II GSK 164/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "F." Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2443/20 w sprawie ze skargi "F." Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 sierpnia 2020 r. nr DIH-2 Nr 106/2020 w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu paliwa stałego, dla którego wystawiono świadectwo jakości niezgodne ze stanem faktycznym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "F." Sp. z o.o. w S. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/20, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: "Strona" lub "skarżąca") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 sierpnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 6 września 2019 r. przez inspektorów Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej ustalono, że Strona prowadziła sprzedaż paliwa stałego - węgla kamiennego. W ofercie handlowej Spółki znajdowały się 3 rodzaje paliwa stałego tj. paliwo - orzech oraz dwa rodzaje paliwa - ekogroszek. Do badań laboratoryjnych pobrano próbkę nr 0103/19/3784 i próbkę kontrolną nr 9005/19/3784 węgla kamiennego ekogroszek z partii 1,2 tony w opakowaniach jednostkowych o wartości 1.176 zł do których dołączono kopię świadectwa jakości paliw stałych nr [...] wystawionego 6 września 2019 r. przez Stronę. Ww. próbki zbadano na zgodność z parametrami wymienionymi w rozporządzeniu Ministra Energii z 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz.U. poz. 1890), dalej "rozporządzenie" lub "rozporządzenie w sprawie wymagań jakościowych", oraz w świadectwie jakości paliw stałych wystawionym przez Stronę. Badanie przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium P. Sp. z o.o. w S., udokumentowane sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia 16 września 2019 r., wykazało, że oferowany w dniu kontroli węgiel kamienny ekogroszek, nr próbki 0103/19/3784, nie spełnia wymagań jakościowych zawartych w świadectwie jakości nr [...] z dnia 6 września 2019 r. wystawionym przez Przedsiębiorcę przy uwzględnieniu odchyleń określonych w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, z uwagi na parametr zawartość popiołu, którego wynik wyniósł 4,87% przy wymaganiach jakościowych 7,0% oraz z uwagi na parametr zawartość wilgoci całkowitej, którego wynik wyniósł 12,4% przy wymaganiach jakościowych 10,0%. Z uwagi na fakt, iż badanie próbki paliwa stałego nr 0103/19/3784 wykazało niezgodność z parametrami wskazanymi w świadectwie jakości wystawionym przez Przedsiębiorcę, zgodnie z art. 22 ust. 7a pkt 2 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 660 z późn. zm.), dalej: "ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw", z urzędu przeprowadzono badanie próbki kontrolnej paliwa stałego nr 9005/19/3784. Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego wykonane przez P. Sp. z o.o. w S., sprawozdanie z badań z dnia 24 września 2019 r. potwierdziło fakt, że nie spełnia ona wymagań jakościowych zawartych w świadectwie jakości wystawionym przez Przedsiębiorcę przy uwzględnieniu odchyleń określonych w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, z uwagi na parametr zawartość wilgoci całkowitej, którego wynik wyniósł 12,7% przy wymaganiach jakościowych 10,0% oraz z uwagi na parametr zawartość popiołu, którego wynik wyniósł 4,74% przy wymaganiach jakościowych 7,0%. Organ I instancji poinformował Stronę o wynikach badań laboratoryjnych próbek paliwa stałego tj. węgla kamiennego ekogroszek oraz przekazał egzemplarze sprawozdań z badań laboratoryjnych. Wszczął również z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Decyzją z dnia 3 lutego 2020 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej "organ I instancji") wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, w związku z wprowadzeniem do obrotu w dniu 6 września 2019 r. paliwa stałego, dla którego wbrew obowiązkowi wystawił świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym, potwierdzonym badaniami laboratoryjnymi, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku wniesionego odwołania, Prezes UOKiK utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że badanie przeprowadzone przez akredytowane niezależne laboratorium wykazało, że oferowany w dniu kontroli węgiel kamienny w sortymencie ekogroszek, nr próbki paliwa stałego 0103/19/3784, nie spełniał wymagań jakościowych określonych w świadectwie jakości paliw stałych wystawionym przez Stronę. Ponieważ badanie próbki paliwa stałego nr 0103/19/3784 wykazało niezgodność z parametrami wskazanymi w świadectwie jakości wystawionym przez Przedsiębiorcę, badanie próbki kontrolnej paliwa stałego nr 9005/19/3784 przeprowadzono z urzędu, zgodnie z art. 22 ust. 7a pkt 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Sprawozdanie z badań dotyczące próbki kontrolnej paliwa stałego nr [...] potwierdziło niespełnienie wymagań jakościowych określonych w wystawionym przez Stronę świadectwie jakości badanego paliwa stałego z uwagi na: - zaniżoną zawartość popiołu, która wynosiła 4,74 %, przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących 7,00 (±3,0%)%, - zawyżoną zawartość wilgoci całkowitej, która wynosiła 12,7 %, przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących 10,0 (±3,0%)%. Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego potwierdziło fakt, że nie spełnia ona wymagań jakościowych zawartych w świadectwie jakości wystawionym przez Przedsiębiorcę, przy uwzględnieniu odchyleń określonych w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, z uwagi na parametr zawartość wilgoci całkowitej, którego wynik wyniósł 12,7% przy wymaganiach jakościowych 10,0% oraz parametr zawartość popiołu, którego wynik wyniósł 4,74% przy wymaganiach jakościowych 7,0%. Przeprowadzając ponownie postępowanie Prezes UOKiK stwierdził, że słuszne i zgodne ze stanem faktycznym było stwierdzenie przez organ I instancji, że badane paliwo stałe jest niezgodne z parametrami wskazanymi w wystawionym przez Stronę świadectwie jakości nr [...] z 6 września 2019 r. Wyrokiem z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na ww. decyzję Prezesa UOKiK. Zdaniem Sądu I instancji, wartości parametrów zadeklarowane przez Stronę w świadectwie jakości są niezgodne ze stanem faktycznym, ustalonym przez organ na podstawie wyników badań laboratoryjnych. Sankcja administracyjna została nałożona na stronę za jeden parametr - zawartość wilgoci całkowitej, którego wartość wskazana przez stronę mogła faktycznie wprowadzić w błąd nabywców paliwa stałego poprzez podanie korzystniejszej wartości niż wykazały to badania laboratoryjne. Wbrew wywodom skargi art. 35a pkt 9 lit b. w zw. z art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw nakłada na przedsiębiorcę obowiązek wskazywania wartości odchyleń parametrów paliwa stałego w świadectwie jakości w sposób określony w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych jest oczywiście bezzasadny. Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 35a pkt 9 lit b. w zw. z art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw, bowiem kontrolowane paliwo stałe nie spełnia parametrów jakościowych w świadectwie jakości dla paliw stałych. Nie było też podstaw faktycznych ani prawnych do zwrócenia się przez organ o wyjaśnienia w sprawie do innego laboratorium wskazywanego przez stronę. WSA stwierdził, że z akt sprawy wynika, że akredytowane laboratorium, które przeprowadziło badania próbek paliw stałych pobranych w toku kontroli przeprowadziło je zgodnie z obowiązującym prawem. Strona w żaden sposób ustaleń tych nie podważyła. Stanowisko strony wynika z błędnej wykładni przepisów ustawy o systemie monitorowania jakości paliw oraz rozporządzenia, co stanowiło podstawę błędnych zapisów w świadectwie jakości. Skarżąca w swoim świadectwie jakości podała zawartość wilgoci całkowitej 10,0% a wynik wyniósł 12,4%. W wartości 10,0%, która został podana przez przedsiębiorcę, powinny zawierać się dopuszczalne odchylenia zgodnie z informacją zawartą w odnośniku do rubryki nr 7 w załączniku do rozporządzenia w sprawie wzoru świadectwa jakości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła strona skarżąca wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji będących przedmiotem skargi do Sądu I instancji, jako naruszających prawo, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego art. 35a pkt 9 lit b. w zw. z art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy poddane badaniom paliwo spełnia normy określone przepisami prawa i przedsiębiorca w takim przypadku nie podlega karze oraz błędne przyjęcie, iż wartość odchyleń parametrów paliwa stałego wskazana w świadectwie jakości paliw stałych Nr [...] (przedsiębiorca S. S.A., paliwo ekogroszek [...]) określona została wartością względną (czyli 3% wartości oznaczonego parametru), a nie jako wartość bezwzględna (3 punkty procentowe) podczas gdy faktycznie wartości odchyleń stosowane przez laboratorium J. S.A. w ww. świadectwie odnoszą się do wartości bezwzględnych; 2) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni wg której obowiązujące przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wskazywania wartości odchyleń parametrów paliwa stałego w świadectwie jakości w sposób określony w § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, które odnosi się do odchyleń parametrów brzegowych określonych w tym rozporządzeniu, a nie sposobu przedstawienia tych odchyleń w świadectwach jakości oraz błędnym przyjęciu, iż kontrolowane paliwo stałe nie spełnia parametrów jakościowych w świadectwie jakości dla paliw stałych, poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący z uwagi na zaniechania przez P. w Gdańsku zwrócenia się do laboratorium J. S.A. o wyjaśnienia odnośnie sposobu podawania wartości odchyleń przez to laboratorium. Z ostrożności wniesiono o zobowiązanie przez Wysoki Sąd Prezesa UOKiK o zwrócenie się do laboratorium J. do nadesłania wyjaśnień odnośnie sposobu podawania wartości odchyleń przez to laboratorium oraz przeprowadzenie dowodu z przedmiotowych wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują jednak przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było nałożenie na skarżącą, kary pieniężnej z uwagi na wystawienie świadectwa jakości dla paliwa stałego - węgla kamiennego - ekogroszek, zawierającego, parametry jakościowe paliwa niezgodne ze stanem faktycznym. Niezgodność parametru jakościowego ze stanem faktycznym polegała na tym, że przedsiębiorca wskazał w świadectwie jakości nr [...] z dnia 6 września 2019 r., na parametr zawartości wilgoci całkowitej, którego wynik wyniósł 12,4 % przy wymaganiach jakościowych 10%. Ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy poprzedzić przypomnieniem, że trafnie podnosi się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ustawowo określonym celem systemu kontrolnego przewidzianego w ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw jest ograniczanie negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie ludzi (art. 1 ust. 1 tej ustawy). Z tego właśnie względu ustawodawca wprowadził obowiązek wystawiania, przekazywania i przechowywania świadectw jakości paliw stałych, które mają zapewnić realizację prawa konsumenta do informacji w zakresie zastosowanego systemu certyfikacji lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do uznania, że określony rodzaj paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, spełnia wymagania jakościowe, co do wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości (art. 6d pkt 5-7 tej ustawy). Tak więc penalizacja na gruncie prawa administracyjnego zachowania polegającego na wystawieniu świadectwa jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne z ze stanem faktycznym, została motywowana przez ustawodawcę potrzebą zapewnienia rzetelnej i wyczerpującej informacji nabywców (konsumentów) odnośnie do nabywanego produktu. To zaś, zważywszy na przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania wymienionego produktu (cele grzewcze) - było również motywowane potrzebą zapewnienia konsumentom szeroko rozumianego bezpieczeństwa, w tym ochrony życia i zdrowia. Stąd też potrzeba zapewnienia efektywnej ochrony wymienionych wartości oraz dóbr prawnie chronionych powodowała określenie wysokości minimalnej kary pieniężnej za wymienione naruszenie na poziomie 10.000 zł. (zob. wyroki NSA z dnia: 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 497/20, 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 724/20). Stosownie do treści art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przedsiębiorca w momencie wprowadzenia do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b wystawia dokument (świadectwo jakości) potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy. Treść przepisu wprost wskazuje, że "wymagania jakościowe", które winny zostać wskazane w dokumencie jakim jest "świadectwo jakości" zostały określone w przepisach wydanych na podstawie ustawowej delegacji zawartej w art. 3a ust.2 ustawy. Biorąc pod uwagę przedmiot postępowania administracyjnego za oczywiste trzeba uznać, że determinowany nim zakres koniecznych do ustalenia faktów nie mógł pomijać treści art. 6c oraz art. 6d i art. 6e o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w związku z art. 35a pkt 9 lit. b ustawy, jak również art. 35d ust. 4 tej ustawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca spółka, jako przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe - węgiel kamienny, miała obowiązek wystawić świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego będą zgodne ze stanem faktycznym. Naruszenie tego obowiązku stanowi delikt administracyjny, o którym mowa w art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Treść art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który wystawia świadectwo jakości określając w nim wartość parametrów paliwa niezgodnie ze stanem faktycznym. Z akt sprawy wynika, iż badanie przeprowadzone przez niezależne laboratorium P. Sp. z o.o. w S., udokumentowane sprawozdaniem z badań nr [...] z 16 września 2019 r., wykazało, że oferowany w dniu kontroli, tj. 6 września 2019 r. węgiel kamienny ekogroszek, nr próbki 0103/19/3784, nie spełniał wymagań jakościowych zawartych w świadectwie jakości nr [...] z 6 września 2019 r. wystawionym przez Skarżącą przy uwzględnieniu odchyleń określonych w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych z uwagi na nieprawidłowe wartości parametrów podanych przez stronę. Nieprawidłowości te polegały na podawaniu przez stronę wartości; parametr zawartość popiołu, którego wynik wyniósł 4,87% przy wymaganiach jakościowych wskazanych przez stronę 7,0% oraz parametr zawartość wilgoci całkowitej, którego wynik wyniósł 12,4% przy wymaganiach jakościowych wskazanych przez stronę 10,0%. Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego wykonane przez P. Sp. z o.o. w S., sprawozdanie z badań [...] z 24 września 2019 r. potwierdziło fakt, że próbka kontrolna nie spełnia wymagań jakościowych zawartych w świadectwie jakości wystawionym przez przedsiębiorcę przy uwzględnieniu odchyleń określonych w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, z uwagi na parametr zawartość wilgoci całkowitej, którego wynik wyniósł 12,7% przy wymaganiach jakościowych 10,0% wskazanych przez stronę, oraz z uwagi na parametr zawartość popiołu, którego wynik wyniósł 4,74% przy wymaganiach jakościowych 7,0% wskazanych przez stronę. Należy zauważyć, iż organ odstąpił od kwestionowania w pobranej do badań próbce węgla kamiennego w sortymencie ekogroszek-parametru "zawartość popiołu", jako niezgodnego z wymaganiami przedłożonego świadectwajakości paliw stałych nr [...], gdyż ustalona w wyniku badania "zawartość popiołu" wskazuje na wyższą jakość paliwa w tym zakresie, niż podana www. świadectwie jakości. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, trafnie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż rozporządzenie w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, w § 2 pkt. 4 stanowi, iż dopuszcza się odchylenie wartości parametrów jakościowych paliw stałych, które nie może być większe niż 3% wartości - dla zawartości wilgoci całkowitej. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż wszelkie odchylenia, które mogą być przyjęte w wystawionym świadectwie jakości, jako nie większe niż 3% dotyczą wartości wyliczonego parametru. Z tych względów stanowisko strony w tej kwestii nie mogło zostać uznane za trafne, bowiem błędne jest odnoszenie omawianych odchyleń do wartości bezwzględnej, a nie do wartości względnej powiązanej z wartością wskazaną przez przedsiębiorcę, która za każdym razem może być inna. Bezsporne w sprawie jest, iż wartości parametrów wskazane w świadectwie jakości przez stronę mieszczą się w granicach wartości maksymalnych określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych odrębnie dla każdego parametru konkretnego sortymentu paliwa stałego. Należy jednakże zgodzić się ze stanowiskiem organu, zaaprobowanym przez Sąd I instancji, iż pomimo faktu, że wartości parametrów paliwa stałego wprowadzanego do obrotu, które zostały wskazane w treści świadectwa jakości mieściły się w tym przypadku w granicach określonych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego, to wskazane przez stronę wartości parametrów były ewidentnie zaniżone w stosunku do rzeczywistego stanu tych parametrów stwierdzonych w kontrolowanym paliwie stałym, co wyczerpuje dyspozycję art. 35a pkt 9 lit. b ustawy w związku z art. 6c ust 1 oraz 6d pkt 6 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw. Słusznie Prezes UOKiK wskazał również, że gdyby badania laboratoryjne wykazały, że podane przez stronę w rubryce 7 świadectwa jakości wartości parametrów przekroczyły wartości parametrów brzegowych określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych, to strona podlegałaby odpowiedzialności karnej w myśl art. 34a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Wprowadzanie do obrotu paliw stałych niespełniających wymagań jakościowych określonych przepisami prawa jest zagrożone w trybie art. 34a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw karą grzywny od 50.000 zł do 500.000 zł lub karą pozbawienia wolności do lat 3. W tym konkretnym przypadku nie stwierdzono przekroczenia norm określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych. Natomiast przedsiębiorca, u którego w trakcie kontroli stwierdzono niezgodność podawanych przez niego w świadectwie jakości parametrów paliwa stałego ze stanem faktycznym podlega administracyjnej karze pieniężnej. Parametry wskazane przez przedsiębiorcę w świadectwie jakości należy oceniać w odniesieniu do faktycznych parametrów paliwa stałego, a nie do parametrów wskazanych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych. Strona wpisując do świadectwa jakości wartości parametrów paliwa stałego, które jest wprowadzane do obrotu, powinna była wpisać wartość parametrów paliwa stałego poprzez przedstawienie granicznych wartości parametrów dla paliwa stałego, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów odchyleń określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych. Nie znajduje również oparcia w przepisach w/w ustawy argumentacja strony, że wartości parametrów wskazane przez stronę, nie przekroczyły wartości "brzegowych" wskazanych w rubryce nr 8 świadectwa jakości, które odnoszą się do dopuszczalnych wartości maksymalnych i minimalnych parametrów określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych, odrębnie dla każdego parametru. Tak więc w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli wartości parametrów paliwa stałego wprowadzanego do obrotu, które zostaną wskazane w treści świadectwa jakości będą mieściły się w granicach określonych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego ale będą niezgodne ze stanem faktycznym, poprzez zawyżenie bądź zniżenie parametrów wskazanych w załączniku w stosunku do rzeczywistego stanu tych parametrów stwierdzonych w kontrolowanym paliwie stałym, to wówczas taka sytuacja będzie uzasadniała stwierdzenie, iż doszło do naruszenia art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w związku z art. 6d pkt 6 i pkt 7 ww. ustawy (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1055/21). Przedstawiając powyższą argumentację nie można tracić z pola widzenia i tego, że w oparciu o ustawowo określoną delegację zawartą w art. 6e ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, rozporządzeniem Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wzoru świadectwa jakości paliw stałych (Dz. U. poz. 1892) został określony wzór świadectwa jakości paliw stałych, w którym w rubryce 8 należy przedstawić wartości dopuszczalne minimalne i maksymalne dla konkretnych parametrów (między innymi wartość opałową i zawartość wilgoci całkowitej), które są określone w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, a w rubryce 7 przedsiębiorca ma wskazać wartość parametrów z uwzględnieniem wartości dopuszczalnych określonych w/w rozporządzeniu. Nie oznacza to jednak dowolności w określeniu tych parametrów przez przedsiębiorcę, w tym znaczeniu, że nie wystarczy podać parametry mieszczące się w zakreślonych ramach (minimalne-maksymalne). Koniecznym jest, aby wskazane przez przedsiębiorcę parametry spełniały te wymogi i były zgodne ze stanem faktycznym. Prezentowane stanowisko, jak to już wyżej wskazano, jest uzasadnione potrzebą zapewnienia rzetelnej i wyczerpującej informacji dla nabywców (konsumentów) odnośnie do nabywanego produktu, tak aby pełna informacja odnośnie konkretnego produktu zapewniała konsumentowi rzeczywiste prawo wyboru w zakresie podejmowania decyzji o zakupie. W decyzji organu I instancji zasadnie wskazano, iż stwierdzona wyższa "zawartość wilgoci całkowitej" przekłada się na większe zużycie energii spalanego paliwa potrzebnej do jej odparowania, co jest procesem niepożądanym. Odnosząc się zaś do wniosku dowodowego zawartego w skardze kasacyjnej dotyczącego zobowiązania organu o zwrócenie się do laboratorium J. S.A. o nadesłanie wyjaśnień odnośnie sposobu podawania wartości odchyleń przez to laboratorium oraz przeprowadzenie dowodu z przedmiotowych wyjaśnień, wskazać należy, iż wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie dowodowe przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, dokonującym kontroli orzeczeń sądów wojewódzkich, w zasadzie nie jest dopuszczalne, jako że orzeczenia sądów administracyjnych zapadają na podstawie akt sprawy. Wskazany w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjątek dotyczy jedynie możliwości uzupełniającego dowodu z dokumentu niezbędnego dla wyjaśnienie istotnych wątpliwości i to pod warunkiem, że nie przedłuży nadmiernie postępowania w sprawie. Tego zaś warunku wniosek skarżącej nie spełniał. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzają bowiem organy administracji. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest przy tym instrumentem służącym do kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ, z którymi strona się nie zgadza. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a