II GSK 1764/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 276/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 stycznia 2022 r. nr BP.501.2335.2020.2058.LD5.19 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 276/22 uwzględnił skargę wniesioną przez M. S. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, obecnie t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 19 stycznia 2022 r. nr BP.501.2335.2020.2058.LD5.19 i utrzymaną nią w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 9 listopada 2020 r. nr WITD.DI.I.0152.6/2019/89/20 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie oraz orzekł o kosztach postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podał, że - jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 lutego 2020 r. w Łodzi inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę drogową samochodu osobowego marki Skoda Fabia o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez M. S.. Pojazdem tym skarżący przewoził jednego pasażera, który zamówił usługę przewozu (na trasie ul. [...] – ul. [....]) za pomocą aplikacji [...] . Pojazd ten był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5. osób wraz z kierowcą i nie był wyposażony, ani oznakowany jako taksówka. Kierujący nie posiadał orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ponadto nie posiadał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Organ I instancji decyzją 9 listopada 2020 r., na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., zwanej dalej jako: "u.t.d"), nałożył na skarżącego, jako osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. za naruszenie lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego mimo nieposiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani też orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku, ujawnione podczas kontroli drogowej 28 lutego 2020 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego do tej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 19 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w związku z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli drogowej z 28 lutego 2020 r., decyzją z 23 października 2020 r., na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (l.p. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b (l.p. 2.11 tego załącznika). Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że niniejsze postępowanie dotyczy natomiast innych, nietożsamych naruszeń - wykonywania transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych (psychologicznych) do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a ich ujawnienie podczas jednej kontroli nie zmienia tej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 23 czerwca 2022 r. nie podzielił tego zapatrywania i stwierdził, że decyzje organów inspekcji drogowej obu instancji, orzekające o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. za naruszenie lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji podał, że Główny Inspektor Sanitarny decyzją z 16 lipca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 23 października 2020 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie l.p. 1.1 i l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., a WSA w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 17 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 942/21 oddalił skargę M. S. na tę decyzję Według Sądu I instancji, wbrew zapatrywaniu organu odwoławczego wyrażonym w zaskarżonej decyzji, okoliczność ta jest istotna z punktu widzenia zastosowania art. 92a ust. 10 u.t.d., zgodnie z którym, jeżeli ten sam czyn wypełnia znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w złączniku nr 3 i nr 4 tej ustawy, karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenie określone w załączniku nr 3. Sąd I instancji podał również, że poprzez ten sam czyn należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d., a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. i jako podmiot wymieniony w art.92a ust. 2 u.t.d., to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. W ocenie WSA w Łodzi, w powyższych okolicznościach, wszczęcie przez organ na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej dwóch postępowań administracyjnych i wydanie wobec skarżącego dwóch decyzji, którymi nałożono na skarżącego kary pieniężne, było nieprawidłowe. Sąd dodał, że suma nałożonych na skarżącego kar pieniężnych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją (2 000 zł) oraz decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lipca 2021 r. (12 000 zł) przekroczyła najwyższy, maksymalny wymiar kary, określony w art. 92a ust. 3 w związku z art. 92a ust. 10 u.t.d. za naruszenia stwierdzone podczas tej samej kontroli drogowej wynikające z tego samego czynu (wykonywania zarobkowego przewozu okazjonalnego osób), gdyż wyniosła łącznie 14 000 zł. W tej sytuacji brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył od wyroku WSA w Łodzi z 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 276/22 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił temu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., oraz art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w świetle przywołanych norm prawnych naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego z załącznika nr 3 i z załącznika nr 4 do u.t.d. stanowi w istocie rzeczy jedną sprawę administracyjną, której przedmiotem jest jedno naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podczas gdy właściwa wykładnia powołanych przepisów uzasadnia stwierdzenie, że naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego z załącznika nr 3 do u.t.d. oraz naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego z załącznika nr 4 do u.t.d., kreuje różne sprawy administracyjne, a to w konsekwencji wymaga wszczęcia i prowadzenia odrębnych postępowań administracyjnych i wydania dwóch niezależnych rozstrzygnięć; 2. art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że zawarte w art. 92 ust. 3 u.t.d. ograniczenie sumy kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej do kwoty 12000 zł, należy odnosić do wszystkich naruszeń warunków i obowiązków przewozu drogowego stwierdzonych podczas jednej kontroli, także tych określonych w załączniku nr 4 do u.t.d., co w ocenie Sądu ma uzasadniać teorię o istnieniu jednej sprawy administracyjnej, bez względu na liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń, w sytuacji gdy literalne brzmienie tych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że limit kar określony w art. 92 ust. 3 u.t.d. dotyczy tylko naruszeń z załącznika nr 3 do tej ustawy i nie może być odnoszony do naruszeń Ip. 4,2 i Ip, 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., 3. art. 92a ust. 10 oraz art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., Ip. 1.1, i Ip. 2.11 załącznika nr 3 oraz Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., poprzez błędną wykładnię art. 92a ust. 10 u.t.d. i w konsekwencji przyjęcie, że wyłączenie karalności z uwagi na tożsamość podmiotową na podstawie art. 92a ust. 10 u.t.d. zachodzi także, gdy naruszenie określone w załączniku nr 3 do u.t.d. nie odpowiada normatywnie naruszeniu ujętemu w załączniku nr 4 do tej ustawy, podczas gdy właściwa interpretacja powołanej normy powinna prowadzić Sąd do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 10 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz zasądzenie od strony skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, a nadto rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący tę skargę przedstawił argumentację na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów. M. S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego podlegała uwzględnieniu. Istotą sporu w sprawie jest wykładnia i zastosowanie art. 92a ust. 10 u.t.d. i błędne, w ocenie skarżącego kasacyjnie organu, przyjęcie przez Sąd I instancji, że z dyspozycji tego przepisu wynika zakaz nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej za naruszenie określone w zał. 4 do u.t.d. w przypadku ujawnienia w toku kontroli jakichkolwiek naruszeń opisanych w zał. nr 3 i zał. nr 4 do u.t.d. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki z:12 stycznia 2022 r. sygn. akt II GSK 588/22; 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 182/22; 11 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 1053/20; 25 sierpnia 2023 r. sygn. akt II GSK 819/20; 28 września 2023 r. sygn. akt II GSK 766/20, 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II GSK 1194/20; 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II GSK 1206/20; 22 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1310/20; 5 marca 2024 r. sygn. akt II GSK 327/21; 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II GSK 121/21; 11 września 2024 r. sygn. akt II GSK 707/21; 24 października 2024 r. sygn. akt II GSK 726/21, 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II GSK 1199/21) ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. znajduje zastosowanie tylko w sytuacjach, w których to samo zachowanie deliktowe wyczerpuje jednocześnie tożsame znamiona czynów określonych w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d. Jeżeli zatem ten sam czyn podlega tożsamej kwalifikacji prawnej w zakresie identycznych znamion opisowych w świetle co najmniej dwóch typów deliktów opisanych w odrębnych pozycjach załącznika nr 3 i załącznika nr 4 do u.t.d., to na sprawcę deliktu opisanego w załączniku nr 3 (zgodnie z art. 92a ust. 1 w zw. Z art. 92a ust. 7 u.t.d. - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem), będącego jednocześnie sprawcą tożsamego prawnie deliktu opisanego w załączniku nr 4 (zgodnie z art. 92a ust. 2 w zw. z art. 92a ust. 8 u.t.d. – zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym), nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 w związku z art. 92a ust. 7 u.t.d. i załącznikiem nr 3 do u.t.d. Jeżeli natomiast ten sam czyn wyczerpuje nietożsame (odmienne) znamiona opisowe typów deliktowych opisanych w odrębnych pozycjach załącznika nr 3 i załącznika nr 4, to brak jest podstaw do zastosowania przewidzianej w art. 92a ust. 10 u.t.d. reguły wyłączającej podwójną karalność administracyjną. Ustanowiony w art. 92a ust. 10 nakaz nałożenia jednej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 (a więc opisanej w zał. nr 3 do u.t.d.), w określonych w tym przepisie sytuacjach, odnosi się wyraźnie do tożsamości stwierdzonych naruszeń, a nie do tożsamości zdarzenia (w tym przypadku przewozu poddanego kontroli), będącego podstawą do stwierdzenia tych naruszeń. To nie okoliczność jednego przewozu (jednego czynu) wyłącza nałożenie kar pieniężnych przewidzianych w dwóch załącznikach do u.t.d., ale stwierdzenie, że czyn ten stanowi naruszenie opisane jednocześnie w zał. nr 3 i nr 4. Tytułem przykładu, brak licencji stwierdzony podczas kontroli przewozu, o jakim mowa w lp. 1.1. załącznika nr 3 oraz nieokazanie i niewyposażenie kierowcy w licencję podczas tego samego przewozu, o czym mowa w lp. 1.1. załącznika nr 4 do powołanej ustawy, wynikają z tego samego naruszenia, a zatem zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d. nie można ukarać za brak licencji i za jej nieokazanie, bowiem brak licencji pochłania to drugie naruszenie. Tego rodzaju asocjacji naruszeń w załącznikach nr 3 i 4 jest znacznie więcej, np. naruszenia z Ip. 4.5, 5, 11 – 13, 15.1 i 15.2 opisane w załączniku nr 4, stanowią odpowiednio naruszenia z Ip. 6.3.3., 8, 5.4 pkt 3 i pkt 4, 5.5 pkt 3, 9.1 i 9.2 załącznika nr 3. NSA podziela stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, że w rozpoznawanej sprawie naruszenia obowiązków (warunków) przewozu drogowego, ujawnione podczas wykonywania jednego przewozu będącego przedmiotem jednej kontroli, nie są tożsame. Naruszenia określone w l.p. 1.1 i l.p. 2.11 załącznika nr 3 jak i naruszenia z l.p. 4.2 i l.p. 4.3 załącznika nr 4 mają źródło w zupełnie różnych działaniach (zaniechaniach) skarżącego. Naruszenia stwierdzone w uchylonej przez Sąd pierwszej instancji decyzji (lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 u.t.d.) są skutkiem nieposiadania przez kierowcę orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (w tym wypadku czyn skarżącego polega na zaniechaniu dopełnienia obowiązków określonych w art. 39j i 39 k u.t.d.) i nie wyczerpują znamion naruszeń, polegających na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.), za które został ukarany decyzją GITD z 16 lipca 2021 r. Czym innym jest bowiem wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, czy niewyposażenie kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 ustawy, a czymś zupełnie innym jest brak badań lekarskich czy psychologicznych kierowcy. W świetle tego co już powiedziano, należy zgodzić się z organem wnoszącym skargę kasacyjną, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 92a ust. 10 u.t.d. oraz niezasadnie zarzucił organom obu instancji nieuzasadnione niezastosowanie tego przepisu. NSA podziela również zapatrywanie wnoszącego skargę kasacyjną, odnośnie do tego, że nie można utożsamiać przewozu drogowego i kontroli tego przewozu ze sprawą administracyjną i wywodzić – jak to uczynił Sąd I instancji, że wszczęcie przez organ na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej, dotyczącego jednego przewozu dwóch postępowań administracyjnych i wydanie wobec skarżącego dwóch decyzji, którymi nałożył na niego kary pieniężne, jest nieprawidłowe. Nie można przyjąć za zasadne, że skoro odbyła się jedna kontrola drogowa, dotycząca jednego przewozu, to organ powinien prowadzić jedną sprawę administracyjną. To nie przewóz i kontrola, a charakter stwierdzonych naruszeń i charakter podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia, determinują do wszczęcia określonego lub określonych postępowań. Rację ma wobec powyższego organ twierdząc, że dopuszczalna suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej na podmiot wskazany w art. 92a ust. 1 i podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. nie podlega łączeniu i jest niezależna dla każdego z tych podmiotów. Z tych wszystkich względów NSA uznał za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej. Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie i uchylił zaskarżony wyrok oraz uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, oddalił skargę M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 19 stycznia 2022 r. Okoliczność nieposiadania przez kierowcę (podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d.) orzeczenia psychologicznego i orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na tym stanowisku nie była przez skarżącego kwestionowana, tak w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. W konsekwencji organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo uznały, że w świetle art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie, zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za naruszenia wymienione w lp.4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego mimo nieposiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na tym stanowisku. W sprawie nie naruszono art. 92a ust. 4 u.t.d., w myśl którego, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Zasadnie również uznano, że nie zaistniały wymienione w art. 92c ust. 1 u.t.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego za powstałe naruszenia. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 188 w zw. z 151 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i pkt 2 wyroku. O kosztach postępowania sądowego postanowiono w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Zasądzona na rzecz organu kwota obejmuje uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (który nie reprezentował GITD w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.