II GSK 1994/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2058/20 w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr EA-b-1028/886/20 w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. L. na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2058/20 w sprawie ze skargi T.L. (dalej: "Skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, oddalił skargę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2020 r. strona wystąpiła o wydanie pozwolenia na cztery egzemplarze broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Wnioskodawca podniósł, że jest niestowarzyszonym członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, posiada podstawowe uprawnienia do wykonywania polowania, jak i do sędziowania zawodów oraz prowadzenia szkoleń organizowanych przez to stowarzyszenie, dlatego też broń, o którą wnioskuje, jest mu niezbędna zarówno do wykonywania polowań, jak i treningu strzeleckiego. Do wniosku Skarżący załączył orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne z dnia 18 listopada 2019 r. potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.; dalej "u.b.a.") i może dysponować bronią. W toku postępowania, organ I instancji uzyskał datowaną na dzień 7 stycznia 2020 r. informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu strony w rejestrze oraz datowaną na dzień 22 stycznia 2020 r. pozytywną opinię o niej z Posterunku Policji w [...]. Jednocześnie do akt sprawy organ I instancji włączył materiały procesowe z postępowania karnego, które toczyło się w sprawie wnioskodawcy w postaci protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, jak również jego przesłuchania w charakterze podejrzanego, postanowienia o przedstawieniu zarzutów, aktu oskarżenia oraz odpisu prawomocnego od 27 grudnia 2013 r. wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II K [...], na mocy którego wnioskodawca został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, za co wymierzono mu karę dwóch lat pozbawienia wolności, przy czym wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący pięć lat oraz karę grzywny w wysokości 270 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Organ I instancji skorzystał także z przysługujących mu możliwości i na podstawie przepisu art. 15h u.b.a., wniósł odwołanie od przedłożonego przez stronę orzeczenia lekarskiego, o czym ją powiadomił. W wyniku procedury odwoławczej, organ I instancji uzyskał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 16 marca 2020 r. stwierdzające, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i może dysponować bronią. Decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.b.a. oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., odmówił wydania wnioskodawcy pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Organ I instancji wskazał, że w przypadku wnioskodawcy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, iż stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tym samym nie daje rękojmi, że w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem społecznym. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, strona wniosła odwołanie. Rozpoznając odwołanie Komendant Główny Policji decyzją z dnia 20 sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 25 czerwca 2020 r. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 10 ust. 1 u.b.a., podnosząc, że organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń, na podstawie ww. przepisu, ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego obowiązane są podjąć, nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dlatego też mają prawo do oceny całej dotychczasowej postawy życiowej wnioskodawcy, a nie tylko jego zachowania we wskazanym przez niego okresie. Organ odwoławczy podniósł, że powodem odmowy przyznania Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, było ustalenie przez organ Policji, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej, a zatem nie daje rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką wywiedziono z faktu, że strona w przeszłości naruszyła ustalony przepisami prawa porządek prawny. W sierpniu 2013 r. dopuściła się bowiem naruszenia prawa, tj. przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także przeciwko życiu i zdrowiu), za co była karana sądownie. Zdaniem KGP, pomimo, że orzeczony wobec strony wyrok sądowy uległ zatarciu z mocy prawa, to rodzaj popełnionego przez nią czynu karalnego, okoliczności jego popełnienia (strona była funkcjonariuszem publicznym) wskazują, że nie daje ona rękojmi, iż w przyszłości jej zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie w uzasadnionym interesie społecznym leży zatem podniesienie faktów ściśle związanych z osobowością strony, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia przez nią przestępstwa, co ma istotne znaczenie dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Jak zauważył KGP, fakt uprzednio popełnionego czynu zabronionego nie jest bowiem obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. W dalszej części uzasadnienia rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym, a ściśle reglamentowanym przez przepisy ustawy o broni i amunicji. Jest ono swoistym przywilejem, a zatem dysponować bronią mogą osoby o nieposzlakowanej opinii, budzące zaufanie, co do tego, że w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu. W stosunku do takich osób obowiązuje miernik najwyższej staranności. Wymaga się od nich bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego oraz kwalifikowanych cech charakteru. Tymczasem cechy osobowości strony, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia przez nią przestępstwa, uzasadniają obawę, że posiadając broń mogłaby jej użyć sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a tym samym stworzyć zagrożenie dla tych wartości. Organ II instancji uznał, że strona dopuszczając się w 2013 r. przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 157 § 2 kk, pomimo, iż wykorzystała pełnioną przez siebie funkcję, to jeszcze środki przymusu bezpośredniego stanowiące jej służbowe wyposażenie, przekraczając jednocześnie przysługujące jej uprawnienia i działając na szkodę interesu publicznego i prywatnego. Zachowanie, którego się dopuściła, z całą pewnością nie zasługuje na uznanie jako etyczne i nie wpływa na kształtowanie pozytywnego wizerunku instytucji, którą wówczas reprezentowała, a wręcz budzi obawę, czy w przypadku uzyskania pozwolenia na broń palną będzie wykorzystywała to uprawnienie w sposób zgodny z prawem, a nie w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo, że jak wynika z datowanej na dzień 7 stycznia 2020 r. informacji Krajowego Rejestru Karnego, Skarżący nie figuruje jako osoba skazana (przywołany wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II K [...], uległ już zatarciu z mocy prawa) i aktualnie nie toczy się wobec niego postępowanie karne oraz posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, to prawidłowo wywiódł organ I instancji, że ustalone w sprawie okoliczności dają podstawę uzasadniającą stwierdzenie, iż Skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dotychczasowa jego postawa nie gwarantuje bowiem, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla tych wartości poprzez użycie broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organów Policji, Skarżący nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wyrokiem oddalił skargę, a w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W ocenie Sądu I instancji, pomimo tego, iż skazanie Skarżącego uległo zatarciu, to trzeba mieć na uwadze, że instytucja zatarcia skazania dotyczy wyłącznie procedowania w sprawach karnych - jest istotna z perspektywy wymierzania kar w tym postępowaniu. Samo zatarcie skazania nie ma natomiast - w ogólnym porządku prawnym - takiego skutku, że na zdarzenie, które było podstawą skazania, nie można się powoływać w innym postępowaniu. A zatem, nie stanowiło naruszenia prawa - przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy - przywołanie skazania wnioskodawcy stosownym wyrokiem sądu, zaś dopuszczenie tego wyroku jako dowodu nie uchybia art. 75 § 1 k.p.a., czy innym regułom - w tym rangi konstytucyjnej. Fakt bowiem uprzedniego popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Zdaniem WSA, trafna i zasadna była konstatacja organów orzekających w sprawie, że - gdy o pozwolenie na broń ubiega się osoba skazana uprzednio za czyn stanowiący naruszenie porządku prawnego - nie sposób uznać za spełniony warunek braku potencjalnego zagrożenia ze strony danego wnioskodawcy dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Prawidłowości tej oceny nie zmienia aktualna, nienaganna postawa i zachowanie skarżącego, potwierdzone stosowną opinią właściwych jednostek, czy instytucji, jak np. Prezesa Koła Łowieckiego nr [...] w [...], czy też pozytywne opinie wydane przez inne osoby. Wbrew zarzutom skargi, miał je także na uwadze orzekający w sprawie organ odwoławczy, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. WSA stwierdził, iż w kontrolowanej sprawie organ nie miał przesłanek dla oceny, że skarżący nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Jedynie tego rodzaju ustalenie mogłoby stanowić przesłankę wydania mu pozwolenia na broń. Orzekający w sprawie organ musi mieć na uwadze, że - wykonując w danym zakresie kompetencje reglamentacyjne państwa w kwestii dopuszczenia do posiadania broni, która może być narzędziem niebezpiecznym dla innej osoby czy jej mienia - winien wykazywać w danym zakresie daleko posuniętą ostrożność. Jej nie zachowanie - dopuszczenie do posiadania broni przez osobę niedającą stosownych gwarancji - skutkuje wzrostem zagrożenia powszechnego. W ocenie Sądu I instancji, organy Policji nie dopuściły się naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Przesłanką odmowy pozwolenia na broń była tu indywidualna ocena, że określone zdarzenie - stanowiące jednocześnie naruszenie prawa - może wskazywać na konkretne ryzyko, związane z posiadaniem broni przez określoną osobę - niewłaściwego jej użycia. W sprawie nie doszło także do zarzucanych w skardze uchybień przepisom postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W konsekwencji powyższych rozważań WSA, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1643; dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił: I. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżonemu wyrokowi zarzucam, że został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię tj.: przepisu art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez uznanie, że prawo do posiadania broni to przywilej podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu musi prowadzić do konstatacji, że prawo do posiadania broni przysługuje każdemu kto spełni przesłanki wskazane w przepisach prawa; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie został wydany z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm., dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegającym na nieustosunkowaniu się przez sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do podnoszonego przez skarżącego faktu posiadania przez niego zezwolenia na broń palną do innych celów niż łowieckie (broń palną do celu ochrony osób i mienia) oraz nienagannych opinii z miejsca pracy co prowadziło do błędnej oceny, że dysponując bronią w celu łowieckim nie daje gwarancji, że w przyszłości nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; 2. art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na uznaniu że Skarżący nie daje gwarancji, że w przyszłości nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzić musi do przeciwnego wniosku; 3. art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na niedostrzeżeni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, niebędący związany zarzutami skargi, naruszenia przez Komendanta Głównego Policji powołanych przepisów k.p.a., skutkujące oddaleniem skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu dokonującym kontroli legalności działania organu administracji publicznej było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie daje gwarancji, że w przyszłości nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy nie spełnia on żadnych przesłanek negatywnych uzasadniających odmowę wydania pozwolenia na broń w celu łowieckim; 4. art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy; 5. art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku najdalej idące zarzuty oparte na naruszeniu przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut z pkt I. ppkt 1 i 5 petitum skargi kasacyjnej) i wskazujące na nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonego przez Skarżącego okoliczności oraz nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego. W punkcie wyjścia rozpoznawania tych zarzutów przypomnienia wymaga, że przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Nie sposób też zarzucić Sądowi I instancji sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać w sposób skuteczny sformułowany jedynie wówczas gdy uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku nie pozwala na przeprowadzenie tej kontroli z uwagi na niemożność odtworzenia toku rozumowania Sądu I instancji, brak motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia czy sprzeczność wywodów Sądu lub ich sprzeczność z rozstrzygnięciem wyroku. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli Sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., II GSK 5181/16). Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy również zauważyć, iż Sąd nie prowadził postępowania dowodowego a jedynie oceniał czy postępowanie dowodowe organów w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego było zgodne z wymogami i zasadami określonymi w k.p.a. Sąd I instancji właściwie przyjął, że materiał dowodowy, ustalenia w oparciu o ten materiał i podejmowane czynności procesowe są zgodne z wymogami procedury administracyjnej i nie noszą znamion istotnego naruszenia, mającego wypływ na wynik sprawy. Zatem niebyło podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezasadne jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dla oceny pozytywnej przesłanki warunkującej udzielenie pozwolenia na broń, tj. że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z art. 10 ust. 1 u.b.a., należy wziąć pod uwagę fakt popełnienia w przeszłości przez osobę ubiegającą się o udzielenie takiego pozwolenia przestępstwa, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., co do którego skazanie uległo zatarciu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. i trafnie zaakceptował decyzje organów Policji o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.b.a. zawarł pozytywną przesłankę wydania pozwolenia na broń, polegającą na wykazaniu, że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się stanowiącym takie zagrożenie wskutek m.in. skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślnie przestępstwo. W tym miejscu przypomnieć należy, że Skarżący nie jest już osobą karaną i ma pozytywną opinię w miejscu pracy i zamieszkania, niemniej jednak wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II K [...], Skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także przeciwko życiu i zdrowiu). Wprawdzie powyższe skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu uległo już zatarciu, jednakże przy ocenie osobowości osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, ważny jest nie tylko sam fakt ukarania, ale również dotychczasowy sposób postępowania Skarżącego, który może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, skazanie za przestępstwo, które z mocy ustawy uważa się za niebyłe, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zatarcie skazania nie stanowi zatem przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11, LEX nr 1234072 i z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09, LEX nr 694434). Należy podzielić, stanowisko WSA w Warszawie, iż rodzaj popełnionego przez Skarżącego czynu karnego oraz okoliczności jego popełnienia wskazują na to, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący będąc funkcjonariuszem publicznym, nie postępował w sposób, jakiego wymagały powszechnie obowiązujące normy, w tym także prawne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowa wykładnia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. sprowadza się do przyjęcia, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Państwo zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni i nie należy ono do praw i wolności chronionych konstytucyjnie. Prawo do broni - bez względu na przeznaczenie - ma niewątpliwie ścisły związek ze sferą porządku i bezpieczeństwa publicznego, dlatego pozwolenie na broń powinno być udzielane osobom dającym gwarancję, że swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Dlatego ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.b.a. przewidział, że pozwolenie na broń nie powinno być wydane osobom, które mogą stanowić zagrożenie dla tych wartości w postaci porządku lub bezpieczeństwa publicznego, np. poprzez uzasadniony ich dotychczasowym postępowaniem, brak gwarancji bezpiecznego i ostrożnego, z zachowaniem stosownych zasad, używania broni. Prawo do posiadania broni ma bowiem w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że Skarżący posiada pozytywną opinię w środowisku łowieckim, w miejscu pracy i zamieszkania. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia Skarżącego, z których organ wywiódł istnienie obawy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wobec tego przy ocenie pozytywnej przesłanki warunkującej udzielenie pozwolenia na broń z art. 10 ust. 1 u.b.a., niezależnie od jej rodzaju i przeznaczenia, należy wziąć pod uwagę fakt popełnienia przez wnioskodawcę w przeszłości przestępstwa, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., co do którego wprawdzie skazanie uległo zatarciu, jednakże zachodzi uzasadniona obawa, że posiadanie przez niego pozwolenia na broń mogłoby stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie jest zatem uprawniony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, dotyczący naruszenia prawa materialnego - art. 10 ust. 1 u.b.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania - wielokrotnie podniesionych zarzutów naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. należy stwierdzić, że są one nieuprawnione. W związku z zarzutami naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. podnieść należy, że przepisy tam ulokowane mają ogólny charakter tylko kompetencyjny, stanowiąc, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, w tym wobec działań prawnych administracji publicznej przyjmujących postać decyzji administracyjnych. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepisy art. 3 p.p.s.a. wskazują cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08; zob. A. Kabat, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 35-77). Naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11 i 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2226/17). Z kolei ustrojowy charakter ma także art. 1 § 2 p.u.s.a., który sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę zastosował przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt II GSK 109/14, Lex 1751054; zob. M. Masternak–Kubiak, Komentarz, [w:] M. Masternak-Kubiak, T. Kuczyński, Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Warszawa 2009, s. 11-30). Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku sprostał wymogom kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czemu dał wyraz w prawidłowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nietrafnie również podniesiono w środku odwoławczym zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Zgodnie tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w zakresie przesłanek dotyczących wydania decyzji środowiskowej. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2438/11; wyrok NSA z 15 października 2015 r,. sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09). Nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. stanowiącego, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowi jeden z rodzajów rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia odwołania. Przepis ten nie określa przesłanek wydania decyzji przez organ odwoławczy, z wyjątkiem tzw. decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że organ odwoławczy może oceniać zaskarżoną odwołaniem decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem i z punktu widzenia jej celowości i słuszności (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 138). Użyty w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zwrot: "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe - powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Innymi słowy oznacza, że organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (zob. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996r., IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy dowodzi, że w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń palną, organ zebrał kompletny materiał dowodowy, który poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwie stan faktyczny sprawy. Poddane kontroli Sądu I instancji postępowanie administracyjne, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, zostało przeprowadzone z poszanowaniem fundamentalnych zasad procedury administracyjnej, takich jak zasada prawdy obiektywnej czy swobodnej oceny dowodów. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie oceniły zebrany materiał dowodowy, a wydane decyzje zostały szczegółowo uzasadnione. Dokonana przez organy ocena dowodów była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organy szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, odwołując się aktualnego orzecznictwa oraz wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika na jakich dowodach organy oparły swe ustalenia. Brak jest również podstaw przypisania Sądowi I instancji naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w sposób wskazywany w pkt II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej organu tj. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy. Na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a. i adresowanego do sądu administracyjnego obowiązku orzekania na podstawie akt sprawy stwierdzić należy, że jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem (podjęciem) kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Trzeba również podkreślić - co nie mniej istotne - że należy odróżniać sytuację polegającą na przeprowadzeniu kontroli legalności działania administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy (lub w oderwaniu od nich, czy też z przekroczeniem wyznaczonych nimi granic) od sytuacji polegającej na przeprowadzeniu tej kontroli na podstawie akt sprawy z przyjęciem innej oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, niż proponowana, czy też prezentowana przez stronę skarżącą. Dlatego też, zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie staniu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18). Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.