II GSK 3145/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3093/14 w sprawie ze skargi Izby Notarialnej w Rzeszowie na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko notariusza 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. M. na rzecz Izby Notarialnej w Rzeszowie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) oddala wniosek Ministra Sprawiedliwości o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3093/14, po rozpoznaniu skargi Izby Notarialnej w Rzeszowie, na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko notariusza, uchylił zaskarżoną decyzję. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z [...] stycznia 2013 r., Minister Sprawiedliwości powołał A. M. na stanowisko notariusza i wyznaczył siedzibę kancelarii notarialnej w Rzeszowie. Decyzją z [...] maja 2014 r., Minister Sprawiedliwości po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, którego jedyną stroną była A. M., nie stwierdził utraty mocy jej powołania na stanowisko notariusza. Izba Notarialna wnioskiem z 20 czerwca 2014 r. zwróciła się do Ministra Sprawiedliwości o przywrócenie terminu i o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania A. M. na stanowisko notariusza. We wniosku Izba zarzuciła naruszenie: art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 19, art. 21 § 3, art. 22, art. 35, art. 44 § 1, art. 51 § 1, art. 53, art. 55, art. 58 i art. 73 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2014 r., poz. 164) przez ich niezastosowanie, podczas gdy przepisy te wskazują na konkretne prawa i obowiązki izby notarialnej, na które wpływa wydana decyzja, co uzasadnia przyznanie Izbie interesu prawnego w tym postępowaniu oraz art. 14 § 2 Prawa o notariacie przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że decyzja o powołaniu A. M. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w Rzeszowie nie utraciła mocy. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Minister Sprawiedliwości umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, że Izbie nie przysługuje przymiot strony. Organ wskazał, że przywołane przez Izbę przepisy Prawa o notariacie nie stanowią wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż samorząd notarialny ma interes prawny do działania w charakterze strony. Statusu samorządu notarialnego jako strony postępowania nie można również wywodzić z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Organ uznając więc, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną, stwierdził jego niedopuszczalność. W wyniku rozpoznania skargi Izby, Sąd I instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd przypomniał, że spór dotyczy statusu izby notarialnej jako strony postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko notariusza prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości. Sąd wyjaśnił, że kwestia ta z uwagi na rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych, była przedmiotem uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14, której ustalenia i wynikające z nich poglądy Sąd I instancji przyjął za własne. Sąd wskazał, że w myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że dla przyznania statusu strony w postępowaniu administracyjnym kluczowe jest istnienie obowiązku, którego dotyczy postępowanie albo złożone żądanie podjęcia czynności bądź istnienie interesu prawnego, którego dotyczy postępowanie administracyjne lub złożone żądanie. Mając na uwadze, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Ministra Sprawiedliwości, nie dotyczy obowiązków izby notarialnej, konieczne jest zbadanie czy w sprawie po stronie Izby występuje interes prawny przemawiający za przyznaniem jej statusu strony postępowania. Analiza przepisów prawa regulujących działanie izb notarialnych mająca na celu ustalenie, czy legitymują się one interesem prawnym uprawniającym je do uczestniczenia w postępowaniach administracyjnych w charakterze strony uwzględniać musi treść art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym w drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Piecza nad należytym wykonywaniem zawodu zaufania publicznego obejmuje, zgodnie z literalnym brzmieniem przytoczonego przepisu Konstytucji RP, wykonywanie zawodu. Stosowanie pieczy odbywa się przy tym na dwóch płaszczyznach, tj. procesu naboru członków samorządu oraz działalności członków samorządu zawodowego (por. wyroki TK z 18 lutego 2004 r., sygn. akt P 21/02, oraz z 30 listopada 2011 r., sygn. akt K 1/10). Zdaniem Sądu, nadzór nad działalnością członków samorządu zawodowego obejmuje zarówno działania podejmowane przez członków samorządu, jak i działania przez nich zaniechane. Zadanie to, stosownie do treści art. 35 pkt 2 Prawa o notariacie, przypisane zostało do zakresu działania rady izby notarialnej będącej w myśl art. 27 pkt 2 jednym z dwóch organów izby notarialnej. W niniejszej sprawie spór o przyznanie Izbie statusu strony wynikł na gruncie postępowania w sprawie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko notariusza na skutek nieuruchomienia w wymaganym terminie kancelarii notarialnej, tj. instytucji uregulowanej w art. 14 Prawa o notariacie. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, w którego ramach organ stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez Izbę i umorzył postępowanie odwoławcze, dotyczyło ustalenia, czy zaistniały przesłanki określone w art. 14 Prawa o notariacie skutkujące stwierdzeniem utraty mocy powołania na stanowisko notariusza. Ustalenie wystąpienia tych przesłanek, tj. uruchomienia kancelarii i zawiadomienia Ministra Sprawiedliwości w terminie 2 miesięcy od zawiadomienia o powołaniu, zdaniem Sądu, sprowadza się zatem do oceny działalności podejmowanej przez powołanego notariusza, a zatem, wchodzi w zakres pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. W konsekwencji, uwzględniając brzmienie art. 35 ust. 2 Prawa o notariacie, uznać należy, że Izba legitymowała się interesem prawnym niezbędnym do uznania jej statusu strony prowadzonego postępowania. Odnosząc się do stwierdzenia organu, zgodnie z którym art. 17 ust. 1 Konstytucji RP nie może stanowić podstawy ustalenia, czy samorządowi zawodowemu przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego, Sąd uznał to stanowisko za błędne. Zdaniem Sądu, w państwie prawa nie powinna być akceptowana interpretacja obowiązujących przepisów, która dopuszcza nałożenie na organizacje samorządu zawodowego obowiązków zapewnienia przez jej członków poszanowania prawa i rzetelności wykonywanych zadań przy równoczesnym pozbawieniu tego samorządu realnego wpływu na to, kto będzie jej członkiem. Sąd uznał, że brak jest społecznego uzasadnienia dyskryminacji samorządu zawodowego w zakresie prawa do sądu w sprawach dotyczących tego samorządu, do których należy zaliczyć wpływ na jego skład osobowy. Konkludując Sąd uznał, że organ stwierdzając niedopuszczalność odwołania i umarzając postępowanie odwoławcze na skutek nieprzyznania Izbie statusu strony postępowania administracyjnego, naruszył art. 6, art. 7, art. 28, art. 29 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności zastosowania uchwały siedmiu sędziów NSA z 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14, do stanów poprzedzających jej wydanie, podniesionej przez pełnomocnika uczestnika postępowania, Sąd wskazał, że zasada nieretroaktywności wywodzona z art. 2 Konstytucji RP odnosi się do stosowania norm prawa w aspekcie czasowym. Konstytucja RP w art. 87 przewiduje zamknięty katalog źródeł powszechnie obowiązującego prawa, do którego nie zaliczono orzeczeń sądów. Ponadto na skutek podjęcia uchwały z 22 września 2014 r. nie doszło do powstania nowej bądź zmienionej normy prawnej, a jedynie zostały wyjaśnione rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, co oznacza, że nie ma przeszkód natury prawnej do zastosowania wykładni przyjętej w przedmiotowej uchwale do oceny sporów nierozstrzygniętych do czasu jej wydania. Nadto ustawodawca wprowadzając art. 269 p.p.s.a., zdecydował o przyznaniu abstrakcyjnym uchwałom składu siedmiu sędziów NSA mocy ogólnie wiążącej, oznaczającej, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Uczestnik postępowania - A. M. - zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że z treści tego przepisu wynika i można na jego podstawie wykazać istnienie po stronie samorządu notarialnego interes prawny do występowania w sprawach prowadzonych przez Ministra Sprawiedliwości dotyczących notariuszy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na niewłaściwej interpretacji i przyjęciu, że ww. przepis stanowi materialno-prawne źródło interesu prawnego samorządu notarialnego do występowania w sprawach prowadzonych przez Ministra Sprawiedliwości dotyczących notariuszy, w charakterze strony, w sytuacji, gdy żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje samorządowi notarialnemu status strony w postępowaniu administracyjnym w tej kategorii spraw; b) art. 35 pkt 2 Prawa o notariacie, poprzez błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwej interpretacji i przyjęciu, że z treści ww. przepisu wynika wprost uprawnienie samorządu notarialnego do występowania w sprawach prowadzonych przez Ministra Sprawiedliwości dotyczących notariuszy, w charakterze strony, w sytuacji gdy z literalnego brzmienia tegoż przepisu nie wynika uprawnienie do występowania w charakterze strony w postepowaniach w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko notariusza. W trakcie rozprawy z 29 sierpnia 2017 r. pełnomocnicy Izby Notarialnej oraz organu wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest więc jedynie do zbadania, czy są usprawiedliwione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy izbie notarialnej przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym w sprawach w przedmiocie powołania lub odwołania notariusza. Rozpatrując powyższe zagadnienie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że problematyka ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i znalazła swój wyraz w uchwale składu siedmiu sędziów tego Sądu z 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14, zgodnie z którą: "Na podstawie art. 10 § 1 i art. 16 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 164) w zw. z art. 106 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) izbie notarialnej przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym w sprawach w przedmiocie powołania lub odwołania notariusza." Zgodnie zaś z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Stąd też przyjmuje się, że na mocy przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (zob. wyrok NSA z 23 września 2010 r., II FSK 1141/09; dostępne na: www.orzeczenia.nsa,gov.pl, pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Zatem ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (zob. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09; a także postanowienie NSA z 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14). Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., I OSK 2817/14). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w sytuacji, gdy sporne w sprawie zagadnienie było przedmiotem uchwały składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznający sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obligowany był uwzględnić powyższą okoliczność i wypowiedzieć się w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Obowiązkiem Sądu I instancji, wynikającym z art. 269 § 1 p.p.s.a., było zatem albo zaaprobowanie stanowiska wyrażonego w uchwale II GPS 1/14, albo też – w przypadku braku akceptacji tego stanowiska – skierowanie wniosku o podjęcie tzw. uchwały przełamującej, bądź też stwierdzenie, że uchwała ta nie ma zastosowania do niniejszego stanu faktycznego i prawnego. Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wyraził w tym zakresie swoje stanowisko, aprobując w całości treść uchwały II GPS 1/14. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejsze sprawie w pełni aprobuje także stanowisko zawarte w uchwale II GPS 1/14 z 22 września 2014 r. W świetle tej uchwały za nietrafne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wyrażonego w niej poglądu, że izba notarialna nie ma interesu prawnego do występowania w postępowaniu dotyczącym powołania na stanowisko notariusza. W uzasadnieniu uchwały NSA odniósł się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i stwierdził, że z treści art. 17 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że każda korporacja zawodowa skupiająca osoby wykonujące zawód zaufania publicznego sprawuje pieczę, o której mowa w tym przepisie. Przepis ten nie określa jednakże granic tej pieczy. W licznych, szczegółowych wypowiedziach Trybunał podkreślał, że piecza obejmuje wykonywanie zawodu, a więc osoby wykonujące określony zawód zaufania publicznego (m.in. wyrok z 18 lutego 2004 r., P 21/02, OTK-A z 2004 r. nr 2, poz. 9). Niemniej jednak w orzecznictwie TK podkreśla się również, że zakres sprawowania pieczy nad wykonywaniem zawodu powinien być rozumiany szeroko. Możliwość wywiązania się korporacji zawodowej z obowiązku zapewnienia należytego wykonywania zawodu jest bowiem warunkowana "jakością" przygotowania osób ubiegających się o dostęp do tego zawodu. Stąd, zdaniem Trybunału, piecza powinna obejmować także dokonywanie czynności związanych z władczym decydowaniem lub współdecydowaniem o dopuszczeniu do wykonywania zawodu (tak m.in. w wyroku TK z 30 listopada 2011 r., K 1/10, OTK-A z 2011 r., nr 9, poz. 99). Sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu zaufania publicznego odbywa się zatem na dwóch płaszczyznach. Obejmuje pieczę nad działalnością członków samorządu zawodowego oraz nad procesem naboru osób do tego samorządu. Z wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego wynika wyraźnie, że sprawowanie pieczy nad wykonywaniem zawodu zaufania publicznego zakłada pewien udział samorządu zawodowego w procesie przygotowania i naboru do zawodu (wyrok TK z 19 kwietnia 2006 r., K 6/06, OTK-A z 2006 r., nr 4, poz. 45). NSA zauważył także, że w orzecznictwie TK podnosi się jednocześnie, że Konstytucja nie określa granic, do których piecza nad wykonywaniem zawodu powinna być powierzona korporacji zawodowej. Jest to kwestia pozostawiona do rozstrzygnięcia przez ustawodawcę. Nie oznacza to jednakże, że przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji pozwala ustawodawcy na nieograniczoną ingerencję w wykonywanie przez samorząd zawodowy obowiązku sprawowania pieczy. Zdaniem Trybunału, taka ingerencja państwa jest dopuszczalna do granic, poza którymi sprawowanie przez samorząd zawodowy pieczy nad wykonywaniem zawodu jest niemożliwe lub znacząco utrudnione, a więc zostanie naruszona "istota" tej pieczy (wyrok TK z 26 marca 2008 r., K 4/7, OTK-A z 2008 r., nr 2, poz. 28). Zdaniem NSA, zaangażowanie samorządu zawodowego w wykonywanie zadań państwa z zakresu administracji publicznej połączone z narzuceniem mu reguł sprawowania pieczy właściwych dla działania państwa, określonych w art. 17 ust. 1 Konstytucji jako działanie w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony, nie przekreśla możliwości przypisania samorządowi własnych, indywidualnych praw i obowiązków, legitymujących do występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego, w sprawach dotyczących powołania na stanowisko notariusza lub odwołania z tego stanowiska. Prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym w charakterze strony jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, nie zaś konkretną normą prawną, przyznającą taki status. Prawo to jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, który musi być indywidualny, bezpośredni i realny. Cechą samorządu zawodowego - związku publicznoprawnego, w tym samorządu notarialnego, jest jego podmiotowość prawna wynikająca z nadania mu osobowości prawnej, która obejmuje niewątpliwie sferę prawa publicznego i sferę prawa prywatnego. Samorząd zawodowy jest, z woli państwa, samodzielnym, odrębnym i różnym od państwa podmiotem jemu przypisanych praw (w tym praw publicznych), które wykonuje we własnym imieniu. Źródłem interesu prawnego jest przewidziane w art. 10 § 1 i art. 16 § 3 oraz art. 35 pkt 1 Prawa o notariacie, prawo rady właściwej izby notarialnej do wyrażenia opinii w sprawie powołania i odwołania notariusza, stanowiące element przysługującego samorządowi notarialnemu konstytucyjnego prawa (i obowiązku) sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu notariusza. Interes prawny samorządu notarialnego polega zatem na domaganiu się skontrolowania w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, czy nie zostały naruszone jego prawo i obowiązek do sprawowania pieczy, przez wydanie decyzji np. o powołaniu notariusza z naruszeniem prawa, tj. np. niezgodnie z wymaganiami ustawowymi, stawianymi kandydatom na to stanowisko. Z przytoczonych przyczyny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że Izba Notarialna w Rzeszowie miała interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. i mogła być stroną w rozumieniu tego przepisu w postępowaniu wszczętym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko notariusza. Z przedstawionych powodów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a., art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 35 pkt 2 Prawa o notariacie są niezasadne. Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2 sentencji wyroku – na podstawie art. art. 204 pkt 2 p.p.s.a. – zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Izby Notarialnej w Rzeszowie kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie w punkcie 3 sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Ministra Sprawiedliwości o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego ze względu na treść art. 204 p.p.s.a., zgodnie z którym strona wnosząca skargę kasacyjną jest zobowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ tylko w przypadku, gdy zaskarżyła skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji oddalający skargę, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż przedmiotem zaskarżenia był wyrok sądu I instancji uchylający zaskarżoną decyzję.