II GSK 436/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. OOD w S., Bułgaria od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1382/21 w sprawie ze skargi V. OOD w S., Bułgaria na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 23 lipca 2021 r. nr 1801-IGC.48.53.2020 w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od V. OOD w S., Bułgaria na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1382/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a"), oddalił skargę V. OOD w S. (Bułgaria) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 23 lipca 2021 r., nr 1801-IGC.48.53.2020, którą ten organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z 16 marca 2020 r., nr 408000-COC2.48.34.2020.1 o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewykonanie obowiązków w zakresie monitorowania pojazdów. Sąd I instancji podzielił zapatrywanie organów, że skarżąca Spółka nie wywiązała się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu ciężarowego o numerze rej. [...] z naczepą o numerze rej. [...] w trakcie przewozu towaru objętego zgłoszeniami SENT[...], SENT[...], SENT[...] i ENT[...], wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2332 ze zm., dalej jako: "ustawa o SENT"), a w związku z tym zaistniały przesłanki do ukarania jej karą pieniężną określoną w art. 22 ust. 2a tej ustawy. W uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie przytoczył okoliczności faktyczne ustalone przez organy administracji, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podał, że kierujący rozpoczął przewóz na terytorium Polski w dniu 1 września 2019 r. o godzinie 16:27 z włączonym lokalizatorem, natomiast pomiędzy godziną 2:59:41 tego dnia (kiedy pojazd zlokalizowano w okolicach Lublina), a godziną 11:04:09 w dniu następnym nastąpiła przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych środka transportu, a w związku z tym nie był przekazywany sygnał do serwera SENT- GEO. We wskazanym okresie nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO, mogącej mieć wpływ na przyjmowanie danych geolokalizacyjnych z urządzeń mobilnych. Według WSA w Rzeszowie, ustalenia organu odnośnie faktu nieprzekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu wskazanego w zgłoszeniach SENT znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. W zgodzie z przeprowadzonymi w sprawie dowodami organ ustalił, że do stwierdzonego naruszenia doszło wskutek braku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego pojazdu przez system lokalizacji. Brak odbioru danych geolokalizacyjnych nie wynikał z wadliwości działania systemu SENT-GEO, lecz z wadliwego działania lokalizatora w środku transportu skarżącej z uwagi na to, że aplikacja zainstalowana w tym urządzeniu nie została przez przewoźnika zaktualizowana. Sąd I instancji podniósł, że obowiązkiem przewoźnika jest nie tylko zaopatrzyć środek transportu w lokalizator, ale przede wszystkim podjąć wszelkie działania niezbędne do aktualnego przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO. Aplikacja mobilna służąca do przekazywania danych geolokalizacyjnych do SENT daje kierowcy szereg możliwości zorientowania się w nieprawidłowościach w czasie łączenia się urządzenia z serwerem. Kierowca w każdym czasie, poprzez wciśnięcie przycisku "LOKALIZACJA" może zweryfikować ostatni zapis pozycji środka transportu przekazany przez aplikacje mobilną. Tymczasem w niniejszej sprawie kierowca pojazdu przez prawie półtorej doby tego nie uczynił (pomiędzy godziną 2:59 dnia 1 września 2019 r. a godziną 11:04 dnia 2 września 2019 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podzielił również zapatrywanie organów odnośnie do braku podstaw do zastosowania art. 22 ust. 2b ustawy o SENT, ponieważ niedopełnienie obowiązku przekazywania danych lokalizacyjnych nie wynikało z niedostępności rejestru. Sąd I instancji zgodził się również z organami, co do tego, że nie zaistniały przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny (art. 22 ust. 3 ustawy o SENT). Według Sądu, organy zasadnie odwołały się do celów, które mają realizować kary przewidziane w ustawie o SENT i ich dyscyplinującego i prewencyjnego charakteru oraz prawidłowo stwierdziły, że nieprzekazywanie danych geolokalziacyjnych pojazdu uniemożliwiało monitorowanie trasy przejazdu, co jest sprzeczne z celami ustawy o SENT. Sąd I instancji dodał, nie jest uzasadnione stanowisko skarżącej, zgodnie z którym ze względu na zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji), odstąpienie od nałożenia kary mogłoby nastąpić już z powodu braku uszczuplenia należności Skarbu Państwa i na tę okoliczność odwołał się m. in. do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r. poz. 1539), a nadto podkreślił, że ustawa nie uzależnia możliwości wymierzenia kary od stwierdzenia, że określony podatek nie został zapłacony. V. OOD z siedzibą w S. w skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku zaskarżyła go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji organów instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako: "O.p"), poprzez pominięcie okoliczności, iż przerwa w przekazywaniu danych nie była widoczna dla kierowcy, w sytuacji gdy jak ustalono zielony wskaźnik był przez niego widziany przez cały czas przewozu; 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie; a) art. 10a ust. 1 ustawy o SENT, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zapewnienie przez przewoźnika przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych, w rozumieniu tego przepisu, rozciąga się na wypadek ,,zawieszenia się" ,,urzędowej" aplikacji GEO-SENT, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie art. 22 ust. 2a tej ustawy, przewidującego karę 10.000 zł. za niezapewnienie obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych, a także naruszenie art. 2 ust. 2a i 4 ust. 7, art.10a ust. 2 i art. 10b ustawy o SENT poprzez uznanie, że wypełnienie hipotez tych norm nie stanowi zapewnienia wykonania obowiązku wskazanego w art. 10a ust.1 ustawy; b) art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w wyniku braku sygnału geolokalizacyjnego na części trasy przewozu w Polsce nie doszło do zagrożenia naruszenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa, jak i wadliwe uznanie, iż niezawiniona nieświadomość niedziałania aplikacji, nie jest wystarczającym powodem odstąpienie od nałożenia kary finansowej, ze względu na interes publiczny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów. Podniósł przede wszystkim, że art. 10a ust. 1 ustawy o SENT, który nakłada na przewoźnika obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokliazacyjnych, powinien być "odczytany" także w oparciu o szczegółowe obowiązki jakie na ten obowiązek się składają, tj. zainstalowanie aplikacji w lokalizatorze (art. 2 ust.2a i 4 ust. 7 ustawy o SENT ), wyposażenie w to urządzenie kierowcy (art. 10a ust. 2) oraz jego uruchamianie przez cały czas przejazdu na terytorium Polski (art.10b). Autor skargi kasacyjnej dodał, że przewoźnik ma wpływ na wypełnienie tych obowiązków, natomiast takiego nie ma już na to czy aplikacja działania niezawodnie, a w związku z tym na przerwy w przekazywaniu sygnału GPS. Nie można w ocenie Spółki rozciągać jej odpowiedzialności na wypadki zawieszenia aplikacji, do tego w sytuacji, gdy widoczny dla kierowcy był zielony wskaźnik komunikujący jej poprawne działanie. Są to bowiem "zdarzenia samoczynne", niezależne od kierującego i mające związek z technologią dostarczaną przez Szefa KAS, nie pozostające w związku z zachowaniem przewoźnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych przez stronę skarżącą poprzez sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty. Zarzuty te oparto na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, która doprowadziła do niewłaściwego zastosowania. Istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutów błędnej wykładni prawa materialnego, gdyż o zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przesądzały prawidłowo zinterpretowane normy prawa materialnego. Zdaniem NSA nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10a ust. 1 ustawy o SENT, poprzez błędną jego wykładnię. Zgodnie z tym przepisem, przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w art. 10a ust. 1 ustawy o SENT ustawodawca, nakładając na przewoźnika obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu, nie sprecyzował szczegółowo powinności, które obciążają przewoźnika. Niemniej jednak, wbrew zapatrywaniu Spółki, wykonanie tego obowiązku przez przewoźnika nie może ograniczać się jedynie do wyposażenia kierowcy w lokalizator, uruchomienia go w momencie rozpoczęcia przewozu oraz zgłoszenia przewozu do systemu SENT. Obowiązkiem przewoźnika jest także nadzorowanie przewozu, ciągłe monitorowanie go celem ustalenia czy dane geolokalizacyjne pojazdu są przekazywane do systemu SENT. W związku z tym obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań, jakie w danym przypadku są konieczne dla osiągnięcia celu w postaci zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Jeśli dla jego osiągnięcia konieczna jest instalacja właściwej aplikacji lub jej aktualizacja, obowiązek ten mieści się w obowiązku zapewnienia przekazywania danych nałożonym art. 10a ust. 1 ustawy o SENT (por. np. wyroki NSA z: 3 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2038/22 i z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 659/23). W konsekwencji NSA podziela pogląd Sądu I instancji, że obowiązkiem przewoźnika jest nie tylko zaopatrzenie środka transportu w lokalizator z zainstalowanym oprogramowaniem udostępnianym przez Szefa KAS oraz jego włączenie w odpowiednim momencie (w przypadku przewozu towarów z terytorium innego państwa, z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju), ale także podjęcie w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, innych czynności mających na celu przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Należy do nich m. in. aktualizacja oprogramowania w lokalizatorze. Ocenę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić uwagą, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z odpowiedzialnością administracyjną przewoźnika, która ma charakter zobiektywizowany i której miarą jest wyłącznie określony czyn - naruszenie przepisów prawnych dotyczących monitorowania pojazdów. Z tego wynika, że dla zastosowania sankcji wystarczające jest już samo popełnienie czynu, natomiast kwestia zawinienia strony, w tym przypadku i na tym etapie nie ma znaczenia, choć może być przedmiotem dalszych rozważań w ramach badania przesłanek uzasadniających przyznanie swoistej ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kar (por. np. wyroki NSA z: 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 659/23 i z 9 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 1982/24). W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji nieuzasadnione niezastosowanie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Wywodził, że w wyniku braku sygnału geolokalizacyjnego na części trasy przewozu w Polsce nie doszło do zagrożenia naruszenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa, a nadto wskazywał, że niezawiniona nieświadomość niedziałania aplikacji stanowi okoliczność mającą znaczenie dla oceny przesłanki interesu publicznego, której zaistnienie pozwala organowi na odstąpienie od nałożenia kary finansowej. (Spółka nie kwestionowała braku przesłanki ważnego interesu przewoźnika) Zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez pominięcie, że przerwa w przekazywaniu danych nie była widoczna dla kierowcy (zielony wskaźnik był przez niego widziany przez cały czas przewozu). Zdaniem NSA, powyższe zarzuty nie są uzasadnione. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że pojęcie interesu publicznego, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, nie posiada definicji legalnej, zatem ustalenie jego zakresu pozostawione jest praktyce orzeczniczej. W orzecznictwie przyjmuje się, że nadanie właściwej treści pojęciu interesu publicznego użytego w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej powinno nastąpić z uwzględnieniem szczególnego znaczenia zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Zastosowanie zasady proporcjonalności w odniesieniu do sankcji bezwzględnie oznaczonej (administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości) wymaga rozważenia, czy wymierzenie kary pieniężnej w określonej wysokości będzie przydatne do osiągnięcia zamierzonych skutków (celów) danej regulacji oraz czy zachowana została właściwa dla demokratycznego państwa prawa proporcja między efektem wymierzonej sankcji pieniężnej a jej dolegliwością. Jeżeli odpowiedzi na te pytania nie będą pozytywne, należy uznać, że nałożenie kary nie jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego i organ powinien odstąpić od jej nałożenia, jako niezgodnej z konstytucyjnymi standardami płynącymi z zasady proporcjonalności. Innymi słowy, właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego jako przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ powinien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie (np. wyroki NSA: z 19 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1315/19; z 25 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 2397/21; z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 266/20), że ważny interes publiczny, o jakim stanowi art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, musi być rozumiany inaczej niż na gruncie art. 67a O.p. Ustawa o SENT reguluje kwestię nakładania i odstępowania od nałożenia kary w sposób pełny, a odesłanie w tym zakresie do przepisów O.p. jest wyraźnie sprecyzowane. W tym stanie rzeczy, według składu orzekającego NSA, za trafną uznać należy ocenę, że skarżąca kasacyjnie uchybiła wymogom określonym w przepisach ustawy o SENT, a uchybienie skarżącej ma znaczenie dla dokonywania przewozu tzw. towaru wrażliwego. Z tych względów organ nie miał podstaw odstąpienia od nałożenia kary, ponieważ niedopełnienie obowiązku z art. 10a ust. 1, nie budzi wątpliwości i nie zostało skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Skarżąca nie zapewniła zatem przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu co stanowi naruszenie obowiązku określonego w art. 10a ust.1 ustawy o SENT a w konsekwencji uniemożliwia wykonanie kontroli przewozu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe naruszenia nie mogą być oceniane tak samo jak zostało to dokonane w powołanych przez stronę w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczeniach, gdzie naruszenia miały mniejszą wagę, np. niepodanie numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, podanie danych adresowych miejsca załadunku towarów niezgodnych ze stanem faktycznym, które stanowiło taki sam błąd w kilku zgłoszeniach równocześnie, niedokładne wypełnienie zgłoszenia. Z takimi "drobnymi" uchybieniami w odniesieniu do kontrolowanego w niniejszej sprawie przewozu nie mamy do czynienia, dlatego można uznać, że również zasada proporcjonalności przemawiała za nieodstąpieniem od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej sam fakt braku wpływu uchybień skarżącej na uszczuplenie należności publicznoprawnych nie przesądza, że spełniona jest przesłanka "interesu publicznego" w rozumieniu art. 22 ust. 3 powoływanej ustawy. Nieprawidłowe wypełnienie obowiązku przewoźnika, polegające na niezapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towarów, objętego zgłoszeniami SENT, może uniemożliwić realizację celów i założeń ustawy o SENT. Uzasadnia to stwierdzenie, że uchybienie to może stwarzać ryzyko, a nawet realne zagrożenie interesów Skarbu Państwa. Z tych względów NSA uznaje za nieuzasadniony zarzut błędnego niezastosowania art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że organy dokonały wyczerpującej oceny tej przesłanki a ich rozstrzygnięcie nie przekracza granic uznania administracyjnego. Powoływanie się przez Spółkę na to, że wyniku braku sygnału geolokalizacyjnego na części trasy przewozu w Polsce nie doszło do zagrożenia naruszenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa, jak i "niezawinioną nieświadomość niedziałania aplikacji" nie może uzasadniać odstąpienia od nałożenia kary finansowej, ze względu na interes publiczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p.) i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Była już mowa o tym, że w ramach obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO przewoźnik (lub inne osoby w jego imieniu) są obowiązane podejmować wszelkie działania niezbędne do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu do systemu. Nie usprawiedliwia więc kierowcy ograniczenie się do obserwowania tzw. zielonego wskaźnika. Mógł bowiem i powinien weryfikować ostatnie zapisy pozycji środka transportu przekazane przez aplikacje mobilną przez wciśnięcie przycisku "LOKALIZACJA". Tej czynności sprawdzającej prawidłowość działania aplikacji nie wykonywał jednak przez wiele godzin podczas przejazdu i w ten sposób niejako przyczynił się do powstania naruszenia. W skardze kasacyjnej skutecznie nie podważono ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy i ich oceny przez Sąd I instancji. W konsekwencji za nieuzasadniony należało uznać zarzut błędnego zastosowania art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, przewidującego karę 10.000 zł. za niezapewnienie obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przedstawione wywody uzasadniają stwierdzenie, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu I instancji, oceniony w granicach, które wyznaczone zostały podstawami wniesionego środka odwoławczego (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie narusza prawa. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).