II GSK 291/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 898/14 w sprawie ze skargi P. J. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych środków spożywczych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. J. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 898/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. J. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] października 2013 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wpłynął wniosek P. J. o zawieszenie postępowania, toczącego się przed WIJHARS w B. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych, do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WIJHARS z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] oraz nr [...]. Zdaniem wnioskodawcy, wynik postępowań administracyjnych o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji jest zagadnieniem wstępnym, od którego uzależnione jest rozstrzygnięcie w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wydał postanowienie, nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. P. J. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że wpływ na wysokość kary wymierzonej przez WIJHARS w B. miała ocena dotychczasowej działalności strony w zakresie wprowadzania artykułów rolno-spożywczych do obrotu. Wobec strony zostały bowiem wydane decyzje nr [...] oraz nr [...], zakazujące wprowadzania do obrotu zakwestionowanych artykułów rolno-spożywczych. Rozstrzygnięcie w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności tych decyzji jest zatem zagadnieniem wstępnym. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że w sprawie nie zaistniały przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 97 § 1 pkt 1-4 k.p.a. Decyzje, co do których złożono wnioski o stwierdzenie ich nieważności, były wydane w roku 2009 i dotyczyły innych partii produktów niż artykuły, za których wprowadzenie do obrotu została decyzją [...] WIJHARS z dnia [...] grudnia 2010 r. wymierzona kara pieniężna. Decyzje te zostały także wydane na podstawie różnych przepisów. Organ odwoławczy podkreślił, że dla postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych nie jest kwestią prejudycjalną postępowanie toczące się przed tym organem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych dotyczących zakazu wprowadzania do obrotu. Ukaranie nie jest bowiem zależne od zakazania wprowadzenia produktu do obrotu, tylko od uprzedniego stwierdzenia faktu zafałszowania. Ponadto w obu sprawach rozstrzygnięcia wydaje ten sam organ, a każde z rozstrzygnięć może zapaść samodzielnie. P. J. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozpatrzenie niniejszej sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie istnieje związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, a złożonymi wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji nr [...], WIJHARS przy ocenie stopnia zawinienia podał, że decyzje, co do których strona złożyła wniosek o stwierdzenie ich nieważności, uzasadniały przyjęcie wysokiego stopnia zawinienia strony. Wyrokiem z dnia 15 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia którego właściwy jest inny organ lub sąd, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny. Innymi słowy, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracyjny. Zdaniem Sądu I instancji, sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących zakazu wprowadzania do obrotu nie jest kwestią prejudycjalną dla postępowania w sprawie odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych. Decyzje, co do których zostały złożone wnioski o stwierdzenie ich nieważności, były wydane w 2009 r. i dotyczą wprowadzenia do obrotu innych partii przetworów mlecznych. Również jako podstawy prawne w tych decyzjach podane zostały odmienne przepisy. Sąd podkreślił, że organ w uzasadnieniu decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, powołał się m.in. na decyzje nr [...] oraz nr [...] w celu podkreślenia, iż skarżący od wielu lat narusza postanowienia ustawy o jakości handlowej i prowadzonych jest z tego tytułu kilkanaście postępowań administracyjnych. P. J. zaskarżył w całości wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 898/14 skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 58 § 1 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 pkt 2 "ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów" w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozpatrzenie niniejszej sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powtórzył argumenty podnoszone w zażaleniu oraz w skardze do Sądu I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie została uwzględniona. Wnoszący skargę domagał się we wniosku z dnia [...] października 2013 r. zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych ze względu na toczące się postępowania przed sądem administracyjnym w dwóch sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych z dnia [...] maja 2009 r. zakazujących mu wprowadzania do obrotu określonych artykułów rolno-spożywczych. Jego zdaniem rozstrzygnięcie tych spraw przez sąd administracyjny stanowiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym o wymierzenie kary pieniężnej. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących zakazu wprowadzania do obrotu nie jest kwestią prejudycjalną dla postępowania w sprawie odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych. Pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy o nałożenie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych a rozstrzygnięciem sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji zakazujących temu samemu podmiotowi wprowadzania do obrotu innych zakwestionowanych artykułów spożywczych nie zachodzi bowiem taka zależność (związek), który czyniłby niemożliwe rozstrzygnięcie pierwszej sprawy bez rozstrzygnięcia sprawy drugiej. Wcześniejszy zakaz wprowadzania do obrotu określonych towarów nie jest ani przesłanką nałożenia kary za wprowadzenie do obrotu innych towarów w innym czasie, ani też nie ma formalnie znaczenia dla określenia wysokości tej kary. Dla porządku trzeba dodać, że wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej jako naruszone przepisy p.p.s.a. w większości przypadków nie mają związku ze sporną kwestią dotyczącą zagadnienia wstępnego (art. 135, 58 § 1 pkt 1, 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).