II GSK 2318/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Po 274/24 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 marca 2024 r. nr BP.501.1927.2022.2152.BD2.542794 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.

1. W dniu 12 maja 2022 r. o godzinie 04:45 w miejscowości B., ul. H., na drodze gminnej, kontroli poddano 6-osiowy pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki I. o nr rej. (...) i naczepy ciężarowej marki N. o nr rej. (...), którym kierował I. K.. W momencie zatrzymania ww. środka transportu do kontroli drogowej K. K. ((dalej przywoływana jako: "Skarżący"), prowadzący działalność gospodarczą pod firm K (...)), wykonywał nim krajowy transport drogowy ładunku podzielnego tj. konstrukcji stalowej na którą składało się 12 odrębnych elementów stalowych. Przedmiotowy transport drogowy realizowany był na trasie (...), na podstawie wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy nr (...). Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole nr WITD.DI.P.II0831/154/22 z dnia 12 maja 2022 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia 22 sierpnia 2022 r. (WITD.DI.0152.110831/98/22) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł z tytułu dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5% i mniej niż 10%, stanowiącego naruszenie ujęte pod Ip. 10.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180, ze. zm., dalej: u.t.d.) oraz dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona: od 20%, stanowiące naruszenie ujęte pod Ip. 10.3.3 załącznika nr 3 u.t.d. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i ponowne przeanalizowanie w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Skarżącego organ I instancji nie wziął pod uwagę błędu pomiarowego, które dla wag typu WWSD-024 dla obciążenia osi wynoszą +/- 4% (klasa dokładności D), a dla masy całkowitej +/-2% (klasa dokładności 2). Ponadto, w ocenie skarżącego organ I instancji dopuścił się wadliwej interpretacji pojęcia "ładunku niepodzielnego". 2. Decyzją z dnia 14 marca 2024 r. (znak: BP.501. 1927.2022.2152.BD2.542794) Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej również: GITD) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. GITD zwrócił uwagę, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: p.r.d.). Organ odwoławczy wskazał także, że w dniu kontroli przedmiotowym pojazdem członowym Skarżący wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem w postaci konstrukcji stalowej na którą składało się 12 odrębnych elementów stalowych (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli. GITD nadmienił, że stosownie do art. 2 pkt, 35 lit. b) p.r.d., ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem – w ocenie GITD – jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku. Dlatego Organ ocenił, że transport, z uwagi na podzielność ładunku, nie spełniał warunków do przewozu pojazdem nienormatywnym, stąd musiał spełniać wymogi dla zestawu normatywnego (długość nieprzekraczająca 18 m i masa nieprzekraczająca 40 t). Przekroczenie tych wartości spowodowało nałożenie kary pieniężnej. Jednocześnie organ ocenił, że nie zaszły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikające z art. 92c u.t.d. 3. Skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 274/24 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 marca 2024 r. nr BP.501.1927.2022.2152.BD2.542794 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr WITD.DI.0152.II0831/98/22, oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Po rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji ocenił, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji naruszały prawo. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że nie znalazł jednak podstaw do podważenia ustaleń faktycznych dotyczących rodzaju ładunku, ustalonego rozmiaru zespołu pojazdów oraz jego masy. Pomiary są należycie udokumentowane, a akta, obok samych wyników zawierają szczegółową dokumentację legalizacyjną użytych urządzeń pomiarowych. W opinii Sądu I instancji spośród tych ustaleń Skarżący podważał ustalone wartości przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zestawu pojazdów, poprzez nieuwzględnienie korekty wynikającej z możliwego, prawnie przewidzianego, błędu pomiaru dla urządzeń pomiarowych użytych do pomiaru zestawu pojazdów. Odnosząc się do wyników pomiarów przedstawionych przez Skarżącego, a mających uwzględniać prawnie przewidziane korekty, dostrzegł, że obliczona przez Skarżącego wartość 42,95 t również przekraczała dopuszczalną masę całkowitą dla standardowego zestawu (40 t), o wartość mieszczącą się w zakresie 5-10%, czyli przewidzianą pod lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., przyjętego za podstawę wymierzenia kary pieniężnej. Tak więc stanowisko Skarżącego, nawet zakładając poprawność sformułowanej przez organy oceny prawnej o nieobowiązywaniu w przypadku spornego przewozu zezwolenia na przewóz pojazdu nienormatywnego, nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tym niemniej jako przynajmniej przedwczesną Sąd ocenił konkluzję organów o konieczności zastosowania art. 64ea p.r.d. Organy przyjęły mianowicie, że przewożony ładunek był podzielny, w związku z czym jego przewozu nie obejmowało przedstawione funkcjonariuszom ITD posiadane przez skarżącego zezwolenie kategorii IV z dnia (...). Organy odwołały się w tym zakresie do art. 64 ust. 2 p.r.d., formułującego zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny (z niedotyczącym wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I). Poszukując definicji ładunku podzielnego ograny (trafnie) powołały się na art. 2 tiret 11 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zgodnie z którym: " oznacza ładunek, który do celów przewozu drogą bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków i z powodu ich wymiarów lub ciężaru nie może zostać przewieziony przez jeden pojazd silnikowy, przyczepę, pociąg drogowy lub pojazd przegubowy, który pod każdym względem odpowiada wymaganiom niniejszej dyrektywy". Sąd I instancji wskazał, że zestawiając literalne brzmienie przepisów z ustaleniami dotyczącymi przewożonego przez Skarżącego ładunku, istotnie można uznać, że ładunek był podzielny w tym sensie, że przewożono nim 12 sztuk kratownic, z których każda stanowiła odrębny przedmiot, a ich połączenie było prowizoryczne i poczyniono je wyłącznie dla mocowania na czas transportu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że każda z 12 kratownic stanowiła ładunek, którego transport wymagał przewozu nienormatywnego, ponieważ ich długość - co nie było sporne - wynosiła 22 m. Zatem, by spełnić literalnie rozumiany warunek niepodzielności ładunku (art. 64 ust. 2 p.r.d.), przewóz winien zostać dokonany dwunastoma odrębnymi transportami pojazdami nienormatywnymi. Tak odczytywany obowiązek należało jednak zestawić z celem uregulowania zawartego w art. 64 ust. 2 p.r.d. Wyjaśniając ratio legis tej regulacji wskazuje się, że ustawodawca wyszedł z założenia, że ze swej istoty ładunek podzielny może być podzielony na części i transportowany tak, aby nie przekroczyć obowiązujących norm. Nie ma bowiem potrzeby sięgać po środek nadzwyczajny, jakim jest zezwolenie na przewóz ładunku ponadnormatywnego, jeżeli ładunek - po podzieleniu - może zostać przewieziony pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego. W rozpoznawanej sprawie, w przypadku podzielenia ładunku i tak zachodziłaby konieczność przewozu pojazdem nienormatywnym z powodu wymiarów każdej z kratownic. Przewóz taki mógłby się przy tym odbywać na podstawie zezwolenia kategorii IV, które skarżący posiadał. Oznaczałoby to jednocześnie, że taki transport musiałby spełniać wymogi przewidziane w załączniku nr 1 do p.r.d., czyli mieć długość nieprzekraczającą: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; rzeczywistą masę całkowitą nieprzekraczającą 60 t, zaś naciski nie większe od dopuszczalnych. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji ocenił, że łączny przewóz 12 szt. kratownic, z których każda była dłuższa niż normatywna długość zestawu drogowego, przy założeniu, że zestaw pojazdów służący do ich transportu nie przekroczyłby norm przewidzianych dla kategorii IV, w pełni realizował cel jakiemu służy art. 64 ust. 2 p.r.d. Pomijając to, że postępowanie takie ocenić należy jako racjonalne gospodarczo, to jednocześnie również jako zgodne z interesem publicznym, jakim jest zmniejszenie liczby przewozów nienormatywnych, powodujących liczniejsze komplikacje dla innych użytkowników dróg. Sąd I instancji podkreślił, że Skarżący twierdził, że zakwestionowany transport spełniał te warunki, ponieważ długość zestawu, jego szerokość, wysokość, masa oraz naciski na osie, nie przekraczały norm przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV. Niemal wszystkie z tych wartości zostały przez Organy ustalone zgodnie z twierdzeniem Skarżącego. Wyjątkiem jest tylko spełnienie wymogu długości zestawu, ponieważ Organ ocenił, że nawet zakładając, że Skarżący był uprawniony do przewozu pojazdem nienormatywnym, to maksymalna długość zestawu winna wynosić 23 m, a nie jak twierdził Skarżący - 30 m, który wskazywał, że naczepa wykorzystana do przewozu miała skrętne osie, czemu Organ przeczył. W ocenie Sądu jednak zgromadzone dowody nie pozwalały na zweryfikowanie takiej oceny, ponieważ w toku kontroli, ani w trakcie postępowania administracyjnego nie ustalano cech technicznych naczepy użytej do transportu, gdyż organy uznały, że to podzielność ładunku stanowił podstawę do uznania, że ładunek nie spełniał wymogu transportu nienormatywnym zestawem pojazdów. W ponownym postępowaniu Sąd zalecił, by Organ I instancji ustalił cechy zestawu wykorzystanego do transportu, by móc stwierdzić, czy spełniał on wymogi techniczne pojazdu nienormatywnego określone dla kategorii IV zgodnie z załącznikiem do p.r.d. 5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Jednocześnie Organ zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ w rozpoznawanej sprawie powinien ustalić pełne cechy techniczne kontrolowanego zespołu pojazdów, podczas gdy, okoliczność ta w świetle ustalonego stanu faktycznego, nie posiada przymiotu istotności dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ Skarżący przewoził ładunek podzielny i nie miały zastosowania do tego przewozu warunki określone w posiadanym przez niego zezwoleniu na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii IV; 2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm.) oraz w związku z art. 92a ust. 1 i 7 i Ip. 10.3.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm., dalej: u.t.d.), polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w bezspornie ustalonym stanie faktycznym Skarżący mógł przewozić łącznie 12 sztuk kratownic, z których każda była dłuższa niż normatywna długość zestawu drogowego, co było zgodne z interesem publicznym i racjonalne gospodarczo, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prawa materialnego prowadzi do odmiennych wniosków. W uzasadnieniu Organ przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. We wniesionej w tej sprawie skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r. Nr 6, poz. 120.). 7. Zarzucając w punkcie 1). petitum skargi kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że organ w rozpoznawanej sprawie powinien ustalić pełne cechy techniczne kontrolowanego zespołu pojazdów, podczas gdy, okoliczność ta w świetle ustalonego stanu faktycznego, nie posiada przymiotu istotności dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ Skarżący przewoził ładunek podzielny i nie miały zastosowania do tego przewozu warunki określone w posiadanym przez niego zezwoleniu na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii IV, wiąże się nierozerwalnie ze sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami materialnoprawnymi, dlatego podlegał on rozpoznaniu łącznie z zarzutami materialnoprawnymi. Zarzuty te, zdaniem NSA, są niezasadne. 8. Nie ma racji Skarżący kasacyjnie Organ zarzucając naruszenie art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm.) oraz w związku z art. 92a ust. 1 i 7 i Ip. 10.3.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm., dalej: u.t.d.), polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w bezspornie ustalonym stanie faktycznym Skarżący mógł przewozić łącznie 12 sztuk kratownic, z których każda była dłuższa niż normatywna długość zestawu drogowego, co było zgodne z interesem publicznym i racjonalne gospodarczo, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prawa materialnego prowadzi do odmiennych wniosków. Z tym stanowiskiem Organu nie można się zgodzić. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z zawartą w art. 2 pkt 35b p.r.d. definicją ładunkiem niepodzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Z kolei zgodnie z treścią art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. 8. Ze stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego wynika, że zatrzymany i poddany kontroli w dniu 12 maja 2022 r. w B. zespół pojazdów należący do Strony przekraczał dopuszczalną, wynikającą z przepisów prawa długość, bowiem pomiar wykazał długość 22 m. Organ ocenił, że transport, z uwagi na podzielność ładunku, nie spełniał warunków do przewozu pojazdem nienormatywnym, stąd musiał spełniać wymogi dla zestawu normatywnego (długość nieprzekraczająca 18 m i masa nieprzekraczająca 40 t). Zasadnie Sąd I instancji zakwestionował pogląd Organu o podzielności spornego ładunku w postaci konstrukcji stalowej na którą składało się 12 odrębnych elementów stalowych połączonych na potrzeby transportu. Choć Sąd I instancji słusznie wskazał, że ładunek był podzielny w tym sensie, że przewożono nim 12 sztuk kratownic, z których każda stanowiła odrębny przedmiot, a ich połączenie było prowizoryczne i poczyniono je wyłącznie dla mocowania na czas transportu, to jednak każda z 12 kratownic stanowiła ładunek, którego transport wymagał przewozu nienormatywnego, ponieważ ich długość - co nie było sporne - wynosiła 22 m. Nieprawidłowe było bowiem przyjęcie przez Organ, że jeśli pojazd przewozi kilka odrębnych elementów stalowych, to bez wątpienia jest to ładunek podzielny. A zatem nieprawidłowe było odwołanie się przez Organ w zakresie podzielności ładunku w kontekście oceny przesłanki nienormatywności pojazdu jedynie do faktu, że kratownice były odrębnymi elementami stalowymi, bez zwrócenia uwagi na fakt przekroczenia przez te elementy parametru długości pojazdu, tj. jednego z parametrów świadczących o nienormatywności pojazdu. Z tych przyczyn prawidłowy jest pogląd Sądu I instancji, że aby spełnić literalnie rozumiany warunek niepodzielności ładunku (art. 64 ust. 2 p.r.d.), przewóz winien zostać dokonany dwunastoma odrębnymi transportami pojazdami nienormatywnymi. Rację ma Sąd I instancji, że tak odczytywany obowiązek należało jednak zestawić z celem uregulowania zawartego w art. 64 ust. 2 p.r.d. oraz, że był to ładunek niepodzielny gdy chodzi o długość oraz że należało dokonać dalszych ustaleń w sprawie dotyczących tego, czy ładunek - po podzieleniu - może zostać przewieziony pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie dostrzegł Sąd I instancji, w przypadku podzielenia ładunku i tak zachodziłaby konieczność przewozu pojazdem nienormatywnym z powodu wymiarów każdej z kratownic. Przewóz taki mógłby się przy tym odbywać na podstawie zezwolenia kategorii IV, które Skarżący posiadał. Oznaczałoby to jednocześnie, że taki transport musiałby spełniać wymogi przewidziane w załączniku nr 1 do p.r.d., czyli mieć długość nieprzekraczającą: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; rzeczywistą masę całkowitą nieprzekraczającą 60 t, zaś naciski nie większe od dopuszczalnych. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że łączny przewóz 12 szt. kratownic, z których każda była dłuższa niż normatywna długość zestawu drogowego, przy założeniu, że zestaw pojazdów służący do ich transportu nie przekroczyłby norm przewidzianych dla kategorii IV, w pełni realizował cel jakiemu służy art. 64 ust. 2 p.r.d. 9. Nie jest zasadny pogląd Organu, że dla ustalenia czy ładunek był podzielny (jak konsekwentnie twierdzi Organ) czy niepodzielny, nie jest konieczne odwoływanie się do parametrów pojazdu, tj. długości, masy czy nacisków na osie (jak twierdzi Organ ustalenie pełnych cech technicznych kontrolowanego zespołu pojazdów, w świetle ustalonego stanu faktycznego, nie posiada przymiotu istotności dla rozstrzygnięcia sprawy). Wychodząc od definicji ustawowej ładunku niepodzielnego z art. 2 pkt 35b p.r.d. i literalnego odkodowania normy z art. 64 ust. 2 p.r.d. Organ błędnie stwierdza, że nie ma w niej żadnego odniesienia do parametrów pojazdu, którym ładunek jest przewożony, w związku z tym nie ma potrzeby odnoszenia się do nich. Rację ma Sąd I instancji, że pozbawione racjonalności byłoby twierdzenie, które z argumentacji Organu można wywieść a contrario, iż przewóz każdej kratownicy winien być wykonany odrębnym pojazdem nienormatywnym z uwagi na długość każdego profilu. Każdy z przewożonych przez Skarżącego elementów metalowych powiązanych w paczki był na tyle długi, że na jego przewóz konieczne byłoby uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W tej sytuacji sprzeczne z zasadami logiki i z intencją racjonalnego ustawodawcy jest żądanie, by każdy element niepodzielny co do długości przewozić odrębnym pojazdem nienormatywnym, co niewątpliwie generowałoby też znacznie wyższe koszty, być może niewspółmiernie wysokie koszty lub ryzyko powstania szkody, nie wspominając już o szkodliwym wpływie na środowisko wywołanym zwiększoną emisją spalin. 10. A zatem nie ma racji Skarżący kasacyjnie Organ kwestionując pogląd Sądu o konieczności czynienia dalszych ustaleń w sprawie. Zasadnie uznał Sąd I instancji, że ustalenia poczynione przez Organ nie były w okolicznościach tej sprawy wystarczające dla nałożenia kary pieniężnej za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Słusznie zatem, w świetle treści przytoczonych przepisów p.r.d., WSA uznał, że Organ winien ustalić cechy zestawu wykorzystanego do transportu, by móc stwierdzić, czy spełniał on wymogi techniczne pojazdu nienormatywnego określone dla kategorii IV zgodnie z załącznikiem do p.r.d. 11. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenia sądów administracyjnych przywoływane w uzasadnieniu pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl