II GSK 2345/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. Sp. j. w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1543/20 w sprawie ze skargi A.M. Sp. j. w E. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz A.M. Sp. j. w E. 1480 (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1543/20 oddalił skargę APTEKI M. Sp. j. w E. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Wojewódzki Inspektorat Farmaceutyczny w Olsztynie przeprowadził, od [...] do [...] czerwca 2014 r., kontrolę apteki ogólnodostępnej o nazwie M. położonej w E. przy ul. [...], prowadzonej przez APTEKA M. Spółka jawna w E. (dalej również: Spółka, skarżąca). Zakres kontroli obejmował źródła zaopatrzenia w produkty lecznicze i wyroby medyczne oraz obrót produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi. Skutkiem ustaleń poczynionych podczas wspomnianej kontroli było wydanie przez Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej także jako "WIF" lub "organ pierwszej instancji") decyzji z [...] grudnia 2014 r. nakazującej przedsiębiorcom: B. [...] i J. [...], uprawnionym do prowadzenia Apteki, usunięcie w trybie natychmiastowym uchybień stwierdzonych podczas kontroli doraźnej apteki poprzez: 1) zaprzestanie dokonywania aktualizacji kart zakupów produktów leczniczych w systemie komputerowym apteki bez dokumentów źródłowych, tj. faktur VAT, recept i przestrzeganie przepisów art. 88 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020, poz. 944 ze zm., dalej też jako P.f.) oraz § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565); 2) dostosowanie prowadzonej działalności do wymogów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565); 3) przestrzeganie przepisów zawartych w § 8 ust. 4 pkt 9-12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. z 2012 r. poz. 260 ze zm ); 4) realizowanie recept weterynaryjnych z uwzględnieniem przepisów § 2 ust. 1 i 2 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 maja 2003 r. w sprawie wystawiania przez lekarzy weterynarii recept na produkty lecznicze lub leki recepturowe przeznaczone dla ludzi, które będą stosowane u zwierząt (Dz. U. Nr 97, poz. 891 ze zm.); 5) przestrzeganie przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 i 3 P.f. poprzez realizowanie zapotrzebowań na zakup produktów leczniczych lub wyrobów medycznych wystawionych wyłącznie przez uprawnione jednostki organizacyjne lub osoby fizyczne; 6) zaprzestanie wydawania z apteki produktów leczniczych określonych w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorią dostępności Rp bez recepty lekarskiej i przestrzeganie przepisów zawartych w art. 88 ust. 5 pkt 1 oraz art. 96 ust. 1 P.f. W konsekwencji tej kontroli, Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Olsztynie (WIF) wydał [...] grudnia 2014 r. decyzję nakazującą przedsiębiorcom: B. [...] i J. [...], uprawnionym do prowadzenia Apteki, usunięcie w trybie natychmiastowym uchybień stwierdzonych podczas kontroli doraźnej apteki poprzez wskazane w decyzji działania. Spółka nie zaskarżyła tej decyzji. Następnie od [...] do [...] października 2017 r., działający z upoważnienia WIF inspektorzy farmaceutyczni dokonali kontroli sprawdzającej w Aptece. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole, WIF uznał, że skarżąca nie wykonała nakazu zawartego w decyzji organu z [...] grudnia 2014 r. w zakresie pkt 1, 2 i 6. Zdaniem organu, strona nie zastosowała się do nakazu usunięcia uchybień wskazanych w powołanej decyzji z uwagi na: - dokonywanie aktualizacji kart zakupu produktów leczniczych oraz dokonywanie w systemie komputerowym apteki operacji "różnice abonamentowe" bez dokumentów źródłowych, tj. naruszenie art. 88 ust. 5 pkt 1 P.f., § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565); - wydawanie produktów leczniczych niezgodnie z kategorią dostępności określoną w Urzędowym Wykazie Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszenie art. 88 ust. 5 pkt 1 i art. 96 ust. 1 P.f.; - naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565) w związku z występowaniem rozbieżności pomiędzy datami ważności widniejącymi na fakturach VAT zakupu a datami ważności wprowadzonymi do systemu komputerowego apteki lub datą ważności figurującą na opakowaniu produktu leczniczego oraz wprowadzeniem na stan towaru, który nie figuruje na fakturze zakupu VAT bądź większej liczby opakowań niż zakupiono według faktury VAT zakupu. Ponadto w wyniku kontroli stwierdzono: - sprzedaż produktów leczniczych po terminie ważności i tym samym naruszenie art. 66, ust. 67 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 5 pkt 1 P.f., - wydanie niepełnego opakowania produktu leczniczego i tym samym naruszenie § 19 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich, - realizację zapotrzebowań nieposiadających danych, o których mowa w art. 96 ust. 10 pkt 1 P.f., - niezgodności dotyczące wartości kwot wskazanych na wydrukach przedstawiających produkty lecznicze przeterminowane z kwotami widniejącymi na wydruku: kwota netto na wydruku "Rejestr wszystkich dokumentów sprzedaży (w cenach zakupu)" i tym samym naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 1 P.f. oraz § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki. Z uwagi na stwierdzone podczas kontroli sprawdzającej uchybienia i nieprawidłowości działania Apteki, WIF wydał [...] kwietnia 2018 r. decyzję o cofnięciu Spółce zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "M.", zlokalizowanej w E., przy ul. [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny (GIF) decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję WIF w całości. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowił art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 103 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 96a ust. 10 pkt 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565) i § 19 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. z 2017 r., poz. 1570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej k.p.a.). Spółka wniosła skargę na decyzję GIF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że wbrew zarzutom Spółki, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd zauważył, że decyzja organu inspekcji farmaceutycznej, której podstawą materialnoprawną jest art. 103 ust. 2 pkt 1 P.f., wydawana jest na zasadzie uznania administracyjnego. Decyzje uznaniowe wydane w tym zakresie nie tracą charakteru decyzji administracyjnej i podlegają ogólnym regułom ich podejmowania i uzasadniania, wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że ocena stanu faktycznego dokonana przez Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, a następnie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, wskutek której organy cofnęły skarżącej zezwolenie na prowadzenie Apteki, została dokonana w sposób zgodny z prawem. Organy, działając w ramach uznania administracyjnego, wyznaczonego granicami zawartymi w art. 7 k.p.a. (interes społeczny i słuszny interes obywatela), były bowiem uprawnione i zobowiązane do oceny, w świetle całokształtu okoliczności sprawy – czy z uwagi na nieusunięcie uchybień wskazanych w decyzji z [...] grudnia 2014 r., uzasadnione oraz celowe jest cofnięcie skarżącej zezwolenia, i po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego przedłożyły interes społeczny nad interes strony, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Wbrew bowiem zarzutom skargi, ustalenia kontroli z października 2017 r., zdaniem Sądu, ewidentnie potwierdzają, że nadal w działalności skarżącej występowały nieprawidłowości, uprzednio zasygnalizowane stronie w decyzji z [...] grudnia 2014 r., zapadłej wskutek kontroli, jaka miała miejsce w Aptece prowadzonej przez Spółkę od [...] do [...] czerwca 2014 r. Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesiono o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy. W sytuacji, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał sprawę, wniesiono: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 193 p.p.s.a. - o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości - tj. decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2020 r., znak: [...]; 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 135 i art. 193 p.p.s.a. – o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji - tj. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Olsztynie z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...]. Na podstawie art. 174 § 1 i 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła, że zaskarżony wyrok został wydany z: I. naruszeniem prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, tj.: art. 103 ust. 2 pkt 1 P.f. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż Główny Inspektor Farmaceutyczny, a wcześniej Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Olsztynie, słusznie przyjął, iż skarżąca nie usunęła w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień wskazanych w decyzji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, w sytuacji gdy te uchybienia nie były zawinione przez skarżącą oraz nie mogły stanowić podstawy cofnięcia zezwolenia na prowadzenia apteki ogólnodostępnej, co doprowadziło Sąd do wniosku, iż Główny Inspektor Farmaceutyczny, a wcześniej Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Olsztynie wydając decyzje o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przedłożył interes społeczny nad interes strony, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja zlikwidowała z dnia na dzień aptekę pozbawiając okolicznych mieszkańców dostępu do produktów leczniczych i innego asortymentu apteki, w dobie pandemii "koronawirusa". II. naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez dowolną, a nie swobodną, a de facto brak oceny materiału dowodowego, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego wniosku, iż materiał zgromadzony w toku postępowania przed organami Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej należy uznać za stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia Sądu, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIF wniósł o jej oddalenie, jak również o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując które normy prawa zostały naruszone. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie należy zauważyć, że wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, te wyroki i kolejne powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uwagi były konieczne, bowiem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania nie spełnia wymogów określonych w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Strona skarżąca ani w petitum, ani w uzasadnieniu tego środka odwoławczego nie wskazała żadnego przepisu postępowania, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, poprzestając na opisowym określeniu naruszenia. Ponadto zarzut ten nie został uzasadniony, w tym nie wykazano wpływu naruszenia na wynik sprawy. Jak już wspomniano, nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego jakiekolwiek korygowanie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, zaś tak wadliwie sformułowany zarzut nie poddaje się kontroli. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 2 pkt 1 P.f. Powołany przepis stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny może cofnąć zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jeżeli nie usunięto w ustalonym terminie uchybień wskazanych w decyzji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, wydanej na podstawie ustawy. W rozpoznawanej sprawie była to decyzja z [...] grudnia 2014 r., wydana na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 P.f. nakazująca skarżącej "usunięcie w trybie natychmiastowym" uchybień stwierdzonych podczas kontroli doraźnej apteki przeprowadzonej od [...] do [...] czerwca 2014 r. W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że część uchybień wymienionych w decyzji z [...] grudnia 2014 r. nie została usunięta. W związku z tym powstał stan umożliwiający Warmińsko-Mazurskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu rozważenie możliwości cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 103 ust. 2 pkt 1 P.f. Decyzja wydawana na podstawie powołanego przepisu, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. W związku z tym wybór rozstrzygnięcia wymaga przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, zaś na etapie stosowania prawa materialnego niezbędne jest przestrzeganie określonych dyrektyw wyboru konsekwencji stosowanej normy prawnej, do których należą przepisy prawa, cel ustawodawcy, ogólne zasady prawa (zasada praworządności, zasada prawdy obiektywnej, ochrona interesu publicznego i słusznego interesu obywatela, a także zasada proporcjonalności. Uzasadnienie decyzji uznaniowych powinno być przekonujące, wnikliwe, logiczne i jasne zarówno co do faktów, jak i co do prawa tak, by nie było wątpliwości, że wszystkie istotne okoliczności zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać m.in., że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyroki NSA z 21 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 1448/15 oraz z 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 649/09). W szczególności organy powinny uwzględniać przy wydawaniu decyzji uznaniowych zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a. zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd pierwszej instancji oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji uznał, że organy orzekające w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przedłożyły interes społeczny nad interes strony, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 77 § 1 w związku z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji dyrektywy działania organu opisane w art. 7 k.p.a. in fine nie zostały uwzględnione przez organy inspekcji farmaceutycznej, a przynajmniej taki wniosek nie wypływa z uzasadnień decyzji organów obu instancji. W szczególności nie wynika z nich, czy przed wydaniem decyzji organy te rozważyły, czy cofnięcie skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest zgodne z interesem społecznym i interesem strony. Należy zaznaczyć, że interesy te nie muszą być wobec siebie konkurencyjne i nie zawsze konieczny jest wybór jednego z nich. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy powinny były rozważyć czy uchybienia stwierdzone w czasie kontroli doraźnej, które nie zostały usunięte były na tyle poważne, a ich skala, na tle całej działalności apteki, tak duża, że nie było możliwe przyjęcie przez organ innego rozwiązania niż cofnięcie pozwolenia. Należy dodać, że Sąd stwierdzając, że organy "po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przedłożyły interes społeczny nad interes strony", nie wyjaśnił jaki interes społeczny przemawiał za cofnięciem skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz dlaczego należało go przedłożyć nad słuszny interes strony. Sąd pierwszej instancji, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie uwzględnił tych aspektów stosowania przez organy prawa materialnego - art. 103 ust. 2 pkt 1 P.f., a tym samym niewłaściwie ocenił zastosowanie omawianego przepisu przez organy inspekcji farmaceutycznej. W konsekwencji należało uznać za uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego. Mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego - art. 103 ust. 2 pkt 1 P.f., a także przepisów postępowania - art. 7 i 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji nie rozważyły wszystkich okoliczności podlegających uwzględnieniu przy wydawaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego, w tym w szczególności zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady proporcjonalności. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję WIF z 19 kwietnia 2018 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., mając na uwadze, że strona skarżąca nie złożyła wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i w związku z tym uwzględnieniu podlegają tylko te koszty, które strona poniosła w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.