II GSK 1821/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Op 123/22 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 stycznia 2022 r. nr SKO.40.3161.2021.dr w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 7 czerwca 2022r., sygn. akt II SA/Op 123/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. Sp. z o.o. w O. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej też: "SKO", "Kolegium") z 20 stycznia 2022r., nr SKO.40.3161.2021.dr w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Za podstawę orzekania Sąd I instancji przyjął następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z 17 sierpnia 2021r. Prezydent Miasta Opola (organ I instancji) zawiadomił A. Sp. z o.o. w O. o uchybieniu terminu - wynoszącego 180 dni - właściwego do wykonania obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu marki VW Crafter o nr rej. [...], na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 4 i art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021r., poz. 2095 ze zm., dalej: "ustawa o COVID-19") w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022r., poz. 988 ze zm., dalej: "p.r.d."), oraz art. 31i ust. 1 pkt 1 i art. 31i ust. 2 pkt 2 ustawy o COVID-19. Organ I instancji ustalił, że Spółka zbyła pojazd 6 marca 2020r., natomiast zawiadomienie o zbyciu pojazdu wpłynęło do Urzędu Miasta Opola 10 września 2020r., co oznacza przekroczenie terminu o 6 dni. W związku z tym wyznaczono stronie termin 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wykonania obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu. Zawiadomienie doręczono stronie 19 sierpnia 2021r. Następnie wnioskiem z 19 września 2021r., wysłanym za pośrednictwem Poczty Polskiej 20 września 2021r. (poniedziałek), z zachowaniem ustawowego terminu (art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19 w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. i art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.), Spółka wniosła o przywrócenie terminu, wskazując, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Jako przyczynę uchybienia terminu wskazała sytuację związaną z pandemią. Podała w szczególności, że na skutek lockdownu trwającego przez 3 miesiące doszło do dezorganizacji pracy związanej z możliwymi zakażeniami. Pomimo zakończenia lockdownu stan ten trwał do połowy września 2020r. Postanowieniem z 18 października 2021r., nr SO-IV.5410.4.306.2020, organ I instancji odmówił Spółce przywrócenia terminu. W uzasadnieniu stwierdził, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). W ocenie organu I instancji, pomimo pandemii i zaburzeń pewnych obszarów życia publicznego, nadal istnieje konieczność realizowania obowiązków wynikających z przepisów prawa. Od profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego, zwłaszcza od takiego, który często zbywa pojazdy, oczekuje się w szczególności, że obowiązki wynikające z norm prawnych będą realizowane rzetelnie i terminowo. Natomiast dezorganizacja pracy i nieprawidłowości w sposobie organizacji pracy nie mogą stanowić podstaw przywrócenia terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z 20 stycznia 2022r., nr SKO.40.3161.2021.dr, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające przywrócenia terminu do dokonania obowiązku zawiadomienia starosty w terminie 180 dni o zbyciu pojazdu marki VW Crafter, nr rej. [...]. W ocenie Kolegium, strona uchybiła terminowi wynoszącemu 180 dni (ustanowionemu przepisem ustawy o COVID-19). Natomiast, okres od marca 2020r. do września 2020r. był wystarczająco długi do tego by podmiot uczestniczący w profesjonalnym obrocie gospodarczym (spółka handlowa) zorganizował swój sposób działania odpowiednio do trudności wywołanych pandemią. Nie jest wiarygodne twierdzenie strony, że chaos i dezorganizacja pracy w podmiocie trwały nadal we wrześniu roku 2020. Zdaniem Kolegium, organizacja pracy wewnątrz Spółki, to zagadnienie, którego rozwiązanie leży w zakresie obowiązków kadry menedżerskiej podmiotu. Zawiadomienie starosty o zbyciu pojazdu, to stosunkowo prosta czynność, niewymagająca od pracownika Spółki istotnego nakładu pracy ani szczególnej wiedzy lub umiejętności. Czynność ta wymaga natomiast staranności działania i może być w całości wykonana bez osobistego kontaktu z pracownikami starostwa, na przykład za pomocą platformy e-PUAP. Takiej staranności w działaniu Spółki jednak zabrakło. Konkludując Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do zawiadomienia o zbyciu pojazdu w ciągu 180 dni, bowiem strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu tego terminu. Końcowo, Kolegium wyjaśniło, że brak przywrócenia terminu do zgłoszenia zbycia pojazdu nie oznacza automatycznie, że uzasadnione jest nałożenie na stronę kary pieniężnej z art. 140mb pkt 2 p.r.d. WSA oddalił skargę. Wskazał, że stosownie do art. 31i ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - zwanej nadal ustawą o COVID-19, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do 31 grudnia 2020r.: wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Za bezsporne uznał, że skarżąca uchybiła terminowi do dokonania obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zbyciu pojazdu marki VW Crafter nr rej. [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka zbyła pojazd 6 marca 2020r., natomiast zawiadomienie o zbyciu pojazdu wpłynęło do Urzędu Miasta Opola w dniu 10 września 2020r., co oznacza przekroczenie terminu o 6 dni. Z uwagi na stan epidemii, Prezydent Miasta Opola, pismem z 17 sierpnia 2021r., działając na podstawie art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 4 ustawy o COVID-19 zawiadomił Spółkę o uchybieniu terminu w związku z obowiązkiem zawiadomienia starosty o zbyciu w ciągu 180 dni pojazdu marki VW Crafter, nr rej. [...] oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy - stosownie do art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19. W dniu 19 września 2021r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia starosty o zbyciu ww. pojazdu, wskazując, że zgłoszenie dokonała w dniu 8 września 2020r., tj. z uchybieniem 6 dni. W uzasadnieniu wniosku, jako przyczynę uchybienia terminu wskazała sytuację związaną z pandemią COVID-19. Podniosła, że na skutek wprowadzonego lockdawnu trwającego przez okres 3 miesięcy doszło do dezorganizacji pracy w jej firmie, co miało związek z zakażeniami pośród pracowników i stan ten trwał do połowy września 2020r. Dochodziło do częstych sytuacji, iż osoby pracujące podejrzewając u siebie zakażenie wirusem, zmuszone były do tzw. samoizolacji. Powyższe spowodowało, że bezpieczeństwo i zdrowie traktowano jako priorytet, a to miało wpływ na wykonywanie obowiązków informacyjnych oraz ich terminowość. Spółka podniosła, że zaistniała sytuacja nosi znamiona siły wyższej, spowodowanej wyłącznie negatywnymi skutkami panującej pandemii, co uzasadnia przywrócenie terminu do wykonania przedmiotowej czynności. Podkreślił, że organ wyznaczając stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu winien jednocześnie ją poinformować, że przedmiotowy wniosek, by był skuteczny musi spełniać kumulatywnie trzy przesłanki: - powinien być złożony w ciągu 30 dni od dnia ustania przyczyny powodującej uchybienie danemu terminowi (art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID), - wraz ze złożonym wnioskiem należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 58 § 2 k.p.a.) oraz - w treści wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności, które świadczą o braku winy zainteresowanego w dotrzymaniu danego terminu (art. 58 § 1 k.p.a.). WSA wskazał, że w kontrolowanej sprawie organ I instancji podjął dodatkowe czynności przewidziane w powołanej regulacji. Po stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu pismem z 17 sierpnia 2021r. prawidłowo zawiadomił Spółkę o uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia starosty o zbyciu w ciągu 180 dni oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy. Natomiast w realiach badanej sprawy ocena organu zgodnie z którą strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu było od niej niezależne, jest prawidłowa. Wskazał, że zawiadomienie starosty o zbyciu pojazdu to stosunkowo prosta czynność, niewymagająca od pracownika Spółki istotnego nakładu pracy ani szczególnej wiedzy lub umiejętności. Czynność ta wymaga natomiast staranności działania i może być w całości wykonana bez osobistego kontaktu z pracownikami starostwa, na przykład za pomocą platformy e-PUAP. W związku z powyższym podzielił stanowisko organów, że niedochowanie terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie nastąpiło wskutek przeszkody niemożliwej do usunięcia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, lecz było wynikiem niedołożenia przez nią należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej należycie o swoje interesy, tj. z użyciem miernika powszechnie wymaganej staranności. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowo - administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli legalności postanowienia i w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia pomimo naruszenia przez organy obu instancji art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, iż o zawinieniu skarżącego świadczy niedołożenie należytej, powszechnie wymaganej staranności, którą oceniono w oderwaniu od indywidualnych, specyficznych uwarunkowań przedmiotowej sprawy, związanych z pierwszymi miesiącami światowej pandemii. II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji odstąpienie od jego uchylenia pomimo naruszenia przez organy obu instancji art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. wyrażające się w braku przeprowadzenia prawidłowej analizy i kwalifikacji przyczyn podniesionych przez skarżącą, jak również w odstąpieniu od podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie przyczyn uchybienia terminowi, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego wniosku, że w sprawie nie zaistniała przesłanka przywrócenia terminu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W myśl art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o Covid-19 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W ust 2 art. 15zzzzzn2 ustawy o Covid-19 wskazano, że w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Stosownie do ust. 3 art. 15zzzzzn2 ustawy Covid-19 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Problematyka wskazanego przepisu była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2023r., sygn. akt II GSK 907/22, w którym stwierdzono, że jakkolwiek pierwszorzędną jest wykładnia językowa, to jednak nie jest ona jedyna i rozstrzygająca. Prawidłowa interpretacja przepisu prawa wymaga sięgnięcia także do innych metod, które pozwolą przynajmniej na weryfikację skutków wykładni językowej, w szczególności w sytuacji gdy wykładnia językowa prowadzi do rezultatów niedających się pogodzić z celem racjonalnego ustawodawcy. Nauka prawa i orzecznictwo stoi na stanowisku, że przyjęcie zasady pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza braku obowiązku przeprowadzenia wykładni kompleksowej. Innymi słowy należy dać przewagę wynikowi wykładni językowej, ale pod warunkiem, że uprzednio przeprowadzono kompleksową wykładnię tekstu, to znaczy rozważono również aspekty systemowe i celowościowo-funkcjonalne. Zatem należy kontynuować wykładnię nawet po uzyskania jednoznaczności językowej. W razie konfliktu należy dać pierwszeństwo rezultatowi otrzymanemu wedle dyrektyw celowościowych i funkcjonalnych, jeśli rezultat językowy burzy podstawowe założenia o racjonalności prawodawcy, zwłaszcza o jego spójnym systemie wartości. Według dyrektyw wykładni systemowej znaczenie interpretowanej normy należy ustalić w ten sposób, by było ono najbardziej harmonijne w stosunku do innych norm systemu prawa, do którego interpretowana norma należy. Natomiast dyrektywy wykładni celowościowo-funkcjonalnej przewidują, że jeżeli w procesie wykładni uwzględnia się cele prawa, to posługując się celem normy, interpretator powinien go ustalić w ten sposób, by był on zgodny, co najmniej z celem instytucji, do jakiej interpretowana norma należy. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z 5 listopada 2001r., TK 33/01 (OTK-B 2002, Nr 1, poz. 47), wyraził pogląd, iż w sytuacji, w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w najpełniejszy sposób umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych (por. wyrok NSA z 27 listopada 2018r., I GSK 2094/18). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że mając na uwadze powyższe reguły wykładni, odkodowanie treści normy zawartej w przepisie art. 15zzzzzn2 ustawy o Covid-19 dotyczącym biegu terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki oraz zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, wymaga odwołania się do celu wprowadzenia przez ustawodawcę tego przepisu. Niewątpliwie celem takiej regulacji było zagwarantowanie stronie prawa do bezpiecznego pod kątem zdrowia udziału w postępowaniu administracyjnym oraz zapewnienie skutecznej ochrony obywateli przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii koronawirusa. Nie ulega wątpliwości, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie w okresie trwania stanu epidemii dodatkowej, szerokiej ochrony prawnej w postępowaniu administracyjnym dla stron, które nie dochowały terminom przewidzianym prawem administracyjnym. Intencją ustawodawcy było objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy o Covid-19 wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków. Należy przy tym podkreślić, że termin do zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w świetle ustawy Prawo o ruchu drogowym wywołuje dla strony negatywny skutek wynikający z obowiązku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w zakreślonym przez ustawę terminie o nabyciu pojazdu (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023r., sygn. akt II GSK 1158/22; wyrok NSA z 20 stycznia 2023r., sygn. akt II GSK 907/22). Cechą wspólną terminów określonych w art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o Covid-19 jest to, że są to terminy, których upływ powoduje, że strona traci prawo żądania ukształtowania jej sytuacji prawnej poprzez podjęcie przez organ określonego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w ust. 2 i w ust. 3 art. 15zzzzzn2 ustawy Covid-19 ustawodawca wprost dopuścił możliwość złożenia wniosku o ich przywrócenie odwołując się przy tym do art. 58 § 2 k.p.a., a więc do konstrukcji prawa procesowego dotyczącej wyłącznie terminów procesowych (wyrok NSA z 2 sierpnia 2024r., sygn. akt I OSK 2458/23, LEX nr 3758935). Z poczynionych w sprawie ustaleń organu odwoławczego wynika, że skarżąca uchybiła terminowi do dokonania obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zbyciu pojazdu marki VW Crafter nr rej. [...] Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka zbyła pojazd 6 marca 2020r., natomiast zawiadomienie o zbyciu pojazdu wpłynęło do Urzędu Miasta Opola 10 września 2020r., co oznacza przekroczenie terminu o 6 dni. Z uwagi na stan epidemii, Prezydent Miasta Opola, pismem z 17 sierpnia 2021r., działając na podstawie art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 4 ustawy o COVID-19 zawiadomił Spółkę o uchybieniu terminu w związku z obowiązkiem zawiadomienia starosty o zbyciu w ciągu 180 dni pojazdu marki VW Crafter, nr rej. [...] oraz wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu z uprawdopodobnieniem, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy - stosownie do art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19. W dniu 19 września 2021r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia starosty o zbyciu ww. pojazdu, wskazując, że zgłoszenie dokonała w dniu 8 września 2020r., tj. z uchybieniem 6 dni. W uzasadnieniu wniosku, jako przyczynę uchybienia terminu wskazała sytuację związana z pandemią COVID-19. Podniosła, że na skutek wprowadzonego lockdawnu trawiącego przez okres 3 miesięcy doszło do dezorganizacji pracy w jej firmie, co miało związek z zakażeniami pośród pracowników i stan ten trwał do połowy września 2020r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje podgląd, że przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a., wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 k.p.a., to należy przyjąć, że intencją ustawodawcy było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były w oparciu o przepisy k.p.a. Art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie funkcjonuje bowiem samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Art. 15 zzzzzn2 ustawy o Covid-19 formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. Sąd I instancji w kwestii niespełnienia przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a., podzielił stanowisko organu. Zasadnie wskazał, że odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Wobec powyższego Sąd I instancji nie miał więc podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej