II GSK 359/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Protokolant asystent sędziego Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 563/22 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 lutego 2022 r. nr BP.501.2195.2021.1091.RZ9.182589 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2. zasądza od A. T. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 28 września 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 563/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi A. T. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z 23 lutego 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Rzeszowie z 5 listopada 2021 r. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Na skutek przeprowadzonej w dniu 1 lipca 2021 r. przez funkcjonariuszy Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego kontroli samochodu ciężarowego marki [...], którym kierował E. G. (dalej: kierowca), ustalono, że skarżąca wykonywała ww. pojazdem krajowy przewóz drogowy rzeczy (kontenera na złom) na potrzeby własne na trasie D. – S. – N. – S. Decyzją z 5 listopada 2021 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 12 000 zł za: 1. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (2000 zł), 2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (1000 zł), 3. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji (12 000 zł). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 23 lutego 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skargę do WSA w Rzeszowie na decyzję organu odwoławczego złożyła skarżąca. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Rzeszowie z 5 listopada 2021 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że w związku z zaprzeczeniem przez skarżącą w oświadczeniu z 12 lipca 2021 r., że przewóz wykonywany był na jej rzecz, przy jednoczesnym potwierdzeniu braku zatrudnienia przez nią kierowcy wykonującego przewóz oraz brakiem tytułu prawnego do dysponowania pojazdem, nie można było oprzeć decyzji o ukaraniu wyłącznie na dowodach w postaci dokumentów nabycia paliwa oraz oświadczeniu kierowcy o wykonywaniu przewozu z polecenia męża skarżącej. Sąd uznał, że organy winny były zważyć, iż pojazd w czasie wykonywania przewozu nie stanowił własności skarżącej, brak było też innych tytułów upoważniających do dysponowania pojazdem, zaś pozostałe wymienione dowody nie stanowiły w sposób przekonujący o tym, że to skarżąca jest zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej: u.t.d.) podmiotem wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Sąd wskazał, że również kierowca oświadczył, że nie był zatrudniony u skarżącej. W ocenie Sądu w sprawie zabrakło dowodu z przesłuchania osoby, która wydała 7 lipca 2021 r. kierowcy polecenie przewozu i opłaciła jego koszty związane ze zużyciem paliwa. Z protokołu przesłuchania świadka - kierowcy z 26 października 2021 r. wynikało bowiem, iż to G. T. zlecił kierowcy jazdę pojazdem do warsztatu i przekazał pieniądze na paliwo. A zatem kierowca dostał ustne polecenie od G. T., a także pieniądze na zatankowanie. Sąd wskazał, że pomimo zeznań kierowcy, organy nie dostrzegły konieczności przesłuchania w charakterze świadka G. T., który mógłby wyjaśnić czy zlecenie wykonania przewozu wydał w imieniu własnym czy też w imieniu skarżącej, jak sądził kierowca. Sąd zalecił, by ponownie rozpoznając sprawę naruszenia przepisów u.t.d., organy przesłuchały w charakterze świadka G. T., pod kątem tego w czyim imieniu działał wydając polecenie wyjazdu i przekazując kierowcy pieniądze oraz czy miał do tego stosowne upoważnienie. Jednocześnie Sąd wskazał, że organy winny wezwać P. T. o wykazanie dokumentem umowy potwierdzającej, iż faktycznie wypożyczył pojazd Scania nieznanemu mu z miejsca zamieszkania jak i ewentualnego prowadzenia działalności S. Z. W ocenie Sądu dopiero uzupełniony materiał dowodowy powinien pozwolić na ustalenie czy decyzję o ukaraniu na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. będzie mogła być skierowana do skarżącej. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Rzeszowie złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postepowania, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ nie ustalił właściwie strony postępowania, podczas gdy ustalenia organu w zakresie wykonawcy przewozu drogowego oparte było o dowody z okazanych do kontroli faktur VAT za zakup paliwa na rzecz przedsiębiorcy – skarżącej z dnia kontroli (1 lipca 2021 r.) oraz z okresów poprzedzających kontrolę (10 czerwca 2021 r., 16 czerwca 2021 r., 22 czerwca 2021 r., 25 czerwca 2021 r., 26 czerwca 2021 r., 28 czerwca 2021 r., 29 czerwca 2021 r.), które zostały potwierdzone protokołem kontroli mającym walor dokumentu urzędowego, podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń, oraz poparte dowodem z dwukrotnego przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, a których to dowodów wiarygodność nie została skutecznie podważona przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego ani na etapie skargi złożonej do WSA w Rzeszowie; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 133 § 1 i art 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dla ustalenia, kto był wykonawcą kontrolowanego przewozu, konieczne jest wezwanie P. T. "o wykazanie dokumentem umowy, iż faktycznie wypożyczył pojazd Scania nieznanemu mu z miejsca pobytu, jak i ewentualnego prowadzenia działalności S. Z.", podczas gdy organ pierwszej instancji podjął próbę przesłuchania P. T. w charakterze świadka, lecz świadek odmówił odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, wskazując jedynie, że pojazd w dniu kontroli wypożyczył nieznanemu z miejsca pobytu S. Z. , czemu organy słusznie nie dały wiary, gdyż okoliczności tej przeczyły ustalenia z chwili zatrzymania pojazdu do kontroli; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dla ustalenia, kto był wykonawcą kontrolowanego przewozu, konieczne jest wezwanie P. T. "o wykazanie dokumentem umowy, iż faktycznie wypożyczył pojazd Scania nieznanemu mu z miejsca pobytu, jak i ewentualnego prowadzenia działalności S. Z. ", podczas gdy zawarcie umowy użyczenia rzeczy ruchomej nie wymaga dla swej ważności zachowania formy pisemnej, a zatem żądanie przedłożenia dokumentu umowy stałoby w sprzeczności z zasadą swobody zawierania umów; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dla oceny, kto był wykonawcą kontrolowanego przewozu, konieczne jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania G. T. w charakterze świadka, podczas gdy skarżąca w toku postępowania nie wskazywała, że to G. T. był wykonawcą przewozu z dnia kontroli i poza pozbawionym argumentacji kwestionowaniem ustaleń kontroli nie przedłożyła żadnego dowodu na okoliczność, iż zakup paliwa w dniach 10 czerwca 2021 r., 16 czerwca 2021 r., 22 czerwca 2021 r., 25 czerwca 2021 r., 26 czerwca 2021 r., 28 czerwca 2021 r., 29 czerwca 2021 r. i 1 lipca 2021 r. na jej rzecz nie był związany z wykonywaniem przez nią przewozów drogowych, o czym przekonany był kierujący pojazdem składający dwukrotnie zeznania w charakterze świadka na okoliczność ustalenia, w czyim imieniu wykonywał przewóz z dnia kontroli; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 w zw. z art 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że kierujący pojazdem E. G. (błędnie wskazany przez Sąd w wyroku jako G.) potwierdził w toku postępowania prawdziwość oświadczenia skarżącej, zgodnie z którym nie był u niej zatrudniony i nie wykonywał na jej rzecz przewozów, podczas gdy z zeznań złożonych przez kierującego przesłuchanego w charakterze świadka wynika jedynie, że nie był zatrudniony przez skarżącą i że przebywa na rencie, natomiast świadek nie tylko nie potwierdził oświadczenia skarżącej o niewykonywaniu na jej rzecz przewozów, lecz zeznał wprost, że przewóz z dnia kontroli wykonywał na rzecz skarżącej. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie występują bowiem przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Istotą sporu w niniejszej sprawie była ocena zgodności z prawem orzeczenia Sądu pierwszej instancji, w którym zakwestionował legalność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 23 lutego 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Rzeszowie z 5 listopada 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd pierwszej instancji uznał bowiem, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie skarżącej odpowiedzialności administracyjnej w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. i wymaga uzupełnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione są zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenia procesowe, które doprowadziły Sąd do niewłaściwego uznania, że przypisanie skarżącej odpowiedzialności za delikt administracyjny w postaci kary pieniężnej było co najmniej przedwczesne. Skarżący kasacyjnie organ trafnie podnosi, że Sąd pierwszej instancji naruszył obowiązek pełnego, rzetelnego i wyczerpującego przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do nieznajdującego należytego oparcia w argumentach powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zakwestionowania przez Sąd prawidłowości zgromadzenia i oceny przez organy dowodów, a w konsekwencji do wadliwego zakwestionowania ustalonego przez organy stanu faktycznego. W ocenie NSA wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczność "wykazanego przez Stronę skarżącą błędu w ustaleniach faktycznych, polegających na nieprzekonującym w świetle zebranego materiału dowodowego skierowaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na A. T." (s. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) była niewystarczająca do dokonania na tej podstawie oceny przez Sąd, że organy w niniejszej sprawie niedostatecznie wnikliwie dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście przypisania skarżącej odpowiedzialności za delikt administracyjny w postaci kary pieniężnej. Nieprawidłowe było ograniczenie się Sądu do uwzględnienia jedynie pisemnego oświadczenia skarżącej z 12 lipca 2021 r., w którym wyjaśniła, że sporny pojazd nie należy do niej, zaś kierujący pojazdem E. G. nigdy nie był przez nią zatrudniony i nigdy nie wykonywał na jej rzecz przewozów, a także stwierdzenia Sądu nieznajdującego oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, że "To oświadczenie zostało potwierdzone w toku postępowania przez w/w kierowcę." (s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W ocenie NSA pominięcie przez Sąd rozważań i ocen dotyczących pozostałych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i opisanych w wydanych w sprawie decyzjach, stanowiło nienależyte przeprowadzenie przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji, naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. Sąd pierwszej instancji ograniczając się do przytoczenia wskazanego powyżej oświadczenia skarżącej, nie przeprowadził kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości dokonanej przez organ oceny innych zgromadzonych w sprawie dowodów. W szczególności Sąd nie odniósł się do wniosków wyprowadzonych przez organ z tego, że faktury VAT za zakup paliwa na rzecz skarżącej nie były wystawione wyłącznie w dniu kontroli, tj. 1 lipca 2021 r., ale i w okresach poprzedzających kontrolę, tj. 10 czerwca 2021 r., 16 czerwca 2021 r., 22 czerwca 2021 r., 25 czerwca 2021 r., 26 czerwca 2021 r., 28 czerwca 2021 r., 29 czerwca 2021 r. Sąd nie rozważył zatem czy prawidłowa była ocena tych dowodów przez organ, który wskazał, że nie była to sytuacja jednorazowa, a skarżąca była przedsiębiorcą zobowiązanym do rozliczeń podatkowych. Nie mogła zatem nie mieć wiedzy o zakupie paliwa na jej rzecz. Wskazać także trzeba, że obowiązujące przepisy nie konkretyzują formy nawiązania współpracy kierowców z wykonawcami przewozów zarobkowych. W niniejszej sprawie Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dwukrotnie przesłuchał kierowcę w charakterze świadka, który co prawda zeznał, że nie był zatrudniony u skarżącej i jest na rencie, ale jednocześnie zeznał, że w dniu 1 lipca 2021 r. wykonywał przewóz drogowy na rzecz skarżącej. Kierowca zeznał, że jeździ tym autem do mechaników i w S. był na złomowisku zważyć pojazd. Kierowca wyjaśnił, że dwukrotnie tankował pojazd na rzecz skarżącej (protokół z przesłuchania świadka – kierowcy z 1 lipca 2021 r., s. 17 akt administracyjnych). Ponadto kierowca zeznał, że w dniu kontroli dostał ustne polecenie od G. T., tj. "Pan G. T. mnie poprosił żeby pojechać tym autem na warsztat bo szykował go do sprzedania, do jazdy z tego co pamiętam." (odpowiedź na pytanie 3, protokół z przesłuchania świadka – kierowcy z 26 października 2021 r., s. 51 akt administracyjnych), a także, że dostał pieniądze od G. T., który dał mu pieniądze i kazał tankować. Kierowca był pewny, że auto jest skarżącej, dlatego podczas tankowania podawał dane skarżącej (odpowiedź na pytanie 5, protokół z przesłuchania świadka – kierowcy z 26 października 2021 r., s 51 akt administracyjnych). Wykonywanie przewozu drogowego na rzecz skarżącej potwierdza także protokół kontroli z 1 lipca 2021 r., który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń i uwag. Twierdzenia kierowcy o wykonywaniu przewozu drogowego na rzecz skarżącej nie podważa to, że kontrolowany pojazd stanowił własność P. T., syna skarżącej. Sąd dostrzegł wprawdzie, że w trakcie przesłuchania P. T. odmówił odpowiedzi na pytania, oświadczając, że pojazd został wypożyczony w dniu wykonywanego przewozu S. Z. , którego adresu nie zna, ale mimo to Sąd nakazał organowi prowadzenie dalszego postępowania w celu uzyskania dokumentu umowy. Zdaniem NSA, w świetle treści zeznań kierowcy oraz protokołu kontroli podpisanego przez kierowcę, a także biorąc pod uwagę to, że P. T. podał tylko nazwisko osoby, której - jak twierdzi - tego dnia udostępnił samochód, i stwierdził, że nie zna jej adresu oraz odmówił odpowiedzi na dalsze pytania, uznać należy, że organy prawidłowo nie dały wiary, że sporny przewóz był wykonywany na rzecz S. Z. Sąd pierwszej instancji kwestionując kompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ocenił także czy organy wyciągnęły prawidłowe wnioski ze znajdującego się w aktach oświadczenia skarżącej z 12 lipca 2021 r., a w szczególności tego, że nie twierdziła ona, że to G. T. lub S. Z. był wykonawcą przewozu w dniu kontroli, nie przedłożyła żadnych innych dowodów na tę okoliczność, w ogóle nie odniosła się do kwestii faktur i umowy, którą miał zawrzeć P. T. ze S. Z. Sąd nie odniósł się także do tego, że zlecający przewóz G. T. był mężem skarżącej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, a zatem mógł uczestniczyć w procesie wykonywania przewozu na rzecz skarżącej w dniu kontroli. Sąd nie odniósł się również do ustaleń organów co do tego co było przewożone tym samochodem w dniu kontroli i jaki miało związek z rodzajem prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Ze znajdującego się w aktach materiału dowodowego, tj. materiałów fotograficznych, protokołu z przesłuchania świadka, tj. kierowcy (odpowiedź na pytanie 6, protokół z przesłuchania świadka – kierowcy z 26 października 2021 r., s 51 akt administracyjnych) wynikało, że kontrolowany pojazd był załadowany kontenerem na złom. Sąd pierwszej instancji pominął jednak tę okoliczność oraz wynikającą z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej informację, że podstawową działalność gospodarczą skarżącej stanowi sprzedaż hurtowa odpadów i złomu (s. 19 akt administracyjnych). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wadliwa była dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności kontrola przeprowadzonej przez organy oceny zgromadzonych dowodów. Sąd nie podważył skutecznie poglądu organów o niewiarygodności twierdzenia skarżącej, że nie powinna być stroną w tej sprawie. Ograniczając się do przytoczenia wskazanego powyżej oświadczenia skarżącej, uznał, że zebrany materiał dowodowy był niewystarczający, pomimo że nie dokonał prawidłowej, pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, obejmującej w szczególności kompletną kontrolę zgodności z prawem przeprowadzonej przez organy oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ta wadliwość przeprowadzonej przez Sąd kontroli doprowadziła do wadliwego zakwestionowania dokonanej przez organy oceny stanu faktycznego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Rzeszowie dokona kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 3800 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji, z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w kwocie 3600 zł, a także zwrot uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 200 zł.