II GSK 46/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 540/19 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 1 800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Decyzją z 22 sierpnia 2018 r. nr [...] Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi działając na podstawie art 207 § 1 i 2, art. 210 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), a także art 2 ust. 3, 4 i 5, art 3, art 4 ust. 2, art 8, art 14 ust. 1, art 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art 90 ust. 1 i 2, art 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.), wymierzył W.W. (dalej jako skarżący) karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie, poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł. Kara dotyczyła urządzania w dniu 25 września 2015 r. (data kontroli) gier na automacie A. I. G. nr [...] poza kasynem gry, tj. w barze mieszczącym się przy ul. [...] w K.. II. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 2 kwietnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ podzielił ustalenia i wywody prawne Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi. Uznał, że skarżący urządzał gry na automacie. III. Wyrokiem z 10 października 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 540/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W.W. na ww. decyzję. Sąd pierwszej instancji przede wszystkim przyjął, że w sprawie mają zastosowanie przepisy u.g.h. w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2017 r. z uwagi na ustaloną datę urządzania gier. W konsekwencji uznał, że DIAZ prawidłowo zastosował obowiązujący w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej (w kwocie 12.000 zł od każdego automatu) podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W ocenie WSA zebrany materiał dowodowy nie budził wątpliwości i dawał podstawę do stwierdzenia, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą P. był osobą urządzającą gry na automacie wspólnie z podmiotem, który był dysponentem urządzenia znajdującym się w jego lokalu w dniu kontroli. W wyniku kontroli z 25 września 2015 r. przeprowadzonej w lokalu należącym do skarżącego ustalono, że w znajdowało się w nim jedno urządzenie do gier. Urządzenie składało się dwóch części: górnej i dolnej. W części górnej znajdowała się naklejka informacyjna z napisem w języku angielskim, a poniżej podświetlany panel z napisem "A. I. G.H.-S." oraz naklejka z napisem "G. Sp. z o.o." i numerem kontaktowym do ww. firmy oraz pięć przycisków umożliwiających wybór gry. Pod panelem znajdował się monitor, na którym wyświetlał się przebieg gry. Pod ekranem umieszczona był konsola sterująca, na której znajdowały się cztery przyciski, czytnik kart oraz akceptor monet i banknotów. W dolnej części znajdowały się drzwi z zamkiem oraz kuweta na wypłaty. Pod kuwetą znajdowała się podstawa urządzenia i drzwi z zamkiem. Natomiast na bocznej lewej ścianie zamontowane były trzy zamki z zasuwą. Z tyłu urządzenia znajdował się zamek, otwór po zamku, uchwyty do transportu, tabliczka znamionowa z danymi technicznymi urządzenia oraz gniazdo z kablem zasilającym. W wyniku przeprowadzonego eksperyment stwierdzono, że urządzenie eksploatowane jest w celach komercyjnych, gry na nim miały charakter losowy, gracz nie miał wpływu na wynik gry, a jego zdolność percepcji i sprawność nie dawały gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na wynik gry. O konfiguracji bębnów decydował mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Wynik gier był nieprzewidywalny dla grającego. Ustalono, że urządzenie umożliwiało uzyskanie wygranej o charakterze rzeczowym polegającej na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w kolejnej grze. W toku kontroli zabezpieczono umowę najmu nr [...] zawartą 7 maja 2015 r. pomiędzy P. reprezentowaną przez W.W., a G. Spółką z o.o. w K. Zgodnie z § 2 umowy wynajmujący oddał w najem wynajmującemu część powierzchni w lokalu, tj. 25 m². Stosownie do § 4 umowy, najemca na powierzchni będącej przedmiotem umowy najmu będzie prowadził działalność gospodarczą. Wynajmujący udzielił najemcy zgody na podnajem lub zawarcie innej umowy dotyczącej korzystania z przedmiotu najmu lub jego części osobom trzecim. Wynajmujący otrzymywał czynsz w wysokości 500 zł brutto, płatny miesięcznie w terminie do 10 dnia każdego miesiąca po otrzymaniu przez najemcę faktury VAT, wystawionej przez wynajmującego. Czynsz płatny był na konto wynajmującego podane na fakturze VAT lub do rąk osoby upoważnionej. Strony umowy ustaliły, że niezależnie od opłat czynszowych wynajmującemu najemca będzie płacił opłaty za korzystanie z mediów dostarczanych do lokalu określając w § 5 umowy, sposoby rozliczania opłat za media. Do obowiązków najemcy należało utrzymanie porządku i czystości oraz bezpieczeństwa na będącej przedmiotem umowy najmu powierzchni i jej bezpośrednim otoczeniu. Utrzymanie czystości dotyczyło także usuwania zanieczyszczeń w ten sposób by zapewnić czystość i porządek oraz swobodne wejście i wjazd na teren przedmiotu najmu. Najemca w ramach zawartej umowy był uprawniony do umieszczania reklam, szyldu zawierającego logo firmy i znaki towarowe najemcy na ścianach budynku będącego przedmiotem umowy najmu lub w bezpośrednim sąsiedztwie, w szczególności oznaczeń reklamowych i tablic reklamowych - na własny koszt, a opłata z tego tytułu zawarta jest w kwocie czynszu. Ponadto najemca przez cały czas trwania umowy mógł wykonywać na własny koszt prace remontowe w przedmiocie najmu, które okażą się potrzebne dla prowadzenia działalności. Zdaniem WSA okoliczności sprawy świadczą, że skarżący brał udział w urządzaniu gier. W szczególności przemawia za tym fakt, że jako właściciel lokalu, w którym prowadził własną działalność gospodarczą, zapewniał klientom lokalu swobodny dostęp do urządzenia w godzinach otwarcia lokalu. Pomimo twierdzeń skarżącego, że jego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automat do gier i nie przyjął na siebie żadnych obowiązków związanych z funkcjonowaniem automatu, istotny jest fakt, że to skarżący stworzył techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia używanego do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak samo udostępnienie powierzchni w lokalu - w tym wypadku aż 25 m² - pod zainstalowanie urządzenia, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, a przez to organizacji czasu urządzania gier na automacie. Bez zgody wynajmującego na wstawienie do lokalu automatu, urządzanie gier w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h,. przez dysponenta automatu nie byłoby w ogóle możliwe. Warunkiem niezbędnym do urządzania gier na automatach o niskich wygranych jest postawienie automatu w miejscu ogólnodostępnym dla nieograniczonej ilości potencjalnych graczy. Podmiot, który w swoim lokalu, w którym prowadzi własną działalność handlową, usługową, czy gastronomiczną umożliwia postawienie automatu do gier w celu czerpania z tego faktu korzyści materialnych w różnej formie i współpracuje z dysponentem urządzeń, w celu zapewnienia niezakłóconego działania urządzenia poprzez udostępnienie powierzchni lokalu pod zainstalowane urządzenia, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, organizacji czasu pracy lokalu, a przez to organizacji czasu urządzania gier na automacie - współuczestniczy w urządzaniu gier na automatach. Można mówić w takim przypadku o współdziałaniu obu podmiotów, w celu uzyskania określonych korzyści majątkowych, w tym przypadku jednak nielegalnych. Określenie czynszu z tytułu najmu w wysokości 500 zł brutto miesięcznie, w ramach którego zawarta była również opłata za umieszczanie przez najemcę reklam, szyldu zawierającego logo firmy i znaki towarowe na ścianach budynku będącego przedmiotem umowy najmu lub w bezpośrednim sąsiedztwie wskazuje, że w istocie skarżący wspólnie z dysponentem automatu współuczestniczył w organizowaniu gier i czerpał dochody z tej działalności. Urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., w praktyce obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, nadzór i utrzymywanie automatów w stanie aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (jego szkolenie), ale także umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy. WSA podzielił prezentowany w orzecznictwie pogląd, że istotny jest fakt stworzenia technicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia i używanie go do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak udostępnienie powierzchni lokalu pod zainstalowane urządzenia, zapewnieniu ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, a przez to organizacji czasu urządzania gier na automatach (por. wyroki NSA z 14 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 125/17, z 13 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 420/18 i II GSK 429/18). WSA podzielił również stanowisko orzecznictwa, że sankcja z art 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna, jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia, bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. WSA podkreślił końcowo, że poprzez wyrażenie zgody na zainstalowanie automatu do gier w swoim lokalu, otwieranie i zamykanie lokalu dla klientów - w tym także dla osób grających na automacie, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej, organizację czasu pracy lokalu, a przez to organizację czasu urządzania gier na automacie, skarżący był urządzającym gry na automacie poza kasynem gry. Bez zgody skarżącego na wstawienie do lokalu ww. automatu do gier, urządzanie gier na automacie, w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h, przez dysponenta automatu nie byłoby w ogóle możliwe. WSA podkreślił także, że skarżący posiadał wiedzę w związku z kolejną, co najmniej czwartą kontrolą, że gry urządzane na ujawnionym w lokalu automacie są nielegalne i nie podjął żadnych działań celem odstąpienia od udziału w nielegalnym procederze. Takie zachowanie wskazuje na zaangażowanie skarżącego w działalność w zakresie urządzania gier na automatach wbrew przepisom u.g.h. Z akt sprawy wynika, że przeprowadzona w dniu 25 września 2015 r. kontrola nie była pierwszą z przeprowadzonych w lokalu (wcześniejsze kontrole miały miejsce w dniu 12 stycznia 2015 r., 24 lutego 2015 r. i w dniu 22 kwietnia 2015 r.), gdzie skarżący prowadzi działalność gospodarczą i która obejmowała funkcjonowanie automatów do gier hazardowych, na zasadach opisanych w przedmiotowej sprawie. Dowodzi to zatem, że skarżący zdawał sobie sprawę z urządzania nielegalnych gier na automatach poza kasynem gry i z tego rodzaju działalności uczynił sobie stałe źródło dochodu. Prawidłowości tego stanowiska nie podważa sporządzona przez strony bardzo lakoniczna umowa najmu niewskazująca na konkretne działania skarżącego w sferze urządzania gier na automatach. Wbrew bowiem argumentom skarżącego całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy wskazuje, że organy wyciągnęły uprawnione wnioski odnośnie uznania skarżącego za urządzającego nielegalne gry na automacie przyjmując szeroki zakres definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", w perspektywie eliminowania sytuacji obejścia, bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. IV. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W.W. zaskarżając go w całości i zrzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry", jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajmowania powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania żadnych innych czynności wykraczających poza zwykłe czynności związane ze zobowiązaniem ciążącym na stronie umowy najmu, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 187 § 1 i art. 122 O.p. przez naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegające na nie podjęciu wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności w zakresie ustalenia faktycznych czynności wykonywanych przez skarżącego w stosunku do automatów do gier, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy W.W. jedynie wynajmował powierzchnię w lokalu; b) art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 693 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd błędnej wykładni umowy zawartej przez skarżącego wskutek przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla skarżącego prawa i obowiązki istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy najmu powierzchni i umowa ta ma charakter zbliżony do umowy o wspólnym przedsięwzięciu, w sytuacji gdy z treści umowy nie wynika, aby skarżący w jakikolwiek sposób partycypował w organizacji gier, c) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji była wadliwa, a to wobec nie wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzenia dowodów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, tj. nie przesłuchania pracowników i klientów lokalu, nie sprawdzenia monitoringu lokalu i w konsekwencji błędnego uznania, że skarżący jest urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji DIAS w Łodzi jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 22 sierpnia 2018 r. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania przed NSA. V. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: VI. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Przypomnieć na wstępie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi sformułowanymi przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy. Sąd z urzędu bierze natomiast pod rozwagę tylko i wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a. i które w niniejszej sprawie nie zachodzą. W rozpatrywanym środku odwoławczym podniesione zostały zarzuty dotyczące obu podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tego rodzaju sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a dopiero następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21). Jednakże analiza zarzutów skargi kasacyjnej wywiedzionej w niniejszej sprawie wskazuje, że w istocie strona kwestionuje błędne zastosowanie w stosunku do niej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu z daty kontroli i ujawnienia automatu). Strona podkreśla przy tym błędne wnioski wyciągnięte przez organy i WSA z zebranego materiału dowodowego. W istocie bowiem skarżący podkreśla, że jedynie wynajął część powierzchni lokalu i nie może odpowiadać za umieszczony automat do gier hazardowych. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. sankcjonuje karą pieniężnej urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Niewątpliwie pojęcie "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie ma ustawowej definicji, pozostawiając tym samym pewien luz decyzyjny w zakresie oceny, czy w danym stanie faktycznym określony podmiot może zostać uznany za spełniający tę właśnie cechę. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe wypracowało jednak pewne wzorce kontroli i na jego podstawie można za urządzanie gier hazardowych uznać ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, np. zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (zob. wyroki NSA z 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt II GSK 2255/16, czy z 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 5527/17). W sprawach podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy urządzającego gry na automacie, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej mają zatem za zadanie dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. W celu ustalenia odpowiedzialności takiego podmiotu istotne jest udowodnienie, że wykonywał on konkretne czynności pozwalające na przypisanie mu cechy urządzającego gry na automatach (zob. wyroki NSA z 19 lutego 2019 r. sygn. akt II GSK 5311/16 lub II GSK 5743/16). Jest niewątpliwe, że niniejsza sprawa dotyczy ostatniej z szeregu kontroli jakie dotyczyły skarżącego i jego lokalu przy ul. [...] w K. Jak wynika z ustaleń poczynionych w sprawie, skarżący zawarł z innym podmiotem dość ogólną w swej wymowie umowę najmu przestrzeni w lokalu, jednakże jej postanowienia należy odczytywać łącznie z innymi dowodami zebranymi w sprawie, tj. zwłaszcza z przesłuchaniem pracownicy skarżącego zatrudnionej w lokalu, charakterem zabezpieczonego urządzenia oraz wynikiem wcześniejszych kontroli, dotyczących tego samego lokalu (por. sprawy II GSK 2704/17, II GSK 984/18, II GSK 304/19 i II GSK 587/19). Skarżący wynajął części lokalu za co otrzymywał miesięczny czynsz. Choć jak wskazano, z umowy nie wynika wprost, aby miał podejmować działania związane z bezpośrednią organizacją gier na automatach, to jednak jego wcześniejsze zachowania (kilkukrotne umieszczanie automatów w lokalu), uzasadniają wniosek, że zawarta umowa miała jedynie tworzyć pozory, swoiście uwiarygadniać, niezaangażowanie strony w organizację hazardu, czemu słusznie nie dano wiary. Skoro skarżący co najmniej 4-krotnie został "złapany" na urządzaniu gier na automatach, to w niniejszej sprawie jego działania muszą zostać ocenione przez pryzmat świadomości wcześniejszych wydarzeń i urządzania gier na automatach. Sporządzenie ogólnikowej umowy nie jest w tym przypadku działaniem zwalniającym z odpowiedzialności, tym bardziej, że organy i WSA słusznie przypisują skarżącemu odpowiedzialność. Dość wskazać, że pomimo zapisów umownych to pracownica skarżącego włączała i wyłączała automaty. Ponadto, ogół czynności strony w lokalu gwarantował niezakłócone funkcjonowanie automatu. Tego rodzaju ustalenia są następstwem analizy treści zebranych przez organy dowodów. Charakter organów przyciągał również potencjalnych klientów automatów. Zestawiając to z zaprezentowaną przez WSA i akceptowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., należy stwierdzić, że decyzje wymierzające skarżącemu karę pieniężną są uzasadnione. Skarżący bez wątpienia, pomimo zawoalowanej w następstwie wcześniejszych kontroli postanowień umowy, nadal umożliwiał działanie automatu poprzez jego podłączenie do prądu. Pomimo braku wyraźnych postanowień umowy, skarżący w istocie dbał o automaty i ich bezpośrednie otoczenie. Przekładało się to na uatrakcyjnienie korzystania z nich i komfort użytkowników grających na automacie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego świadczy to wyraźnie za tym, że skarżący pełni rolę współurządzającego gry na ujawnionym podczas kontroli automacie, uczestnicząc w procesie udostępniania działania urządzenia i niezakłóconego korzystania z jego funkcjonalności. Żaden zarzut skargi kasacyjnej nie może zatem zostać uznany za trafny. Materiał dowodowy, w powiązaniu z doświadczeniem życiowym oraz zachowaniem skarżącego pozwalał na poczynienie ustaleń w zakresie stwierdzenia naruszenia norm określonych w ustawie o grach hazardowych. Organy a za nimi WSA dokładnie rozpatrzyły istotę postępowania, wyciągając prawidłowe wnioski z działań skarżącego. Nie można przy tym uznać że w sposób wybiórczy potraktowano potrzebę poczynienia ustaleń i oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. W sprawie dokonano zarówno prawidłowej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jak również prawidłowej subsumcji normy prawnej z przepisu tego wywiedzionej. Ogół działań skarżącego pozwalał przyjąć, że był on współurządzającym gry na automacie zabezpieczonym przez służby w toku kontroli. Prawidłowo zatem zastosowano w stosunku do skarżącego normę prawną wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Słusznie więc nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).