II GSK 492/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. C., M. C. wspólników spółki cywilnej A. s.c. Firma Handlowa w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Po 700/18 w sprawie ze skargi E. C. , M. C. wspólników spółki cywilnej A. s.c. Firma Handlowa w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od E. C. , M. C. wspólników spółki cywilnej A. s.c. Firma Handlowa w J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Po 700/18 działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę E. C., M. C. wspólników spółki cywilnej A. w J. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 19 stycznia 2015 r. w toku wykonywanych czynności funkcjonariusze ustalili, że w kontrolowanym lokalu znajduje się przedmiotowy automat. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Kaliszu wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podniósł, że strona skarżąca została zasadnie uznana za podmiot urządzający gry na automacie, na co wskazuje m. in., to że skarżąca zawarła umowę najmu 1 stycznia 2015 r. zobowiązując się m. in. do dostarczania energii elektrycznej, zapewniania dostępu do urządzeń wstawionych do lokalu ich dysponentowi i serwisantom oraz do informowania o uszkodzeniach automatów. Wraz z danym urządzeniem w lokalu miały być przechowywane klucze do niego. Klucze mogły być używane przez wynajmującego. Strona miała też powiadamiać o istotnych uszkodzeniach urządzeń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzje złożyła skarżąca. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego, regulującymi przypadki urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zdaniem Sądu zasadnie organy przyjęły, że strona skarżąca była podmiotem współpracującym, co najmniej współorganizującym gry, podejmując czynności i przyjmując obowiązki pozostające w związku z działalnością obejmującą urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Organ drugiej instancji wskazał m. in., że skarżąca zawarła umowę najmu 1 stycznia 2015 r. zobowiązując się chociażby do dostarczania energii elektrycznej, zapewniania dostępu do urządzeń wstawionych do lokalu ich dysponentowi i serwisantom oraz do informowania o uszkodzeniach automatów. Wraz z danym urządzeniem w lokalu miały być przechowywane klucze do niego. Klucze mogły być używane przez wynajmującego. Strona miała też powiadamiać o istotnych uszkodzeniach urządzeń. II Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego na skutek ich niewłaściwego zastosowania: 1) art. 1 pkt. 11 dyrektywy nr 98/34AA/E Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (dalej: dyrektywa 98/34) oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016r., poz. 471; dalej jako: u.g.h.) poprzez błędną wykładnię przepisu art. 3 u.g.h. oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34, wyrażającą się mylnym założeniem, że przepis z art. 2 ust. 3- 5 u.g.h. mógł być zastosowany względem skarżącej, podczas gdy przepis ten wskutek zaniechania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, jako nienotyfikowany "przepis techniczny" nie może być stosowany, a tym samym nie może być prawną podstawą rozstrzygnięcia o charakterze działalności skarżącej; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez Sąd wynikającej z ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz orzecznictwa TSUE sankcji bezskuteczności względem art. 3 u.g.h., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej, 2) art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw z art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 23a u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię rzeczonych przepisów, jak również niewłaściwe ich zastosowanie wskutek braku jednoznacznego stwierdzenia "technicznego charakteru" art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz wynikającej z tego niemożności zastosowania jako sprzężonej normy sankcjonującej art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h.; a także nieprawidłowego uznania, że pomiędzy art. 14 ust. 1 u.g.h., a art. 6 ust. 1 u.g.h. oraz art. 23a i n.u.g.h. nie zachodzi związek wskazujący na "techniczny charakter" tychże norm, uniemożliwiający zastosowanie normy sankcjonującej z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. jako urzeczywistniającej nienotyfikowany zakaz żart. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepis z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. jako norma sankcjonująca nakaz posiadania koncesji (możliwej do uzyskania wyłącznie na kasyno gry) oraz obowiązek zarejestrowania automatu do gier (procedury możliwej do zainicjowania i dopełnienia wyłącznie przez podmiot posiadający koncesję/udzielanej wyłącznie na kasyno gry) nieuchronnie prowadzi do urzeczywistnienia nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h. jako jego podstawowej, zasadniczej normy sprzężonej sankcjonowanej, co wyklucza zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. i nałożenie na skarżącą karę pieniężną na podstawie ust. 2 pkt 1 tego przepisu, w konsekwencji braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, co czyni niezasadnym wymierzenie kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu, zgodnie z wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości UE dokonaną wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214 i C-217/11 (FORTUNA i inni) oraz wyrokiem z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej). 3) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i objęcie zakresem pojęcia "urządzającego gry" podmiotu, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie strony zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., nieuzasadnione rozszerzenie zakresu stosowania tego przepisu i przez to uznanie, iż nałożenie na skarżącego kary pieniężnej znajdowało podstawę w jego treści., 4) art. 89 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie analizy treści w/w przepisu w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 kwietnia 2017 r. w kontekście oceny zachowania skarżącego pod kątem stosowania właściwych przepisów, tj. obowiązujących do dnia 1 kwietnia 2017 r. i po wejście w życie w/w nowelizacji. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. żart. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. żart. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 23a u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi wskutek uznania, że w przedmiotowej sprawie nie wyczerpano przesłanek, wynikających z treści art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, gdyż przy założeniu, że działalność skarżącej była grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust.3- 5 u.g.h., uznać należy, że przedmiotowy stan faktyczny wyczerpywał przesłanki zarówno art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., jak i wart. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., które jako normy sankcjonujące wespół z sankcjonowanymi nimi odpowiednio art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz immanentnie powiązanymi z nim art. 6 ust. 1 u.g.h. i art. 23a u.g.h., stanowią "regulację techniczną", co powoduje, iż zgodnie z koncepcją norm sprzężonych, w braku możliwości zastosowania norm sankcjonowanych niemożliwe jest również zastosowanie norm sankcjonujących, co wyklucza w stanie faktycznym sprawy wymierzenie skarżącej jakiejkolwiek kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej jako: "Ordynacja podatkowa") poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, mimo braku wyczerpującego wyjaśnienia przez organy obu instancji wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz przyjęcie, iż skarżący jest urządzającym gry w świetle art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. na podstawie samej treści umowy najmu, z której w żaden sposób nie wynika aby skarżący był osobą obsługującą urządzenia do gier, a także nieprzeprowadzenie innych dowodów w sprawie, które w sposób dostateczny wykazałyby, iż skarżący może zostać uznany za podmiot urządzający gry w rozumieniu cytowanego przepisu. 3. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, mimo braku wyczerpującego wyjaśnienia przez organy obu instancji wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 u.g.h. wobec zachowania skarżącego w brzmieniu sprzed i po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88). III Strona przeciwna złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpatrywanym przypadku - z uwagi na brak okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy wskazane w ramach podstaw kasacyjnych. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w swojej istocie sprowadzają się do zakwestionowania przez stronę ustaleń organów, zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji, które stały się podstawą uznania strony skarżącej za podmiot "urządzający gry" na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., czego skutkiem było nałożenie na stronę kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem. Z uwagi na komplementarny charakter zarzuty dotyczące naruszenia przepisów materialnego i naruszenia przepisów postępowania zostaną rozpoznane łącznie. W związku z powyższym podkreślić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia możliwości zastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. zarówno co do zasady - z uwagi na "bezskuteczność nienotyfikowanych przepisów technicznych ustawy o grach hazardowych" jak i wobec braku podstaw do przyjęcia, że skarżący kasacyjnie urządzali gry na automatach poza kasynem gry. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut dotyczący błędnego ustalenia stanu prawnego. Stan prawny ustalony przez organ administracji i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji był prawidłowy. W orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że jeżeli czyn polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry zaistniał i został ujawniony pod rządami ustawy o grach hazardowych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 roku, co nastąpiło w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu 19 stycznia 2015 roku, to właśnie przepisy obowiązujące w tej dacie należało uwzględnić przy ocenie stanu faktycznego, co organ właściwe uczynił i co zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Bez znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, że w dacie podejmowania decyzji przez organ drugiej instancji obowiązywały już przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15 grudnia 2016 roku (por. wyroki NSA z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 778/18, z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 47/18). W dalszej kolejności należy odnieść się do zasadności zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na techniczny charakter przepisów ustawy o grach hazardowych, które wobec ich nienotyfikowania Komisji Europejskiej nie mogą znaleźć zastosowania przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r., w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 (publ. ONSAiWSA z 2016 r. Nr 5, poz. 73), podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, przesądzającą: - w punkcie 1, że artykuł 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE.L 1998.204.37 z późn. zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy; - w punkcie 2, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.). Uchwałą tą skład orzekający rozpoznający niniejszą sprawą jest związany, nie znajdując podstaw do jej kwestionowania w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14). Wobec powyższego za chybiony uznać należy zarzut wadliwego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 , wobec - jak wywodzili skarżący kasacyjnie - bezskuteczności nienotyfikowanych przepisów technicznych ustawy o grach hazardowych. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na deficyty w zakresie gromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę do przyjęcia, iż skarżący byli urządzającymi gry na automatach poza kasynem gry należy przypomnieć stanowisko NSA zawarte w szeregu orzeczeniach, a wskazujące, jak należy interpretować ustawowy zwrot "urządzający gry". Jak już wyżej wskazano sądy administracyjne orzekając wielokrotnie w sprawach, w których przedmiotem były kary pieniężne za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry, przyjęły jednolite stanowisko, które Sąd w obecnym składzie w pełni podziela, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. przykładowo wyroki NSA z dnia: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3111/17, z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 368/19). Dalej rozwijając to zagadnienie, w orzecznictwie podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17). "Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem którąkolwiek, część lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy przez działania podmiotu urządzającego gry hazardowe rozumieć należy działania mające na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych zgodnie z ich przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie obarczone były brakami w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny, skutkującej niezasadnym przyjęciem, że strona skarżąca, jako wynajmująca część swojego lokalu Spółce urządzała lub współpracowała przy urządzaniu gier na umieszczonym w jej lokalu automacie. W toku postępowania ustalono, że z zawartej przez stronę skarżącą umowy najmu powierzchni użytkowej wynikało, że skarżący zobowiązali się wobec spółki B. Spółki z o.o. do dostarczania energii elektrycznej niezbędnej do funkcjonowania automatu do gier, zapewnienia swobodnego dostępu spółce oraz jej serwisantom do umieszczonych w lokalu automatów, informowania o planowanej zmianie czasu pracy lokalu z 3 dniowym wyprzedzeniem, niezwłocznego informowania spółki oraz najbliższej jednostki policji o uszkodzeniu automatu, zachowania w tajemnicy informacji dotyczących przychodów z gier, a także przechowywania i używania kluczy serwisowych umożliwiających dostęp do automatu. Taka konstrukcja umowy, przede wszystkim zaś szereg wymienionych w niej obowiązków, jakie skarżący kasacyjnie na siebie przyjęli w związku z tą umową i jej faktycznym przedmiotem - umieszczeniem w lokalu automatu świadczy o tym, że skarżący kasacyjnie byli podmiotem nie tylko żywotnie zainteresowanym w niezakłóconym działaniu urządzenia, ale wręcz byli zobowiązani do sprawowania nad nimi pieczy zapewniającej jego niezakłócone i sprawne działanie. Powyższe, w świetle przywołanego znaczenia pojęcia "urządzającego gry", przesądza o prawidłowości zaklasyfikowania strony skarżącej kasacyjnie jako urządzającej gry na automacie umieszczonym w jej lokalu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. i art.205 § 2 p.p.s.a.