II GSK 2191/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku B. Sp. z o.o w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 1368/25 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 r.. nr BP.513.2.2025.2408.DM w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca 2026 r. oddalił skargę B. Sp. z o.o. w B. (dalej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 roku utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2024 roku. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania skarżąca podniosła, że biorąc pod uwagę zarzuty zawarte w niniejszej skardze zasadny jest również wniosek zgodny z literą art. 61 § 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną, może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publ. CBOSA). Uwzględnienie takiego wniosku przez sąd jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Tym samym powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie skarżąca w skardze kasacyjne zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniła ww. wniosek stwierdzeniem, iż "biorąc pod uwagę zarzuty zawarte w niniejszej skardze zasadny jest również wniosek zgodny z literą art. 61 § 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącego oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak ogólnie sformułowane uzasadnienie wniosku powoduje, że nie spełnia on przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, a w konsekwencji musi skutkować jego oddaleniem. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w rozpoznawanym wniosku jakichkolwiek okoliczności, czy też dokumentów, pozwalających ocenić zaistnienie przesłanek, o których mowa art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc nie podjęła próby uprawdopodobnienia okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy jednocześnie wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, ponieważ służy jedynie zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ocena czy doszło do naruszenia zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji (tak NSA w postanowieniu z dnia 22 listopada 2016 r., I GSK 1280/16). Na tym etapie postępowania NSA rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada tej kwestii. Regulacja zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a., upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. Sama ewentualna wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być traktowana jako przesłanka wstrzymania wykonania aktu. Wskazane mankamenty wniosku uniemożliwiają dokonanie oceny przedmiotowego wniosku w aspekcie przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.