II GSK 275/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Aneta Kardas po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 26 października 2022 r. sygn. akt II SA/Go 472/22 w sprawie ze skargi T.G. na negatywną opinię Wójta Gminy Świdnica z dnia 25 maja 2022 r. nr RG.6722.1.2022.MW w przedmiocie opinii w sprawie lokalizacji lądowiska oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 26 października 2022r., sygn. akt II SA/Go 472/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę T. G.o (dalej też: "strona", "skarżący") na negatywną opinię Wójta Gminy Świdnica (dalej też: "Wójt", "organ") z 25 maja 2022r., nr RG.6722.1.2022.MW w przedmiocie wyrażenia zgody na umiejscowienie lądowiska. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 153 p.p.s.a, poprzez niezastosowanie się w pełni do wyrażonej w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26 października 2022r., Il SA/Go 472/22 oceny prawnej oraz do wskazań co do dalszego postępowania polegających na tym, że w celu weryfikacji możliwości wydania opinii o dopuszczalności lokalizacji lądowiska konieczna jest ocena parametrów lądowiska, jego podłoża, kierunków startu i lądowania a Sąd nie dokonał oceny tych elementów, przez co nie zastosował się do związania wspomnianym wyrokiem; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi administracyjnej a jedynie stwierdzenie przez Sąd, że odniesienie się wymagałoby wiedzy specjalistycznej, której Sąd nie posiada, przez co Sąd nie rozpoznał sprawy w jej granicach w pełni; 3. art. 134 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 266, dalej: "k.p.a") poprzez dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji uznanie bez dokonania szczegółowej analizy, że lądowisko automatycznie wygeneruje znaczne uciążliwości wobec właścicieli sąsiednich nieruchomości a także brak oceny czy parametry lądowiska pozwalają na jego lokalizację; 4. art. 151 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa uprawniających do uchylenia opinii organu. II. Naruszenie prawa materialnego mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1. w przepisie zawartym w § 2 oraz Załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 października 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 112, dalej: "Rozporządzenie ws hałasu") w zw. z art. 112a pkt. 1) ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2556, dalej: "p.o.ś") poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że planowane lądowisko będzie przekraczało dopuszczalny poziom hałasu mierzony wskaźnikiem hałasu LAeq D. podczas gdy wskazane przepisy określają maksymalne wartości dla określonych przedziałów czasu a nie jednorazowej operacji startu lub lądowania śmigłowca; 2. § 2 ust. 3 pkt. 3 lit c) rozporządzenia MTBiGM z 1 lipca 2013r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz.U. z 2013r., poz. 795, dalej: "Rozporządzenie ws ewidencji lądowisk") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że hałas generowany przez pojedynczą operację startu i lądowania śmigłowca determinuje brak spełnienia przesłanki wskazanej w tym przepisie. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy, a którymi związanie polega na tym, że wskazanie przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie, sposób sformułowania zarzutów i ich uzasadnienie w treści rozpoznawanego środka zaskarżenia, pozwala stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania są ściśle powiązane z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, co powoduje, że zarzuty te należy rozpoznać łącznie. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim zauważyć należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd I instancji, w warunkach przewidzianego w art. 153 p.p.s.a. związania oceną prawną, wykładnią i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021r., sygn. akt II SA/Go 863/21. W wyroku tym WSA uchylił zaskarżoną opinię Wójta Gminy Świdnica z 10 sierpnia 2021r.,nr RG.6722.9.2021.MW w przedmiocie wyrażenia zgody na umiejscowienie lądowiska. W uzasadnieniu podał, że zakres opinii niezbędnych do zgłoszenia lądowiska do ewidencji lądowisk określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 1 lipca 2013r. (Dz.U. z 2013r., poz. 795). Wskazał, że zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia zgłaszający lądowisko do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk powinien dołączyć pozytywną opinię organu gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Wyjaśnił, że parametry techniczne dla lądowisk określone są w formie wytycznych Nr 17 Prezesa ULC z 26 listopada 2014r. (Dz.Urz. ULC z 2014r. poz. 81). Zauważył, że przepisy ustawy i rozporządzenia z 1 lipca 2013r. nie wskazują - poza wyżej wymienionymi przesłankami - procedury, która ma zastosowanie do rozpoznania wniosku dotyczącego wydania opinii w zakresie lokalizacji lądowiska, w tym brak jest odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., co nie zwalania organu od obowiązku przeprowadzenia rzetelnie postępowania wyjaśniającego i umotywowania przyjętego w opinii stanowiska. Zdaniem WSA w zaskarżonej opinii organ nie rozważył przesłanki określonej w § 2 ust. 3 pkt 3 lit. c rozporządzenia z 1 lipca 2013r., to jest możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Zaznaczył, że z brzmienia tego przepisu nie wynika co kryje się pod zawartym w nim sformułowaniu i co ma konkretnie podlegać badaniu, ale nie chodzi tu o badanie pod kątem zgodności z m.p.z.p. i Studium, skoro przesłanki te ujęte zostały w odrębnych podpunktach § 2 ust. 3 pkt 3. Chodzi tu zatem o inne kwestie, takie jak podłoże na jakim usytuowane ma być lądowisko, parametry i cele lądowiska, statków powietrznych, charakterystyki miejsca położenia lądowiska względem granic działki (nieruchomości) wnioskodawcy, otaczającej zabudowy, jej rodzaju, itp., do których ustalenia pomocne mogą być wytyczne nr 17 Prezesa ULC (w szczególności jego § 3, § 4, § 7 i § 14). Nadto ocena organu w zakresie dotyczącym § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a rozporządzenia z 1 lipca 2013r. była zbyt lakoniczna. W ocenie WSA organ nie wskazał bowiem na poszczególne zapisy Studium w tym zakresie, co budzi zastrzeżenia co do przeprowadzenia przez organ dokładnej analizy zgodności z ustaleniami określonymi w Studium. Podobnie organ stwierdzając brak zgodności lądowiska z planem nie rozważył tych kwestii szczegółowo. Wskazał, że lądowisko, w odróżnieniu od lotniska, nie podlega reżimowi przepisów dotyczących inwestycji celu publicznego, dlatego lokalizację lądowiska postrzegać należy nie jako lokalizację obiektu budowlanego o określonej funkcji, ale jako miejsce, w którym ewentualnie można dopuścić starty i lądowania statków powietrznych. Samo stwierdzenie, że dany teren, jak wynika z treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczony jest pod określoną (inną) funkcję, niż lądowisko, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, nie jest wystarczające. Dlatego dokonując oceny zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej należy badać ewentualną dopuszczalność lokalizacji lądowiska o konkretnych parametrach, w kontekście uwarunkowań lokalnych przewidzianych w aktach z zakresu planowania przestrzennego, przy założeniu, że samo ogólne przeznaczenie terenu na cele inne, aniżeli lotnicze, nie może automatycznie być uznane za przesądzające. Uznając wydanie negatywnej opinii za przedwczesne Sąd nakazał organowi uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie i pogłębienie ustaleń w zakresie precyzyjnego określenia umiejscowienia lądowiska (z naniesieniem na mapę i określeniem odległości od granic działki oraz w odniesieniu do działek sąsiednich), sprecyzowanie parametrów lądowiska (podłoże kierunek startu i lądowania (podejścia/wznoszenia), bądź innych informacji, które okazać mogą się niezbędne. Dodatkowo wskazał, że organ w treści zaskarżonej opinii nie odniósł się do kwestii emisji hałasu, stwierdzając jedynie ogólnikowo, że lądowisko będzie generować znaczne uciążliwości dla ludzi i środowiska. W tym zakresie stanowisko organu jest niewystarczające i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy Świdnica pismem z 25 maja 2022r., nr RG.6722.1.2022.MW wydał kolejną negatywną opinię w sprawie lokalizacji lądowiska. W jej uzasadnieniu szczegółowo opisał podjęte w sprawie rozstrzygnięcia i stanowiska stron. Wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2022r., w obecności właściciela terenu działek numer (...) i (...), przeprowadzono ich oględziny na okoliczność wykorzystania przedmiotowych nieruchomości na cele lądowiska dla statku powietrznego (...). W czasie oględzin stwierdzono, że na części działek oznaczonych numerami (...) i (...)w Ś. wykonane już zostało miejsce do lądowania helikoptera o wymiarach 8,2 m x 8,1 m utwardzoną szarą kostką betonową przytwierdzone - na stałe do podłoża gruntowego oraz oznaczone literą H z kostki betonowej białej, czego nie było we wniosku. Na wezwanie organu skarżący poprzez pełnomocnika w piśmie z 29 kwietnia 2022r. doprecyzował wniosek w zakresie nawierzchni lokalizacji planowanego lądowiska wnosząc o uwzględnienie, że lądowisko będzie obejmowało nawierzchnię trawiastą wzmocnioną na powierzchni o wymiarach 8,2 m x 8,1 m kostką brukową. Podczas oględzin 12 kwietnia 2022r. stwierdzono również, że do utwardzonego terenu lądowiska przylega dojście do budynku garażowego o wymiarach 16,5 x 7,5 m, również utwardzone z kostki betonowej. Stwierdzono, że odległość krawędzi lądowiska do działki nr (...) przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową ujętą w planie zagospodarowania przestrzennego wynosi 10,5 m. Odległość od krawędzi lądowiska do działki przyległej nr (...)mierzona po gruncie wynosi 26,6 m (mapa z rysunkami stanowi załącznik do protokołu z oględzin). Organ wskazał, że według oświadczenia właściciela teren podejść do lądowania helikoptera odbywać się będzie od strony południowej, gdzie działki porośnięte są na dzień oględzin drzewostanem. Według oświadczenia wnioskodawcy kierunki podejść startu i lądowania zostaną określone w dokumentacji technicznej. Odległość planowanego lądowiska, od drogi publicznej - ulica M. (szerokość drogi od 5,7 m do 6 m) wynosi 33,5 m. Ustalono ponadto, że droga dojazdowa do planowanego lądowiska posiada 6 m szerokości jest utwardzona w części destruktem asfaltowym, a w części płytami betonowymi. Odległość planowanego lądowiska od narożnika budynku garażowego wynosi 9 m, natomiast odległość od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi ok 40 m. Nieruchomości sąsiednie oznaczone numerami działek według stanu na dzień oględzin (...), (...), (...), (...) porośnięte są drzewostanem. Dokonano pomiaru szerokości bramy wjazdowej do planowanego lądowiska, która wynosi 4,5 m. Następnie organ pozyskał informacje dotyczące poziomu hałasu generowanego przez śmigłowiec (...). Z uzyskanych informacji, świadectwa zdatności w zakresie hałasu wydanego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego dla statku powietrznego (...), o maksymalnej masie do lądowania 1.134 kg, wynika, że poziom hałasu "nalotu" wynosi 80,9dBA. Z certyfikatu wystawionego przez producenta śmigłowca nr (...) (przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego z oryginalnej wersji anglojęzycznej) wynika zaś, że poziom hałasu dla statków powietrznych (...), o maksymalnej masie 1.098 kg, wynosi 83,4 dBA, dla statku o maksymalnej masie 1,134kg wynosi 83,6 dBA. Wskazał, że kierunek rozwoju Gminy Świdnica przyjęty w Studium z 30 czerwca 2021r., jest taki, że teren planowanego lądowiska, jak i nieruchomości sąsiadujących, w 90% przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową, mającą na celu zapewnienie niskiej uciążliwości i bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska oraz w 10% pod tereny istniejących lasów. Zdaniem organu planowane przedsięwzięcie będzie generować hałas i stwarzać zagrożenie dla zdrowia i komfortu życia ludzi na terenach sąsiednich ze względu na wywołane drgania i okresowe bardzo silne podmuchy wynikające z pracy wirnika mogące powodować unoszenie się przedmiotów i ewentualne obrażenia ludzi. W ocenie organu urządzenie lądowiska we wskazanej lokalizacji będzie stało w sprzeczności kierunkami zagospodarowania przestrzennego wskazanymi w Studium, gdzie w pkt 3.5. Studium planując zagospodarowanie terenu wskazano na "dążenie do zmniejszenia uciążliwości hałasu i "zmniejszenie uciążliwości hałasu dla mieszkańców poprzez: - utrzymanie aktualnego poziomu hałasu w obszarach, gdzie sytuacja akustyczna jest korzystna, - ograniczenie poziomu hałasu emitowanego przez środki transportu i inne emitory w obszarach osadniczych i wzdłuż głównych dróg, - wyeliminowanie z użytkowania środków transportu, maszyn i urządzeń, z których emisja hałasu nie odpowiada przyjętym standardom". Ponadto jak wskazał, zgodnie z pkt 19.2., podpunkt 2 Studium "postuluje się stosowanie zabiegów redukujących lub minimalizujących negatywny wpływ funkcjonowania i realizacji inwestycji na powietrze atmosferyczne, wody powierzchniowe, gleby oraz oddziaływanie hałasu, promieniowania elektromagnetycznego". Wskazał, że zamierzenie polegające na urządzeniu lądowiska na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną stoi w sprzeczności ze standardami dotyczącymi ochrony środowiska, w tym ochrony przed hałasem, określonymi w Studium. Odnosząc się do kwestii planu podniósł, że działki oznaczone numerami ewidencyjnymi (...) i (...) wskazane przez wnioskodawcę jako teren przewidziany pod lokalizację lądowiska zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 2 planu miejscowego oznaczone są symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 10 ust. 3 planu dla terenu oznaczonego symbolem MN ustala się powierzchnię biologicznie czynną dla działki budowlanej-70%. Powierzchnia biologicznie czynna to, zgodnie § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz.1065) teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Podniósł, że działki nr (...) i (...) są zabudowane w części na powierzchni ok 0,20 ha (uwzględniając utwardzona powierzchnię lądowiska), co stanowi około 28% łącznej powierzchni ww. działek. W konsekwencji organ ustalił, że lokalizacja lądowiska nie narusza norm planu miejscowego dotyczących minimalnego wskaźnika powierzchni biologiczne czynnej. Dalej organ odnosząc się szczegółowo do kwestii dostępu do drogi publicznej oraz przeznaczenia terenu stwierdził, że lokalizacja lądowiska nie jest niezgodna z przepisami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi dopuszczalnego sposobu zagospodarowania działek o nr (...) i (...). Jednakże lokalizacja lądowiska oddziałuje również na działki sąsiednie, w tym ograniczając możliwość ich zabudowy obiektami mogącymi stanowić przeszkody lotnicze. Koliduje to z postanowieniami planu miejscowego określającymi dopuszczalny sposób zagospodarowania działek sąsiednich, a w szczególności działki nr (...). Oceniając możliwość wykorzystania terenu na cele lądowiska organ stwierdził, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 112 ze zm.) teren przedmiotowych działek podlega ochronie akustycznej. Dla tego terenu określony został dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych na poziomie LAeq D = 60dB dla pory dziennej oraz LAeqN = 50dB dla pory nocnej. Podkreślił, że na działkach znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, budynek garażowy oraz utwardzone kostką betonową miejsce startu i lądowań helikopterów. Zasięgiem analizy terenów akustycznie zlokalizowanych objęto przyległe, położone wokół działek numer (...) i (...).Najbliżej położony od działek nr (...) i (...) teren objęty ochroną akustyczną znajduje się na działce numer (...) (działka przyległa, oddalona o ok.15 m od środka miejsca startu i lądowań statków powietrznych). Działka objęta jest ochroną przed hałasem, dla której obowiązuje dopuszczalny poziom hałasu na poziome LAeq d = 60 dB dla pory dnia oraz LAeqN = 50 dB dla pory nocy. Działka ta stanowi skrajną część rozciągającego się w kierunku południowo-wschodnim, zwartego kompleksu działek (nie wliczając działek nr (...), (...)), który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową. Uwzględniając dane wynikające z wskazanych wyżej świadectw i certyfikatu dopuszczalny poziom hałasu w analizowanym terenie, wskazanym przez wnioskodawcę dla planowanego lądowiska będzie przekroczony od 28,9 dB do 33,6 dB, co zakłóci spokój mieszkańców. Nadto, zgodnie z § 7 wytycznych nr 17 Prezesa UCL, w przypadku lądowiska dla śmigłowców długość i szerokość pola wzlotów wraz z jego strefą zabezpieczenia nie powinna być mniejsza niż dwukrotna długość największego wymiaru śmigłowca używanego na danym lądowisku. We wniosku wnioskodawca wskazał model statku powietrznego, który ma być używany na lądowisku - (...) , którego długość zgodnie z danymi technicznymi wynosi 11,66 m. Wobec tego lądowisko na działkach nr (...) i (...) powinno mieć pole wzlotów o długość co najmniej 23,32 m. Ponadto zgodnie z § 4 pkt 1 tych wytycznych dłuższy bok pola wzlotów powinien być zgodny z kierunkiem przeważających wiatrów oraz pole wzlotów powinno zapewniać wykonywanie startów i lądowań z obydwu przeciwnych kierunków. Jednocześnie schemat powierzchni ograniczających wysokość obiektów naturalnych i sztucznych w otoczeniu lądowiska naziemnego dla śmigłowców z kierunków podejścia i wznoszenia określa załącznik nr 2 do wytycznych. Jak wskazał organ przeważającym kierunkiem wiatrów wiejących w Z.jest kierunek zachodni (powołano źródło). Na tej podstawie przyjął, że lądowisko powinno być zorientowane krótszym bokiem w kierunku zachód - wschód. W ten sam sposób powinien być też wyznaczony kierunek podejścia i wznoszenia dla tego lądowiska. Na południowy wchód od planowanego lądowiska znajduje się działka o nr (...), zatem kierunek podejścia i wznoszenia dla ww. lądowiska będzie przebiegał przez ww. działkę. Zgodnie z załącznikiem nr 2 powierzchnia ograniczająca wysokość obiektów naturalnych i sztucznych w otoczeniu lądowiska naziemnego dla śmigłowców z kierunków podejścia i wznoszenia ustalana jest według proporcji 1:6, gdzie 1 odpowiada wysokości obiektu a 6 odległości obiektu od granicy pola wzlotów. Ograniczenie wysokości obiektów w otoczeniu lądowiska z kierunków podejścia i wznoszenia będzie więc, zdaniem organu kolidowało z zagospodarowaniem działki nr (...)- zarówno istniejącym (obecnie działkę porasta drzewostan) jak i planowanym (budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne). Zgodnie z planem miejscowym na działce nr (...) mogą być wznoszone budynki o wysokości do 9 m; a zabudowę można lokalizować w odległości nie mniejszej niż 6 m od granicy działek (...)i (...), a więc około 16,5 metra od granicy lądowiska (w protokole oględzin wskazano, że granica lądowiska znajduje się 10,5 m od granicy działki nr (...); 10,5+6=16,5). W odległości 16,5 m od krawędzi lądowiska, na kierunku podejścia i wznoszenia nie powinny znajdować się obiekty wyższe niż 2,75 m (16,5/6=2,75). W konsekwencji lokalizacja lądowiska koliduje z dopuszczalnymi parametrami zabudowy wyznaczonymi w planie miejscowym dla działki nr (...). Podkreślić należy, że przepisy art. 153 i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Także Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę, w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany zarzutami i wnioskami skargi i nie bada już w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Inaczej mówiąc, prawodawca założył że Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę, będąc związany przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. dostrzegł już wszystkie naruszenia prawa, a w uzasadnieniu wyroku wyraził pełną ocenę prawną oraz zawarł wszystkie wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z mocy art. 170 p.p.s.a. (Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne Sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby) prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021r., sygn. akt II SA/Go 863/21 wytyczył granice rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji ostatecznej. Uwzględnienie skargi spowodowało bowiem, że sprawa miała być ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej zgodnie z prawomocną oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Skarga na decyzję ostateczną wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może opierać się na podstawach sprzecznych z ocenę prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzuty skargi obarczone taką wadą nie mogą zostać uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, kontrolujący, czy organ administracji publicznej prawidłowo je odczytał i uwzględnił. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie obecnym w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest zobowiązany zbadać zgodność podstaw kasacyjnych z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021r., sygn. akt II SA/Go 863/21. W realiach rozpoznawanej sprawy WSA będąc związany oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021r., sygn. akt II SA/Go 863/21 prawidłowo odczytał ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Trafnie wskazał WSA, że w wyrażonej przez Sąd ocenie prawnej, dotyczącej § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z 1 lipca 2013r., a zatem warunków lokalizacji lądowiska mieści się badanie spełniania norm hałasu regulowanych przez prawo powszechnie obowiązujące, w tym zatem przez akty ustawodawcze oraz akty wykonawcze, jak i prawo miejscowe, jeśli takie normy wprowadza. Nadto badanie to ma związek z kierunkami rozwoju, które wyznacza się w studium. Szczątkowa regulacja prawa, którą jest § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z 1 lipca 2013r. może generować pewne wątpliwości, ale celem i funkcją poprzednio wydanego wyroku w sprawie było jej dookreślenie. W tym dookreśleniu mieści się również kwestia emisji hałasu, co Sąd wyraźnie stwierdził, nakazując organowi zbadanie i tego aspektu uciążliwości lądowiska dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidzianej dla przedmiotowego terenu. Kwestia ta została zatem zgodnie z wytycznymi wyjaśniona i rozważona przez organ. Organ poczynił bowiem ustalenia dotyczące poziomu hałasu generowanego przez śmigłowiec, którego dotyczy wniosek oraz norm obowiązujących na tym obszarze. Pierwsze ustalenia opierają się na dokumentach certyfikacyjnych, których wiarygodność nie budzi wątpliwości i nie została przez stronę zakwestionowana. Drugie wynikają z norm prawa powszechnie obowiązującego znajdującego zastosowanie dla przewidzianej planem funkcji przedmiotowego terenu. Na ich podstawie organ ustalił dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych na poziomie LAeq D = 60dB dla pory dziennej oraz L AeqN = 50dB dla pory nocnej (por. parametry wskazane w tabelach 2 i 4 rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 112 ze zm.). Jak trafnie stwierdził, hałas emitowany przez lądujący lub startujący w bezpośrednim sąsiedztwie aktualnej, jak i planowanej zabudowy jednorodzinnej śmigłowiec (...), istotnie wykracza poza te normy (jak ustalił organ przekroczenie wynosi od 28,9 dB do 33,6 dB). Bliskość działek nr (...) i (...)oraz (...) (działka przyległa, oddalona o ok.15 m od środka miejsca startu i lądowań statków powietrznych) wskazuje na bezpośrednie narażenie na ten hałas, co czyni zbędnym dokonywanie szczegółowych pomiarów tym bardziej, że lądowisko jeszcze nie funkcjonuje. Postanowienia Studium dotyczące ograniczenia źródeł hałasu również wskazują, że lądowisko nie zgadza się pod tym względem z przewidzianymi w studium kierunkami rozwoju. Taką normatywność dla niniejszej sprawy nadaje treść § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a rozporządzenia z 1 lipca 2013r., jak i ocena prawna wyrażona przez Sąd w poprzednim wyroku. Natomiast kwestia przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu powiązana z niezgodnością w tym zakresie z kierunkami polityki przestrzennej gminu Świdnica realizowanej na przedmiotowym terenie decyduje o tym, że wniosek nie mógł być uwzględniony, niezależnie od spełnienia albo niespełnienia innych przesłanek. Tym samym zasadnie WSA uznał, że organ wypełnił wskazówki zawarte w wyroku WSA, czego skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył, co oznacza, że oczekiwanego rezultatu przynieść nie mogły zarzuty naruszenia art. 153 p.p.s.a, poprzez niezastosowanie się w pełni do wyrażonej w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26 października 2022r., Il SA/Go 472/22 oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania. Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślić też trzeba, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy określające kompetencje Sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 149 czy art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2023r., sygn. akt III OSK 3380/21). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów, zobowiązana jest powiązać taki zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym jej zdaniem Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie tych przepisów jest bowiem zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2023r., sygn. akt I GSK 943/22). Innymi słowy, przepis art. 151 p.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą kasacyjną, gdyż ma charakter wynikowy i reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, określając przypadek, kiedy skarga podlega oddaleniu. Takiej sytuacji w sprawie nie wykazano. Bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut taki nie jest trafny. W konsekwencji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego stosowane były zasadnie powołane wcześniej przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.