II GSK 2077/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2916/21 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. nr LXI/1640/2018 w przedmiocie nagrody sportowej oraz wyróżnień sportowych dla zawodników i ich trenerów za osiągnięte wyniki sportowe 1. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie: - pkt 1 lit. a w części stwierdzającej nieważność § 2 ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały; - pkt 1 lit. b w części stwierdzającej nieważność § 7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały; 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2916/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. (nr LXI/1640/2018) w sprawie Nagrody Sportowej m.st. Warszawy oraz wyróżnień sportowych m.st. Warszawy dla zawodników i ich trenerów za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla innych osób za wysokie osiągnięcia w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2018 r., poz. 1989), na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), stwierdził nieważność: 1. załącznika nr 1 zaskarżonej uchwały w zakresie: a) § 1 ust. 1 pkt 1, § 1 ust. 1 pkt 4, § 1 ust. 1 pkt 5, § 1 ust. 2 pkt 1, § 1 ust. 2 pkt 4, § 2 ust. 2 pkt 3, § 8 ust. 4 pkt 2 - w całości, b) § 4 ust. 1 pkt 1 - w części dotyczącej wyrazu "klubowym", c) § 4 ust. 4 - w części dotyczącej wyrazu "w klubie", d) § 8 ust. 5 - w części dotyczącej wyrazów "oraz nazw klubów sportowych, które reprezentują", e) § 12 ust. 1 - w części dotyczącej wyrazów "oraz organizacjom działającym w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji wśród mieszkańców m.st. Warszawy"; 2. załącznika nr 2 zaskarżonej uchwały w zakresie: a) § 2 ust. 1 pkt 6, § 3 ust. 4, § 7 ust. 2, § 7 ust. 5, § 9 pkt 8 - w całości, b) § 3 ust. 1, ust. 2 i ust, 5 - w części dotyczącej klubów sportowych, których siedzibą jest m.st. Warszawa, c) § 8 ust. 2 - w części dotyczącej wyrazów "Sportowa Impreza Roku", d) § 8 ust. 4 - w części dotyczącej wyrazów "Sportowa Impreza Roku". W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołał się do art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm., dalej jako: "u.s.g.") i podał, zaskarżone przez Wojewodę Mazowieckiego przepisy załączników nr 1 i nr 2 do uchwały Rady Miasta st. Warszawy z 8 lutego 2018 r. naruszają prawo w sposób istotny, a zatem konieczne było stwierdzenie ich nieważności. WSA w Warszawie podniósł przede wszystkim, że istotnie naruszają prawo postanowienia załączników nr 1 i nr 2 do uchwały, uzależniające przyznanie nagrody lub wyróżnienia od uprawiania sportu lub trenowania zawodnika w klubie sportowym. Wymienione postanowienia podjęte zostały z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 31 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1133). Ustawodawca w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie upoważnił organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wyłącznie do określenia zagadnień proceduralnych tj. szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaju i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień oraz wskazał kryteria, jakimi organ ten ma się w tym zakresie kierować, tj. znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W związku z tym rada gminy nie jest upoważniona do samodzielnego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o nagrody lub wyróżnienia sportowe (wyrok NSA z 5 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 2776/15). Sąd I instancji dodał, że w orzecznictwie NSA dotyczącym zagadnienia ograniczenia kręgu osób uprawnionych do stypendiów i nagród sportowych przez wprowadzenie wymagania zrzeszenia w klubie sportowym mającym siedzibę na danym terenie (m.in. wyroki z 5 listopada 2019 r. sygn. akt II GSK 3015/17; z 13 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4424/16; z 28 września 2018 r. sygn. akt II GSK 931/18), utrwalony jest pogląd, że z art. 31 ustawy o sporcie oraz z przepisów ustawy o samorządzie gminnym nie da się wyprowadzić wniosku, że rada gminy może ograniczać w drodze uchwały krąg adresatów tych nagród lub wyróżnień ze względu na przynależność klubową i miejsce działania klubu. Beneficjentem nagrody może być - zważywszy na art. 1 ust. 1 u.s.g., każdy mieszkaniec danej gminy, osiągający wyniki sportowe, niezależnie od tego, czy jest zrzeszony w klubie sportowym, działającym na terenie tej gminy czy poza nią, czy też trenuje indywidualnie. A zatem potencjalnymi beneficjentami wskazanych świadczeń mogą być wszyscy mieszkańcy danej gminy, o ile osiągają wyniki sportowe w sporcie mającym znaczenie dla danej gminy. Zdaniem Sądu, zakwestionowane przepisy załączników do zaskarżonej uchwały, poza niedozwoloną modyfikacją ustawowego zakresu podmiotowego określonego w art. 31 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, naruszają również zasadę równości w prawie. Uzależnienie przyznanie nagrody lub wyróżnienia od członkostwa w klubie sportowym, pozbawia prawa do tych świadczeń osoby niezrzeszone w żadnym klubie sportowym (a będące członkami wspólnoty samorządowej), nawet jeśli uprawiają tę samą dyscyplinę sportu i osiągnęły takie same wyniki sportowe jak osoby zrzeszone w klubie (por. m.in: wyrok NSA z 22 listopada 2019 r. sygn. akt II GSK 1405/17). Zdaniem Sądu, za przyjęciem odmiennej oceny nie mogą przemawiać podnoszone przez Radę m. st. Warszawy w odpowiedzi na skargę argumenty wskazującego na konieczność uwzględnienia m.in. uwarunkowań organizacyjno-prawnych dotyczących zarówno samego pojęcia sportu, jak i pojęcia "znaczenia danego sportu", wskazujące na to, że "sport klubowy" (tj. sport uprawiany w ramach przynależności klubowej) jest tym rodzajem sportu, który ma zasadnicze znaczenie dla mieszkańców Warszawy. Ze względu na opisane wyżej istotne naruszenie prawa Sąd I instancji stwierdził nieważność: a) § 1 ust. 1 pkt 1 załącznika nr 1, który stanowi: "Nagrodę Sportową m.st. Warszawy, zwaną dalej "Nagrodą", może otrzymać zawodnik, który jest członkiem klubu sportowego, którego siedzibą jest m.st. Warszawa." (w całości); b) § 1 ust. 1 pkt 5 załącznika nr 1, który stanowi: "Nagrodę Sportową m.st. Warszawy, zwaną dalej "Nagrodą", może otrzymać zawodnik, który w dniu osiągnięcia wyniku sportowego, o którym mowa w pkt 3 reprezentował barwy klubu sportowego z siedzibą w m.st. Warszawie." (w całości); c) § 1 ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1, który stanowi: "Nagrodę może otrzymać zawodnik niepełnosprawny, który jest członkiem klubu sportowego, którego siedzibą jest m.st. Warszawa." (w całości); d) § 8 ust. 4 pkt 2 załącznika nr 1, który stanowi: "We wniosku o przyznanie Nagrody dla zawodnika, należy wskazać klub sportowy, do którego należy zawodnik." (w całości); e) § 4 ust. 1 pkt 1 załącznika nr 1, który stanowi: "Z zastrzeżeniem § 9 ust. 3 Nagroda może być przyznana również trenerom klubowym zawodników, zasłużonym w osiąganiu przez szkolonych zawodników wyników, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 3 i § 1 ust. 2 pkt 3" – w części dotyczącej wyrazu "klubowym"; f) § 4 ust. 4 załącznika nr 1, który stanowi: "Jeżeli wielu trenerów prowadzi w klubie jednego zawodnika i ich praca składa się na osiągnięcie sportowe tego zawodnika, wówczas kwota Nagrody zostaje podzielona w równych częściach pomiędzy tych trenerów."; w części dotyczącej wyrazu "w klubie"; g) § 8 ust. 5 załącznika nr 1, który stanowi: "We wniosku o przyznanie nagrody dla trenera, oprócz wskazania jego imienia i nazwiska należy opisać i udokumentować osiągnięcia sportowe szkolonych przez niego zawodników, a w szczególności przedstawić wyniki, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 3 oraz § 1 ust. 2 pkt 3, wraz z podaniem imion i nazwisk tych zawodników oraz nazw klubów sportowych, które reprezentują."; w części dotyczącej wyrazów: "oraz nazw klubów sportowych, które reprezentują"; h) § 3 ust. 1 załącznika nr 2, który stanowi: "Do kategorii, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 zgłaszać można wyłącznie sportowców reprezentujących kluby sportowe, których siedzibą jest m.st. Warszawa."; w części dotyczącej klubów sportowych, których siedzibą jest m. st. Warszawa; i) § 3 ust. 2 załącznika nr 2, który stanowi: "Do kategorii "Trener Roku" zgłaszać można wyłącznie trenerów klubów sportowych, których siedzibą jest m.st. Warszawa."; w części dotyczącej klubów sportowych, których siedzibą jest m. st. Warszawa; j) § 3 ust. 5 załącznika nr 2, który stanowi: "W kategorii "Najpopularniejsza Sportowa Drużyna Klubowa Roku" zgłoszone mogą być drużyny zespołowych gier sportowych klubów sportowych, których siedzibą jest m.st. Warszawa.", w części dotyczącej klubów sportowych, których siedzibą jest m. st. Warszawa. WSA w Warszawie zgodził się również z Wojewodą Mazowieckim co do tego, że z określonego w art. 31 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego nie wynika, że nagroda lub wyróżnienie dla danej osoby może zostać uzależnione od "godnego reprezentowania", bądź "godnej postawy" na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, której organ stanowiący wydał akt prawa miejscowego. Rada Miasta Stołecznego Warszawy dokonała zatem wykraczającego poza kryteria określone w ustawie zawężenia kręgu osób fizycznych, którym może zostać przyznana nagroda lub wyróżnienie. Już samo przekroczenie upoważnienia ustawowego uzasadnia ocenę, że wskazane przepisy istotnie naruszają prawo. Sąd I instancji, odnosząc się do argumentacji organu, wskazującej że kryterium "godnej postawy sportowca" ma szczególne znaczenie zarówno dla osiąganych przez sportowców wyników, jak i że zawodnik niestosujący się do społecznych norm postępowania (np. który rażąco uchybił swojej godności, został zdyskwalifikowany za niesportowe zachowanie, stosowanie dopingu lub pozbawiony praw zawodnika) nie może stanowić wzoru dla innych sportowców, podniósł, że zakwestionowane przepisy załączników do zaskarżonej uchwały nie tyle wykluczają z kręgu osób uprawnionych tych sportowców, których zachowanie jest nieakceptowalne m.in. z punktu widzenia zasad fair play czy zakazu stosowania dopingu, lecz wymagają od potencjalnych osób nagradzanych, aby wykazały się bliżej niesprecyzowanymi i nieokreślonymi cechami czy działaniami, które można by zakwalifikować jako "godne reprezentowanie" lub "godna postawa" na rzecz Warszawy. Z uwagi na powyższe, Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżącego, wskazujące że kwestionowane przepisy uchwały wprowadzają nieprecyzyjną, nieokreśloną przesłankę przyznania nagrody sportowej, dając podstawy do zarzutów arbitralności przy wykonywaniu przepisów aktu prawa miejscowego. Zdaniem WSA, użycie przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy jako prawodawcę lokalnego niedookreślonych zwrotów "godne reprezentowanie m.st. Warszawy" i "godna postawa na rzecz m.st. Warszawy", których znaczenia nie doprecyzowano w przepisach uchwały w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie treści ustanowionych norm prawa miejscowego - narusza zasadę określoności przepisów prawa wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75), a nadto 6 Zasad techniki prawodawczej", który zawiera nakaz takiego redagowania przepisów, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji uznał, że ze względu na istotne naruszenie prawa należało stwierdzić nieważność: a) § 1 ust. 1 pkt 4 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, który stanowi: "Nagrodę Sportową m.st. Warszawy, zwaną dalej "Nagrodą", może otrzymać zawodnik, który godnie reprezentuje m.st. Warszawę." (w całości); b) § 1 ust. 2 pkt 4 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, który stanowi: "Nagrodę może otrzymać zawodnik niepełnosprawny, który godnie reprezentuje m.st. Warszawę." (w całości); c) § 7 ust. 5 załącznika nr 2 do uchwały, który stanowi: "W kategorii "Sportowa Osobowość Roku" wybiera się sportowca lub inną osobę, za szczególnie godną postawę na rzecz m.st. Warszawy w zakresie kultury fizycznej." (w całości). Sąd I instancji stwierdził ponadto, że § 2 ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, który stanowi: "Nagroda, o której mowa w ust. 1 może być przyznana także w uzasadnionych przypadkach innych niż określone w pkt 1 i pkt 2 - w dyscyplinach sportu i konkurencjach sportowych objętych programem igrzysk olimpijskich, pomimo tego, że w zawodach brała udział odpowiednio mniejsza liczba zawodników, drużyn, osad, załóg lub sztafet, niż określona w ust. 1.", przez użycie w nim zwrotu "w uzasadnionych przypadkach innych niż określone w pkt 1 i pkt 2", narusza wspomnianą zasadę określoności przepisów prawa, którą można wywieść z art. 2 Konstytucji RP oraz § 6 "Zasad techniki prawodawczej", co stanowi istotne naruszenie prawa i powoduje konieczność stwierdzenia jego nieważności w całości. Powołany przepis załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały jest nieprecyzyjny i niejasny w stopniu, który uniemożliwia adresatom tej normy ustalenie, jakie – inne niż określone w § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały – przypadki uzasadniają przyznanie Nagrody Sportowej m.st. Warszawy. WSA w Warszawie zgodził się również z Wojewodą Mazowieckim co do tego, że powołane w skardze przepisy uchwały, które dotyczą – w różnym zakresie – tego, komu może zostać przyznane wyróżnienie lub nagroda pieniężna, są dotknięte wadą istotnego naruszenia prawa, co powoduje konieczność stwierdzenia ich nieważności. Zdaniem Sądu, przepis § 12 ust. 1 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym "Zawodnikom, trenerom, innym osobom wyróżniającym się osiągnięciami w działalności sportowej oraz organizacjom działającym w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji wśród mieszkańców m.st. Warszawy mogą zostać przyznane wyróżnienia sportowe m.st. Warszawy zwane dalej "wyróżnieniami", w części dotyczącej wyrazów "oraz organizacjom działającym w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji wśród mieszkańców m.st. Warszawy", wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego określonego w art. 35 ust. 6 w zw. z art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie, co stanowi istotne naruszenie prawa. Wsparcie dla klubów sportowych zostało przewidziane w art. 27-28 ustawy o sporcie i przyjmuje zasadniczo formę dotacji. Według WSA w Warszawie, istotnie naruszają prawo pozostałe przepisy uchwały, dotyczące kwestii przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych wydarzeniom sportowym lub imprezom sportowym w "Plebiscycie na Najlepszych Sportowców Warszawy" w kategorii "Sportowa Impreza Roku", tj.: a) § 2 ust. 1 pkt 6 załącznika nr 2, który stanowi: "Celem Plebiscytu jest promowanie idei sportu wśród mieszkańców Warszawy oraz wyłonienie zwycięzców w następujących kategoriach: Sportowa Impreza Roku" (w całości); b) § 3 ust. 4 załącznika nr 2, który stanowi: "Do kategorii "Sportowa Impreza Roku" zgłoszone mogą być wyłącznie pojedyncze wydarzenia sportowe lub imprezy sportowe odbywające się na terenie m.st. Warszawy o zasięgu co najmniej ogólnomiejskim oraz o dużym zasięgu medialnym, promujące m.st. Warszawę" (w całości); c) § 8 ust. 2 załącznika nr 2, który stanowi: "Głosowanie na kandydatów do tytułu "Najpopularniejszy Sportowiec Roku", "Sportowa Impreza Roku" oraz "Najpopularniejsza Sportowa Drużyna Klubowa Roku" sportowych gier zespołowych odbywa się na stronie www.plebiscyt.um.warszawa.pl.";( w części) d) § 8 ust. 4 załącznika nr 2, który stanowi: "Tytuł "Najpopularniejszy Sportowiec Roku", "Sportowa Impreza Roku" oraz "Najpopularniejsza Sportowa Drużyna Klubowa Roku" sportowych gier zespołowych otrzymują kandydaci, którzy zdobędą największą liczbę głosów." ( w części) e) 9 § pkt 8 załącznika nr 2, który stanowi: "Laureaci w poszczególnych kategoriach otrzymują następujące nagrody sportowe i wyróżnienia m.st. Warszawy: za zwycięstwo w kategorii "Sportowa Impreza Roku" – statuetka".(w całości) Skoro ustawodawca w art. 31 oraz art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie nie upoważnił jednostek samorządu terytorialnego do ustanawiania wyróżnień i nagród dla podmiotów innych niż zawodnicy, trenerzy oraz inne osoby wyróżniające się osiągnieciami w działalności sportowej, to określenie w akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w przywołanych przepisach ustawy o sporcie, że nagroda lub wyróżnienie może zostać przyznana w kategorii "Sportowa Impreza Roku", a "beneficjentem" takiej nagrody lub wyróżnienia może być wydarzenie sportowe lub impreza sportowa – jednoznacznie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego. WSA w Warszawie podzielił również stanowisko skarżącego (Wojewody Mazowieckiego) odnośnie tego, że § 7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, który stanowi: "Kapituła Plebiscytu ma prawo przyznać dodatkowe punkty w wymiarze od 1 do 30 za rangę dyscypliny i konkurencji sportowej, rangę zawodów, na których osiągnięto wynik sportowy, jak również za rangę wyniku.", narusza upoważnienie ustawowe określone w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie oraz zasady prawidłowej legislacji, co stanowi istotne naruszenie prawa i powoduje konieczność stwierdzenia nieważności tego przepisu aktu prawa miejscowego. Sąd podał, że zgodnie z § 6 ust. 1 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały do zadań Kapituły Plebiscytu (powoływanej przez Prezydenta m.st. Warszawy – stosownie do § 6 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały) należy dokonywanie wyboru zwycięzców w kategoriach, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 – 4, na podstawie kryteriów, o których mowa w § 7 ust. 1. Kryteria wskazane w § 7 ust. 1 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały określają liczbę punktów przyznawanych za poszczególne miejsca zajęte przez kandydata w: 1) igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich i igrzyskach olimpijskich głuchych, 2) mistrzostwach świata, 3) mistrzostwach Europy, 4) pucharach świata. Natomiast w zakwestionowanym § 7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały przyznano Kapitule Plebiscytu kompetencję do przyznania dodatkowych punktów (od 1 do 30) za rangę dyscypliny i konkurencji sportowej, rangę zawodów, na których osiągnięto wynik sportowy oraz za rangę wyniku. W art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (tu: Radę Miasta Stołecznego Warszawy) upoważniono do określenia w drodze uchwały zasad i trybu przyznawania m.in. nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe z uwzględnieniem m.in. kryterium znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego. Zatem to z przepisów uchwały powinno wynikać czy, a jeżeli tak, to jaki sport (dyscypliny i konkurencje) ma znaczenie dla m.st. Warszawy (czyli jest wspierany np. w większym stopniu niż inne dyscypliny i konkurencje). Tymczasem treść § 7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały wskazuje, że Rada Miasta Stołecznego Warszawy część swoich kompetencji określonych w upoważnieniu ustawowym bezprawnie scedowała na organ (Komisję Plebiscytu), który został powołany do stosowania przepisów tejże uchwały, a nie do tworzenia norm, które będzie stosował. Rada m. st. Warszawy złożyła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 16 ust. 2, art. 165 ust. 2 i art. 169 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez ich niezastosowanie skutkujące uznaniem, że rada gminy nie może decyzją własną uznać sportu uprawianego w ramach przynależności klubowej w danym samorządzie jako sportu mającego znaczenie dla danej jednostki samorządu terytorialnego; 2. art. 32 Konstytucji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w systemie przyznawania nagród sportowych m.st. Warszawy doszło do niczym nieuzasadnionego uprzywilejowania zawodników będących członkami klubów sportowych; 3. art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że rada gminy przyznając możliwość uzyskania nagród sportowych nie może określić kryterium znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego - jakim dla m.st. Warszawy jest sport uprawiany w ramach przynależności klubowej; 4. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez ich niezastosowanie i wydanie orzeczenia podważającego i nie uwzględniającego ustawowego statusu i znaczenia klubów sportowych w Rzeczypospolitej Polskiej jako szczególnego rodzaju formy prowadzenia działalności sportowej oraz możliwości uznania tego znaczenia za kryterium zasadnicze dla samorządu warszawskiego; 5. art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. poprzez błędne uznanie, że zaskarżone przez Wojewodę przepisy naruszają prawo w sposób istotny, kwalifikujący je jako nieważne; 6. art. 2 Konstytucji oraz § 6 i § 155 "Zasad techniki prawodawczej" stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że rada gminy używając zwrotów "godne reprezentowanie m.st. Warszawy’ i "godna postawa na rzecz m.st. Warszawy" naruszyła zasadę określoności przepisów prawa i zasadę prawidłowej legislacji czego skutkiem może być istotne utrudnienie w stosowaniu tych przepisów, dające podstawy do zarzutów arbitralności przy wykonywaniu aktu prawa miejscowego; 7. art. 2 Konstytucji oraz § 6 i § 155 "Zasad techniki prawodawczej" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że rada gminy użyła klauzuli "uzasadnionych przypadków" w sposób naruszający zasadę określoności przepisów prawa i zasadę prawidłowej legislacji, uniemożliwiając adresatom tej normy ustalenie w jakich przypadkach Prezydent m.st. Warszawy może przyznać nagrodę sportową kierując się normą określoną w §2 ust. 2 pkt. 3 Załącznika nr 1 do uchwały; 8. naruszenie art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że nagrody i wyróżnienia sportowe nie mogą być przyznawane organizacjom działającym w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji wśród mieszkańców m.st. Warszawy, a także przyjęcie, że nagroda lub wyróżnienie nie może zostać przyznana wydarzeniom sportowym lub imprezom sportowym; 9. art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie oraz przepisów zaskarżonej uchwały poprzez błędną ich wykładnię skutkujące uznaniem, że Rada m.st. Warszawy część swoich kompetencji bezprawnie scedowała na organ (Komisję Plebiscytu), który został powołany do stosowania przepisów tejże uchwały, a nie do tworzenia norm, które będzie stosował; 10. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak oceny charakteru oraz treści innych wskazanych w odpowiedzi na skargę Wojewody uchwał Rady m.st. Warszawy oraz uwarunkowań organizacyjno-prawnych uzasadniających przyjęcie kryterium uprawiania sportu w ramach przynależności klubowej jako istotnego dla danej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest m.st. Warszawa; 11. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjścia poza zarzuty i stanowisko przedstawione przez Wojewodę, a w szczególności poprzez całkowite nie odniesienie się i nie uwzględnienie kryterium znaczenia danego sportu -jakim dla organu jest sport uprawiany w ramach przynależności klubowej, 12. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, w części dotyczącej stwierdzenia nieważności §7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, podstawy prawnej orzeczenia w zakresie naruszenia "zasad prawidłowej legislacji" przez ten przepis. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił szeroką argumentację na poparcie zasadności sformułowanych w niej zarzutów. Przede wszystkim stwierdził, że Sąd I instancji nie tylko naruszył wskazane w petitum środka odwoławczego przepisy prawa, ale również dokonał nieuprawnionej ingerencji w możliwości samodzielnego kształtowania prawa miejscowego przez samorząd warszawski w oparciu o znaczenie sportu uprawianego w ramach przynależności klubowej dla tej jednostki. Sąd pominął, że jednostki samorządowe, stanowiąc prawo miejscowe na podstawie ustawy, są bardziej samodzielne niż inne organy wydające akty wykonawcze na podstawie upoważnienia ustawowego; a nadto podejmują działania we własnym imieniu i na własną (finansową) odpowiedzialność (art. 216 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Te prawne uwarunkowania należy uwzględniać przy wytyczaniu granic samodzielności jednostek samorządowych w zakresie stanowienia prawa miejscowego (wyroki NSA z 19 marca 2019 r. sygn. I OSK 1222/17 i z 29 maja 2018 r., sygn. II GSK 3660/17). Rada m. st. Warszawy podkreśliła, że "sport klubowy", rozumiany jako sport uprawiany w ramach przynależności klubowej jest tym rodzajem sportu, który ma zasadnicze znaczenie dla mieszkańców m.st. Warszawy. Wbrew zapatrywaniu Sądu I instancji, przynależność klubowa mieści się w zakresie kryterium "znaczenia danego sportu dla samorządu". "Znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego", o którym mowa w art. 31 ust1. 3 ustawy o sporcie, wobec braku ustawowej definicji, czy też dodatkowych kryteriów określonych w ustawie o sporcie, jest kryterium bardzo szerokim. Ustawodawca pozostawił więc organom samorządu bardzo szeroką swobodę przy określaniu zarówno rodzajów sportu jakie mają znaczenie dla samorządu jak i wartościowania znaczenia różnych rodzajów sportu. Wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że w orzecznictwie sądowym dotyczącym stypendiów sportowych (wyroki NSA z 19 grudnia 2017 r. II GSK 4638/16 i z 19 marca 2019 r. I OSK 1227/17), przyjmuje się, że prawo do otrzymywania stypendium sportowego przez sportowca nie jest powszechnym prawem wynikającym z ustawy o sporcie, również z art 32 Konstytucji RP nie można wywodzić powszechnego prawa do uzyskania stypendium sportowego od m.st. Warszawy. Nie można przy tym przyjąć, że przepis art, 31 ust. 3 ustawy o sporcie powinien być interpretowany literalnie, to znaczy, że każdy uprawiający sport w rozumieniu art. 2 ust 1 ustawy o sporcie i osiągający w tym sporcie wyniki sportowe powinien być uprawniony do uzyskania stypendium. W zakresie zasad przyznawania stypendiów sportowych (art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie) mieści się określenie przesłanek, jakie musi spełniać osoba fizyczna, której może być przyznane stypendium. Brzmienie art. 31 ust. 1 ustawy, że stypendia mogą być ustanawiane dla osób fizycznych, nie oznacza, że w uchwale nie można tym osobom fizycznym postawić określonych wymagań. Reasumując tę część rozważań, wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że nie jest prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że zaskarżone przez Wojewodę przepisy uchwały, związane z uzależnianiem przyznania nagrody lub wyróżnienia od uprawiania sportu i trenowania zawodnika w warszawskim klubie sportowym, naruszają prawo w sposób istotny, a w związku z tym zachodzą podstawy do stwierdzenia ich nieważności. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r. III OSK 542/21). Nie dochodzi do istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., jeżeli rozstrzygniecie zawarte w uchwale lub zarządzeniu nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania organu (wyrok NSA z 15 września 2017 r. I OSK 1136/17). Wnosząca skargę kasacyjną podniosła również, że klauzule "godnego reprezentowania m.st. Warszawy" lub "godnej postawy na rzecz m.st. Warszawy" opierają się na konstrukcji zbliżonej do tzw. uznania administracyjnego, którego istnienie i możliwość stosowania przez organy administracyjne nie jest kwestionowana ani w doktrynie ani w orzecznictwie. Użycie tych sformułowań wprowadza co prawda pewną uznaniowość w przyznawaniu nagród, ale taką, która znajduje uzasadnienie w uwarunkowaniach faktycznych i prawnych systemu i zasad przyznawania nagród sportowych m. st. Warszawy. Szereg bowiem przepisów zaskarżonej uchwały wprowadza kryteria przyznania tego rodzaju nagrody, którymi musi kierować się Prezydent m. st. Warszawy przyznając nagrodę, co ma zapobiegać niedopuszczalnej arbitralności rozstrzygnięć nagrodowych organu/ Pojęcie "godnego zachowania/reprezentowania" czy "godnej postawy" od zawsze łączone było z rywalizacją sportową i postawą sportowców. To oni właśnie są bardzo często jedynymi w dzisiejszych czasach realnymi wzorami do naśladowania przez młodzież. Nagradzanie zawodników nie może być więc oddzielone od dbałości o dobre imię m.st. Warszawy czy godnej postawy, a zawodnik nie stosujący się do społecznych norm postępowania (np. rażąco uchylił swojej godności, został zdyskwalifikowany za niesportowe zachowanie, stosowanie dopingu lub pozbawiony praw zawodnika) nie może stanowić wzoru dla innych sportowców. Pominięcie tej przesłanki skutkowałoby wręcz wypaczeniem idei nagradzania najlepszych i jedynie tych, którzy są tego godni w świetle obowiązujących w sporcie zasad. Sąd I instancji błędnie więc uznał, że tak sformułowane przepisy uchwały "wymagają od potencjalnych osób nagradzanych, aby wykazały się bliżej niesprecyzowanymi i nieokreślonymi cechami czy działaniami, które można by zakwalifikować jako godne reprezentowanie lub godna postawa na rzecz Warszawy". Dla sportowców, ich trenerów oraz dla całego środowiska sportowego te "cechy" czy "działania" są oczywiste, pomimo, że nie zawsze mogą podlegać skatalogowaniu czy unormowaniu. Z kolei przesłanka "uzasadnionych przypadków" jest typowym przykładem klauzuli generalnej opartej na stosowaniu pojęcia nieostrego występującego w wielu aktach prawnych nawet o randze ustawowej. Tym samym jej zastosowanie nie może prowadzić do podnoszonego przez Sąd I instancji naruszenia zasad legislacji, w tym § 6 Zasad Techniki Prawodawczej. Biorąc pod uwagę fakt, że § 2 ust. 2 pkt. 3 załącznika nr 1 do uchwały odnosi się wyłącznie do określonych sytuacji związanych z liczbą zawodników drużyn, osad, załóg lub sztafet w danej dyscyplinie sportu lub konkurencji sportowej poza sytuacjami wskazanymi w pkt. 1 i 2 tego przepisu, jako sytuacji wyjątkowych w porównaniu do wymienionych, a niemożliwych z góry do ustalenia w akcie prawa miejscowego, zastosowanie jej w takim przypadku przez Radę m.st. Warszawy należy uznać za dopuszczalne. Autor skargi kasacyjnej dodał przy tym, że dopuszczalność stosowania klauzul generalnych i określeń nieostrych przewiduje też § 155 ust. 1 Zasad Techniki Prawodawczej wskazując na celowość takich działań, jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia elastyczności tekstu aktu normatywnego. Uchwała nie jest w stanie przewidzieć wszystkich sytuacji losowych, zmian w regulaminach zawodów, czy sytuacji wywołanych pandemią (lub wojną) wpływającej w ogromnej mierze także na sport. Wydając wyrok w niniejszej sprawie Sąd I instancji pominął całkowicie możliwość wynikającą z § 155 Zasad Techniki Prawodawczej, czym w oczywisty sposób naruszył również ten przepis. Wnosząca skargę kasacyjną nie zgodziła się również z Sądem I instancji odnośnie niedopuszczalności przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych dla organizacji działających w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji wśród mieszkańców m.st. Warszawy. O ile bowiem przepisy art. 31 ustawy o sporcie faktycznie odnoszą się wyłącznie do osób fizycznych, o tyle z brzmienia art. 35 ust. 5 i 6 tej ustawy, takiego wniosku nie da się wyciągnąć. Trudno też przyjąć, że organizacje działające w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji wśród mieszkańców m.st. Warszawy, nie mogą wyróżniać się osiągnięciami w działalności sportowej. Wnosząca skargę kasacyjną dodała, że nie sposób uznać, że dla ustawodawcy osobami wyróżniającymi się w działalności sportowej mogą być wyłącznie osoby fizyczne, skoro w art. 3 ustawy o sporcie, stanowi, że działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, a klub sportowy działa jako osoba prawna. Wykładnia przepisu art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie dokonana przez Sąd I instancji w tym zakresie jest więc co do istoty sprzeczna z wolą ustawodawcy i rolą jaką przypisuje on osobom prawnym działającym w obszarach sportu zarówno w art. 3-6 ustawy, ale i innych przepisach (np. dotyczących związków sportowych, w tym polskich związków sportowych). Umieszczenie przepisów dotyczących nagród i stypendiów sportowych w innym rozdziale ustawy nie zmienia roli i znaczenia tego rodzaju podmiotów dla sportu i możliwości przypisania im osiągnięć w działalności sportowej w rozumieniu art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie. Alogiczna argumentacja zasadna jest również w odniesieniu do zakwestionowanej przez Sąd I instancji kategorii "Sportowej Imprezy Roku" jako mogącej otrzymać wyróżnienie. Nazwa kategorii plebiscytowej nie przesadza o tym kto jest faktycznym odbiorcą tego wyróżnienia. Za organizacją takiej "Imprezy Roku" zawsze stoją konkretne osoby fizyczne i prawne, które odpowiedzialne są za jej przeprowadzenie i to oni/one przecież są faktycznymi adresatami/odbiorcami przyznawanego w Plebiscycie wyróżnienia. Na zakończenie wnosząca skargę kasacyjną wywiodła, że Sąd I instancji błędnie uznał, że Rada m. st. Warszawy "część swoich kompetencji bezprawnie scedowała na organ (Komisję Plebiscytu), który został powołany do stosowania przepisów tejże uchwały, a nie do tworzenia norm, które będzie stosował". Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Ze względu na istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. Przedmiotem tego sporu są kompetencje organu jednostki samorządu terytorialnego (Rady m. st. Warszawy) w zakresie stanowienia prawa miejscowego na podstawie art. 31 ust. 3 i art. 35 ust. 6 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Należy w związku z tym przytoczyć treść art. 94 Konstytucji RP, według którego organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Ze względu na określoną w art. 16 ust. 2 i 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP pozycję ustrojową samorządu terytorialnego w Polsce organy samorządowe mają większą swobodę w zakresie stanowienia prawa, w porównaniu z organami wydającymi rozporządzenia wykonawcze. Akty prawa miejscowego nie są aktami wykonawczymi do ustawy w znaczeniu przyjętym na gruncie art. 92 ust. 1 Konstytucji. Są jednak wydawane "na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie", a więc nie mają samodzielnego statusu, są zależne w sensie formalnym i merytorycznym od ustawy. Upoważnienie to nie musi być tak szczegółowe, jak w wypadku rozporządzeń wykonawczych, niemniej z Konstytucji wynika, że nie może być wywodzone tylko z generalnej kompetencji, zakresu działania bądź zadań organu. Granice tego upoważnienia określa, poza terytorialnym zakresem działania organu wydającego akt prawa miejscowego, wymaganie zgodności (niesprzeczności) tego aktu z prawem powszechnie obowiązującym. Organ nie może wychodzić poza przyznane mu kompetencje. W szczególności, bez wyraźnego upoważnienia ustawowego nie może, za pomocą prawa miejscowego władczo wkraczać w prawa i obowiązki podmiotów stojących na zewnątrz administracji, niezależnie od tego, czy to wkraczanie miałoby polegać na przyznaniu uprawnień nie przewidzianych w ustawie, czy też na pozbawieniu (ograniczeniu) uprawnień ustawą przywidzianych. Dokonana w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie ocena uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 lutego 2018 r. (nr LXI/1640/2018) pod względem zgodności z upoważnieniem ustawowym, zawartym w art. 31 ust. 3 oraz art. 35 ust. 6 ustawy o sporcie i z innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego wymaga jej skonfrontowania z wyżej przedstawionymi, wyprowadzonymi z Konstytucji zasadami stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego. Regulacje te mają charakter dość ogólny, niemniej jednak wyraźnie określają zakres przedmiotowy i podmiotowy przepisów prawa miejscowego, stanowionego na tych podstawach. Przewidują możliwość ustanawiania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych, w tym trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 5 ustawy). Z tych przepisów wynika, że adresatami świadczeń w nich określonych mogą być tylko osoby fizyczne uprawiające sport, trenerzy i inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej. Omawiane przepisy formułują również, w sposób ogólny, kryteria przyznawania tych świadczeń (wyniki sportowe lub osiągnięcia w działalności sportowej). W tych zatem granicach organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa w drodze uchwały, na podstawie art. 31 ust. 3 i art. 35 ust. 6, m. in. szczegółowe zasady (warunki) przyznawania wymienionych świadczeń. Trzeba podkreślić, że ze względu na fakultatywny charakter kompetencji jednostki samorządu terytorialnego w zakresie ustanawiania i przyznawania świadczeń określonych w art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie uchwała dotycząca tej materii może oczywiście obejmować tylko niektóre z tych świadczeń, bądź tylko niektóre osoby należące do kategorii potencjalnie uprawnionych, wymienionych w tych przepisach. W myśl tego, co wyżej powiedziano na temat granic stanowienia prawa miejscowego, należy jednak uznać za niezgodne z prawem rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych o inne podmioty niż osoby fizyczne lub zawężenie za pomocą kryteriów niedopuszczalnych w świetle przepisów tej ustawy. Mając te uwagi na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nie są uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji: art. 16 ust. 2, art. 165 ust. 2 i art. 169 ust. 1 Konstytucji RP, art. 32 Konstytucji, art. 31. ust. 3 ustawy o sporcie, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie i art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., przez zakwestionowanie w zaskarżonym wyroku postanowień uchwały, w zakresie w którym Rada m. st. Warszawy wiąże przyznawanie świadczeń w niej przewidzianych z uprawianiem sportu i działalnością sportową w ramach klubów sportowych, wprowadza więc kryterium pozaustawowe. Można stwierdzić, że Sąd wyeliminował w ten sposób postanowienia uchwały, które mają charakter dyskryminacyjny, zawierają bowiem prawnie i fatycznie nieusprawiedliwione zróżnicowanie potencjalnych beneficjentów. Ustawa o sporcie w art. 2 ust. 1 i 1a definiuje pojęcie sportu stanowiąc, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej i intelektualnej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Według tego przepisu jednym z celów takiej aktywności jest wynik sportowy, który może być osiągnięty przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane. Ustawa jednakowo więc traktuje jako sport osiąganie wyników sportowych w sposób zorganizowany i niezorganizowany. W konsekwencji działalność sportową w formie klubu sportowego uznaje tylko za jedną z form organizacyjnych tej działalności (art. 3 ust. 1 i 2). Nie preferuje ani nie uprzywilejowuje uprawiania sportu w ramach klubu sportowego. Trudno byłoby zresztą generalnie uznać sport klubowy za bardziej atrakcyjny czy efektywny z punktu widzenia wyników sportowych od sportu niezorganizowanego lub uprawianego w innych formach organizacyjnych. Należy dodać, że uchwałodawca nie podał przekonywających, obiektywnie uzasadnionych argumentów na rzecz ograniczenia kręgu beneficjentów tej uchwały do osób prowadzących działalność sportową w ramach klubów sportowych. Za taki argument nie można uznać stwierdzenia, że "sport klubowy", rozumiany jako sport uprawiany w ramach przynależności klubowej jest tym rodzajem sportu, który ma zasadnicze znaczenie dla mieszkańców m.st. Warszawy. Nie wyjaśniono bowiem, w czym to zasadnicze znaczenie sportu klubowego dla mieszkańców m. st. Warszawy się wyraża. Trudno założyć, że Warszawiacy upatrują kluby sportowe jako szczególnie pożądane miejsca dla swojej aktywności fizycznej lub intelektualnej, gwarantujące osiągnięcie odpowiedniej kondycji fizycznej i psychicznej, czy dobrych wyników sportowych. Natomiast niechętnie i bez przekonania odnoszą się aktywności sportowej, podejmowanej w sposób niezorganizowany. Nie są również uzasadnione, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 ust. 5 i 6 ustawy o sporcie przez zakwestionowanie w zaskarżonym wyroku dopuszczalności przyznawania nagród i wyróżnień organizacjom działającym w zakresie upowszechniania sportu, kultury fizycznej i rekreacji, wydarzeniom sportowym i imprezom sportom. Powiedziano już, że ustawa o sporcie określa w art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 5 wyczerpująco krąg potencjalnych beneficjentów świadczeń w niej przewidzianych. Wyznacza więc wiążące lokalnego prawodawcę granice podmiotowe upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego na podstawie tych przepisów. Zdaniem NSA, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że z określonego w art. 31 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie upoważnienia do wydania aktu prawa miejscowego nie wynika, że nagroda lub wyróżnienie dla danej osoby może zostać uzależnione od "godnego reprezentowania", bądź "godnej postawy" na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, której organ stanowiący wydał akt prawa miejscowego, a zatem, Rada Miasta Stołecznego Warszawy dokonała wykraczającego poza kryteria określone w ustawie zawężenia kręgu osób fizycznych, którym może zostać przyznana nagroda lub wyróżnienie. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Podobnie według art. 35 ust. 6 tej ustawy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, o których mowa w ust. 5, oraz rodzaje wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć dla danej społeczności lokalnej. Ustawodawca w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wprost wskazał, że określając w drodze uchwały szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, należy brać pod uwagę dwa kryteria: po pierwsze znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego, po drugie - osiągnięty wynik sportowy. Wśród tych kryteriów (a więc materialnych przesłanek przyznania nagrody) nie ma mowy "godnym reprezentowaniu" czy "godnej postawie" sportowca. Dlatego też, zdaniem NSA, wymagania "godnego reprezentowania" i "godnej postawy" wykraczają poza ustawowe granice stanowienia prawa miejscowego na podstawie ustawy o sporcie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 Konstytucji oraz § 6 i § 155 "Zasad techniki prawodawczej" stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", przez bezpodstawne zakwestionowanie przez Sąd dopuszczalności zastosowania w uchwale klauzuli "uzasadnionych przypadków", jako naruszającej zasady określoności prawa i prawidłowej legislacji. W § 6 tych Zasad jest mowa o wymaganiu komunikatywności przepisów prawnych, takim ich redagowaniu aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. W § 155 ust. 1 dopuszcza się jednak, w razie potrzeby elastyczne formułowanie tekstu prawnego, posługiwanie się w tym celu określeniami nieostrymi, klauzulami generalnymi albo wyznaczenie nieprzekraczalne dolne lub górne granice swobody rozstrzygnięcia. Z przepisów tych wynika, że posługiwanie się w tekście prawnym określeniami nieostrymi, klauzulami generalnymi jest dopuszczalne, pod warunkiem, że nie czynią one tekstu prawnego niejasnym i niezrozumiałym dla jego adresatów. Ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że klauzula "uzasadnionych przypadków" jest spotykana w wielu aktach prawnych i służy zapewnieniu odpowiedniej elastyczności w ich stosowaniu. Ze względu na cele określonej regulacji prawnej jest często bardziej pożądana niż sformułowania bardzo szczegółowe, kazuistyczne., zwłaszcza wówczas, gdy nie jest możliwe z góry, a priori wymienienie w treści aktu prawnego wszystkich życiowo możliwych sytuacji, zasługujących na objęcie zakresem zawartych w nim regulacji. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena dopuszczalności użycia w badanej przez Sąd I instancji uchwale klauzuli uzasadnionych przypadków musi również uwzględniać kontekst normatywny, w jakim została zastosowana. Dotyczy nagród (sportowych), które z natury mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nagradzający decyduje mniej lub bardziej samodzielnie o przyznaniu tego świadczenia i jego wysokości. W przypadku nagród przesłanki ich przyznawania są na ogół określone bardzo ogólnie, pozostawiając nagradzającemu nieraz daleko posuniętą swobodę w ocenie, czy zostały spełnione. Nagrody o takim charakterze wprowadza omawiana uchwała. Te świadczenia mają charakter uznaniowy (mogą być przyznawane), po spełnieniu przesłanek określonych w uchwale. Jedną z tych przesłanek są "uzasadnione przypadki" (§ 2 ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1 do uchwały). Organ przyznający nagrodę na tej podstawie ma większą swobodę decydowania o nagrodzie, co nie narusza granic upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 i art. 35 ust. 6 ustawy ani istoty tego świadczenia, nie pozwala też na przyznawaniu nagrody w sposób całkowicie arbitralny. Granice uznania wyznacza bowiem ustawa i uchwała. Musi być to nagroda za wyniki sportowe, przyznawana osobom fizycznym: sportowcom, trenerom lub innym osobom wyróżniającym się osiągnięciami w działalności sportowej (art. 31 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie). Wyniki mają być osiągnięte w dyscyplinach sportu i konkurencjach sportowych objętych programem igrzysk olimpijskich, a odstępstwo od zasad przyznawania nagrody, określonych w § 2 ust. 1 uchwały uzasadniające powołanie się na "uzasadniony przypadek" może jedynie dotyczyć udziału mniejszej liczby zawodników, drużyn, osad, załóg lub sztafet w takich zawodach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest również zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie poprzez przyjęcie, że Rada m. st. Warszawy bezpodstawnie scedowała część swoich kompetencji na Kapitułę Plebiscytu, która została powołana do stosowania przepisów tejże uchwały, a nie do tworzenia norm, które będzie stosował. Trzeba zauważyć, że przepisy art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 5 ustawy o sporcie przyznają jednostce samorządu terytorialnego (jej organowi stanowiącemu) kompetencje do ustanawiania i finansowania świadczeń określonych w tych przepisach, nie zaś do decydowania o ich przyznawaniu. Określenie trybu przyznawania tych świadczeń w tym podmiotów uprawnionych do działania w tym zakresie ustawa pozostawia uchwałom wydanym na podstawie art. 31 ust. 3 i art. 35 ust. 6. Kwestionowana przez Sąd I instancji kompetencja Kapituły Plebiscytu do przyznania dodatkowych punktów w wymiarze i na zasadach określonych w § 7 ust. 2 Załącznika nr 2 do uchwały polega na stosowaniu prawa określonego w uchwale, a nie jego stanowieniu. Mieści się zatem w granicach upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3i art. 35 ust. 6 ustawy. Według NSA zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego nie są usprawiedliwione. Całkowicie niezrozumiały i w konsekwencji nieuzasadniony, jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez "brak oceny charakteru oraz treści innych wskazanych w odpowiedzi na skargę Wojewody uchwał Rady m.st. Warszawy oraz uwarunkowań organizacyjno-prawnych uzasadniających przyjęcie kryterium uprawiania sportu w ramach przynależności klubowej jako istotnego dla danej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest m.st. Warszawa". Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Orzekanie na podstawie akt sprawy należy rozumieć jako oparcie rozstrzygnięcia na faktach udokumentowanych w aktach administracyjnych, a więc w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracyjny w toku postępowania wyjaśniającego. W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli sąd oddalił skargę mimo niekompletnych akt sprawy; pominął istotną część tych akt; oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. np. wyroki NSA: z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1308/18, z 11 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3627/21, z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1778/18, z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 712/23, z 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 1949/23). Żadna z powyższych okoliczności nie została przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Jednocześnie należy dodać, że przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie może być też naruszony przez dokonaną w zaskarżonym wyroku ocenę prawną okoliczności sprawy. W istocie uzasadnienie zarzutu zaakceptowania przez Sąd I instancji nieprawidłowych ustaleń faktycznych organów obu instancji i w konsekwencji niezasadne oddalenie skargi, nie koresponduje z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd I instancji jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie i uwzględnienia z urzędu naruszeń prawa, których nie dostrzegła strona wnosząca skargę. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 2025 r., II GSK 326/25 i powołane tam orzecznictwo). Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu tego zarzutu nie podał, w jaki sposób WSA w Warszawie wykroczył poza granice sprawy, a więc uczynił przedmiotem rozpoznania inną sprawę administracyjną niż ta, w której wniesiono skargę, albo też dlaczego uznał, że w nieuprawniony sposób ograniczył się do zbadania samych tylko zarzutów skargi. Skarżący podniósł natomiast, że Sąd I instancji nie odniósł się i nie uwzględnił kryterium znaczenia danego sportu, jakim dla organu jest sport uprawiany w ramach przynależności klubowej. W istocie więc zarzut ten nie koresponduje z jego uzasadnieniem i dlatego nie może być uwzględniony. W odniesieniu do ostatniego z zarzutów sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. art. 141 § 4 p.p.s.a., należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej poprzestał na stwierdzeniu, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, w odniesieniu do stwierdzenia nieważności § 7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały nie wskazał podstawy prawnej orzeczenia w zakresie naruszenia "zasad prawidłowej legislacji". Wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał natomiast, że ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów NSA na podstawie art. 188 w z. z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w zakresie: - pkt 1 lit. a w części stwierdzającej nieważność § 2 ust. 2 pkt 3 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały oraz pkt 1 lit. b w części stwierdzającej nieważność § 7 ust. 2 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały i w tym zakresie oddalił skargę Wojewody oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną Rady m. st. Warszawy w pozostałym zakresie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 powołanej ustawy procesowej.