracyjnym, sądowoadministracyjnym i przed sądami polubownymi dotyczącym masy sanacyjnej, w charakterze strony w znaczeniu procesowym (utrata legitymacji procesowej), nie oznacza, iż dłużnik pozbawiony zostaje zdolności procesowej. Zdolność taką dłużnik posiada zgodnie z odpowiednimi przepisami proceduralnymi, tracąc jedynie na rzecz zarządcy uprawnienie do wystąpienia w danym postępowaniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że bezwzględny charakter przepisu art. 311 ust. 1 p.r. skutkuje całkowitym pozbawieniem dłużnika legitymacji procesowej w postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi, dotyczących masy sanacyjnej, także w przypadku zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu na podstawie art. 288 ust. 3 p.r. Uprawnionym jest zatem stwierdzenie, że od momentu otwarcia postępowania sanacyjnego (co nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt V GR 6/20) jedynym podmiotem mającym legitymację procesową do występowania w postępowaniu administracyjnym był wyznaczony w ramach postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego zarządca masy sanacyjnej. Odpowiedni wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego i wyznaczeniu osoby zarządcy został dokonany [...] października 2021 r., czyli jeszcze przed dniem przejazdu bez uiszczonej opłaty elektronicznej, który miał miejsce [...] października 2021 r. Natomiast co istotne obwieszczenie o otwarciu restrukturyzacji Spółki zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...] i [...] odpowiednio z dnia [...] i [...] października 2020 r. (poz. odpowiednio [...] i [...]), a więc kilkanaście dni po wydaniu postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego i przed wszczęciem postępowania przez GITD. Zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 22 grudnia 1995 r. o wydawaniu Monitora Sądowego i Gospodarczego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1795) Monitor Sądowy i Gospodarczy, jest ogólnokrajowym dziennikiem urzędowym przeznaczonym do zamieszczania obwieszczeń lub ogłoszeń obejmujących wszystkie wpisy do Krajowego Rejestru Sądowego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Celem wydawania Monitora jest stworzenie materialnych podstaw wynikającego z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tj.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 z późn. zm.) niewzruszalnego domniemania powszechnej znajomości wpisów w rejestrze, na nieznajomość których nie może się powoływać nikt, co oznacza, że traktować je należy jako fakty powszechnie znane w rozumieniu art. 77 § 4 k.p.a. Należy natomiast podzielić pogląd wyrażony przez skarżący kasacyjnie organ, że dla zachowania terminu, o którym mowa w art. 13n ust. 1 u.d.p. istotne jest dokonanie czynności przez organ, a nie zawiadomienie o tym strony. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2023 r., II GSK 534/20 (Lex nr 3592986), warunkiem skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest to, aby nastąpiło to w terminie 6 (obecnie 9) miesięcy od dnia popełnienia wymienionego naruszenia, albowiem wraz z upływem tego terminu wygasa kompetencja właściwego organu administracji do wszczęcia wymienionego postępowania, co stanowiąc ujemną przesłankę procesową jego wszczęcia i prowadzenia, siłą rzeczy powoduje przedawnienie prawa nałożenia sankcji administracyjnej za wskazane naruszenie oraz przedawnienie jego karalności. Jeżeli tak, to z punktu widzenia oceny odnośnie do zachowania przez organ administracji wymienionego terminu, a co za tym idzie oceny odnośnie do skuteczności dokonania omawianej czynności konwencjonalnej, a w konsekwencji wnioskowania odnośnie do zaktualizowania się ujemnej przesłanki procesowej wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie, o którym mowa w art. 13k ust. 1 i ust. 2 u.d.p., nie ma żadnego prawnie istotnego znaczenia to, czy w terminie, o którym mowa w art. 13n tej ustawy - to jest w 6 (9) miesięcy od dnia popełnienia naruszenia - strona została powiadomiona o wszczęciu wymienionego postępowania. Okoliczność ta pozbawiona jest jakiegokolwiek doniosłości prawnej. Stąd też, wobec treści, istoty oraz funkcji art. 13n ustawy o drogach publicznych, za prawnie relewantną należy uznać okoliczność wszczęcia postępowania, o którym w nim mowa, w terminie 6 miesięcy (nie dłuższym niż 6 miesięcy) od dnia popełnienia naruszenia. Przy tym - co nie mniej istotne i co wbrew stanowisku Sądu I instancji trzeba podkreślić - podjęcie przez właściwy organ administracji publicznej wskazanej czynności konwencjonalnej w wyznaczonym do tego terminie (co oznacza również prawo dokonania tej czynności w ostatnim dniu biegu tego terminu), a więc innym słowy, uczynienie użytku z przyznanej temu organowi kompetencji, nie może uzasadniać twierdzenia o ryzyku zaistnieniu sytuacji mających polegać na nadużyciu władzy, czy też naruszeniu bezpieczeństwa obrotu, w tym braku pewności odnośnie do rzeczywistej daty wszczęcia postępowania. O ile jednak za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że prawnie relewantne znaczenie ma okoliczność dokonania przez właściwy organ administracji czynności, o której mowa w przywołany przepisie prawa, a mianowicie czynności procesowej wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektroniczne w terminie 9 miesięcy od dnia popełnienia tego naruszenia, to nie może ulegać wątpliwości, że czynność ta dla swej skuteczności musi zostać skierowana do właściwego podmiotu, tj. zarządcy masy sanacyjnej, a nie spółki w upadłości. W konsekwencji należało uznać, że wszczęcie postępowania administracyjnego z udziałem Spółki, a nie zarządcy masy sanacyjnej nie było skuteczne, a zatem nie sposób przyjąć, że GITD wszczął postępowanie z udziałem uprawnionego podmiotu przed upływem 9 miesięcy od dnia popełnienia naruszenia. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 16 października 2023 r. i umorzył postępowanie administracyjne. Jako że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieskuteczne Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.