II GSK 237/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. E. S. E. A. w H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 276/22 w sprawie ze skargi B. E. S. E. A. w H. na uchwałę Rady Gminy Komorniki z dnia 7 czerwca 2018 r. nr LIII/516/2018 w przedmiocie ustalenia ograniczenia w godzinach nocnych sprzedaży napojów alkoholowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. E. S. E. A. w H. na rzecz Gminy Komorniki 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 września 2022 r. oddalił skargę B. w H., na uchwałę Rady Gminy Komorniki z dnia 7 czerwca 2018 r. w przedmiocie ustalenia ograniczenia w godzinach nocnych sprzedaży napojów alkoholowych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: uchwałą z 7 czerwca 2018 r., nr LIII/516/2018 Rada Gminy Komorniki, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm., dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości), ograniczyła sprzedaż napojów alkoholowych na terenie Gminy Komorniki, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Wprowadzone ograniczenie dotyczyło sprzedaży napojów alkoholowych w godzinach nocnych, poprzez zakaz sprzedaży tych napojów między godziną 23:00, a 5:00. Uchwała została opublikowana (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2018 r. poz. 4838, dalej jako uchwała). Sąd I instancji oddalając skargę na tą uchwałę, w pierwszej kolejności stwierdził, że skarżąca miała legitymację do wniesienia skargi na powołaną uchwałę. Sąd, odnosząc się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę wskazał, że bez znaczenia dla kwestii legitymacji skargowej strony była okoliczność, iż uchwała została podjęta przed uzyskaniem przez skarżącą zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Sąd podkreślił, że znaczenie ma to, czy dana uchwała jest zgodna z prawem, zaś skarżąca, legitymując się zezwoleniami na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia poza miejscem sprzedaży, a więc wprost objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały, posiadała legitymację do uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej. Dokonując oceny uchwały Sąd I instancji stwierdził, że brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Została ona podjęta w granicach upoważnienia ustawowego, które wyznaczało godzinowy zakres (rozmiar) nocnego ograniczenia sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na obszarze gminy. Zdaniem Sądu I instancji zaskarżona uchwała wpisywała się zarówno w cele ustawodawcy wprowadzającego upoważnienie do podjęcia przez radę gminy uchwały wykonawczej w stosunku do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie wprowadzającym ograniczenia nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na terenie gminy, jak również w zakreślone tym upoważnieniem granice dopuszczonej przez ustawodawcę ingerencji rady gminy w prowadzoną w tym zakresie sprzedaż - w wyznaczone godzinowe granice, w których sprzedaż alkoholu nie jest dozwolona. Odnosząc się do stanowiska skargi, Sąd I instancji wskazał, że podnoszony przez stronę fakt ingerencji w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej wynika z istoty rozwiązań ustawowych. Ograniczenie w godzinach nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na obszarze gminy nie narusza wolności działalności gospodarczej, bowiem nie godzi w istotę tej wolności jaką jest sama możliwość wykonywania działalności gospodarczej we wskazanym zakresie. Ograniczenie swobody działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych poprzez wprowadzenie czasowego ograniczenia prowadzenia takiej sprzedaży mieści się w pojęciu ochrony zdrowia publicznego czy też porządku publicznego, gdyż działanie takie niewątpliwie oddziałuje i przyczynia się do wzmocnienia i ochrony tych wartości (ochrony zdrowia czy porządku publicznego). Samo ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych w określonych godzinach zawarte w zaskarżonej uchwale nie narusza, zdaniem Sądu, istoty konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej, a jedynie dopuszczalnie (w świetle Konstytucji) ogranicza tę działalność. Odnosząc się do zarzutu podjęcia uchwały bez zasięgnięcia opinii jednostek pomocniczych gminy, Sąd wskazał na udokumentowaną okoliczność przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami Gminy Komorniki, na zebraniach wiejskich przeprowadzonych w maju 2018 r. Konsultacje dotyczyły kwestii: liczby punków sprzedaży na terenie gminy, godzin sprzedaży alkoholu na terenie gminy, miejsc przeznaczonych do spożycia alkoholu na imprezach masowych. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.). B. w H., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu: I. naruszenie prawa procesowego: 1) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez oddalenie skargi na Uchwałę Rada Gminy Komorniki Nr LIII/516/2018 z dnia 7 czerwca 2018 r. pomimo zaistnienia podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w związku z istotnym naruszeniem procedury uchwalania aktu prawa miejscowego, tj. pominięciem zasięgnięcia opinii jednostek pomocniczych gminy, w przepisanej prawem formie; 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez wadliwe dokonanie kontroli sądowej legalności zaskarżonej Uchwały poprzez zastosowanie innych kryteriów kontroli aktu prawa miejscowego niż kryterium legalności, tj. nieuprawnione przyjęcie, że "konsultacje z mieszkańcami Gminy Komorniki, na zebraniach wiejskich" mają charakter opinii jednostki pomocniczej gminy; 3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w związku z art. 12 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że w sprawie poddano projekt Uchwały opiniowaniu przez jednostki pomocnicze gminy, podczas gdy w sprawie miały miejsce jedynie nieformalne "konsultacje z mieszkańcami na zebraniach wiejskich" nie stanowiące formy wyrażenia opinii przez jednostki pomocnicze gminy, zgodnie ze Statutami tych jednostek; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę prawną zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również brak wyjaśnienia zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi, czym naruszono przepis art. 151 p.p.s.a., który Sąd powinien był zastosować w sprawie; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez nie ustalenie treści postanowień gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych dla Gminy Komorniki w konsekwencji czego przedstawiona ocena stanu faktycznego budzi uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji została ograniczona jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego, wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych; 6) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 4, ust. 5 i ust. 7 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz § 12 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 283; dalej jako "rozporządzenie"), polegające na ograniczeniu nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, poprzez zakaz sprzedaży tych napojów między godziną: 23:00 - 5:00 na terenie Gminy Komorniki, o jakiej mowa w art. 12 ust. 4 ustawy w sposób arbitralny, bez uprzedniego prawidłowego uzasadnienia projektu Uchwały wymaganego dyspozycją § 12 rozporządzenia, a w konsekwencji z naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego, tj. art. 2 Konstytucji RP nakazującej przestrzeganie przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia ocenę zgodności z prawem uchwalanych przepisów przez jednostki pomocnicze na etapie ich obligatoryjnego opiniowania w myśl art. 12 ust. 5 ustawy - czyniąc opiniowanie to pozornym, tak przez organy nadzoru w oparciu o art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej jako: "u.s.g.") jak i przez sądy administracyjne w toku kontroli zagwarantowanej art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w szczególności z punktu widzenia realizacji przez stanowione przepisy celów i nakazów ww. ustawy, skonkretyzowanych w jej preambule, w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ust. 7 ustawy., m.in. przy uwzględnianiu przy podejmowaniu ww. Uchwały postanowień gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. II. naruszeniu prawa materialnego: 1) art. 22, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że uchwała nie ogranicza swobody prowadzenia działalności gospodarczej, a podjęcie Uchwały nie musiało być poprzedzone stosownymi badaniami mającymi na celu ustalenie, czy w Gminie Komorniki sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży w godzinach między 23.00 a 5.00 wpływa negatywnie na kwestię porządku publicznego i bezpieczeństwa podczas gdy brak jakichkolwiek dowodów (a nawet uprawdopodobnienia) wskazujących na zasadność wprowadzenia zaskarżonego ograniczenia, 2) art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tj.; Dz. U. 2021 r., poz. 162; dalej "Prawo przedsiębiorców") w zw. z art. 12 ust 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. żart. 22 Konstytucji RP poprzez oddalenie wniesionej w niniejszej sprawie skargi na uchwałę Rady Gminy Komorniki, pomimo iż zaskarżona Uchwała narusza ww. przepisy, albowiem na jej podstawie wprowadzono ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo braku istnienia ku temu konstytucyjnych przesłanek, przy czym jedynym podanym przez organ uzasadnieniem dla wprowadzenia ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej poprzez ograniczenie sprzedaży napojów alkoholowych, okazały się przeprowadzone wśród mieszkańców gminy konsultacje, które to nie potwierdziły woli mieszkańców wprowadzenia zaskarżonych ograniczeń, przy braku jakichkolwiek badań i analiz potwierdzających, że lokalna społeczność boryka się z problemami alkoholowymi, które to problemy mogłyby stanowić podstawę faktyczną ku temu, aby wprowadzać na terenie gminy ograniczenia w zaskarżanym obecnie zakresie; 3) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na niewłaściwym przyjęciu, że wprowadzenie zaskarżoną Uchwałą ograniczeń nie narusza konstytucyjnej zasady równości, pomimo zróżnicowania sytuacji podmiotów prowadzących tożsamo przedmiotowo działalności gospodarczą bez uzasadnionej przyczyny; 4) art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez błędną wykładnię i skutkiem tego przyjęcie, że do wprowadzenia ograniczeń wynikających z tego przepisu na terenie gminy nie jest wymagane przeprowadzenie analiz, opracowań, które miałyby uzasadniać słuszność wprowadzonego ograniczenia na terenie tej jednostki, a Uchwała wymaga tylko zgodności z gminnym programem profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii obowiązującego w danej gminie. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi na Uchwałę poprzez stwierdzenie nieważność tej Uchwały w całości ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekając w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Gminy Komorniki z dnia 7 czerwca 2018 r. w przedmiocie ograniczenia w godzinach nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na terenie Gminy Komorniki - stwierdził, że kontrolowana uchwała nie jest niezgodna z prawem. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Na wstępie należy wskazać, iż analogiczna problematyka (ograniczenia nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w godzinach nocnych) była już przedmiotem oceny i rozstrzygania w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przechodząc do oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego pomieszczonych w podpunktach 3-6 petitum skargi kasacyjnej (punkt I), z uwagi na ich komplementarny charakter, należy rozpoznać je łącznie. Zarzuty te obejmują naruszenie przez WSA art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 5 i ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy obejmującego: 1) przyjęcie, że w analizowanej sprawie projekt Uchwały RG Komorniki poddano opiniowaniu przez jednostki pomocnicze gminy; 2) brak wyjaśnienia zastosowanej podstawy prawnej i 3) nie ustalenie treści postanowień gminnego programu profilaktyk i rozwiązywania problemów alkoholowych dla Gminy Komorniki, 4) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 4, ust. 5 i ust. 7 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz § 12 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 283), bez uprzedniego prawidłowego uzasadnienia projektu Uchwały wymaganego dyspozycją § 12 rozporządzenia, a w konsekwencji z naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego, tj. art. 2 Konstytucji RP nakazującej przestrzeganie przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji. Zarzutów tych Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. Po pierwsze stanowczo stwierdzić należy, iż do zadań i kompetencji sądu administracyjnego nie należy ustalanie stanu faktycznego sprawy, ale ocena poprawności ustalenia tego stanu przez organ administracji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest również podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjęcia, że w analizowanej sprawie projekt Uchwały RG Komorniki poddano opiniowaniu przez jednostki pomocnicze gminy stwierdzić trzeba, iż zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść spodziewanego skutku, skoro z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, iż Sąd ten dostrzegł tą kwestię i uznał, iż zostały przeprowadzone konsultacje z mieszkańcami Gminy Komornik na zebraniach wiejskich przeprowadzonych w maju 2018 r., przy czy konsultacje te dotyczyły kwestii: liczby punktów sprzedaży na terenie gminy, godzin sprzedaży alkoholu, miejsc przeznaczonych do spożycia alkoholu na imprezach masowych (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Strona skarżąca kasacyjnie w swojej argumentacji dotyczącej tego zarzutu wskazuje, iż w jej ocenie: "aby ustalić właściwą formę oraz organ właściwy do wyrażania opinii przez jednostkę pomocniczą należy w tym zakresie odwołać się do statutów odpowiednich jednostek pomocniczych gminy. Uchwałą Nr XXXI/281/2020 Rady Gminy Komorniki z dnia 17 grudnia 2020 r. nadano statuty sołectwom Gminy Komorniki (Dz. U. Woj. Wielk. Z 2021 r., poz. 148 z dnia 2021.01.05). Zgodnie z powołanymi statutami, organami sołectwa są: Zebranie Wiejskie i Sołtys. Rada sołecka jest organem opiniodawczo-doradczym, wspierającym działalność Sołtysa (§ 5). Do kompetencji Zebrania Wiejskiego należy zajmowanie stanowiska w sprawach istotnych dla Sołectwa i jego mieszkańców (§ 7). Zebranie Wiejskie podejmuje wszystkie rozstrzygnięcia w formie uchwał. Uchwały Zebrania Wiejskiego Sołtys przekazuje Wójtowi w ciągu 7 dni od ich podjęcia. Wójt w zależności od rodzaju sprawy załatwia je we własnym zakresie lub przekazuje do rozpatrzenia na sesji Rady lub właściwej jednostce organizacyjnej (§ 8). Rada Sołecka wyraża stanowisko w formie uchwał podejmowanych zwykłą większością głosów (§ 11). Wydaje się zatem, iż opinie w sprawie projektu uchwały winny zostać wyrażone przez Zgromadzenie wiejskie (Radę Sołecką) w formie uchwały. Niezależnie od proceduralnego aspektu powyższych okoliczności, warto zauważy, że > przeprowadzone wśród mieszkańców, do których odwołuje się Sąd pierwszej instancji, abstrahując od ich formalnoprawnej skuteczności, świadczą o tym że społeczność lokalna akceptowała rozwiązania mniej restrykcyjne niż przyjęte w zaskarżonej Uchwale". (s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Z przytoczonymi wyżej argumentami skarżącej kasacyjnie dla poparcia zarzutu nie można się zgodzić zarówno co do kwestii formalnoprawnej, jak i ich poprawności logicznej. Po pierwsze wskazując na statut jako podstawę prawną dla ustalenia organu właściwego do wyrażania opinii przez jednostkę pomocniczą gminy i jej formę prawną - w analizowanej sprawie skarżąca kasacyjnie błędnie wskazuje na statut dla sołectw Gminy Komorniki nadany Uchwałą Nr XXXI/281/2020 Rady Gminy Komorniki z dnia 17 grudnia 2020 r. (Dz. U. Woj. Wielk. z 2021 r., poz. 148 z dnia 2021.01.05). Wskazać trzeba, iż w dniu uchwalenia zaskarżonej tu uchwały Rady Gminy Komorniki z dnia 7 czerwca 2018 r. w przedmiocie ustalenia ograniczenia w godzinach nocnych sprzedaży napojów alkoholowych, obowiązywał inny statut dla sołectw Gminy Komorniki, a mianowicie statut przyjęty Uchwałą Nr XVII/102/2008 Rady Gminy Komorniki z dnia 21 stycznia 2008 r. (Dz. U. Woj. Wielk. z 2008 r. 2008.33.684 z dnia 2008.03.13). Już ten błąd powoduje brak wskazania przez skarżącą kasacyjnie właściwego przepisu, który został naruszony przez Sąd I instancji w tej sprawie. Ponadto zaakcentować trzeba, iż obowiązujący w dniu przyjmowania zaskarżonej uchwały statut dla sołectw Gminy Komorniki nie zawierał tak jednoznacznych przepisów dotyczących formy opiniowania projektów uchwał organów jednostek pomocniczych gminy – np. § 8 tegoż Statutu z 2008 r. stanowi, iż "Zadania określone w § 1 Sołectwo realizuje w szczególności poprzez: 1) podejmowanie uchwał w sprawach dotyczących tego sołectwa, 2) opiniowanie spraw należących do zakresu działań sołectwa, 3) współuczestnictwo w organizowaniu i przeprowadzaniu przez Radę Gminy konsultacji społecznych...". Stosownie do § 10 tegoż Statutu: "1. Organami Sołectwa są: 1) zebranie wiejskie – jako organ uchwałodawczy, 2) sołtys – jako organ wykonawczy. 2. Działalność Sołtysa wspomaga Rada Sołecka". Zgodnie z § 12 Statutu: "Do kompetencji zebrania wiejskiego należy: 1. Zajmowanie stanowiska w sprawach istotnych dla Sołectwa i jego mieszkańców. 2. Wybieranie i odwoływanie Sołtysa i Rady Sołeckiej." Nadto §13 Statutu stanowi, że: "1. Uchwały i opinie zebrania wiejskiego Sołtys przekazuje Wójtowi Gminy". Zatem nie można, w świetle tych regulacji zawartych w Statucie z 2008 r., który obowiązywał w dniu przyjęcia zaskarżonej tu Uchwały i wcześniej w czasie opiniowania projektu uchwały, uznać, tak jak czyni to skarżąca kasacyjnie, iż każda opinia wydawana przez organ jednostki pomocniczej gminy (sołectwa), czyli zebranie wiejskie musi mieć formę uchwały, a nadto nie można twierdzić, tak jak czyni to kasator, że istnieje taki organ jednostki pomocniczej gminy jak Zgromadzenie wiejskie i jest to samo co Rada Sołecka (s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Bez wątpienia także nie można uznać skuteczności argumentu kasatora, iż społeczność lokalna akceptowała rozwiązania mniej restrykcyjne niż przyjęte w zaskarżonej Uchwale (s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej), ponieważ przedmiotowa opinia nie jest wiążąca dla Rady Gminy przy podejmowaniu uchwały dotyczącej ograniczenia nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży (art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). Nie można także podzielić zarzutów braku wyjaśnienia przez Sąd I instancji zastosowanej podstawy prawnej i nie ustalenie treści postanowień gminnego programu profilaktyk i rozwiązywania problemów alkoholowych dla Gminy Komorniki. WSA w uzasadnieniu swojego wyroku (s. 9) wskazuje na uzasadnienie zaskarżonej uchwały, gdzie podkreślono, iż: "przedmiotowa uchwala jest spójna z Gminnym Programem Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, ponieważ wspiera przedsięwzięcia mające na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania alkoholu i jest kontynuacją wcześniej podejmowanych działań prawnych. Zauważając lakoniczność uzasadnienia do zaskarżonej uchwały Sąd stwierdza jednak, że zaskarżona uchwała wpisuje się zarówno w cele ustawodawcy wprowadzającego upoważnienie do podjęcia przez radę gminy uchwały wykonawczej w stosunku do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie wprowadzającym ograniczenia w nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na terenie gminy, jak również w zakreślone tym upoważnieniem granice dopuszczonej przez ustawodawcę ingerencji rady gminy w prowadzoną w tym zakresie sprzedaż (tj. w wyznaczone godzinowe granice, w których sprzedaż alkoholu nie jest dozwolona)." Reasumując tą część wywodów dotyczących zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych należy wskazać, iż z powodów wskazanych wyżej, niezasadne w konsekwencji są w zarzuty pomieszczone w podpunktach 1) i 2) punktu I petitum skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie WSA nie naruszył: "1) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez oddalenie skargi na Uchwałę Rada Gminy Komorniki Nr LIII/516/2018 z dnia 7 czerwca 2018 r. pomimo zaistnienia podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w związku z istotnym naruszeniem procedury uchwalania aktu prawa miejscowego, tj. pominięciem zasięgnięcia opinii jednostek pomocniczych gminy, w przepisanej prawem formie oraz 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez wadliwe dokonanie kontroli sądowej legalności zaskarżonej Uchwały poprzez zastosowanie innych kryteriów kontroli aktu prawa miejscowego niż kryterium legalności, tj. nieuprawnione przyjęcie, że > mają charakter opinii jednostki pomocniczej gminy." Zarzuty objęte punktem II (podpunkty 1-4) petitum skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego są, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne. Sprowadzają się one do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP, tj. art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i art. 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez: 1) niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie przez WSA, ze uchwała nie ogranicza swobody prowadzenia działalności gospodarczej, a jej podjęcie nie musiało być poprzedzone stosownymi badaniami w celu ustalenia, czy w Gminie Komorniki sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży w godzinach między 23.00 a 5.00 wpływa negatywnie na kwestię porządku publicznego i bezpieczeństwa, 2) fakt, iż zaskarżona Uchwała narusza ww. przepisy, albowiem na jej podstawie wprowadzono ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo braku istnienia ku temu konstytucyjnych przesłanek, przy czym jedynym podanym przez organ uzasadnieniem dla wprowadzenia ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej poprzez ograniczenie sprzedaży napojów alkoholowych, okazały się przeprowadzone wśród mieszkańców gminy konsultacje, które to nie potwierdziły woli mieszkańców wprowadzenia zaskarżonych ograniczeń, 3) niewłaściwym przyjęciu, że wprowadzenie zaskarżoną Uchwałą ograniczeń nie narusza konstytucyjnej zasady równości, pomimo zróżnicowania sytuacji podmiotów prowadzących tożsamo przedmiotowo działalności gospodarczą bez uzasadnionej przyczyny, 4) błędną wykładnię i skutkiem tego przyjęcie, że do wprowadzenia ograniczeń wynikających z tego przepisu (tj. art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości) na terenie gminy nie jest wymagane przeprowadzenie analiz, opracowań, które miałyby uzasadniać słuszność wprowadzonego ograniczenia na terenie tej jednostki, a Uchwała wymaga tylko zgodności z gminnym programem profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów pomieszczonych w punkcie II petitum skargi kasacyjnej, a nie stanowiących powtórzenia zarzutów sformułowanych w punkcie I petitum skargi kasacyjnej, stwierdza, iż ich nie podzielił. Po pierwsze w sposób bardzo obszerny i dogłębny Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku, w oparciu o poglądy doktryny i judykatury, na s. 5-10, odniósł się do analogicznych zarzutów sformułowanych w skardze do tegoż Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w tej sprawie, w pełni te argumenty podziela i przyjmuje za swoje, a zatem nie widzi potrzeby ich powtarzania. Należy jedynie zauważyć, iż podobne problemy były już wielokrotnie omawiane i analizowane w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak za wyrokiem z NSA z dnia 28 czerwca 2022 r. (sygn. akt II GSK 296/19) należy przyjąć, iż: "nie ulega wątpliwości, że określonym w art. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, podstawowym celem tego aktu prawnego jest – adresowane do organów administracji rządowej i samorządowej – wymuszanie zmian w zakresie spożycia napojów alkoholowych przez jego ograniczenie i kształtowanie polityki społecznej w przedmiotowym zakresie według określonego art. 2 ust. 1 pkt 1 - 8 ustawy wzorca zadaniowego, mającego kompleksowy i strategiczny charakter. Co wymaga podkreślenia, działaniom wymienionym w tym przepisie ustawodawca przydał znaczenie szczególne, wymieniając wśród nich m.in. ograniczanie dostępności alkoholu (pkt 4). Tak sformułowanego zadania, wpisującego się zresztą w określony art. 1 ust. 1 ustawy jej cel zasadniczy, nie można rozumieć inaczej niż jako potrzebę tworzenia warunków, które będą wpływały na ograniczenie dostępności napojów alkoholowych i sprzyjać będą wychowaniu w trzeźwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszystkie działania określające te warunki, a więc nie tylko liczba wydanych zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, związana z zezwoleniami liczba punktów handlowych, jak też ich rozmieszczenie, a także ograniczenia sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w porze nocnej, mają bezpośredni i zasadniczy wpływ na dostępność alkoholu na danym terenie, wpływając tym samym na ocenę relacji podejmowanych działań w stosunku do ustawowego celu ograniczania spożycia alkoholu i wychowania w trzeźwości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżona uchwała pozostaje w zgodzie z ogólnymi założeniami, jakie legły u podstaw uchwalenia ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wskazane idee przewodnie należy odczytywać z samego tytułu ustawy, akcentującego konieczność wychowania w trzeźwości oraz przeciwdziałania alkoholizmowi oraz z preambuły ustawy, akcentującej życie obywateli w trzeźwości jako niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra narodu oraz z art. 1 i 2 tej ustawy (zob. I. Skrzydło-Niżnik, G. Zalas, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, Zakamycze 2002 r., uw. 1-3 do preambuły oraz orzecznictwo NSA i piśmiennictwo; odpowiednio – na tle norm konstytucyjnych – T. Gizbert-Studnicki, A. Grabowski, Normy programowe w konstytucji [w:] red. J. Trzciński, Charakter i struktura norm konstytucji, Wyd. Sejm. 1997 s. 95-96, 106, 111-112). Podkreślenia wymaga również, że powierzona konstytucyjnie sądom administracyjnym sądowa kontrola administracji może być sprawowana tylko z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP). Sąd administracyjny nie może zatem oceniać zgodności kontrolowanej uchwały z innymi kryteriami, w tym z zasadami celowości, rzetelności czy gospodarności, ani oceniać i wartościować stopnia ich praktycznej skuteczności. Nadto należy podkreślić, że kontrolując zaskarżony akt prawa miejscowego sąd administracyjny może uznać, że istnieją podstawy do stwierdzenia jego nieważności tylko w razie uznania, że doszło do istotnego naruszenia prawa (art. art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i w zw. z art. 91 ust. 4 u.s.g.). O istotnym naruszeniu prawa przez akt prawa miejscowego organu gminy można mówić w przypadku jego oczywistej sprzeczności z przepisami prawa (por. m.in. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3595/13). Zatem podniesione w podpunktach 1-4 petitum skargi kasacyjnej (punkt II) zarzuty naruszenia art. 20, art. 31 ust. 3, i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2 Prawa przedsiębiorców poprzez przyjęcie, że podejmując przedmiotową uchwałę Rada Gminy naruszyła zasadę wolności działalności gospodarczej, są niezasadne. Podkreślić trzeba, że stanowiąc prawo miejscowe, organy gminy uwzględniać muszą każdorazowo także podstawowe zasady konstytucyjne. Prawo miejscowe jako prawo podustawowe musi być bowiem zgodne nie tylko z przepisami ustawy, na podstawie której jest stanowione, ale także z przepisami wyższej rangi, w tym zwłaszcza z treścią Konstytucji. Zaskarżona uchwała w żadnej mierze – jak to słusznie uznał Sąd pierwszej instancji – nie prowadzi do naruszenia jednej z podstawowych zasad konstytucyjnych, tj. zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej przewidzianej w art. 20 Konstytucji i art. 2 Prawa przedsiębiorców. Wyrażona w art. 20 Konstytucji wolność (swoboda) działalności gospodarczej jest zasadą ustroju gospodarczego i stanowi publiczne prawo podmiotowe. Z zasady tej wynikają dla władzy publicznej określone obowiązki, w tym zakaz wydawania aktów sprzecznych z zasadą wolności gospodarczej oraz zakaz dokonywania rozszerzającej interpretacji wyjątków od zasady wolności gospodarczej. Przy definiowaniu zasady wolności działalności gospodarczej przyjmuje się, że obejmuje ona możliwości podejmowania decyzji gospodarczych, w tym przede wszystkim wyboru rodzaju (przedmiotu) działalności i wyboru prawnych form ich realizacji, oraz z natury rzeczy podejmowania różnego rodzaju działań faktycznych (prowadzenie produkcji, handlu, usług itp.) czy też dokonywania w sposób "zawodowy" określonych czynności (zob. wyrok TK z 29 kwietnia 2003 r., sygn. akt SK 24/02). Zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, podobnie zresztą jak w doktrynie, ugruntowany jest pogląd, że gwarantowana w art. 22 Konstytucji wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, a zatem może podlegać ograniczeniom (wyroki TK z: 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt K 10/97; 28 stycznia 2003 r., sygn. akt K 2/02; 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02; 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt U 7/00; 7 maja 2001 r., sygn. akt K 19/00; 2 grudnia 2002 r., sygn. akt SK 20/01; 28 stycznia 2003 r., sygn. akt K 2/02; 17 grudnia 2003 r., SK 15/02; 18 marca 2010 r., K 8/08; 27 lutego 2014 r., P 31/13, a także A. Walaszek-Pyzioł, Swoboda działalności gospodarczej, Kraków 1994 r., s. 49 i n.; Z. Witkowski, Zasada..., s. 10-11, L. Garlicki (red.), M. Zubik (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Wydawnictwo Sejmowe 2016 r., Komentarz do art. 22, wyroki NSA z 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 364/06 i z 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1843/09). Zgodnie z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne w drodze ustawy i ze względu na ważny interes publiczny. Zasada ta ma wymiar uniwersalny, tzn. dotyczy wszystkich funkcjonujących podmiotów gospodarczych. Oznacza to, że w przypadkach i na warunkach określonych w art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wolność działalności gospodarczej może być ograniczana. Konstytucja, dopuszczając ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, stanowi, że może nastąpić to tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy ograniczenia są konieczne w demokratycznym Państwie w celu zapewnienia jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, ochrony własności i praw innych osób. Tym samym prawodawca przewidział sytuację, gdy konieczne będzie stopniowanie ochrony poszczególnych wolności i praw obywatelskich. Wśród dóbr podlegających szczególnej ochronie, która uzasadnia ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, wymieniony został m.in. porządek publiczny oraz ochrona zdrowia. W związku z tym ograniczenie w korzystaniu z wolności obywatelskich, w tym z wolności działalności gospodarczej, może nastąpić, gdy jest to konieczne dla zapewnienia np. porządku publicznego lub jeżeli wymaga tego ochrona zdrowia. Istotne przy tym jest, by ograniczenie konstytucyjnej wolności nie naruszało jej istoty. Ograniczenie w godzinach nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na obszarze gminy nie narusza samo w sobie zasady wolności działalności gospodarczej, bowiem nie godzi w istotę tej wolności, jaką jest sama możliwość wykonywania działalności gospodarczej. Słusznie więc Sąd pierwszej instancji uznał, że ograniczenie swobody działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych przez wprowadzenie czasowego ograniczenia prowadzenia takiej sprzedaży mieści się w pojęciu ochrony zdrowia publicznego i porządku publicznego, bowiem działanie takie niewątpliwie oddziałuje i przyczynia się do wzmocnienia i ochrony tych wartości. Podkreślić zatem należy, że w omawianym przypadku podmiot prowadzący działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych nie jest pozbawiony możliwości prowadzenia takiej działalności, a jedynie dotykają go – w zakresie czasowych możliwości prowadzenia takiej działalności gospodarczej – ograniczenia powodowane "ważnym interesem publicznym" (ochroną zdrowia publicznego czy też porządku publicznego). Samo ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych w określonych godzinach nie narusza zatem istoty konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej, a jedynie dopuszczalnie – w świetle Konstytucji RP – ogranicza tę działalność (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 15/21; wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 296/19). Poza tym jak zaakcentował NSA we wskazanym wyżej wyroku, nie można tracić z pola widzenia, że wszelkie ograniczenia dostępu do alkoholu z jednej strony związane są z ograniczeniem wolności obywateli i podmiotów prowadzących działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą alkoholu, a z drugiej z zabezpieczeniem przez Państwo bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz zdrowia publicznego. Rada Gminy, działając w ramach ustawowego upoważnienia i wprowadzając w zaskarżonej uchwale ograniczenie dostępu do alkoholu, powinna w pierwszej kolejności kierować się ochroną wartości publicznych, które wymienione są w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, co w konsekwencji prowadzi do zachowania zdrowia obywateli. Podkreślić również należy, że ustawodawca, wprowadzając przepis art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, de facto dokonał zróżnicowania dwóch kategorii podmiotów sprzedających napoje alkoholowe na podmioty sprzedające alkohol przeznaczony do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz podmioty sprzedające alkohol przeznaczony do spożycia w miejscu sprzedaży. Ustanowiona w tym przepisie norma kompetencyjna umożliwia gminom wprowadzenie ograniczenia nocnej sprzedaży alkoholu wyłącznie w stosunku do jednej z tych kategorii podmiotów – podmiotów sprzedających alkohol przeznaczony do spożycia poza miejscem sprzedaży. Wprowadzając taką regulację, ustawodawca miał na uwadze skutki i odmienność sposobu działania obu tych grup podmiotów gospodarczych w kontekście zamierzonego celu – ograniczenia spożycia alkoholu z uwagi na ochronę zdrowia i ochronę porządku publicznego. Zaskarżona uchwała wydana w ramach ustawowego upoważnienia nie narusza zasady równości przewidzianej w art. 32 Konstytucji, gdyż wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) zostały potraktowane równo, według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oczywistym jest, że wobec zakresu delegacji ustawowej w art. 12 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w uchwale mogło dojść do ograniczenia wyłącznie sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w godzinach nocnych. Zaskarżona uchwała nie mogła objąć zakazem sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Uchwała taka byłaby sprzeczna z prawem jako pozbawiona podstawy prawnej w postaci przepisu kompetencyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. c) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).