II GSK 2529/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Wojciech Pach po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej oraz F. Sp. z o. o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1542/16 w sprawie ze skargi "F." w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp.420/09 w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. oddala skargę kasacyjną F. Sp. z o. o. w Z.; 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1542/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "F. – R." z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 420/09 w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy: uchylił decyzję w zaskarżonej części (pkt 1) oraz odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w całości (pkt 2). Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu 11 sierpnia 2009 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP lub organ) wpłynął wniosek "F. – R." z siedzibą w G. (dalej: Fundacja, wnioskodawca) o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222, do którego uprawnionym jest F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: uprawniony). Sporny znak towarowy z pierwszeństwem od 20 listopada 2003 r. przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 32 - napojów bezalkoholowych, piwa. Jako podstawę prawną wniosku o unieważnienie Fundacja wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410; dalej: p.w.p.) i podniosła, że przysługuje jej prawo z rejestracji słownego znaku towarowego TIGER VIT o nr R.130719 (od 9 sierpnia 1996 r.) dla towarów ujętych w klasach 30 i 32, tj.: kawa, herbata, kakao, napoje na bazie kawy, napoje na bazie kakao, wyroby zbożowe – w klasie 30, napoje bezalkoholowe za wyjątkiem piwa i ale, koncentraty napojów – w klasie 32. Zdaniem wnioskodawcy, sporny znak jest w wysokim stopniu podobny do znaku TIGER VIT. Dodatkowo wnioskodawca podniósł, że wyraz TIGER stanowi pseudonim fundatora, tj. D.M., znanego pięściarza, który oznaczeniem TIGER – D.M. posługuje się od początku swojej kariery i jest to określenie, które jednoznacznie jest kojarzone z jego osobą. Pismem z dnia 14 lipca 2010 r. uprawniony w tej dacie z prawa na znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222, tj. F. Sp. z o.o. Sp. k. wniósł o odrzucenie wniosku Fundacji. Na podstawie art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 p.w.p. i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia w całości z dniem 5 lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT dla wszystkich towarów objętych ochroną, z powodu jego nieużywania. Sprawa o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT R.130719 pierwotnie otrzymała nr Sp. 334/10. Była ona rozpatrywana pod tą sygnaturą razem z dwiema innymi sprawami o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak R.130719. W piśmie z dnia 27 października 2010 r. Fundacja rozszerzyła podstawę prawną wniosku o zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., a więc zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w złej wierze oraz podtrzymała zarzut naruszenia przez kwestionowaną rejestrację art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Złą wiarę P. Sp. z o.o. z siedzibą w N. uzasadniła tym, że zgłaszający sporny znak towarowy 20 listopada 2003 r. był doskonale zorientowany w prawach Fundacji oraz w prawach jej fundatora do oznaczenia TIGER. Wnioskodawca wskazał ponadto, że źródłem interesu prawnego w sprawie jest naruszenie przez rejestrację spornego znaku towarowego praw wnioskodawcy, w szczególności prawa do nazwy, które jest chronione na podstawie art. 23 i 24 k.c. Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. uprawniony w tej dacie do znaku towarowego BLACK TIGER o nr R.179222, tj. T. Sp. z o.o. (obecnie F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z.), która uzyskała uprawnienie do znaku od F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z., wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719 w zakresie wszystkich towarów, z najwcześniejszą możliwą datą, uzasadniając interes prawny wprost z treści art. 166 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. UP podsumowując wskazał, że w niniejszym postępowaniu Fundacja złożyła wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary BLACK TIGER o nr R.179222 m.in. w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. z uwagi na zarzut konfuzyjnego podobieństwa ww. znaku do znaku TIGER VIT o nr R.130719 (sprawie nadano nr Sp. 420/09). Jednocześnie uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER (w dacie 14 lipca 2010 r. – F. Sp. z o.o. Sp. k.), w oparciu o art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku towarowego TIGER VIT o nr R.130719 i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa (sprawie nadano nr Sp. 312/13). Zarzut nieużywania spornego znaku TIGER VIT o nr R.130719, został podniesiony w dniu 21 grudnia 2012 r. także przez T. Sp. z o.o. (obecnie F. Sp. z o.o.) w postępowaniu objętym sprawą nr Sp. 548/12. Organ postanowił połączyć ww. sprawy do wspólnego rozpoznania, co skutkowało rozpatrzeniem w pierwszej kolejności wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT o nr R.130719. Jak wyjaśnił, taki porządek rozpatrywania wniosków wynika bezpośrednio z art. 166 ust. 1 p.w.p. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. Urząd Patentowy w sprawach o nr Sp. 548/12, Sp. 312/13, Sp. 420/09: - działając na podstawie art. 166 p.w.p. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. umorzył postępowania z wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. w sprawie nr Sp. 548/12 oraz z wniosku F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. w sprawie nr Sp. 312/13 o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719, do którego uprawnionym jest Fundacja; - działając na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., a także art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. oddalił wniosek Fundacji w sprawie nr Sp. 420/09 o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222, do którego uprawnionym jest F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Odnośnie wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT o nr R.130719 UP wyjaśnił, że decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. stwierdził z dniem 6 lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719 (sprawa nr Sp. 334/10). Powyższe oznacza, że postępowanie sprawach nr Sp. 548/12 i nr Sp. 312/13 stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w innej sprawie stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy o nr R.130719 w identycznym zakresie, z najwcześniejszą możliwą datą, co sprawia, że brak jest przedmiotu sporu. Rozstrzygnięcie w sprawie nr Sp. 334/10 ma charakter ostateczny w administracyjnym toku instancji. W tej sytuacji zaistniała przesłanka do umorzenia powyższych postępowań na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast rozpatrując sprawę z wniosku Fundacji o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary BLACK TIGER o nr R.179222 organ uznał, że jest on bezzasadny. Zdaniem UP, nieuzasadniony w sprawie jest zarzut naruszenia praw do nazwy Fundacji. Jakkolwiek w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Fundacja powstała 5 maja 2003 r., a więc przed zgłoszeniem spornego znaku, to jednak w nazwie Fundacji, nie występuje oznaczenie TIGER, zaś sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy pod którą działa wnioskodawca. Ponadto sporny znak towarowy nie składa się wyłącznie z jednego słowa TIGER, ale jest to zestawienie słów BLACK TIGER, co świadczy o selektywności zarzutu wnioskodawcy. Niezasadne jest również, zdaniem UP, powoływanie się na naruszenie praw majątkowych D.M. w dacie zgłoszenia spornego znaku. Fundacja nie może skutecznie podnieść zarzutu wynikającego z naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., skoro dopiero od 1 kwietnia 2007 r. dysponowała uprawnieniami wynikającymi z umowy przelewu praw, a zgłoszenie spornego znaku nastąpiło wcześniej, bo 20 listopada 2003 r. Ponadto, w sprawie nie ma żadnych dowodów dotyczących prowadzenia przez D. M. działalności gospodarczej w dacie zgłoszenia spornego znaku w zakresie rozpatrywanych towarów. Prawidłowe jest stanowisko uprawnionego, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Zadaniem wnioskodawcy było wykazanie, że w dacie zgłoszenia spornego znaku na rynku napojów funkcjonowało oznaczenie TIGER związane z D.M. i zgłoszenie spornego znaku prowadziło do uszczerbku w odniesieniu do tych praw. W rozpatrywanej sprawie tego nie dowiedziono. Istotną w tym zakresie kwestią było to, że 20 listopada 2003 r., zgłaszającym sporny znak była P. Sp. z o.o., której nie wiązały żadne porozumienia, kontakty czy powiązania z którąkolwiek ze stron umowy promocyjnej z 2003 r. Z tych względów UP uznał, że zgłoszenie spornego znaku przeznaczonego dla napojów bezalkoholowych i piwa w tej dacie nie stanowiło naruszenia praw D.M., a tym bardziej Fundacji. UP za bezzasadny uznał również zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Organ wskazał, że uzasadniając zarzut zgłoszenia znaku BLACK TIGER w złej wierze wnioskodawca powołał się na okoliczności związane z zawarciem umowy promocyjnej z 31 lipca 2003 r. z F. (dawniej G.), ponawianej także w roku 2005. Zdaniem wnioskodawcy, z treści ww. umowy promocyjnej wynika, że D. T. M. udzielił prawa do odpłatnego używania znaków towarowych, wizerunku D.M. oraz z pseudonimu Tiger, a więc zgłoszenie spornego znaku, który wykorzystuje oznaczenie TIGER świadczy o złej wierze uprawnionego. Organ doszedł następnie do wniosku, że w niniejszej sprawie nie wykazano, że zgłoszenie spornego znaku 20 listopada 2003 r. przez P. Sp. z o.o. miało naganny charakter. Zdaniem UP powoływane porozumienie między G. Sp. z o.o., a D. M. z 2003 r. nie ma znaczenia dla obecnej sprawy, w sytuacji gdy sporny znak zgłosiła niezależna i niepowiązana z tymi podmiotami spółka P. Sam fakt nieużywania spornego znaku przez P. Sp. z o.o. nie może świadczyć o złej wierze w dacie zgłoszenia znaku towarowego do UP. Odnośnie zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. UP stwierdził, że ma tu zastosowanie art. 166 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5. Taka sytuacja ma miejsce w obecnej sprawie, bowiem jako przeciwstawienie wskazano oznaczenie TIGER VIT, co do którego stwierdzono wygaśnięcie prawa w całości z powodu nieużywania tego znaku. Skoro zatem, nie było żadnego innego przeciwstawienia, zarzut kolizji organ uznał za bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Fundacja zaskarżyła ww. decyzję w części obejmującej oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER R.179222. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę Fundacji, jednak z innych względów niż podniesione w skardze. Sąd I instancji przypomniał, że decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 334/10, UP stwierdził z dniem 6 lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719, z powodu nieużywania tego znaku. W konsekwencji organ, w zaskarżonej decyzji uznał za bezzasadny zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., stwierdzając, że ma tu zastosowanie art. 166 p.w.p. Jednak wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1507/16), WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję UP z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 334/10, stwierdzającą m.in. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719. W tej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, że aktualny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. dotyczący kolizji znaków BLACK TIGER oraz TIGER VIT o nr R.130719, podniesiony we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222 z dnia 7 sierpnia 2009 r. Fundacja, wnioskując o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER, podnosiła wysoki stopień podobieństwa do znaku TIGER VIT, do którego nadal przysługuje jej prawo z rejestracji, na skutek uchylenia przez WSA w Warszawie decyzji UP z dnia 5 sierpnia 2015 r. Z tego też względu, przedwczesne okazało się stwierdzenie UP, że bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p., co też uzasadnia uchylenie kontrolowanej decyzji w zaskarżonej części. W świetle powyższego UP powinien rozważyć kwestię ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałych częściach dotyczących spraw Sp. 548/12 i Sp. 312/13 w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT nr 130719 na podstawie art. 166 p.w.p. Natomiast pozostałe zarzuty podniesione w skardze WSA uznał za niezasadne. W ocenie Sądu I instancji UP prawidłowo uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia praw do nazwy Fundacji skoro w nazwie Fundacji nie występuje oznaczenie TIGER w związku z czym sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy pod którą działa Fundacja. WSA zgładził się również z organem, że Fundacja nie przedstawiła w sprawie żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego D. M. prowadził działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Z umowy promocyjnej z dnia 31 lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką G. Sp. z o.o., a D.M. wynika, że działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących, prowadziła spółka G. W przedmiotowej umowie D.M. wyraził zaś zezwolenie na wykorzystywanie i rozpowszechnianie jego wizerunku pseudonimu "Tiger" oraz znaku słowno-graficznego "Tiger", na opakowaniach napojów energetyzujących G. oraz materiałach reklamowych związanych z tym produktem. Nie można zatem uznać, że treść ww. umowy promocyjnej wskazuje, że D.M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących. Podkreślenia też wymaga, że Fundacja nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, prowadziła działalność gospodarczą w zakresie napojów energetyzujących. Słusznie natomiast wskazał UP, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Fundacja zaś nie wykazała, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy miało negatywne skutki zarówno dla funkcjonującego na rynku oznaczenia TIGER, jak i dla samego D.M., poprzez okoliczność, że docelowi odbiorcy, w styczności z oznaczeniem BLACK TIGER mogli zostać wprowadzeni w błąd i mylnie sądzić, że stanowi ono oznaczenie pochodzące od D.M. W ocenie WSA sam fakt, że D.M., będąc znanym bokserem, posługiwał się pseudonimem "Tiger", nie może prowadzić do wniosku, że każdy znak towarowy zawierający w swej treści element "Tiger", będzie rodził skojarzenie z D.M. prowadzące do mylnego przekonania, że stanowi on oznaczenie pochodzące od D.M. Dlatego UP prawidłowo uznał, że istotnym w niniejszej sprawie było ustalenie, czy D.M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego przez spółkę P. do UP, działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Prawidłowo też, zdaniem WSA organ uznał, że brak jest na tę okoliczność dowodów w sprawie. Z tych względów, niezasadne są sformułowane przez Fundację zarzuty naruszenia przez UP art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, jak również naruszenia tego przepisu w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a także powiązane z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji podzielił stanowisko UP, że Fundacja nie wykazała, aby zgłoszenie do rejestracji spornego znaku 20 listopada 2003 r., przez P. Sp. z o.o., zostało dokonane w złej wierze. WSA zgodził się ze stanowiskiem Fundacji, że złą wiarę, która musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji, można oceniać również przez pryzmat zdarzeń zaistniałych już po rejestracji znaku towarowego, które mogą pozwolić "odczytać" intencje zgłaszającego znak towarowy z chwili jego zgłoszenia do UP. Podkreślił jednak, że chodzi tu o intencję zgłaszającego znak towarowy z chwili zgłoszenia, a nie innego podmiotu z chwili nabycia prawa do tego znaku towarowego. Dlatego też WSA nie zgodził się ze stwierdzeniem Fundacji, że zła wiara spółki F., która nabyła prawo do spornego znaku towarowego wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy BLACK TIGER tj. od momentu jego zgłoszenia 20 listopada 2003 r. Nabycie prawa do spornego znaku towarowego przez spółkę F., z którą Fundacja znajduje się w wieloletnim sporze, w żadnym razie nie potwierdza złej wiary spółki P. z chwili zgłoszenia 20 listopada 2003 r. do rejestracji spornego znaku towarowego, tym bardziej, że spółka P., nie pozostawała w 2003 r., w żadnym związku ze spółką F., czy też ze spółką G., nie dotyczyły jej więc postanowienia umowy promocyjnej z dnia 31 lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką G. a D.M. Zdaniem Sądu I instancji UP w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w aspekcie zarzutu złej wiary P. w zgłoszeniu do UP spornego znaku towarowego i prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie, co znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. II Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Urząd Patentowy oraz F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Urząd Patentowy domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenia tego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 166 i art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, że uchylenie wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 (dalej: wyrok WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16) decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT R.130719, stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że "przedwczesne okazało się stwierdzenie Urzędu, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p." i uchylenia zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz do zobowiązania Urzędu Patentowego do "rozważenia kwestii ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałych częściach dotyczących spraw Sp. 548/12 i Sp. 312/13", z uwagi na zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy od ww. wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 zostały złożone skargi kasacyjne i sprawa oczekuje na rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie została prawomocnie uchylona, a tym samym w dacie wydania wyroku będącego przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Spółka zaskarżyła wyrok w części dotyczącej punktu 1 sentencji domagając się jego uchylenia w tym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie Sp. 420/09 pomimo braku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 2) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 poz. 1066; dalej: p.u.s.a.) polegające na przekroczeniu przez WSA jego kognicji/właściwości w zakresie kontroli legalności decyzji administracyjnej i w konsekwencji uchylenie decyzji wydanej przez organ administracyjny zgodnie z prawem; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na rozstrzygnięciu sprawy przez WSA poza jej granicami poprzez dokonanie własnych ustaleń i przyjęciu, że w sprawie zachodzi dodatkowa okoliczność w postaci wydania przez WSA wyroku z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie VI SA/Wa 1507/16 uchylającego decyzję Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie Sp. 334/10, w oparciu o którą wydana została decyzja w sprawie Sp. 420/09, pomimo że okoliczność wydania wyroku WSA w sprawie VI SA/Wa 1507/16 nie może stanowić podstawy do formułowania jakichkolwiek zarzutów pod adresem organu, który w dacie orzekania nie mógł wiedzieć o późniejszym uchyleniu decyzji w sprawie Sp. 334/10; 4) art. 133 § 1 w zw. ze 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu przez WSA wyroku w zaskarżonej części poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, z którego wynikałby logiczny wywód z jakich przyczyn WSA zastosował przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pomimo braku stwierdzenia naruszenia prawa; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku wyjaśnienia przez WSA podstawy prawnej wyroku w zaskarżonej części, co prowadzi do braku możliwości prześledzenia toku rozumowania Sądu oraz kontroli, w oparciu o jakie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia decyzji, co do której stwierdził brak jej naruszenia przez organ administracyjny. Argumentację na poparcie zarzutów uprawniony przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Na rozprawie przed NSA w dniu 7 listopada 2019 r. (sygn. akt II GSK 2529/17), Fundacja wniosła o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu Fundacja wskazała, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2477/17, uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT R.130719, a skargi Fundacji i F. zostały oddalone. Tym samym, utrzymano w mocy decyzję Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie nr Sp. 334/10, w której stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na znak TIGER VIT R.130719 z dniem 6 lipca 2006 r. Natomiast w dniu 4 listopada 2019 r. Fundacja wniosła o wznowienie postępowania w sprawie Sp. 334/10 - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147 oraz 148 § 1 k.p.a. z uwagi na ujawnienie istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania ww. decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 2529/17, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie kasacyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp.334/10, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o numerze R.130719, albowiem – zdaniem NSA – ocena prawidłowości zaskarżonego wyroku z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1542/16, wydanego w sprawie skargi na decyzję Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr Sp. 420/09 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222, "z pewnością winna" uwzględniać rozstrzygnięcie ww. sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT R.130719, w trybie wznowienia postępowania, w związku z wnioskiem z dnia 4 listopada 2019 r. Następnie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2025 r. (sygn. akt II GSK 2529/17) Naczelny Sąd Administracyjny podjął z urzędu zawieszone postępowanie kasacyjne. NSA wyjaśnił, że decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. UP odmówił uchylenia decyzji z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp.334/10, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o numerze R.130719. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 listopada 2021 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1265/21, WSA w Warszawie oddalił skargę Fundacji na ww. decyzję z dnia 29 stycznia 2021 r. Sprawa wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia 5 sierpnia 2015 r., nr Sp.334/10, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o numerze R.130719 została zatem ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta, a tym samym odpadła przesłanka prejudycjalna, która stała się podstawą zawieszenia postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Urzędu Patentowego RP jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Natomiast skarga kasacyjna F. Sp z o.o. jest niezasadna i podlega oddaleniu. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji, który uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w zaskarżonej części, obejmującej oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER (Sp. 420/09). Skargę do Sądu I instancji wniosła Fundacja jako wnioskodawca zaskarżając decyzję w części obejmującej oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER R.179222, wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części. Natomiast zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek Fundacji w sprawie nr Sp. 420/09 o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222, do którego uprawnionym jest F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Od zaskarżonego wyroku zostały złożone dwie skargi kasacyjne: Urzędu Patentowego i F. Sp. z o.o. jako uprawionego do spornego znaku t. Przystępując do oceny zasadności zarzutów przedstawionych w obu skargach kasacyjnych w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wniesionej przez F. Sp z o.o. Najpierw oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego został objęty samodzielnie postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w pkt 5) petitum skargi kasacyjnej, jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie tego przepisu poprzez brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wyraźnych wytycznych co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie - Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymagane przez przywołany przepis. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji naruszył ten przepis poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zaskarżonej części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - pomimo pewnych niedostatków uzasadnienia zaskarżonego wyroku we wskazanym przez autora skargi kasacyjnej zakresie - podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji dopełnił obowiązku sporządzenia uzasadnienia wyroku w taki sposób, który umożliwia Sądowi II instancji przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Sąd I instancji - uchylając zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego - wskazał jako podstawę uchylenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i uznał, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wprawdzie Sąd I instancji nie wskazał podstawy wznowieniowej, jak zaistniała w rozpoznawanej sprawie, jednak z treści uzasadnienia można wywnioskować, że w ocenie Sądu I instancji została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Ponadto, wskazać należy, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, czego skarżący nie uczynił, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe, nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy, czy też nie. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) p.p.s.a., wskazany w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) p.p.s.a. określa jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie, stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) ustawy p.p.s.a. zobowiązany jest jako normę odniesienia podać stosowny przepis procedury administracyjnej, który w jego ocenie został naruszony przed organami administracji publicznej lub inny przepis procesowy, który miał być naruszony w trakcie rozpoznania skargi. Tymczasem autor skargi kasacyjnej takich odniesień nie poczynił i nie powiązał art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) p.p.s.a. z przepisami procesowymi, jakie miały być ewentualnie naruszone przez Sąd I instancji, czy zostały pominięte lub nie zostały zauważone przez ten Sąd w trakcie sprawowanej przezeń kontroli działalności administracji publicznej. Także i z tej przyczyny błędnie skonstruowany zarzut nie podlegał kontroli kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie naruszył również art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., o których mowa w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu podkreślenia wymaga, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy są przepisami ustrojowymi i nie mieszczą się bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., w konsekwencji nie mogą one stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zakres takiej kontroli obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tych przepisach wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej, bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., zawarty w pkt 4) petitum skargi kasacyjnej. Zarzut ten nie poddaje się kontroli kasacyjnej, ponieważ autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym polegało naruszenie tego przepisu i czy ewentualne naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy przywołać treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stwierdzić należy, że Sąd I instancji wyraźnie i prawidłowo oznaczył granice rozpoznawanej sprawy. Wskazał, że jej przedmiotem jest decyzja Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. (Sp. 548/12, Sp. 312/13, Sp. 420/09) w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Natomiast brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej bada w pełnym zakresie zgodność z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych zaskarżonego aktu. Sąd I instancji może więc uwzględnić skargę z powodu innych naruszeń niż te, które przytoczono w skardze. Tak też Sąd I instancji uczynił w rozpoznawanej sprawie. Natomiast na uwzględnienie zasługuje skarga kasacyjna Urzędu Patentowego. Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, zawarty w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 166 i art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, że uchylenie wyrokiem z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT R.130719, stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że "przedwczesne okazało się stwierdzenie Urzędu, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p." - z uwagi na zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy od ww. wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 zostały złożone skargi kasacyjne i sprawa oczekuje na rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie została prawomocnie uchylona, a tym samym w dacie wydania wyroku będącego przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma autor skargi kasacyjnej, że nie zachodziły w rozpoznawanej sprawie podstawy do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i uchylenia decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 sierpnia 2015 r. w zaskarżonej części w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy (Sp. 420/09). Fundacja jako wnioskodawca wniosła skargę do WSA w Warszawie od decyzji UP z dnia 5 sierpnia 2015 r. – zaskarżając ją w części oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Według Sądu I instancji skarga Fundacji zasługiwała na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż podniesione w skardze. Sąd I instancji powołał się na nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1507/16, który uchylił decyzję UP z 5 sierpnia 2015 r., nr Sp. 334/10, Sp. 529/12, Sp.419/09, stwierdzającą m.in. wygaśnięcie z dniem 6 lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719 (Sp. 334/10). Sąd I instancji stwierdził, że wobec powyższego, aktualny jest zarzut Fundacji jako wnioskodawcy z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., dotyczący kolizji znaków BLACK TIGER oraz TIGER VIT o nr R.130719, podniesiony we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy BLACK TIGER o nr R.179222 z 7 sierpnia 2009 r. Fundacja, wnioskując o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy BLACK TIGER, podnosiła wysoki stopień podobieństwa do znaku TIGER VIT, do którego nadal przysługuje jej prawo z rejestracji, na skutek uchylenia przez WSA w Warszawie decyzji UP z 5 sierpnia 2015 r. Z tego też względu, Sąd I instancji uznał, że przedwczesne okazało się stwierdzenie UP, iż bezzasadny jest zarzut Fundacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p., co zdaniem Sądu I instancji uzasadniało uchylenie kontrolowanej decyzji w zaskarżonej części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, który zarzucił, że Sąd I instancji powołał się na nieprawomocny wyrok w sprawie VI SA/Wa 1507/16, od którego następnie zostały złożone dwie skargi kasacyjne, co oznacza, że decyzja UP stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT (Sp. 334/10), stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie została prawomocnie uchylona, a tym samym w dacie wydania zaskarżonego wyroku będącego przedmiotem skargi kasacyjnej - nie było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. i nie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Bowiem, wprawdzie Sąd I instancji nie wskazał podstawy wznowieniowej, jak zaistniała w rozpoznawanej sprawie, jednak z treści uzasadnienia można wywnioskować, że w ocenie Sądu została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że w przypadku uchylenia decyzji administracyjnej wyrokiem sądu administracyjnego, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zachodzi po uprawomocnieniu się tego wyroku (M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 145.). W rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż wyrok z 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16 był nieprawomocny. Zostały od tego wyroku wniesione w 2017 r. skargi kasacyjne przez F. Sp. z o.o. oraz Urząd Patentowy. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał te skargi k. i wyrokiem z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2477/17 - uwzględniając skargę k . Urzędu Patentowego - uchylił zaskarżony wyrok, na który powołał się Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, oddalił skargi Fundacji i F. Sp. z o.o. oraz oddalił skargę k. F. Sp. z o.o. W konsekwencji, na mocy cyt. wyroku NSA - w obrocie prawnym pozostaje więc decyzja UP z 5 sierpnia 2015 r. Sp. 334/10, Sp. 529/12, Sp. 419/09 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak t. oraz unieważnienia prawa ochronnego na znak t. Co istotne, pozostaje w mocy pkt 1 tej decyzji w sprawie Sp. 334/10, w którym UP stwierdził z dniem 6 lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak t. TIGER VIT o nr R.130719, który to znak t. został przeciwstawiony znakowi t. BLACK TIGER uprawnionego F. Sp. z o.o. w postępowaniu o unieważnienie prawa. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną oraz dokona kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego - mając na względzie, że na skutek stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr R.130719 - odpadła podstawa unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak t. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Urzędu Patentowego RP posiada usprawiedliwioną podstawę, dlatego - na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie z przyczyn wyżej podanych za niezasadną należało uznać skargę kasacyjną F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że: "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części", Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odstąpić od zasądzenia kosztów kasacyjnych w całości w niniejszej sprawie. W ocenie NSA z uwagi na błędy popełnione przez Sąd I instancji, nie ma dostatecznych podstaw, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.