II GSK 338/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del.WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 432/23 w sprawie ze skargi J. G. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 22 maja 2023 r. nr LU00-R.5380.6.2023.ŁK12.152 w przedmiocie wykreślenia z ewidencji kierowców punktów karnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. G. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 26 października 2023r., sygn. III SA/Lu 432/23 oddalił skargę J. G. (dalej: strona, skarżący) na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie (dalej: Komendant KWP) z 22 maja 2023 r. w przedmiocie odmowy wykreślenia z ewidencji kierowców punktów karnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W okresie od 16 kwietnia 2022 r. do 10 sierpnia 2022 r. skarżący dopuścił się sześciu naruszeń przepisów ruchu drogowego (wykroczeń), za które liczba punktów ostatecznych przekroczyła 24: 1) w dniu 16 kwietnia 2022 r. w miejscowości L. [...], przekroczył prędkość od 31 do 40 km/h, za co otrzymał 6 pkt karnych na podstawie prawomocnego mandatu karnego, 2) w dniu 30 kwietnia 2022 r. w miejscowości N., gmina K., [...], naruszył zakaz wyprzedzania na skrzyżowaniu, 3) w dniu 30 kwietnia 2022 r. w miejscowości R., gmina B. [...], nie zastosował się do znaku B-25 lub B-26 "zakaz wyprzedzania", 4) w dniu 20 czerwca 2022 r. w miejscowości K. na ul. [...], spowodował inne niż kolizja drogowa zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, za co otrzymał 6 pkt karnych na podstawie prawomocnego mandatu karnego, 5) w dniu 24 czerwca 2022 r. w miejscowości M. na ul. [...], przekroczył prędkość od 11 do 20 km/h za co otrzymał 2 pkt karne na podstawie prawomocnego mandatu karnego, 6) w dniu 10 sierpnia 2022 r. w miejscowości P., gmina K., przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h za co otrzymał 4 pkt karne na podstawie prawomocnego mandatu karnego. Za wykroczenia popełnione 30 kwietnia 2022 r. skarżący został ukarany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmie z 6 lutego 2023 r., sygn. akt [...]. Wyrok uprawomocnił się z dniem 18 lutego 2023 r. Na mocy tego wyroku skarżący otrzymał łącznie 10 pkt karnych, które wpisano do ewidencji 10 marca 2023r. w formie wpisu ostatecznego, bez wcześniejszego wpisu tymczasowego. Pismem z 20 kwietnia 2023 r. skarżący wezwał Komendanta do usunięcia naruszenia prawa w postaci błędnej daty wpisania ostatecznych punktów karnych za dwa wykroczenia popełnione w dniu 30 kwietnia 2022 r. Wywodził z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 1951 z późn. zm., dalej: rozporządzenie z 15 września 2022r.), że skoro wykroczenie zostało popełnione w dniu 30 kwietnia 2022 r. to tego dnia powinny zostać wpisane do ewidencji punkty tymczasowe, które po uprawomocnieniu się wyroku karnego powinny zostać przekształcone w punkty ostateczne a następnie wykreślone w dniu 30 kwietnia 2023 r. – po roku od dnia wykroczenia. Zaskarżoną czynnością z 22 maja 2023 r. Komendant odmówił wykreślenia skarżącemu punktów karnych z ewidencji. Stwierdził, że w świetle ustaleń i analiz materiałów zgromadzonych w sprawie, wpisy dokonane wobec strony w ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego pozostają w zgodzie z istniejącym stanem faktycznym i prawnym. Wskazał, że w przypadku kwestionowanych naruszeń zastosowanie ma art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 z poźn. zm.; dalej: ustawa zmieniająca) z którego wynikało, że do wykroczeń popełnionych przed 17 września 2022 r. w zakresie liczby przypisanych punktów oraz ich usuwania stosuje się przepisy obowiązujące do dnia 16 września 2022 r., tj. art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm., dalej: p.r.d.) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488, dalej rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r.). W przypadku naruszeń popełnionych do dnia 16 września 2022 r. ogólną zasadą było usuwanie punktów z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia zgodnie z art. 130 ust. 2 p.r.d., chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Podobnie kwestie dotyczące usuwania z ewidencji punktów normował § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Wobec powyższego, zdaniem organu, zarejestrowanie danych będących następstwem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie, sygn. akt [...], spowodowało uaktywnienie punktów przypisanych wykroczeniom z 30 kwietnia 2022r., które na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy zmieniającej, mogły podlegać usunięciu po upływie 1 roku od dnia naruszenia. Do tego, skoro skarżący w okresie od 16 kwietnia 2022 r. do 10 sierpnia 2022 r. dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyła 24, nie zaszła przesłanka usunięcia punktów z ewidencji określona w art. 130 ust. 2 p.r.d. oraz w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Wnioskiem z 3 lipca 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie o wykreślenie punktów karnych z ewidencji. Powołał się na § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. oraz zarzucił, że punkty za wykroczenia popełnione w dniu 30 kwietnia 2022 r. zostały wpisane do ewidencji w dniu 10 marca 2023 r. bez uprzedniego wpisu tymczasowego, co w ocenie skarżącego należało uznać za rażące naruszenie prawa i powinno skutkować usunięciem tych wpisów. W piśmie z dnia 10 lipca 2023 r. Komendant podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej czynności z dnia 22 maja 2023 r. Skarżący wniósł 25 lipca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Komendanta WP, którą to skargę Sąd oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Co do dopuszczalności wniesienia skargi na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., WSA odwołał się do art. 53 § 2 p.p.s.a. i podkreślił, że zaskarżona czynność Komendanta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego listem zwykłym, po otrzymaniu której skarżący w dniu 3 lipca 2023 r. złożył do Komendanta wniosek o wykreślenie punktów karnych z ewidencji. Organ w piśmie z 10 lipca 2023 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w ww. czynności. Niezwłocznie, po otrzymaniu ww. pisma skarżący wniósł skargę - tj. 25 lipca 2023 r. Odnośnie do żądania strony, WSA nie miał wątpliwości, że zastosowanie miał art. 130 p.r.d. i ten przepis mógł stanowić podstawę prawną wpisania skarżącemu w ewidencji punktów karnych za wykroczenia popełnione w dniu 30 kwietnia 2022 r. Dlatego zgodził się z Komendantem, że należało zastosować art. 130 ust. 2 p.r.d oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Przepisy te formują ogólną zasadę usuwania punktów karnych z ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego po upływie 1 roku od dnia naruszenia, z wyjątkiem sytuacji, gdy przed upływem tego okresu, kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekraczałaby 24 punkty lub 20 punktów – w przypadku tzw. "młodych kierowców". Z ustalonego stanu faktycznego, niekwestionowanego przez skarżącego wynikało, że dopuścił się od 16 kwietnia 2022 r. do 10 sierpnia 2022r. (czyli w okresie 1 roku), sześciu naruszeń przepisów ruchu drogowego, które skutkowały przekroczeniem dozwolonej liczby 24 punktów. Wykroczenia popełnione w dniach: 16 kwietnia 2022 r., 20 czerwca 2022 r., 24 czerwca 2022 r. i 10 sierpnia 2022 r. skutkowały wpisaniem do ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego w stosunku do skarżącego punktów karnych na podstawie prawomocnych mandatów, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. WSA podniósł, że zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Zatem za dwa wykroczenia popełnione w dniu 30 kwietnia 2022 r. punkty zostały wpisane do ewidencji w dniu 13 marca 2023 r. na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie o sygn. akt II W 35/23. Sąd zgodził się ze stroną, że w dacie popełnienia przez nią wykroczeń, tj. w dniu 30 kwietnia 2022 r., do ewidencji powinny były zostać wpisane punkty tymczasowe, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Jednakże, brak takiego wpisu spowodowany błędem organu, nie uniemożliwiał wprowadzenia do ewidencji wpisu ostatecznego zgodnie z ust. 1 tego paragrafu. Zasadnie zatem wprowadzono w stosunku do skarżącego do ewidencji wpis ostateczny 10 pkt karnych, po uprawomocnieniu się ww. wyroku Sądu Rejonowego. Wyjaśnił WSA, że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotne znaczenie ma data naruszenia (naruszeń) przepisów ruchu drogowego. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, że nie ma natomiast znaczenia data dokonania przez organ wpisu tego naruszenia, czy też data przekwalifikowania punktów tymczasowych na ostateczne. W tej sytuacji brak wpisania punktów tymczasowych WSA uznał jako fakt niemający wpływu na ocenę prawidłowości wpisania punktów karnych do ewidencji w formie wpisu ostatecznego. Z tego powodu za niezasadny uznał zarzut naruszenia § 4 ust. 2 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. poprzez jego błędną interpretację i wadliwe zastosowanie. Za niezasadny uznał WSA zarzut niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięcia istotnych faktów w sprawie, tj. ujawnienia punktów karnych w ewidencji dopiero po 11 miesiącach od zdarzeń, braku dokonania wpisu tymczasowego niezwłocznie po stwierdzeniu naruszeń przez funkcjonariuszy KPP w Hrubieszowie, dokonania przez funkcjonariuszkę Policji KMP w Chełmie wpisów w ewidencji w sposób nieprawidłowy przez wprowadzenie błędnej godziny zdarzenia. Wyjaśnił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym dokonywany przez organy Policji wpis w ewidencji ma charakter deklaratoryjny, a ilość ujawnionych punktów karnych jest pochodną stwierdzenia - m.in. stosownym mandatem - naruszenia przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że stwierdzone mandatem karnym lub wyrokiem sądu naruszenie przepisów ruchu drogowego jest równoznaczne z wpisem do ewidencji liczby punktów wynikających z załącznika nr 1 ww. rozporządzenia. Stwierdził, że organ prawidłowo zastosował przepis prawa materialnego i procesowego. W sytuacji gdy w skarżący w okresie 1 roku (od 16 kwietnia 2022 r. do 10 sierpnia 2022r.) dopuścił się sześciu naruszeń przepisów ruchu drogowego, które skutkowały przekroczeniem dozwolonej liczby 24 punktów w ruchu drogowym, organ miał obowiązek wpisania punktów karnych skarżącemu w ewidencji. Nie jest istotne przy tym, że nie wpisano punktów tymczasowych bezpośrednio po stwierdzeniu naruszeń w dniu 30 kwietnia 2022 r. Przepisy bowiem nakładają na organ obowiązek dokonania wpisu ostatecznego po otrzymaniu prawomocnego wyroku karnego, stwierdzającego, że skarżący dopuścił się wykroczenia w ruchu drogowym. Brak wpisów tymczasowych, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu wpisu ostatecznego. Skarżący nie zgadzając się z ww. wyrokiem, wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) i zaskarżył wyrok w całości. Skarżący zgłosił jeden zarzut: naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wpis ostateczny dokonany do ewidencji bez uprzedniego wpisu tymczasowego pozostaje ważny i skuteczny, podczas gdy z wykładni ww. przepisu wynika, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie naruszenia do ewidencji wprowadza się wpis tymczasowy, który staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia prawomocnym wyrokiem sądu, co oznacza, że wpis ostateczny dokonany bez uprzedniego wpisu tymczasowego jest wpisem dokonanym sprzecznie z prawem i powinien podlegać usunięciu. W oparciu o powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał argumenty na poparcie zarzutów. Organ – Komendant w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy na wstępie wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), ponieważ Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona – organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna jest niezasadna, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Należy zauważyć, że skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a, tj. naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 4 ust. 1, 2, 4 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie podważał ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku Sądu I instancji. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy w świetle powołanych przepisów rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. dokonanie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (dalej: ewidencja) wpisu ostatecznego w sytuacji, gdy naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem (§ 4 ust. 1), ale bez uprzedniego w tym rejestrze wpisu tymczasowego, który powinien był być wprowadzony niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia (§ 4 ust. 2) i który stałby się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia prawomocnym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 4) było skuteczne i ważne, jak uważał organ i WSA, czy też nastąpiło sprzecznie z prawem i taki wpis ostateczny powinien podlegać usunięciu, jak uważał skarżący. W ocenie składu orzekającego, jak już wspomniano, stanowiska skarżącego nie można podzielić. Przepisy § 4 ust. 1, 2, 4 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r., których naruszenie skarżący podnosił, stanowiły: "1. Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. 2. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. 4. Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1." Przepisy te zostały umieszczone w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji zawartej m.in. w art. 130 ust. 4 p.r.d. W myśl tego regulacji minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego miał określić w drodze rozporządzenia, m.in.: sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (pkt 1); warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (pkt 2). Zakres regulacji rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. został wyznaczony w § 1 ust. 1 tego aktu, w którym ujęto m.in., że rozporządzenie określa: sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (pkt 1); warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zwanej dalej "ewidencją" (pkt 2). Jak już cytowano, z wytycznych zawartych w art. 130 ust. 4 p.r.d. wynikało, że przepisy wykonawcze miały służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 771/19; opubl., jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Miały także umożliwić realizację unormowania z art. 130 ust. 1 p.r.d., stanowiącego, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji, co zostało doprecyzowane w § 2 ust. 1 i 3 oraz § 4 cyt. rozporządzenia. Ponadto wpisy "punktów karnych" w ewidencji musiały być dokonywane (usuwane), aby realizować zasadę z art. 130 ust. 2 p.r.d., że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów, co z kolei zostało doprecyzowane w § 5 i 6 ww. rozporządzenia. Zatem nie było podstaw, aby uregulowań rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r., także tych dotyczących wpisów w ewidencji, interpretować wbrew powołanym regulacjom art. 130 p.r.d., do czego zmierzał skarżący. Dodatkowo należy podnieść, że z powołanych regulacji wynika, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego są przypisywane konkretnemu wykroczeniu lub przestępstwu i wywierają one skutek z dniem dokonania naruszenia przepisów prawa przez kierującego pojazdem. Dla konsekwencji prawnych wynikających z dokonanych przez skarżącego naruszeń przepisów ruchu drogowego istotne znaczenie ma w tym przypadku data popełnienia naruszeń. Nie ma natomiast znaczenia data dokonania przez organ rejestracyjny wpisu tego naruszenia (por. wyroki NSA z: 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 737/19; 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1013/10;1 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 225/12; 31 października 2012r., sygn. akt I OSK 1084/12; 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1152/09). Zatem decydujące znaczenie miała data dopuszczenia się naruszenia, a nie to, kiedy w rzeczywistości wprowadzono dane do ewidencji, czy też kiedy ostatecznie zapadło orzeczenie skazujące za popełnione naruszenie przepisów ruchu drogowego, skoro nie wystąpiły przesłanki z § 5 czy § 6 ww. rozporządzenia. Podobnie jest w przypadku punktów wpisanych jako tymczasowe, gdyż skutek wywołują, gdy ich wpis stanie się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 4 w zw. z ust. 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r.) i wtedy są oceniane przez pryzmat daty popełnionego naruszenia, a nie wydania aktu je potwierdzającego w określonej dacie przeszłej (art. 130 ust. 2 p.r.d.). Rozstrzygnięcia takie mają charakter deklaratywny, a nie konstytutywny (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1743/19; w sprawie I OSK 1749/17), jak słusznie także twierdził Sąd I instancji. Zatem brak wpisu tymczasowego nie oznaczał, że nie zostało popełnione naruszenie, z którym wiąże się wpis w ewidencji (art. 130 ust. 1 i 2 p.r.d., § 3 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia), skoro ziściły się warunki do wpisu ostatecznego, bo naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu (§ 4 ust. 1 i 4 ww. rozporządzenia). Należy mieć na uwadze przy wykładni omawianych regulacji, także wolę ustawodawcy, by kierowca w każdym czasie troszczył się o przestrzeganie prawa, a nie mógł - przez inicjowanie szeroko rozumianych postępowań odwoławczych - uchylać się od przewidzianych przez prawo sankcji. Z powyższych względów skargę kasacyjną strony jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw , na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Zasądzoną na rzecz organu kwotę 240 zł stanowi wynagrodzenie radcy prawnego, który występował przed Sądem I instancji i sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, ONSAiWSA z 2013 r. nr 3, poz. 38).