II GSK 2045/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 415/12 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz P. M. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 415/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Handlowo-Usługowa "[...]" P. M. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: Dyrektor, DIC) z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] nakładającą na P. M. karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, orzekł o klauzuli ochrony tymczasowej oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego. Do wyroku złożono zdanie odrębne. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. DIC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w N. S. z dnia [...] listopada 2011 r. wymierzającą P. M. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: u.g.h.) karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach o nazwie LION nr [...] i na automacie HOT SPOT nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu "EURO-CAFE" w T. W oparciu o eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych i opinię biegłego sądowego Dyrektor stwierdził, że na wskazanym automacie były urządzane gry losowe w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 5 u.g.h. w celach komercyjnych, a strona nie posiadała zezwolenia na tego rodzaju działalność ani koncesji na prowadzenie kasyna gry. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję P. M. zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, a to art. 107 k.k.s. w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 3, 4 i 5 oraz art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przez błędną interpretację; - błędy w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie w drodze eksperymentów, że wykorzystywanie przez skarżącego w lokalu "B" spornych automatów do gier, stanowiło naruszenie przepisów u.g.h. Według skarżącego, to biegły, a nie organ, dokonał oceny prawnej okoliczności faktycznych, w tym wypadku, że gry przeprowadzone w spornych automatach wypełniają dyspozycję art. 2 ust. 5 u.g.h. Ponadto podniósł, że nie można pominąć kwestii "zamiaru" popełnienia przez skarżącego występku opisanego w u.g.h. Skoro skarżący uzyskał uprzednio opinie rzeczoznawcy, w której stwierdzono, że automaty te nie spełniają warunków u.g.h., to wykazano, iż skarżący działał w uzasadnionym przekonaniu nienaruszania przepisów ustawy. Uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (WSA) uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z innych powodów niż zostały w niej podane. Według WSA, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypominając, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, Sąd I instancji stwierdził, że przepis ten dotyczy normy sankcjonowanej, zawartej w art. 14 ust. 1 u.g.h. W myśl bowiem ostatniego z powołanych przepisów urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zdaniem WSA w Krakowie, ocena dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 14 ust. 1 u.g.h. - a w konsekwencji prawidłowość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 - wymaga uwzględnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. WSA wskazał, że w powyższym wyroku Trybunał stwierdził, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalne "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. WSA w Krakowie zwrócił uwagę, że stwierdzenie Trybunału, co do tego, że przepisy u.g.h. stanowią potencjalnie "przepisy techniczne", odnosi się do wszystkich przepisów ustawy. Co więcej, w pkt 25 wyroku Trybunał wprost wskazał, że art. 14 ust. 1 u.g.h. należy uznać za taki przepis. Zdaniem Sądu I instancji, w świetle uwag zawartych w pkt 31, 32, 37, 38, 39 powyższego wyroku TSUE konieczne jest zbadanie m.in. takich okoliczności, jak wpływ wprowadzenia zakazu, określonego art. 14 ust. 1 u.g.h., na ograniczenie sposobu użytkowania danego typu automatów. Oceny wymaga też, czy wskazany przepis nie pozostawił miejsca jedynie na marginalne zastosowanie takich automatów i czy mógł wpłynąć w sposób istotny na ich właściwość lub sprzedaż. Zagadnień tych, decydujących o możliwości stosowania art. 14 ust. 1 u.g.h., a w konsekwencji także art. 89 ust. 1 tej ustawy, organy wymierzające skarżącemu karę pieniężną nie rozważyły, a więc, zdaniem Sądu I instancji, rozważenie prawidłowości wykładni i zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy art. 89 ust.1 u.g.h. jest w istocie przedwczesne. Sąd zauważył, że wprawdzie Trybunał powierzył ocenę charakteru przepisów u.g.h. sądowi krajowemu, jednak mając na względzie obowiązującą w prawie unijnym zasadę autonomii proceduralnej państw członkowskich to organy w pierwszym rzędzie zobowiązane są do oceny charakteru przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. (przepis techniczny /nietechniczny) i możliwości zastosowania art. 89 ustawy w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. Według Sądu I instancji, dopiero stwierdzenie, że nienotyfikowany art. 14 ust. 1 u.g.h. nie narusza prawa unijnego i może być stosowany, stworzy - co do zasady - możliwość nakładania kar pieniężnych za naruszenie zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami gry. WSA w Krakowie zwrócił również uwagę, że skoro z poczynionych ustaleń wynika, iż skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry, to uzasadnienia wymaga wybór - ewentualnie stosowanej - podstawy prawnej wymierzenia grzywny (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Zdaniem Sądu, poza sporem bowiem jest, że urządzający gry hazardowe bez koncesji podlegają karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Ustalając zatem i rozróżniając krąg podmiotów podlegających karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy, należy mieć na względzie całokształt unormowań zawartych w ustawie, w tym definicję kasyna (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy), w zestawieniu z przepisami regulującymi kwestię koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 35, 42, 47). Natomiast wobec ustalenia, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie o czyn z art. 107 § 1 k.k.s., umożliwiającego ukaranie grzywną, wykładnia art. 89 ust. 1 u.g.h. wymaga też odniesienia się do możliwości dwukrotnego karania za ten sam czyn. Ponadto WSA w Krakowie uznał, że przeprowadzenie dowodu i rozstrzygnięcie, czy gra na zakwestionowanym automacie jest grą na automacie w rozumieniu u.g.h., mogło być stwierdzone wyłącznie w trybie art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. Według Sądu, kompetencja do rozstrzygania kwestii, czy dany automat jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych została przekazana ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dlatego niedopuszczalne jest stwierdzenie tej okoliczności przez inne podmioty i w innym trybie. Nie jest zatem możliwe jej stwierdzenie przez biegłego sądowego, bo biegły nie jest podmiotem uprawnionym do rozstrzygania powyższych kwestii w postępowaniach uregulowanych u.g.h. W ocenie Sądu oznacza to, że postępowanie organu, który jako podstawę ustalenia, czy zakwestionowany automat jest automatem w rozumieniu u.g.h. przyjął opinię biegłego, a nie ustalił tej okoliczności w drodze regulacji art. 2 ust. 6 i 7 ustawy, było dowolne i sprzeczne z przepisami u.g.h. Uchybienie to jest naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. domagał się uchylenia powyższego wyroku i oddalenia skargi lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie: I. Prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 89 u.g.h. w związku z art. 2 ust. 6 i 7 oraz art. 91 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że organy celne powinny pozostawić w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcie na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz uznanie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji Ordynacji podatkowej, co oznacza, że inne dowody są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., w sytuacji gdy należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 u.g.h. należy stosować zgodnie z art. 91 u.g.h. przepisy Ordynacji podatkowej oraz że rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie stanowi przesłanki wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. i nie są w stosunku do zapisów Ordynacji podatkowej przepisem szczególnym; powyższe w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów, co w stanie faktycznym sprawy było niedopuszczalne; II. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd decyzji obu instancji, chociaż rozstrzygnięcia organów nie były dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd i przy braku naruszeń przez organy przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ustawy o grach hazardowych oraz Ordynacji podatkowej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędną ocenę ustaleń faktycznych polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 89 u.g.h., pozwalające na ukaranie strony karą pieniężną; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku pogłębionej oceny stanowiska organów podatkowych w zakresie wykazania braku zaistnienia przesłanek do ukarania strony karą pieniężną, wymienionych w art. 89 u.g.h. i konieczności pozostawienia w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcia na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymiaru kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h.; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 89 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 6 i 7 oraz art. 91 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że organy celne powinny pozostawić w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcie na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach, jako jednej z podstawowych przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz uznanie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji Ordynacji podatkowej, co oznacza, że inne dowody są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., w sytuacji gdy należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 u.g.h należy stosować zgodnie z art. 91 u.g.h. przepisy Ordynacji podatkowej oraz że rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie stanowi przesłanki wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 i nie jest w stosunku do zapisów Ordynacji podatkowej przepisem szczególnym; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. poprzez błędne przyjęcie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 8 u.g.h., co w konsekwencji powoduje, że dowody gromadzone w ramach innego postępowania w oparciu o regulacje Ordynacji podatkowej są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., w sytuacji gdy tymczasem należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. w związku z art. 91 u.g.h. rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie są przepisem szczególnym uniemożliwiającym stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 89 u.g.h. organy mają autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń faktycznych w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia stronie kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Przeciwne uznanie Sądu I instancji jest sprzeczne z ustawą o grach hazardowych. P. M., reprezentowany przez adwokata, skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zwrócił uwagę, że w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 orzeczenie Sądu jest prawidłowe, ponieważ przepisy ustawy o grach hazardowych, jako techniczne (w tym art. 14 ust. 1 u.g.h.) w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337) i nienotyfikowane Komisji nie mogły być stosowane wobec jednostek. Ponadto podzielił stanowisko Sądu I instancji, że wydanie przedmiotowej decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia Ministra Finansów, a także, że badania techniczne automatów mogą być przeprowadzone wyłącznie przez właściwe jednostki posiadające stosowne upoważnienie do takich badań. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wypada przypomnieć, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Dokonując oceny wniesionej skargi kasacyjnej w granicach określonych treścią powyższego przepisu i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w K. nie mogła być uwzględniona. Należy wskazać, że w tej sprawie, w wyniku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji o nałożeniu na P. M. kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił rozstrzygnięcia organu I i II instancji na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uznając między innymi, że organ celny bez decyzji wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. nie może dokonywać samodzielnych ustaleń, co do tego, czy urządzana gra jest grą na automatach w rozumieniu ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny powyższego poglądu nie podziela i w tym zakresie przychyla się do stanowiska organu zawartego we wniesionej skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że całkowicie nietrafny jest pogląd Sądu I instancji, iż do ustalenia okoliczności, czy gra urządzana poza kasynem gry, stanowi grę na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych uprawniony jest jedynie minister właściwy do spraw finansów publicznych - w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Wzmiankowany przepis stanowi wprawdzie, że to minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie - w rozumieniu ustawy. Z treści art. 2 ust. 7 u.g.h. wynika przy tym, że postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się na wniosek podmiotu planującego lub realizującego już przedsięwzięcie jak i z urzędu. Należy jednak mieć na uwadze, że stosownie do art. 90 ww. ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Wobec treści przywołanego art. 2 ust. 7 u.g.h. należy natomiast stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości wszczynania postępowania - mającego na celu rozstrzyganie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych m.in. czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy - przez organ właściwy do wymierzania kar pieniężnych. Brak też podstaw prawnych by uznać, że minister właściwy do spraw finansów publicznych zobligowany jest do wszczęcia tego postępowania z urzędu - w razie zgłoszenia wniosku przez właściwego miejscowo naczelnika urzędu celnego. Tak więc nie tylko żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.g.h., obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidziane art. 2 ust. 6 u.g.h., ale i brak jest regulacji zobowiązujących ministra do wszczęcia z urzędu postępowania na wniosek innego organu, w tym właściwego organu celnego. Wypada również zauważyć, że ustawodawca nie zastrzegł w treści art. 89 ust.1 u.g.h. wymogu, aby wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych - na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Podsumowując ten wątek należy stwierdzić, że organy celne na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskały uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia takiej kary. W ramach tychże ustaleń wspomniane organy mają prawo dokonywać samodzielnej oceny charakteru gry, w granicach rozpoznawanej sprawy, przy odpowiednim zachowaniu procedur Ordynacji podatkowej (por. art. 8 i 91 u.g.h.),bowiem mają ustawowy obowiązek i odpowiadające mu uprawnienie do wymierzenia kar administracyjnych za stwierdzone naruszenia. Powyższe zadania wynikają z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.; powoływana dalej jako: u.s.c.). W tym akcie prawnym powierzono Służbie Celnej kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń (v. art. 2 u.s.c.). W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.c.), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c ). Zaprezentowane w niniejszym wyroku stanowisko stanowi kontynuację ukształtowanej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianej kwestii (por. wyroki w sprawach sygn. akt II GSK 1673/13, II GSK 1042/13, II GSK 1040/13, II GSK 1042/13, II GSK 1715/15 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tym niemniej, pomimo błędnego poglądu Sądu I instancji, co do tego, że właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych nie jest uprawniony do czynienia ustaleń, odnośnie charakteru danej gry, skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w Krakowie nie mogła zostać uwzględniona. Należy bowiem zauważyć, że niniejszym środkiem zaskarżenia zostało zakwestionowane wyłącznie powyżej opisane stanowisko WSA w Krakowie. Natomiast pozostałe powody, które legły u podstaw wyeliminowania decyzji organów celnych z obrotu prawnego nie zostały podważone przez wnoszącego skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w Krakowie. Nie zostało więc zanegowane stanowisko Sądu I instancji, że bez wypowiedzenia się w pierwszej kolejności przez organ, co do charakteru art. 14 ust. 1 u.g.h. (przepis techniczny/nietechniczny) rozważenie prawidłowości wykładni i zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy art. 89 ust. 1 u.g.h. jest w istocie przedwczesne; ponadto, że organ celny ma obowiązek odnieść się do możliwości dwukrotnego karania za ten sam czyn - a to wobec ustalenia, że w stosunku do skarżącego toczyło się równolegle postępowanie o czyn z art. 107§ 1 K.k.s.; a także, że skoro w świetle dotychczas poczynionych ustaleń organ uznał, iż skarżący nie posiadał koncesji, to uzasadnienia wymaga wybór – ewentualnie stosowanej - podstawy prawnej wymierzenia kary pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. względnie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Przy czym, co Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, Sąd I instancji jasno wyraził pogląd, że w sytuacji nieposiadania koncesji (a z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy) wobec podmiotu powinna być zastosowana sankcja administracyjna w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Mając na uwadze powyższe, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że działając w ramach związania granicami skargi kasacyjnej nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że po wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., C-213/11, C-214/11, C-217/11, w sprawach dotyczących kar pieniężnych za prowadzenie gier poza kasynem gry, konieczne jest dokonanie oceny "technicznego charakteru" przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę nałożenia kary, co jednoznacznie odnotowuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo wyroki w sprawach o sygn. akt II GSK 1604/15, II GSK 1711/15, II GSK 1707/15 oraz II GSK 1296/15, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Takiej natomiast analizy na gruncie niniejszej sprawy nie przeprowadzono, co wytknął w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, a czego – jak już powiedziano - strona skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 2 lit a) w zw. z § 18 ust.1 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).