II GSK 2159/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 58/25 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 listopada 2024 r. nr BP.570.80.2024.0949.637222 w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego oddala skargę kasacyjną.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 58/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (strona skarżąca, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD, organ) z dnia 14 listopada 2024 r., nr BP.570.80.2024.0949.637222, w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego. II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.IX1228/4/22/KP, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 3600 złotych za następujące naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.): 1) lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczną – za każdy pojazd – 2000 złotych; 2) lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę – (2x800 złotych). Według stanu na dzień 20 lutego 2024 r. nałożona ww. decyzją kara pieniężna nie została zapłacona. W związku ze stwierdzonymi ww. decyzją naruszeniami, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania, GITD decyzją z dnia 19 października 2023 r., nr BTM.DR.570.609.2023.1233.473419, stwierdził, że dobra reputacja strony skarżącej jako przewoźnika drogowego pozostała nienaruszona. Następnie decyzją z dnia 31 października 2023 r., nr 233/2023, Komendant Placówki Straży Granicznej im. mjr Władysława Raginisa w Korczowej (Komendant SG) nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 4000 złotych za naruszenie lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Nałożona ww. decyzją kara pieniężna została zapłacona w dniu 29 listopada 2023 r. W związku ze stwierdzonymi ww. decyzją naruszeniami pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r. organ zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie oceny spełnienia przez nią wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. strona skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wyjaśniła, że po stwierdzeniu naruszeń niezwłocznie przeprowadziła badanie techniczne pojazdów i wdrożyła działania naprawcze w swoim przedsiębiorstwie. Jak stwierdziła, kierowcy mają obowiązek odprawy pojazdów przed wyjazdem w trasę przeprowadzanej w oparciu o "Teczkę kierowcy" oraz listę kontrolną kierowcy ciężarówki. Kierowcy zostali również pouczeni o możliwych konsekwencjach wynikających z poszczególnych naruszeń zarówno dla nich samych, jak i przewoźnika oraz zarządzającego transportem, natomiast osoba odpowiedzialna w przedsiębiorstwie za kontrolę terminów została ponownie pouczona o obowiązkach, w tym o zakresie i procedurze zgłaszania upływających terminów z 2-tygodniowym wyprzedzeniem, oraz o konieczności aktualizowania na bieżąco kalendarza elektronicznego. Do pisma dołączono następujące dokumenty: 1) zestawienie kierowców zatrudnionych przez stronę skarżącą; 2) zestawienie operacji transportowych wykonanych przez stronę skarżącą w okresie od grudnia 2023 r. do lutego 2024 r.; 3) kopie zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...]; 3) kopie 21 "Teczek kierowcy"; 4) kopie 19 list kontrolnych kierowcy ciężarówki; 4) kopię kalendarza elektronicznego za 2024 r. i styczeń 2025 r.; 5) kopię zarządzenia pracodawcy w sprawie planowo-zapobiegawczej obsługi technicznej pojazdów samochodowych, naczep i przyczep. Decyzją z dnia 8 sierpnia 2024 r., nr BTM.DR.570.149.2024.2300.604041, organ stwierdził utratę przez stronę skarżącą dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Pismem z dnia 26 sierpnia 2024 r. strona skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji GITD podniósł na wstępie, że przedmiotowe postępowanie jest kolejnym postępowaniem przeprowadzonym w zakresie spełniania przez stronę skarżącą wymogu dobrej reputacji; poprzednie zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 19 października 2023 r. stwierdzającej, że dobra reputacja strony skarżącej pozostała nienaruszona. Podstawę wszczęcia obu postępowań stanowi dopuszczenie się przez stronę skarżącą najpoważniejszego naruszenia (NN) wymienionego w grupie 5 pod nr. 1 i w grupie 5 pod nr. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (rozporządzenie 2016/403). Zdaniem organu w przedmiotowym postępowaniu mogą być uwzględnione dwa popełnione naruszenia, określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; są one najpoważniejszymi naruszeniami (2 NN) wymienionym w grupie 5 pkt 1 załącznika I do rozporządzenia 2016/403. Za opisane naruszenia na stronę skarżącą decyzją z dnia 31 października 2023 r. została nałożona łączna kara pieniężna, natomiast naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., będące najpoważniejszym naruszeniem (1 NN), wymienionym w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, nie mogło zostać uwzględnione w przedmiotowym postępowaniu, gdyż za to naruszenie na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r. i stanowiło ono podstawę wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 19 października 2023 r. stwierdzającej, że dobra reputacja strony skarżącej pozostała nienaruszona. Jak wskazał następnie organ, strona skarżąca przedłożyła dokumenty potwierdzające wdrożenie w jej przedsiębiorstwie procedur naprawczych, lecz procedury te nie są nowymi rozwiązaniami wprowadzonymi przez tę stronę, bowiem po ostatnich kontrolach obowiązki wynikające z tych procedur zostały jedynie przypomniane kierowcom i osobie odpowiedzialnej za terminowe wykonywanie przeglądów pojazdów. Na teczkach kierowcy i listach kierowcy ciężarówki brak jest dat, które pozwalałyby stwierdzić, kiedy te procedury zostały wprowadzone. Skoro obowiązki wynikające z ww. procedur zostały przypomniane pracownikom strony skarżącej, to zdaniem organu musiały istnieć przed popełnieniem naruszeń będących przedmiotem oceny w tym postępowaniu. Tym samym procedury te, jak stwierdził organ, nie są skuteczne i należy je zmienić, zwłaszcza że naruszenia polegające na wykonywaniu przewozów drogowych pojazdami bez ważnych badań technicznych i posiadającymi usterki w okresie ostatnich dwóch lat miały zdarzały się stronie skarżącej co kilka miesięcy. W związku z powyższym organ uznał, że utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalny środek za popełnione naruszenia. W toku prowadzonego postępowania strona skarżąca nie wykazała wystarczających działań naprawczych mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy oraz procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń w przyszłości. Stwierdzone naruszenia nie są jednostkowe ani incydentalne; strona skarżąca popełniała je w przeszłości w tej samej kategorii naruszeń przepisów dotyczących zdatności technicznej pojazdów. Poprzednie środki zaradcze nie zapobiegły powstaniu kolejnych najpoważniejszych naruszeń, a zdaniem organu strona skarżąca przedstawiła podobny plan naprawczy, wobec czego nie można uznać, że funkcjonowanie przedsiębiorstwa ulegnie poprawie. Strona skarżąca, jak podniósł organ, zbagatelizowała wagę naruszeń, przeprowadzone wobec niej wcześniejsze postępowanie oraz ostrzeżenie o tym, jakie skutki mogą wyniknąć z opisanych wyżej okoliczności. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W jego uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, odnosząc się w pierwszej kolejności do treści art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), zauważył, że zaskarżona decyzja oraz ostateczna decyzja organu z dnia 19 października 2023 r. nie zostały wydane w tożsamym stanie faktycznym. Sąd uznał, że jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, podstawą wydania zaskarżonej decyzji były naruszenia, określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., będące najpoważniejszymi naruszeniami (2 NN) wymienionym w grupie 5 pkt 1 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, za które na stronę skarżącą decyzją z dnia 31 października 2023 r. została nałożona łączna kara pieniężna. Nie zostało natomiast uwzględnione w przedmiotowym postępowaniu naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., będące najpoważniejszym naruszeniem (1 NN), wymienionym w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, za które na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r. i które stanowiło podstawę wydania decyzji z dnia 19 października 2023 r. stwierdzającej, że dobra reputacja strony skarżącej pozostała nienaruszona. W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że nie budzi wątpliwości spełnienie przewidzianych w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d. przesłanek wszczęcia postępowania, w szczególności popełnienie przez stronę skarżącą naruszenia, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 zostały zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Decyzją z dnia 31 października 2023 r. nałożono na nią karę pieniężną, którą zapłaciła w dniu 29 listopada 2023 r. Z kolei decyzja z dnia 20 kwietnia 2022 r. jest wykonalna, a kara nią nałożona nie została zapłacona w całości (według stanu na dzień 20 lutego 2024 r.). Skoro strona skarżąca nie dokonała całkowitej zapłaty wskazanej kary, Sąd przyjął, że organ nie miał podstaw do uznania, iż naruszenia stwierdzone decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r. zostały skutecznie objęte środkiem rehabilitacyjnym przed wszczęciem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Następnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała ocena, czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie strony skarżącej, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym wdrożone procedury związanie z zapobieganiem popełnianiu naruszeń w odniesieniu do braku badań technicznych pojazdów nie są skuteczne, skoro strona skarżąca aż dwukrotnie dopuściła się takiego naruszenia. Przeprowadzona analiza zgromadzonych dowodów, w tym przedłożonych przez nią dokumentów i złożonych wyjaśnień, doprowadziła organ do prawidłowego, w ocenie Sądu, wniosku, że strona skarżąca nie wykazała, iż istnieje możliwość poprawy sytuacji w jej przedsiębiorstwie. Wskazane przez nią środki zaradcze nie mogą być bowiem uznane za wystarczające do zapewnienia prawidłowej dyscypliny pracy i zapobiegania najpoważniejszemu naruszeniu w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Przewoźnik nie może skutecznie scedować całej swej odpowiedzialności za terminowe przeprowadzanie badań technicznych pojazdów na kierowców, ponieważ obowiązek zapewnienia wykonywania w terminie badań technicznych pojazdów i odpowiedzialność za niewykonanie tego obowiązku spoczywa, co do zasady, na przedsiębiorcy, który wykonuje przewóz drogowy danym pojazdem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie, uchylenie decyzji GITD oraz umorzenie postępowania administracyjnego, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (w tym opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Strona skarżąca zrzekła się ponadto rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie niepełnej kontroli legalności decyzji administracyjnej i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy: 1.1.1 art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie przez organ w zaskarżonej decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawę w przedmiocie utraty dobrej reputacji przewoźnika decyzji Podkarpackiego WITD z dnia 20 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.IX1228/4/22/KP, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja stanowiła już podstawę wszczęcia uprzedniego postępowania w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, wszczętego zawiadomieniem organu z dnia 11 lipca 2023 r., nr BTM.DR.570.609.2023.1233.433861, i zakończonego ostateczną decyzją z dnia 19 października 2023 r., nr BTM.DR.570.69.2023.1233. 473419, w której stwierdzono, że dobra reputacja przewoźnika pozostaje nienaruszona; 2. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: 2.1. art. 7d ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b u.t.d. w zw. z art. 6 ust 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiej i Rady (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (rozporządzenie 1071/20090), poprzez nieuwzględnienie, że jedno z naruszeń stanowiących podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym przed wszczęciem tego postępowania. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Strona skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów dołączonych do skargi kasacyjnej, tj.: zawiadomienia organu o wszczęciu postępowania w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji z dnia 11 lipca 2023 r., nr BTM.DR.570.609.2023.1233.433861, oraz decyzji organu z dnia 19 października 2023 r., nr BTM.DR.570.69.2023.1233.473419, stwierdzającej, że dobra reputacja przewoźnika drogowego pozostaje nienaruszona, w celu wykazania, że decyzja Podkarpackiego WITD z dnia 20 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.IX1228/4/22/KP, stanowiła podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania przez przewoźnika drogowego wymogu dobrej reputacji, wszczętego postanowieniem organu z dnia 11 lipca 2023 r., nr BTM.DR.570.609. 2023.1233.433861, i zakończonego ostateczną decyzją z dnia 19 października 2023 r., nr BTM.DR.570.69.2023.1233.473419, w której stwierdzono, że dobra reputacja przewoźnika pozostaje nienaruszona, co powinno być wzięte pod uwagę w toku ustalania stanu faktycznego przez organ. V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym sprawa sądowoadministracyjna podlega rozpoznaniu w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą podstawy nieważności postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym orzeczeniem (art. 183 § 2 p.p.s.a.) lub przesłanki, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są natomiast wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 2. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw, natomiast stwierdzone na ich tle niedostatki rozważań Sądu a quo podlegają usunięciu w ramach niniejszych rozważań kasacyjnych. 3. W skardze kasacyjnej podniesiono dwa zasadnicze zarzuty. 3.1. W ocenie strony skarżącej kontrolowany Sąd Wojewódzki naruszył przepisy prawa procesowego w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. "poprzez przeprowadzenie niepełnej kontroli legalności decyzji administracyjnej i niedostrzeżenie (...) naruszenia (...) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy", to jest art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Powyższy zarzut kasacyjny został sformułowany w sposób istotnie wadliwy, gdyż w zakresie należącego do administracyjnej normy dopełnienia przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. prawidłowym wzorcem kontrolnym działalności orzeczniczej sądu administracyjnego jest przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stwierdzony defekt konstrukcyjny nie stanowi jednak nieusuwalnej przeszkody do merytorycznej oceny podniesionego zarzutu. Dokonując zatem weryfikacji zasadności twierdzenia skargi kasacyjnej – że Sąd a quo wadliwie pominął w toku kontroli zaskarżonej decyzji z dnia 14 listopada 2024 r., że ostatecznie rozstrzygnęła ona powtórnie co do istoty tożsamą sprawę spełniania wymogu dobrej reputacji (art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym/u.t.d. w zw. z art. 3 ust. 1 lit. b i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady /WE/ nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE; rozporządzenie nr 1071/2009), w związku ze stwierdzeniem wydania względem ww. przewoźnika drogowego wykonalnej decyzji administracyjnej z dnia 20 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.IX1228/4/22/KP, o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone (poz. 9.2.) w załączniku nr 3 do u.t.d. (art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d.), zakwalifikowane zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (rozporządzenie 2016/403), jako najpoważniejsze naruszenie (pkt 5.2.), pomimo iż ta ostatnia decyzja stanowiła już podstawę wszczęcia i orzekania skarżonego organu w drodze decyzji z dnia 19 października 2023 r., w której stwierdzono, że dobra reputacja skarżącego pozostaje nienaruszona – należy stwierdzić, że bazuje ono na oczywiście błędnym założeniu. Zaskarżona decyzja z dnia 14 listopada 2024 r. rozstrzygnęła nową sprawę spełniania wymogu dobrej reputacji, w której przedmiotem oceny była treść wykonalnej decyzji z dnia 31 października 2023 r., nr 233/2023, o nałożeniu kary pieniężnej za dwa naruszenia określone (poz. 9.1.) w załączniku nr 3 (art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d.), które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 zostały zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie (pkt 5.1). Fragmenty rozważań Sądu Wojewódzkiego, w których w sposób niedostatecznie precyzyjny odróżniono (zob. m.in. s. 11-12 uzasadnienia wyroku) opisane przez organ w zaskarżonej decyzji podstawy wszczęcia nowego postępowania w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji (naruszenia objęte decyzjami z dnia 31 października 2023 r. oraz z dnia 20 kwietnia 2022 r.) oraz oceny zachowania wymogu dobrej reputacji w nowej sprawie (naruszenia objęte decyzją z dnia 31 października 2023 r.), nie miały zatem wpływu na prawidłowość kontrolowanego orzeczenia. W związku z powyższym podniesiony zarzut kasacyjny na tle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – niezależnie od wadliwości jego sformułowania – należało oddalić jako bezskuteczny. 3.2. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła również, że Sąd Wojewódzki dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie przepisów art. 7d ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b u.t.d. w zw. z art. 6 ust 3 rozporządzenia nr 1071/2009 przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na "nieuwzględnieniu", że "jedno z naruszeń stanowiących podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym przed wszczęciem tego postępowania". Stanowisko strony skarżącej kasacyjne przedstawione powyżej jest pozbawione uzasadnionych podstaw. Jak już wskazano, podstawą oceny spełniania wymogu dobrej reputacji w nowej sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. była treść decyzji z dnia 31 października 2023 r., nr 233/2023, stanowiącej decyzję, o której mowa w art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. Decyzja ta została w całości wykonana w dniu 29 listopada 2023 r. (przez uiszczenie nałożonej kary pieniężnej). Jeżeli zaś środek rehabilitacyjny w rozumieniu art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, określony w art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b u.t.d., polegający na uznaniu za niebyłą sankcji (nałożonej kary pieniężnej) za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, może mieć zastosowanie dopiero po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o nałożeniu sankcji, to wobec wydania zaskarżonej decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji strony skarżącej jako przewoźnika drogowego przed upływem roku (14 listopada 2024 r.) od dnia wykonania (29 listopada 2023 r.) decyzji z dnia 31 października 2023 r., nr 233/2023, o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia 2016/403, stanowiącej podstawę wydania tej pierwszej decyzji (zob. art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d.), należało przyjąć, że środek rehabilitacyjny, o którym mowa w art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b u.t.d., nie miał zastosowania do sankcji nałożonej w ww. decyzji z dnia 31 października 2023 r. Okolicznością prawnie irrelewantną w powyższym zakresie jest – z przyczyn już wyjaśnionych – kwestia niewykonania w całości decyzji z dnia 20 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.IX1228/4/22/KP, o nałożeniu kary pieniężnej, gdyż to nie ta decyzja była podstawą oceny spełniania wymogu dobrej reputacji w nowej sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. 4. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. ----------------------- 2