II GSK 2198/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4341/21 w sprawie ze skargi G. S.A. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 czerwca 2021 r. nr DIH-III/48/2021 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. S.A. w K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2022 r., o sygn. akt V SA/Wa 4341/21, oddalił skargę [...] (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK, organ odwoławczy) z dnia 28 czerwca 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: W dniach 27 listopada 2020 r. 4 stycznia 2021 r., inspektorzy inspekcji handlowej działając na podstawie upoważnienia nr WN.8361.304.2020 z 25 listopada 2020 r., po uprzednim zawiadomieniu skarżącej o zamiarze przeprowadzenia kontroli i jej zakresie, przeprowadzili kontrolę w należącym do spółki sklepie zlokalizowanym w [...]. Przed ujawnieniem charakteru służbowego inspektorzy dokonali zakupu kontrolnego. Kontrola polegała na sprawdzeniu prawidłowość uwidaczniania cen w odniesieniu do 112 rodzajów towarów. W toku czynności kontrolnych ustalono, że w miejscu sprzedaży detalicznej, przy wszystkich 112 skontrolowanych towarach (odzieży) uwidoczniono ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości co do ich wysokości. Na etykietach dołączonych do towarów znajdowały się oznaczenia cenowe: biała metka z ceną; biała metka z przekreśloną ceną oraz cena na kolorowych etykietach. Ceny te nie były obowiązujące w dniu 27 listopada 2020 r. i były obliczane przez osobę obsługującą kasę i uwzględniały 50% rabat. O faktycznej cenie klient dowiadywał się przy kasie w momencie zakupu towaru. Szczegółowy wykaz towarów zakwestionowanych w dniu kontroli został podany w załączniku nr 1 do protokołu kontroli. W dniu kontroli na sali sprzedażowej oraz w oknie wystawowym kontrolowanej placówki widniały tabliczki informacyjne: "Już jest! BLACK WEEK -50% na wszystko*, *nie łączy się z innymi promocjami" oraz "sezonowa wyprzedaż do -50% na wybrane modele", które świadczyć miały o trwających w sklepie promocjach i obniżkach. Obecna w toku kontroli [...] (dalej: pracownik) oświadczyła, że w dniach 20-28 listopada 2020 r. w sklepie obowiązuje promocja BLACK WEEK, polegająca na obniżeniu ceny każdego z oferowanych towarów o 50% ceny podanej na metce. Rabat naliczany jest przy kasie. Aktualna cena nie jest widoczna na towarze gdyż promocja jest krótkotrwała i dotyczy tyko okresu BLACK WEEK. W sklepie obowiązuje ponadto promocja "Sezonowa wyprzedaż do -50%", od której rabat również naliczany jest przy kasie. Ustalenia kontroli zostały udokumentowano w protokole kontroli nr WN.8361.304.2020. Mając powyższe na uwadze, Małopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 26 marca 2021 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r., poz. 178; dalej: ustawa o cenach, u.c.t.u.) co wyraziło się uwidocznieniem w miejscu sprzedaży detalicznej cen 112 rodzajów oferowanych do sprzedaży towarów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości co do ich wysokości z uwagi na to, że obowiązujące ceny tych towarów były o 50% niższe niż podane na etykietach. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes UOKiK decyzją z dnia 28 czerwca 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706, ze zm.; dalej: ustawa o inspekcji handlowej, u.i.h.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że nie stwierdził nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. WSA wskazał, że z art. 4 ustawy o cenach wynika, iż cena powinna być uwidoczniona w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, a także pozostawać w realnym związku z oferowanym towarem, a zatem znajdować się w jego bezpośrednim pobliżu, jeśli towar jest wystawiony w miejscu widocznym dla kupujących. Biorąc to pod uwagę Sąd stwierdził, że dokumentacja zdjęciowa załączona do akt administracyjnych potwierdza, że w niniejszej sprawie obowiązek ten nie został spełniony. W przypadku 112 kontrolowanych towarów cena uwidoczniona na metce nie dawała bowiem jasności, czy jest to cena sprzed czy po obniżce. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne ustalone w toku kontroli potwierdzają, że skarżąca swoim działaniem naruszyła obowiązek wynikający z treści art. 4 ust. 1 ustawy o cenach, gdyż pozbawiła konsumentów dostępu do rzeczywistej ceny towarów, obowiązującej w związku z prowadzoną akcją promocyjną. Wskazano, że wbrew twierdzeniom skarżącej w dniu kontroli zarówno przed wejściem do sklepu, jak i w sklepie nie znajdowała się informacja sugerująca, że "w dniu dzisiejszym" prowadzona jest akcja promocyjna polegająca na obniżeniu ceny każdego z oferowanych towarów o 50%. Powyższa kwestia była przedmiotem dodatkowych wyjaśnień poczynionych przez Prezesa UOKiK na etapie postępowania odwoławczego. Wbrew twierdzeniem pełnomocnika skarżącej zawartym w treści odwołania, jak i w treści skargi akcja promocyjna nie była jednodniową kampanią a obejmowała okres od 20 do 28 listopada 2020 r., co jednoznacznie wynika z oświadczenia kierownika sklepu Pani [...], która potwierdziła, że we wskazanym okresie w sklepie obowiązuje promocja BLACK WEEK, polegająca na obniżeniu ceny każdego z oferowanych towarów o 50% ceny podanej na metce. Rabat naliczany jest przy kasie. Aktualna cena nie była widoczna na towarze gdyż promocja była krótkotrwała i dotyczyła tyko okresu BLACK WEEK. W sklepie obowiązywała ponadto promocja "Sezonowa wyprzedaż do -50%", od której rabat również naliczany był przy kasie (-50% BLACK WEEK). Sąd zaznaczył przy tym, że z podpisanego przez kierownika sklepu protokołu kontroli (bez zgłaszania uwag) jednoznacznie wynika, że na załączonych do kontrolowanych towarów wywieszkach niejednokrotnie znajdowały się dwie ceny, z których jedna została przekreślona, co mogło sugerować, że druga cena jest ceną obowiązującą w okresie promocji, nie można zatem uznać, że konsument dysponował rzeczywistą ceną obowiązującą w tym okresie. Ponadto, co nie zostało zakwestionowane przez spółkę, w okresie promocyjnym obowiązywały dwie akcje promocyjne "Już jest! BLACK WEEK -50% na wszystko* i *nie łączy się z innymi promocjami" oraz "sezonowa wyprzedaż do -50% na wybrane modele". Sezonowa wyprzedaż do -50% niewątpliwie nie wskazuje na obniżenie ceny o połowę ale potwierdza, że pewna grupa towarów oferowanych w okresie promocyjnym podlegała innym regułom cenowym. Ponadto Sąd stwierdził, że "korzystny dla strony finał akcji promocyjnej", tj. uzyskana przy kasie informacja o obniżce ceny a także brak dotychczasowych zastrzeżeń ze strony kupujących nie może zwolnić sprzedającego z obowiązku uwidaczniania cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W podstawie prawnej wyroku wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.). III Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: – naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 roku o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez przyjęcie, iż w sytuacji zastosowania promocji/rabatu określonego procentowo strona nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ww. ustawy; – naruszenie przepisów postępowania, a to: • art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. polegające na zaaprobowaniu przez Sąd, iż prawidłowym jest niepoczynienie przez organy administracyjne ustaleń faktycznych w zakresie zgodnym z prawem stosowaniem promocji/rabatu określonego procentowo; • art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, co doprowadziło z kolei do niezastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a lub c ustawy procesowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że przedmiotowe naruszenia postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. Pismem z dnia 11 października 2022 r. spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. IV W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie w całości zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. V Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wobec takich regulacji stwierdzić należy, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz zawiera się wyłącznie w tych jej aspektach, które wynikają z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Naczelny Sąd Administracyjny sporządził uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., ograniczając jego zakres do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten ma charakter szczególny, gdyż stanowi odstępstwo od wymogów uzasadnienia wyroku określonych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Kontroli instancyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę spółki na decyzję Prezesa UOKiK z dnia 28 czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 26 marca 2021 r. nakładającą na spółkę karę pieniężną za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych, wymienionych zarówno w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza zarzutów kasacyjnych, jak również uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że w sprawie niniejszej zarzuty naruszenia prawa procesowego zostały tak skonstruowane, że powiązano je ściśle z naruszeniem prawa materialnego i przedstawiono ich łączne uzasadnienie, celowym jest zatem ich łączne rozpoznanie. Argumentacja towarzysząca zarzutom prawnomaterialnym była bowiem tożsama z argumentacją towarzyszącą zarzutom procesowym. W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzut procesowy, w ramach którego spółka podnosi naruszenie przez Sąd I instancji "art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, co doprowadziło z kolei do niezastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a lub c ustawy procesowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Należy wskazać, iż przywołane w powyższym zarzucie przepisy p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju norm w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. Rozstrzygnięcie bowiem sprawy przez sąd jest efektem postępowania przed tym sądem, natomiast przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie (por. np. wyroki NSA z: 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1471/04, 8 lutego 2007 r., sygn. akt FSK 1412/06, 15 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 483/23, 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1733/21; 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2185/22). Z tych przyczyn wymieniony w rozpatrywanej skardze kasacyjnej drugi zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego jest nieuzasadniony. Istota pozostałych zarzutów kasacyjnych sprowadza się do prawidłowej wykładni i w konsekwencji bezzasadnego, zdaniem spółki, zastosowania przez organy obu instancji art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy o cenach w warunkach wprowadzenia w należącym do spółki sklepie dwóch akcji promocyjnych, w postaci uwidocznionych na sali sprzedażowej oraz w oknie wystawowym sklepu informacji: "Już jest! BLACK WEEK -50% na wszystko* i *nie łączy się z innymi promocjami" oraz "sezonowa wyprzedaż do -50% na wybrane modele", a także stwierdzenia przez kontrolujących uwidocznienia przy wszystkich 112 skontrolowanych towarach (odzieży) ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości co do ich wysokości. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.c.t.u. w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Przepis ten wprowadza zasadę jednoznaczności uwidaczniania cen towarów w taki sposób, aby nie budziły one wątpliwości i możliwe było ich porównywanie. Takie ukształtowanie obowiązku informacyjnego o cenie przez sprzedawcę służyć ma transparentności cen i w konsekwencji ochronie konsumentów. Ma również ułatwić kupującemu porównanie cen za różne towary czy usługi podobne. Regulacje ustawowe mające w sprawie zastosowanie wdrażają dyrektywę 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U.UE.L.1998.80.27). W preambule tej dyrektywy jako zasadnicze założenie wskazano, że "przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta (...) Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony (...) Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentowi dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań". Natomiast w treści art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE wskazuje się znaczenie jednoznaczności, łatwej dostrzegalności i czytelności ceny sprzedaży i ceny jednostkowej. W wykonaniu upoważnienia określonego w art. 4 ust. 6 ustawy o cenach wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2015 r. poz. 2121), którego przepisy zawierają konkretne wytyczne co do sposobów uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów (usług) w przypadku niektórych rodzajów prowadzonej sprzedaży towarów czy usług. Takim szczególnym przypadkiem jest sprzedaż detaliczna towarów. Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Analogiczną regulację zawierało poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2015 r. poz. 2121, dalej: rozporządzenie o uwidacznianiu cen). Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że na przedsiębiorcy prowadzącego sprzedaż detaliczną towarów (odzieży) spoczywa obowiązek uwidocznienia ceny w taki sposób, aby potencjalny konsument miał wiedzę, jaka kwotę będzie musiał zapłacić w przypadku podjęcia decyzji o zakupie. Z ustalonego przez organy w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika natomiast, że w miejscu sprzedaży detalicznej, przy wszystkich 112 skontrolowanych towarach (odzieży) uwidoczniono ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości co do ich wysokości. Stwierdzono bowiem, że na etykietach dołączonych do towarów znajdowały się oznaczenia cenowe: biała metka z ceną; biała metka z przekreśloną ceną oraz cena na kolorowych etykietach. Ceny te nie były obowiązujące w dniu przeprowadzonej kontroli i były obliczane przez osobę obsługującą kasę i uwzględniały 50 % rabat. A zatem o faktycznej cenie klient dowiadywał się przy kasie w momencie zakupu towaru. Z akt sprawy wynika, że w dniu kontroli owszem odbywały się obniżki cen, o czym informowały tabliczki "Już jest! BLACK WEEK -50% na wszystko* i *nie łączy się z innymi promocjami" oraz "sezonowa wyprzedaż do -50% na wybrane modele", jednakże z tak zaprezentowanego sposobu oznaczeń nie wynikało jasno, że od (najniższej) ceny na metce przy kasie naliczony zostanie jeszcze rabat w wysokości 50%. Prezes UOKiK, zasadnie w tym zakresie stwierdził, że informacja o cenie warunkuje proces decyzyjny konsumenta tj. czy dany towar zakupić czy też od kupna odstąpić. Wydawany przy zakupie paragon nie daje natomiast informacji o cenie, lecz jest dowodem dokonanego zakupu. Uwzględniając dokonane przez kontrolujących ustalenia stanu faktycznego, sformułowany w rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzut, iż Sąd I instancji "dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 ustawy o cenach poprzez przyjęcie, iż w sytuacji zastosowania promocji/rabatu określonego procentowo strona nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ww. ustawy" jest bezpodstawny. Po pierwsze należy wskazać, że wymieniony w powyższym zarzucie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach jest przepisem sankcjonującym, na podstawie którego wojewódzki inspektor inspekcji handlowej nakłada na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł, jeżeli nie wykonuje on obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1-5 ww. ustawy. Przepis ten zatem nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż w rozpatrywanym przypadku przepisami prawa materialnego, których organ miał dokonać subsumcji stwierdzonego stanu faktycznego był przepis art. 4 ust. 1 ustawy o cenach oraz przepisy ww. rozporządzenia o uwidacznianiu cen. Po drugie, nie jest zasadne sformułowane na uzasadnienie ww. zarzutu twierdzenie spółki, że Sąd I instancji "w niezrozumiały sposób przyjął, iż jednodniowa kampania promocyjna polegająca na zastosowaniu obniżenia każdej ceny uwidocznionej na metce o 50% jest niezgodna z ustawą i strona winna na każdej metce nanieść wartość stosownie obniżoną", gdyż w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, jak również w uzasadnieniu decyzji Prezesa UOKiK powyższego zalecenia nie sformułowano. Zarówno organ, jak też Sąd I instancji nie zakwestionowali zastosowanej przez spółkę promocji jako takiej, lecz sposób oznaczenia cen (3 rodzaje etykiet), w efekcie czego konsument nie miał wiedzy, od której ceny rabat ma być naliczony. Tym samym, bezsprzecznie spółka nie dochowała wymogu jednoznaczności uwidaczniania cen towarów określonego w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach oraz § 3 rozporządzenia o uwidacznianiu cen. W orzecznictwie NSA jednolicie wskazuje się, że przepisy ustawy o cenach z uwagi na cele ustawy, tj. ochronę konsumentów, podlegają ścisłej wykładni. Stąd też niedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowych kryteriów określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach. Ocena, czy w danym przypadku uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) byłoby lub też nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru i można zaniechać jej uwidaczniania, stanowi wytyczną ustawową dla właściwego ministra do uregulowania tej kwestii rozporządzeniem. Nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów (wyrok NSA z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 oraz 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 805/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela ten pogląd. Nie ma bowiem prawnego uzasadnienia, aby przedsiębiorcy, uwzględniając specyfikę prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (w tym przypadku sprzedaży detalicznej odzieży), kierując się niejasnymi i nieprecyzyjnymi kryteriami, uwidaczniali ceny z naruszeniem kryteriów ustawowych. Zaakceptowanie takiej wykładni art. 4 ust. 1 ustawy o cenach stanowiłoby niedopuszczalne stosowanie wykładni rozszerzającej, jak również bez uwzględnienia stosowania na gruncie tej ustawy przepisów ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2024 r. poz. 1796), w tym art. 8 pkt 3 tej ustawy jako normy odniesienia do przepisów art. 6 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o cenach w związku z § 3 rozporządzenia o uwidacznianiu cen. Prawidłowa zaś wykładnia art. 4 ust. 1 ustawy o cenach w związku z § 3 rozporządzenia o uwidacznianiu cen powinna polegać na przyjęciu poglądu, że obowiązek nałożony na każdego przedsiębiorcę, w tym także na prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej odzieży, gdy chodzi o uwidocznienie ceny powinien być realizowany przez uwidocznienie ceny towaru w miejscu sprzedaży detalicznej w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen na danym towarze - bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy, w szczególności na wywieszce (etykiecie, metce). Konkludując, stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o cenach w związku z § 3 rozporządzenia o uwidacznianiu cen oraz przeprowadził właściwą kontrolę sądową zaskarżonej decyzji nakładającej na spółkę - na podstawie przepisów ustawy o cenach - kary pieniężnej za uwidocznienie cen towarów w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Powyższe prowadzi do konkluzji, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).