II GSK 207/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 641/22 w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. Sp.k. w Rz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2022 r. znak sprawy 0401-CKB.4040.66.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od W. Sp. z o.o. Sp.k. w Rz. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy 3.975 (trzy tysiące dziewięćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 14 września 2022 r. w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. sp.k. w Rz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz W. sp. z o.o. sp.k. w Rz. kwotę 4.367 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: "Organ"), nałożył na W. Sp. z o.o. Sp.k. w Rz. (dalej także: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 25.000 zł. Organ stwierdził, że Spółka nie dopełniła ciążącego na niej, na podstawie art. 58 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2022 r., poz. 593, dalej: "ustawa"), obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (dalej również: "CRBR"), informacji, o których mowa w art. 59 ustawy. Organ wskazał, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców 18 czerwca 2012 r., a więc zgodnie z art. 195 ustawy oraz z uwagi na występujące zakłócenia systemu, termin do dokonania zgłoszenia do CRBR dla Spółki upłynął 17 lipca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy stwierdził, że przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, zarówno w trybie obligatoryjnym (art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), jak i fakultatywnym (art. 189f § 2 k.p.a.). Organ podkreślił, że w związku z faktem, iż dokonanie wpisu do CRBR nastąpiło dopiero po upływie 20 miesięcy od terminu ustawowego, naruszenie nie może być potraktowane jako naruszenie, którego waga ma charakter znikomy. Dyrektor zaznaczył, że odstąpienie od nałożenia kary jest wyjątkiem i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, których nie stwierdzono w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził, że definicja beneficjenta rzeczywistego zawartego w art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy, stanowi katalog otwarty, a w celu wskazania beneficjenta rzeczywistego w spółkach osobowych należy zwrócić uwagę na część ogólną definicji stanowiącą wprowadzenie do wyliczenia. W konsekwencji, w ocenie Organu, Spółka powinna była dokonać zgłoszenia danych do CRBR do 17 lipca 2020 r. Organ podkreślił, że przy określeniu wysokości kary przede wszystkim wziął pod uwagę cel regulacji ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oraz okoliczności łagodzące, tj. fakt, iż w trakcie naruszenia prawa obowiązywał stan pandemii, co mogło utrudnić wykonanie ustawowego obowiązku dokonania rejestracji w CRBR oraz fakt, że Skarżąca po wszczęciu postępowania dokonała ostatecznie zgłoszenia do Rejestru. Ponadto, w ocenie Organu, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły również ustawowe przesłanki umorzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, stanowisko organu w zakresie niewystąpienia przesłanek określonych w art. 189f k.p.a. jest błędne. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zasadą, a nie wyjątkiem, jest nienakładanie kary finansowej dopóki analiza indywidualnej sprawy, nie doprowadzi organu do uznania, iż naruszenie ma rozmiar większy niż znikomy. WSA podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie Skarżąca bezspornie zaprzestała naruszania prawa, a w treści decyzji nie ma argumentów przemawiających za uznaniem, że "rodzaj i charakter naruszenia, rozmiar szkody, sposób popełnienia czynu oraz jego intensywność" były przez Organ rozważone i że ustalenia w tym względzie doprowadziły organ do uznania, iż o znikomości naruszenia nie może być mowy. Zdaniem Sądu, cel wprowadzenia CRBR i jego znaczenie same w sobie nie wykluczają uznania, że waga naruszenia prawa miała charakter znikomy. Sąd pierwszej instancji uznał, że aprioryczne stanowisko organu co do niemożności uznania naruszenia popełnionego przez Skarżącą za "znikome", narusza art. 77 § 1 k.p.a., przy czym naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. dotyczy nie tyle zbierania, ile rozpatrzenia materiału dowodowego. Zdaniem WSA, organ swoje rozważania w tym względzie prowadził na wysokim stopniu ogólności, a jedyną okolicznością indywidualnie rozpatrywaną jest długotrwałość opóźnienia w zgłoszeniu danych do rejestru (od 17 lipca 2020 r. do 29 marca 2022 r.). Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż opóźnienie z całą pewnością nie było krótkotrwałe, ale jego zdaniem, organ powinien wziąć pod uwagę również skutki naruszenia oraz towarzyszące temu naruszeniu okoliczności. W konsekwencji, zdaniem Sądu, Organ uznając, że sam charakter i waga naruszonych przepisów wyklucza uznanie naruszenia prawa za znikome, dopuścił się błędnej wykładni art. 189f § 1 k.p.a. WSA podkreślił, iż każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, nie tylko przez pryzmat naruszonych przepisów, lecz również przez pryzmat postawy podmiotu dopuszczającego się naruszenia prawa i przede wszystkim skutków, jakie to konkretne naruszenie prawa wywołało. Ponadto, w ocenie WSA, organ bardzo pobieżnie przeanalizował sprawę pod kątem możliwości zastosowania art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. Według Sądu, organ nie wskazał, jakie cele kary nie zostałyby spełnione przy zastosowaniu fakultatywnego odstąpienia od jej wymierzenia i poprzestaniu na pouczeniu. Zdaniem Sądu, ocena co do braku przesłanek zastosowania pouczenia w miejsce kary, tj. możliwości zastosowania art. 189f § 3 k.p.a., zapadła z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, aby organ przedstawił jasną i jednoznaczną ocenę, dlaczego w ustalonych okolicznościach sprawy, sam fakt niezgłoszenia danych do Rejestru w wymaganym terminie musi pociągnąć za sobą wymierzenie kary, tj. dlaczego zdaniem organu zachodzi niemożność zastosowania przepisów art. 189f k.p.a. Sąd pierwszej instancji wyraził również wątpliwość, czy wymierzona kara jest proporcjonalna do okoliczności sprawy. Zdaniem WSA, organ wprawdzie odniósł się w decyzji do kryteriów wynikających z art. 189d pkt 1-6 k.p.a., ale nie wykazał, aby nałożenie kary w takiej wysokości było konieczne do realizacji celu, jakiemu kara ta ma służyć. W ocenie Sądu, wskazanie, że kara wymierzona jest na poziomie "jedynie" 2,5% kwoty górnego ustawowego zagrożenia, niczego nie wyjaśnia. Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji zobowiązał organ, żeby w razie stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 lub 2 i 3 k.p.a., odniósł wysokość kary do ustalonych okoliczności popełnienia naruszenia prawa oraz postawy i finansowej zasobności Skarżącej, mając na względzie zasadę proporcjonalności. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Organ nie zgadzając się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wywiódł skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek przyjęcia przez Sąd, że rozpatrując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ apriorycznie przyjął niemożność uznania popełnionego przez Skarżącą naruszenia za znikome, a jedyną okolicznością indywidualnie rozpatrywaną przez organ była długotrwałość opóźnienia, natomiast organ powinien wziąć pod uwagę również skutki naruszenia i towarzyszące temu naruszeniu okoliczności, podczas gdy w zaskarżonej decyzji Organ wykazał, że waga naruszenia prawa nie była znikoma, rozważając zarówno czas opóźnienia, jak i inne okoliczności naruszenia, a zatem brak było podstaw do uznania przez Sąd, że organ nie rozpatrzył materiału dowodowego w zakresie stwierdzenia, czy naruszenie prawa miało charakter znikomy, w związku z tym uchylenie decyzji należy uznać za niezasadne, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 1 kpa oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku w części zawierającej wskazanie, że analizując przesłanki odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ nie wskazał, że "Skarżąca Spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenie w kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też że - ostatecznie - beneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający podczas gdy przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie daje podstaw organowi, aby w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie zgłaszania i aktualizacji danych ujawnionych w CRBR dokonywał tak daleko idącej analizy i oceny, co skutkuje brakiem możliwości wykonania przez Organ wskazań Sądu w tym zakresie w dalszym postępowaniu i doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia decyzji, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że organ dokonał błędnej wykładni art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. uznając, że sam charakter i waga naruszonych przepisów wyklucza uznanie naruszenia prawa za znikome, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podkreślił znaczenie i rangę naruszonych przepisów, nie uznając ich jednak za jedyny powód odmowy uznania naruszenia za znikome, wskazał bowiem również na inne okoliczności, takie jak czas trwania naruszenia i jego skutki oraz profesjonalny charakter Skarżącej prowadzącej działalności gospodarczą, stan pandemii, a zatem ocena Sądu była błędna, co skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 189f § 2 i § 3 kpa oraz art. 133 § 1 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji na skutek uznania, że Organ nie przedstawił w decyzji przekonujących powodów, dla których niezbędne było zastosowanie kary i nie było wystarczające pouczenie oraz błędne przyjęcie, że organ uznał za konieczne nałożenie kary pomimo uprzedniego wykonania obowiązku przez Skarżącą przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca dokonała zgłoszenia beneficjentów do CRBR dopiero po zawiadomieniu o wszczęciu wobec niej postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a organ wykazał, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania procedury określonej w art. 189 § 2 i § 3 k.p.a., bowiem odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których kara ta miałaby być nałożona, co skutkowało niezasadnym uchyleniem decyzji, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 189d k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że w toku postępowania organ nie wykazał, że nałożenie kary w takiej wysokości było konieczne dla realizacji celu, jakiemu kara ta ma służyć i że wymierzona Skarżącej kara jest proporcjonalna do okoliczności, pomimo odniesienia się przez Organ do wszystkich kryteriów wymienionych w art. 189d k.p.a. z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, wzięcia pod uwagę indywidualnej sytuacji Skarżącej i szczegółowego uzasadnienia wysokości nałożonej kary, co skutkowało niezasadnym uchyleniem decyzji, 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji z uwagi na fakt, że organ nie wypowiedział się w decyzji co do potencjału finansowego i dochodów Skarżącej i niezasadne zobowiązanie organu, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy odniósł wysokość kary do dochodów Skarżącej, co wykracza poza możliwości działania organu w tym postępowaniu, bowiem organ z uwagi na tajemnicę skarbową nie ma dostępu do rozliczeń podatkowych Skarżącej, co powoduje niewykonalność zaleceń zawartych w wyroku i skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji. W oparciu natomiast o pierwszą podstawę kasacyjną, organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że dla oceny znikomego naruszenia prawa oprócz wagi i charakteru naruszonych przepisów organ winien również badać, czy Skarżąca Spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenie kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też że - ostatecznie - beneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający, podczas gdy w ocenie organu prawidłowa wykładnia tego przepisu zobowiązuje organ do wzięcia pod uwagę oprócz wagi i charakteru naruszonych przepisów również innych okoliczności, takich jak czas trwania naruszenia, jego skutki czy profesjonalny charakter działalności Skarżącej, ale nie daje podstaw organowi, aby w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary na podstawie art. 153 ust. 1 pppft w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie zgłaszania i aktualizacji danych ujawnionych w CRBR dokonywał tak daleko idącej analizy i oceny, jak wskazał Sąd w zaskarżonym wyroku, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji. Mając na uwadze powyższe Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w tej sprawie nie wystąpiły. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że o braku zgodności z prawem tej decyzji należało, zdaniem Sądu I instancji, wnioskować na tej podstawie, że organ administracji publicznej naruszył art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego wadliwe rozumienie, zaś w relacji do okoliczności rozpatrywanej sprawy również przez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie odnoszącym się do rozpoznania przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, jak również na tej podstawie, że w niedostateczny sposób uzasadnił wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł, co w relacji do dyrektyw jej wymiaru określonych w art. 189d k.p.a. stanowiło naruszenie tego przepisu prawa – jak również naruszenie art. 77 § 1 i art. 8 § k.p.a. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie oraz oddalenie skargi strony na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. W pierwszej kolejności, należy wskazać, że ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu wdraża do porządku krajowego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2013 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U.UE.L.2015.141.73, dalej: "dyrektywa 2015/849"). W relacji do celów deklarowanych w pkt 5 i pkt 6 wprowadzenia do tej dyrektywy, w jego pkt 12 podkreślono, że "istnieje potrzeba identyfikacji każdej osoby fizycznej będącej właścicielem podmiotu prawnego lub sprawującej nad nim kontrolę. W celu zapewnienia rzeczywistej przejrzystości państwa członkowskie powinny zapewnić objęcie przepisami możliwie jak najszerszego zakresu podmiotów prawnych tworzonych na ich terytorium poprzez wpis do rejestru lub jakikolwiek inny mechaniz.". W dyrektywie podkreślono, że "konieczność posiadania dokładnych i aktualnych danych dotyczących beneficjenta rzeczywistego jest kluczowym czynnikiem [...]. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, by podmioty zarejestrowane na ich terytorium na podstawie prawa krajowego otrzymały i posiadały odpowiednie, dokładne i aktualne informacje o ich beneficjentach rzeczywistych, oprócz podstawowych informacji, takich jak nazwa przedsiębiorstwa, adres oraz potwierdzenie rejestracji i własności prawnej." Wobec potrzeby zapewnienia – w relacji do celów dyrektywy 2015/849 – skuteczności wykonywania – i zarazem egzekwowania – wprowadzanego obowiązku informacyjnego przez zobowiązane podmioty, niedopełnienie obowiązku zgłoszenia lub aktualizacji informacji gromadzonych w Rejestrze jest – zgodnie z wolą ustawodawcy – sankcjonowane karą pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, której podlegają podmioty wymienione w art. 58 pkt 1 – 5 i 7 – 13 lub powiernik, lub osoba zajmująca stanowisko równoważne w podmiocie, o którym mowa w art. 58 pkt 6, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia lub aktualizacji informacji, o których mowa w art. 59, w terminie wskazanym w ustawie lub podały informacje niezgodne ze stanem faktycznym (art. 153 ust. 1 ustawy). W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca była adresatem obowiązku zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych i ich aktualizacji (art. 58 pkt 4 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu), a co za tym idzie podmiotem podlegającym karze pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku w terminie (art. 153 ust. 1), którego termin wykonania upłynął w dniu 17 lipca 2020 r. (art. 195 ustawy), co tym samym aktualizowało przesłanki stosowania sankcjonującego przepisu art. 153 ust. 1 przywołanej ustawy. Wobec tego, że przedmiot postępowania determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów wyznaczał przepis art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Należy również uznać, że nałożenie na stronę, na podstawie tego przepisu prawa, kary pieniężnej, zostało przez organ administracji publicznej poprzedzone analizą oraz oceną odnośnie do zaktualizowania się przesłanek odstąpienia od jej nałożenia, o których stanowi art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., w rezultacie której organ ten stwierdził, że przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wobec strony nie zaistniały. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, podejście organu prawidłowo zinterpretował i zastosował w przedmiotowej sprawie przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że za uzasadnione należało uznać – oparte na podstawach z pkt 1 i pkt 2 art. 174 p.p.s.a. – zarzuty jego naruszenia stawiane w pkt I. ppkt 1) – 3) oraz w pkt II ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Użyty w regulacji prawnej przeciwstawny spójnik "a" prowadzi do wniosku, że koniecznym warunkiem stosowania tego przepisu prawa jest kumulatywne zaktualizowanie się tak określonym przesłanek. Należy więc uznać, że przesłanka "zaprzestała naruszenia prawa" odnosi się wyłącznie do tzw. deliktów ciągłych, trwałych lub powtarzający się (polegających na działaniu lub zaniechaniu), co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że ocena odnośnie do jej zaistnienia nie odnosi się do tzw. deliktów jednoczynowych zwykłych lub skutkowych, a więc innymi słowy do zachowania polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu (zob. A. Wróbel, art. 189f k.p.a., t. 5, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2026; A. Cebera, J.G. Firlus, art. 189f k.p.a., t. 4, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III (red. H. Knysiak-Sudyka), WKP 2023). Jeżeli bowiem – co w tym kontekście trzeba podkreślić w relacji do ratio legis omawianej regulacji prawnej – istota omawianej przesłanki stosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odnosi się z potrzeby oceny zachowania i postawy sprawcy wobec naruszenia prawa, który odstępując od zachowania niezgodnego z prawem manifestuje tym samym zmianę swojej dotychczasowej postawy, co siłą rzeczy, gdy chodzi o możliwość przeprowadzenia takiej oceny oraz podjęcia samego takiego zachowania, może odnosić się do sytuacji utrzymywania stanu naruszenia prawa w czasie, to już nie jest to możliwe w odniesieniu do deliktów jednoczynowych oraz skutkowych. W związku z tym bowiem, że naruszenie prawa już wystąpiło, już zaistniał skutek jego naruszenia, nie jest możliwe zamanifestowanie zmiany stosunku sprawcy wobec tego naruszenia poprzez zmianę jego (dotychczasowego) zachowania – a to poprzez zaprzestanie naruszania porządku prawnego – a skoro tak, to siłą rzeczy nie jest możliwe przeprowadzenie oceny zachowania mającego przekonywać o zmianie postawy sprawcy (zob. A. Cebera, J.G. Firlus, op. cit.). Jeżeli przypisane stronie naruszenie polegało na niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzonych w CRBR w wymaganym przepisami prawa terminie (to jest w terminie do dnia 17 lipca 2020 r.), a skutek w postaci jednorazowego naruszenia tego obowiązku wystąpił wraz z upływem terminu jego niedopełnienia, to wobec opisu znamion tego deliktu, a co za tym idzie wobec jego rodzaju i charakteru – który z całą pewnością nie uzasadnia, aby kwalifikować go, jako delikt ciągły, trwały lub powtarzający się – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że z przedstawionych powodów przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie miał – i nie mógł mieć – zastosowania w rozpatrywanej sprawie, a w konsekwencji i ten wniosek, że – wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji – przepis ten nie został naruszony przez organ administracji publicznej. Co więcej prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji należy również podważyć w zakresie odnoszącym się do prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podejścia do rozumienia przesłanki wagi naruszenia prawa, o której jest mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Znikomość naruszenia wraz z przesłanką zaprzestania naruszania prawa aktualizuje obowiązek stosowania wymienionego przepisu prawa, co w tym też kontekście – zwłaszcza, że dla "ustalenia" "wagi naruszenia prawa" posiłkowe znaczenie ma art. 189d pkt 1 k.p.a., na gruncie którego, dla potrzeb wymiaru kary administracyjnej względnie oznaczonej co do wysokości, ustawodawca również operuje pojęciem "wagi naruszenia prawa" – uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie podważył prawidłowość stosowania przez organ administracji publicznej art. 189d k.p.a. oraz określonych nim dyrektyw wymiaru kary pieniężnej – która miałaby być przez to nieproporcjonalna – co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że za trafne należało uznać zarzuty z pkt I ppkt 5) i ppkt 6) petitum skargi kasacyjnej. Podkreślając, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporna okoliczność, że działanie strony skarżącej wyczerpywało znamiona deliktu administracyjnego rekonstruowane z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że penalizacja na gruncie prawa administracyjnego zachowania polegającego na niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzonych w CRBR w wymaganym przepisami prawa terminie była motywowana przez ustawodawcę potrzebą zapewnienia identyfikacji każdej osoby fizycznej będącej właścicielem podmiotu prawnego lub sprawującej nad nim kontrolę, a co za tym idzie koniecznością posiadania dokładnych i aktualnych danych dotyczących beneficjenta rzeczywistego w celu przeciwdziałania i zwalczania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu., a tym samym zjawisku niewłaściwego wykorzystywanie podmiotów prawnych. Ponadto publiczny charakteru CRBR zapewnienia większą przejrzystość transakcji finansowych oraz podmiotów o charakterze korporacyjnym, przez co służy zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu dostępu do informacji dotyczących beneficjentów rzeczywistych podmiotów prawnych oraz ochronie bezpieczeństwa uczestników obrotu gospodarczego (poprzez zapewnienie im dostępu do informacji o potencjalnych kontrahentach), zapewnieniu właściwego poziomu ładu korporacyjnego, zwiększeniu kontroli informacji, w tym przez społeczeństwo obywatelskie, oraz przyczyniania się do zwiększenia zaufania do systemu finansowego oraz uczestników obrotu gospodarczego. Stąd też właśnie potrzeba zapewnienie efektywnej ochrony wymienionych wartości oraz dóbr prawnie chronionych powodowała określenie wysokości kary pieniężnej za naruszenie przypisane stronie skarżącej w wysokości do 1 000 000 zł. Jakkolwiek jest to kara względnie oznaczona, to jednak nałożenie jej w wysokości 25 000 zł – a więc w granicach ustawowego zagrożenia i wysokości stanowiącej 2,5% tego zagrożenia – nie uzasadnia wniosku o zaistnieniu konsekwencji eksponowanych przez Sąd pierwszej instancji, a mianowicie naruszenia dyrektyw wymiaru kary pieniężnej poprzez niedostateczne ich rozważenie w relacji do zasady proporcjonalności oraz poprzez nałożenie tej kary bez przeprowadzenia – koniecznej zdaniem WSA – oceny odnośnie do potencjału finansowego i dochodów strony, jak również bez przeprowadzenia nie mniej koniecznych z punktu widzenia "ustalenia" "wagi naruszenia prawa" rozważań, które miałyby uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej lub nałożenia tej kary w niższej wysokości. Przedmiotem tych ustaleń miałoby być m.in. to czy "Skarżąca spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenia w kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też, że – ostatecznie – beneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający". W opozycji do stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trzeba podkreślić, że jeżeli miarą efektywności przyjmowanych w omawianym zakresie rozwiązań, gdy chodzi o skuteczność danej sankcji administracyjnej (wyrażającej się w nałożeniu kary pieniężnej) oraz jej funkcji, jest stopień jej oddziaływania wobec zobowiązanego podmiotu. Tym samym nie można tracić z pola widzenia aspektu zagadnienia, który nakazuje uwzględniać znaczenie czynników, które w wymiarze odnoszącym się do stopnia dolegliwości sankcji oraz jej współmierności w relacji do rodzaju naruszenia prawa – w tym wysokości administracyjnej kary pieniężnej – miałyby w dostatecznym stopniu motywować adresata normy prawnej do zachowania zgodnego z jej dyspozycją (I. Niżnik – Dobosz, Aksjologia sankcji w prawie administracyjnym, w: Sankcje administracyjne, red. M. Stahl, R. Lewicka, M. Lewicki, Warszawa 2011, s. 143). Czynniki te, zwłaszcza sposób akcentowania przez ustawodawcę znaczenia poszczególnych spośród nich, nie pozostają bez wpływu na charakter i rodzaj funkcji, które (którą) należałoby wiązać z daną sankcją administracyjną. Wśród nich – niezależnie od funkcji represyjnej – podkreślić należy znaczenie funkcji motywacyjnej, pozostającej w związku z prewencyjnym oddziaływaniem sankcji administracyjnej w wymiarze indywidualnym oraz generalnym, co odnosi się do wpływu na zachowanie podmiotu, wobec którego jest (może być) stosowana, i w odniesieniu do którego ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym, a zwłaszcza funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzoną stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości (por. P. Przybysz, Funkcje sankcji administracyjnych, w: Sankcje administracyjne..., s. 170 – 171; M. Kobak, R. Sawuła, Problematyka stosowania sankcji administracyjnych, w: Sankcje administracyjne..., s. 523 – 524; M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, Warszawa 2008, s. 258 – 260). Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że to wzgląd na potrzebę zapewnienia efektywnej ochrony wartości oraz dóbr decydował o ustaleniu wysokości kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia w terminie informacji podlegających gromadzeniu w CRBR na poziomie do 1 000 000 zł. To zaś, musi siłą rzeczy oznaczać, że zasadniczą funkcją tak ustanowionej sankcji administracyjnej jest – oczywiście obok funkcji represyjnej i funkcji prewencyjnej – funkcja ochronna oraz funkcja pomiaru wagi chronionego dobra mierzona stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do rodzaju i wagi chronionych wartości i dóbr prawnie chronionych, o których była mowa powyżej (zagwarantowanie odpowiedniego poziomu dostępu do informacji dotyczących beneficjentów rzeczywistych podmiotów prawnych; ochrona bezpieczeństwa uczestników obrotu gospodarczego poprzez zapewnienie im dostępu do informacji o potencjalnych kontrahentach; zapewnieniu właściwego poziomu ładu korporacyjnego; zwiększenie kontroli informacji, w tym przez społeczeństwo obywatelskie; zwiększenia zaufania do systemu finansowego oraz uczestników obrotu gospodarczego). Powyższe sprzeciwia się prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tezie o braku współmierności i proporcjonalności kary orzeczonej w wysokości 25 000 zł – a więc w granicach ustawowego zagrożenia i w wysokości stanowiącej 2,5% tego zagrożenia. Należy zaznaczyć, że z art. 189d k.p.a. nie wynika, aby w odniesieniu do adresata decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, który nie jest osobą fizyczną, organ administracji był zobowiązany do przeprowadzania ustaleń w zakresie odnoszącym do jego "potencjału finansowego i dochodów", co wobec treści pkt 7 tego przepisu prawa – który wyłącznie w odniesieniu do osoby fizycznej nakazuje brać pod uwagę warunki osobiste strony – prowadzi do wniosku, że stanowisko Sądu I instancji, podobnie jak i formułowane na jego gruncie oczekiwania odnośnie do konieczności przeprowadzania dalej idących ustaleń, niż wynikające z przepisów prawa – abstrahując już nawet od możliwości ich przeprowadzenia przez organ – jest oczywiście nieuzasadnione. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie jest również tak, aby w odniesieniu do dyrektyw wymiaru kary określonych w pkt 2 – 6 art. 189d k.p.a. organ administracji w niedostatecznym stopniu uzasadnił ich stosowanie. Zwłaszcza, że wobec treści obowiązku naruszonego przez stronę – a mianowicie, obowiązku zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych i ich aktualizacji (art. 58 w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu) – w relacji do art. 189d pkt 2 k.p.a. podkreślił, że niezależnie od naruszenia obowiązku o charakterze pierwotnym, strona nie zgłosiła do CRBR informacji aktualizujących. W odniesieniu do dyrektywy wymiaru kary z pkt 3 art. 189d k.p.a. organ administracji, podobnie jak w odniesieniu do dyrektyw z pkt 6 i pkt 7, wyjaśnił brak podstaw ich stosowania, gdy chodzi zaś o stopień przyczynienia się strony do naruszenia prawa (pkt 4 art. 189d k.p.a.) nie bez podstaw zaakcentował, że naruszenie prawa było związane z działaniem strony, jakkolwiek podniósł również, że na zachowanie strony mogła mieć wpływ pandemia, która mogła utrudniać wykonanie nałożonego na stronę obowiązku, co nie pozostawało bez wpływu na wymierzenie kary w dolnych granicach jej ustawowego zagrożenia. Za uzasadniony trzeba również uznać wniosek, że organ administracji publicznej nie bez uzasadnionych podstaw eksponował znaczenie dyrektywy wymiaru kary, o której stanowi art. 189d pkt 1 k.p.a. Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że wymierzając administracyjną karę pieniężną organ administracji publicznej bierze pod uwagę wagę i okoliczności naruszenia prawa, a w szczególności – między innymi – czas trwania tego naruszenia, to wobec adresowanego do strony obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzonych w CRBR w terminie do dnia 17 lipca 2020 r., jego dopełnienie dopiero w dniu 29 marca 2022r. – a więc po upływie roku i ponad 8 miesięcy – nie może być ocenione, jako naruszenie prawa w stopniu nieznacznym, a co za tym idzie w stopniu, który miałby prowadzić do wniosku, że waga tego naruszenia jest znikoma (o czym mowa jeszcze dalej). W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że "ustalenie" "wagi naruszenia prawa" – które miałoby, zdaniem WSA, uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej (co jak podniesiono już powyżej, wobec treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz rodzaju przypisanego stronie deliktu nie jest stanowiskiem trafnym), albo uzasadniać nałożenie tej kary w niższej wysokości – nie wymagało od organu przeprowadzania ustaleń oraz ocen wskazanych przez ten Sąd, a mianowicie, czy "Skarżąca spółka jest podmiotem stwarzającym jakiekolwiek zagrożenia w kontekście prania pieniędzy, terroryzmu czy też, że – ostatecznie – beneficjentem rzeczywistym okazał się ktoś ukryty za fasadą tego podmiotu, a zagrożenie takie stwarzający". Wbrew stanowisku Sądu I instancji, zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów wyznaczał przepis art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, co zobowiązywało organ administracji publicznej jedynie do ustalenia, czy zobowiązany podmiot nie dopełnił, w terminie określonym tą ustawą, obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzeniu w CRBR, co tym samym zwalniało organ z obowiązku przeprowadzania ustaleń w zakresie sugerowanym przez ten Sąd. Co więcej, obowiązek przeprowadzenia ustaleń oraz ocen w zakresie wskazywanym przez Sąd I instancji nie stanowi również przedmiotu ustaleń, do których organ administracji publicznej jest zobowiązany stosując dyrektywy wymiaru kary określone w art. 189d pkt 1 – 7 k.p.a. Przeprowadzaniu ustaleń w zakresie wskazywanym przez Sąd I instancji sprzeciwia się również art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Należy zauważyć, że w treści wskazanej regulacji, ustawodawca operuje pojęciem niedookreślonym, który powinien być w treści decyzji zinterpretowany na gruncie określonego przypadku. Przy jego rekonstrukcji, wbrew stanowisku WSA, nie jest przydatny art. 115 § 2 ustawy – Kodeks karny (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 497/20 oraz wyrok NSA z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1110/21). Z tego też punktu widzenia oraz w korespondencji do dotychczas już przedstawionych argumentów, o znikomej wadze naruszenia prawa nie sposób jest wnioskować na podstawie argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Kontrolując prawidłowość "ustaleń" organu administracji odnośnie do "wagi naruszenia prawa" oraz prawidłowość oceny tego organu, że nie jest ona znikoma, w relacji do treści oraz znaczenia obowiązku naruszonego przez stronę Sąd pierwszej instancji pominął znaczenie oraz charakter wartości i dóbr prawnie chronionych. Wobec dopełnienia adresowanego do strony obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzonych w CRBR w terminie do dnia 17 lipca 2020 r. dopiero po upływie roku i ponad 8 miesięcy, ochrona tych wartości i dóbr w oczywisty wręcz sposób została zakłócona, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie była również skuteczna. Jeżeli w relacji do charakteru oraz znaczenia wskazanych wartości i dóbr podkreślić, że waga naruszonego obowiązku powinna być mierzona jego rodzajem, jak i jego znaczeniem dla efektywnego wykonywania zadań oraz celów administracji publicznej podejmowanych w wykonaniu kompetencji powierzonych jej ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, to w rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby podważać prawidłowości oceny organu administracji odnośnie do "wagi naruszenia prawa" przypisanego stronie, albowiem – wbrew stanowisku Sądu I instancji – nie była ona znikoma, ani w zakresie który miałby uzasadniać odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej, ani też w zakresie, który miały uzasadniać nałożenie tej kary w niższej wysokości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ w przekonujący i zarazem wystarczający sposób odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do dyrektyw wymiaru kary określonych w pkt 1 – 7 art. 189d k.p.a. Wbrew stanowisku WSA, organ administracji publicznej nie naruszył również art. 189f § 2 i § 3 k.p.a., co prowadzi do wniosku o zasadności zarzutu z pkt I ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 2 art. 189f k.p.a., w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia, zaś § 3 art. 189f k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Abstrahując już od tego, że stosowanie przywołanego przepisu prawa zostało pozostawione uznaniu organu, trzeba przede wszystkim podkreślić, że stwierdzając jego naruszenie Sąd I instancji nie uwzględnił w dostatecznym stopniu jego normatywnej treści w relacji do rodzaju naruszenia przypisanego stronie skarżącej. Jeżeli z przepisu art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. wynika, że organ administracji może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nie sposób jest usunąć naruszenia prawa – a co za tym idzie przedstawić dowody na jego usunięcie – jeżeli przypisane stronie naruszenie polegało na niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzeniu w CRBR w wymaganym przepisami prawa terminie (to jest w terminie do dnia 17 lipca 2020 r.), a skutek w postaci jednorazowego naruszenia tego obowiązku wystąpił wraz z upływem terminu niedopełnienia tego obowiązku. Innymi słowy, tezie Sądu I instancji o naruszeniu tego przepisu prawa sprzeciwia się rodzaj i charakter naruszenia (deliktu), który nie może stanowić podstawy oceny odnośnie do możliwości usunięcia naruszenia prawa oraz usunięcia jego skutków. W rekapitulacji należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z tym więc, że skarga kasacyjna zasadnie, a co za tym idzie skutecznie, podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii – a tym samym, wobec zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 188 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu stwierdzając, że w świetle wszystkich przedstawionych argumentów skarga ta jest nie jest zasadna i podlega oddaleniu w całości. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).