II GSK 1744/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1527/19 w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 14 lutego 2019 r. nr UR/ZM/0168/19 w przedmiocie zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok; 2. odrzucić skargę; 3. zwrócić I. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych; 4. odstąpić w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1527/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. W. na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 14 lutego 2019 r. nr UR/ZM/0168/19 w przedmiocie zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 14 lutego 2019 r. nr UR/ZM/0168/19 Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, działając na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t. j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 ze zm.) dokonał zmiany podmiotu odpowiedzialnego w pozwoleniu nr R/3498 na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego. W dniu 18 czerwca 2019 r. do organu wpłynęła skarga I. W. na ww. decyzję, w której zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, na których powinno zostać być oparte jej rozstrzygnięcie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, dopuszczenie do postępowania administracyjnego jako stronę, gdyż sprawa dotyczy mojego interesu prawnego, "art. 33 § 2 p.p.s.a. w zw z art. 28 k.p.a.". Ponadto wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji, "art. 61 § 3 p.p.s.a. i art. 152 § 1 k.p.a." oraz wznowienie postępowania, "art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a.". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ew. oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżąca nie posiada w przedmiotowym postępowaniu interesu prawnego chronionego przez przepisy prawa materialnego, który jest związany z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Skarżąca może być zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale tego zainteresowania nie można poprzeć przepisami prawa, z czego wynika, że skarżąca ma, ale jedynie interes faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie ma wpływu na sytuację prawną i nie tworzy legitymacji skargowej. W świetle powyższego, zdaniem organu, Skarżąca nie jest uprawniona do złożenia skargi tj. nie posiada legitymacji czynnej i w konsekwencji do żądania przeprowadzenia kontroli przez Sąd zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, iż skarga jest bezzasadna. Argumentował, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem T. (...) sp. z o.o., organ weryfikuje jedynie, czy zostały spełnione przesłanki z art. 32 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne tj. czy wnioskodawca dołączył umowę o przejęciu praw i obowiązków wraz z oświadczeniem, oraz że nie uległy zmianie pozostałe elementy pozwolenia i dokumentacja będąca podstawą jego wydania. Organ wskazał także, iż nie posiada uprawnień do podważania wiarygodności i skuteczności umowy o przejęciu praw i obowiązków, chyba że w toku rozpoznania tego wniosku powziął wątpliwość co do prawdziwości takiej umowy ze względów stricte formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie jest ona niezgodna z prawem. W ocenie Sądu I instancji uznać należało, iż stanowisko strony skarżącej odnośnie posiadania interesu prawnego zasługuje na uwzględnienie, albowiem Skarżąca wykazała związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a swoją sytuacją prawną, polegający na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna o zmianie podmiotu odpowiedzialnego) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes ten jest zarówno bezpośredni, konkretny, realny i - co ważne - znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Wynika to z faktu, że przedmiotem postępowania w sprawie zmiany podmiotu odpowiedzialnego są prawa i obowiązki zarówno dotychczasowego podmiotu, jak i nowego podmiotu odpowiedzialnego. Skarżąca wywodzi, iż wydanie przez organ decyzji z dnia 14 lutego 2019 r., zmieniającej podmiot odpowiedzialny - spowodowało, że straciła ona określone prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia. W ocenie WSA, zgodzić się wprawdzie należy ze stanowiskiem organu, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ ten nie może ex officio podważać wiarygodności i skuteczności umowy o przejęciu praw i obowiązków dotyczących danego produktu leczniczego, chyba, że w toku rozpoznania tego wniosku poweźmie jakieś uzasadnione wątpliwości, co do prawdziwości takiej umowy ze względów czysto formalnych. Niewątpliwie umowa o przejęciu praw i obowiązków jest, w ocenie Sądu, umową o charakterze cywilno-prawnym, w skutkach podobną do umowy o przeniesieniu wierzytelności, w rozumieniu art. 510 § 1 k.c., a więc - co do zasady - rolą nie organu, lecz ewentualnie sądu powszechnego (sądu cywilnego), jest badanie ważności takiej umowy. Nie oznacza to jednak, że podmiot dotychczas odpowiedzialny (a za taki uznaje się Skarżąca) nie ma interesu prawnego w postępowaniu o zmianę podmiotu odpowiedzialnego dla danego produktu leczniczego, skoro postępowanie to ewidentnie dotyczy jego praw i obowiązków, określonych przez ustawę Prawo farmaceutyczne. Zdaniem Sądu I instancji, interes prawny strony skarżącej miał więc swoje źródło co najmniej w stosunkach obligacyjnych wynikających z umowy cywilnoprawnej (umowy o przekazaniu praw i obowiązków) Przechodząc do meritum sprawy, w ocenie Sądu I instancji, Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych podejmując skarżone rozstrzygnięcie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego. Sąd I instancji uznał za uprawioną ocenę organu, iż z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów wynikało, że dotychczasowym podmiotem odpowiedzialnym była G (...) S.A. Spółka ta zawarła z T (...)sp. z o.o. umowę, na podstawie której na T (...)sp. z o.o. przeszły prawa i obowiązki związane z pozwoleniem, w związku z czym Skarżąca nie posiadała już praw do produktu leczniczego T(...), na podstawie umowy przewłaszczenia rzeczy ruchomej, ze względu na czynności prawne, które zostały udokumentowane przedłożonymi przez wnioskodawcę dokumentami, w szczególności w formie aktów notarialnych i wpisem w rejestrze przedsiębiorców. W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie WSA stwierdził, że organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący tj. uwzględnił wszystkie dowody jak i okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wnioskodawca przedłożył bowiem wszystkie wymagane przez przepisy obowiązującego prawa dokumenty w postępowaniu administracyjnym. W tym konkretnym postępowaniu organ nie ma uprawnień do kwestionowania (podważania) zawarcia umowy o przejęciu praw i obowiązków. Do takich działań służy droga cywilnoprawna albo karna, a nie administracyjna, chyba że to Skarżąca złoży do organu stosowny wniosek, jako podmiot odpowiedzialny dla produktu leczniczego T(...), co zresztą Skarżąca uczyniła, jak wskazano na rozprawie. Wniosek ten uruchamia odrębną sprawę administracyjną, z bezpośrednim udziałem Skarżącej, w której poruszone wyżej okoliczności będą przedmiotem rozpoznania, zaś jej zakończenie będzie podlegać ocenie Sądu, pod względem jej zgodności z prawem. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła Skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz od organu administracji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o dopuszczenie dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. w postaci znajdującego się w aktach sprawy, przedłożonego przez skarżącą do sprawy w dniu 4 sierpnia 2020 r. Wniosku skarżącej o dokonanie zmiany podmiotu odpowiedzialnego z dnia 28 lipca 2020 r. złożonego w oparciu o art. 32 ustawy Prawo Farmaceutyczne. Wniosek zawiera bardzo istotny dla wyjaśnienia sprawy dokument, jakim jest umowa przejęcia praw i obowiązków pomiędzy podmiotem wstępującym skarżącą I. W. i dotychczasowym podmiotem G (...) S.A z dnia 2 kwietnia 2014 r. Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy skarżącej jako nie mający znaczenia dla sprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) , art. 134 S 1 i art. 151 p.ps.a., w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu, pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie dyspozycji art. 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Z 2017r. poz. 2211 ze zm.) w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania decyzji i pominięciu, że skarżąca pozostaje właścicielem praw do leku T(...) T. , a użyczone przez skarżącą wcześniej G (...)S.A prawa do leku T(...) wygasły z dniem 2 kwietnia 2014r., nie wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione i powodów, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 2) art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., pomimo naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, na których powinno zostać oparte jej rozstrzygnięcie; 3) art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku żart. 141 § 4 p.p.s.a. i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na zaaprobowaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku, błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego i na przyjęciu; a) że skarżąca brała aktywny udział w prowadzonym przez organ postępowaniu, przedkładając wnioski i materiał dowodowy, czym miała wypełnić dyspozycje art. 8, art. 10 § 1, art. 77, art. 75, art. 78 i art. 80 k.p.a., a w rzeczywistości skarżąca nie została przez organ uznana za stronę postępowania i nie była nawet powiadamiana o terminach i przebiegu sprawy; b) że skarżąca była "starym podmiotem odpowiedzialnym", co wielokrotnie błędnie stwierdza Sąd w uzasadnieniu, a prawdą popartą dowodami w aktach sprawy jest, że skarżąca była i jest właścicielem praw do leku T(...). 4) art 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a, poprzez przedstawienie przez Sąd WSA stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy przyjmując za swoje błędne ustalenia organu zawarte w postępowaniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, pomijając materiał dowodowy przedłożony przez skarżącą do skargi w postaci Umów przewłaszczenia na zabezpieczenie i Aneksów do nich, a także oddalając wnioski dowodowe przedłożone w dniu 4 sierpnia 2020r., a w szczególności wniosek skarżącej o dokonanie zmiany podmiotu odpowiedzialnego w oparciu o art 32 Ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo Farmaceutyczne z dnia 28 lipca 2020r. zawierający bardzo istotne dla wyjaśnienia sprawy dokumenty, w tym Umowę przejęcia praw i obowiązków pomiędzy podmiotem wstępującym skarżącą I. W. i dotychczasowym podmiotem G (...)S.A. z dnia 2 kwietnia 2014r. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 183 § 2 pkt 5; art. 151 p.p.s.a., art. 156 § 1 pkt 2 kpa, art. 28 kpa i art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, polegające na oddaleniu skargi, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji stwierdzenia nieważności decyzji, z powodu naruszenia przez organ przepisów art, 8, art. 10 § 1, art 77, art. 75, art. 78 i art. 80 k.p.a., poprzez nieuznanie skarżącej za stronę postępowania i niedopuszczenie jej do udziału w sprawie i do rejestru (art. 34 ustawy Prawo Farmaceutyczne). W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 189 p.p.s.a. jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Przepis ten nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek zbadania, czy w toku postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym zachodziły podstawy do odrzucenia skargi lub podstawy do umorzenia postępowania. Podstawy od odrzucenia skargi określone zostały w art. 58 § 1 p.p.s.a., zaś podstawy umorzenia postępowania przewidziano w art. 161 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy przesłanki do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania powstały na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji, ten sąd miał obowiązek wydania postanowienia o odrzuceniu skargi lub umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. W sytuacji, gdy tego nie uczynił, obowiązek ten, po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, który uchyla zaskarżone orzeczenie i odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) przepis art. 189 p.p.s.a. jest regulacją kompletną i wyczerpującą. Jeżeli pojawią się przesłanki wskazane w tym przepisie, a więc podstawy do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, przepis ten nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu żadnego wyboru, poza wydaniem postanowienia uchylającego wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniem skargi bądź umorzeniem postępowania. Ponadto, co wymaga podkreślenia, art. 189 p.p.s.a. nie odwołuje się do przesłanek nieważności postępowania przewidzianych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wskazano również, że zakaz reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołanym zarówno wniesieniem skargi kasacyjnej, jak i zażalenia, odnosi się jedynie do orzeczeń rozstrzygających kwestie merytoryczne, a więc gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie obowiązujące warunki merytorycznego rozpoznania sprawy. Natomiast jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 p.p.s.a.) lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji (art. 161 p.p.s.a.), a zatem gdy sprawa nie może być merytorycznie rozpoznana, wówczas nie obowiązuje zakaz reformationis in peius, gdyż nie wchodzi w grę pogorszenie sytuacji prawnej strony wnoszącej środek odwoławczy. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna, a z takim aktem mamy do czynienie na gruncie niniejszej sprawy, została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., 6. wydanie, Wyd. C.H. Beck, s. 518, teza 3). Należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi skierowanej do Sądu Wojewódzkiego wskazano, iż "Skarżącej w dniu 14.05.2019 r. doręczono Odpowiedź na pozew w sprawie powództwa o przywrócenie utraconego posiadania sygn. akt (...)ŁS Sądu Rejonowego dla (...)XIV Wydział Cywilny. W odpowiedzi na pozew jako załącznik dołączona została przez pozwaną T (...)Sp. z o.o. kopia zaskarżonej decyzji uwierzytelniona za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego P. K.. Skarżąca zatem w dniu 14.05.2019 r. powzięła wiadomość o zaskarżonej decyzji". W skardze kasacyjnie skarżąca kasacyjnie również podniosła, iż "Sąd błędnie stwierdził, że Skarżąca brała aktywny udział w postępowaniu o wydanie decyzji (uzasadnienie str. 8 zd. 5). Jak już wspomniano wyżej Skarżąca nie była powiadamiana o terminach, nie wiedziała o rozpoczęciu postępowania, o przebiegu sprawy, nie przedkładała żadnych dokumentów do sprawy, ani nie wiedziała o wydanej decyzji. O decyzji wydanej przez organ Skarżąca dowiedziała się przypadkowo w toku innej sprawy" (s. 8 skargi kasacyjnej). Odnotować zatem wypadało, że w dniu 14 maja 2019 r. skarżącej do wiadomości przesłano jedynie kserokopię decyzji, o czym wprost stanowi skarga do sądu pierwszej instancji. Czynność taka (otrzymanie kopii decyzji) sama z siebie nie stanowiła zdarzenia równoznacznego z wprowadzeniem oryginału decyzji, czyli opatrzonej podpisem, do obrotu prawnego, gdyż taka funkcjonowała już w nim od ponad trzech miesięcy. Tym samym skarżąca nie miała podstaw do wnioskowania, że także w związku z doręczeniem jej kopii decyzji otwiera się termin do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Tkwiące w treści otrzymanej kopii decyzji pouczenie co do możliwości wniesienia skargi na decyzję w określonym czasie (30 dni od dnia jej doręczenia) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stanowiło integralny element uprzednio wydanej decyzji, a tym samym odnosiło się do doręczenia takowej decyzji (podpisanego egzemplarza). Mając zaś na uwadze, że skarżąca otrzymała od innego podmiotu tylko kserokopię decyzji, to również i ta kserokopia (jako wyłącznie odwzorowanie kserograficzne oryginału) zawierała ów element pouczenia, co było normalnym następstwem tego rodzaju czynności. W takim stanie rzeczy wniesiona na tę decyzję skarga jest niedopuszczalna. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stosownie do którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi zachodzi bowiem wówczas, jeżeli brak jest podstaw do jej wniesienia, jak w niniejszej sprawie. Pozostaje to istotne z tego względu, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zatem przepis ten wymaga aby skarga została "wniesiona" w określonym terminie, tzn. "od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie". Przy czym należy mieć tutaj na względzie, że chodzi o rozstrzygnięcie, które weszło do obrotu prawnego. Zatem w sytuacji, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdy nie doręczono skarżącej decyzji nie sposób uznać aby rozstrzygnięcie, o którym mowa w powyższym przepisie rodziło jakiekolwiek skutki prawne, a w konsekwencji przysługiwało prawo do jego zaskarżenia. W świetle powyższych uwag nie było w sprawie podstaw do merytorycznego rozstrzygania o pozostałych zarzutach skargi kasacyjnej, ponieważ skutecznie nie doręczono stronie decyzji organu. Nie rozpoczął zatem biegu termin do wniesienia skargi, przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a. W związku z tym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono cały uiszczony wpis od skargi. Natomiast w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny odstąpił od zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż wyrok Sądu I instancji został uchylony z przyczyn, których skarżąca nie podnosiła.