II GSK 591/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 894/21 w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 8 września 2021 r. nr NEP.907.8.25.2018 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. G. na rzecz Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 894/21, oddalił skargę R. G. (dalej: Strona, Skarżąca) na postanowienie Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (dalej jako: ŚPWIS, Wojewódzki Inspektor) z 8 września 2021 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Strona, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie, rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrot kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu wg norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego polegające na błędnej wykładni: A. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1845 z późn. zm.; dalej: u.z.z.z.ch.z.) w zw. z art. 17 ust. 1 oraz ust. 2 tej ustawy oraz § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż powołane przepisy są podstawą prawną umożliwiającą nałożenie przez organ obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym według Programu Szczepień Ochronnych polegające na wywodzeniu obowiązków prawnych spoza katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, w sytuacji gdy obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu nie jest bezpośrednio wymagalny i nie rodzi obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka takiemu szczepieniu, a ponadto stoi w sprzeczności z art. 31 ust. 1 Konstytucji RP; B. art. 17 ust. 3 i 4 w zw. z art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. polegające na uznaniu, iż brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że badanie kwalifikacyjne stanowi przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, co doprowadziło w konsekwencji do stwierdzenia, że ustawowy obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynikający z przepisów prawa, w stosunku do syna skarżącego, wymagał bezwzględnego wykonania; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: A. art. 7, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanej decyzji, w szczególności brakiem dokładnego ustalenia, dlaczego skarżący nie podjął działań w celu szczepienia ochronnego syna P. G., w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że u małoletniego istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych; B. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego istniały przesłanki do uchylenia postanowienia Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 08 września 2021 r. wydanego w sprawie znak: NEP.907.8.25.2018 oraz postanowienia organu I instancji z 21 czerwca 2021 r. znak: SE.IVa-4110/43/17 i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, wobec braku wymagalności obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Organ - ŚPWIS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie; zasądzenie od Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wnosił o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem I instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw (pkt 2). Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. W kontrolowanej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając ich całkowitą bezzasadność. Należy zauważyć, że opisane na wstępie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora było także przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 895/21 oddalił skargę ojca małoletniego, a które to orzeczenie z kolei, na skutek skargi kasacyjnej ojca małoletniego, było przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 28 października 2025 r., sygn. akt II GSK 564/22 oddalił skargę kasacyjną. Przechodząc do oceny zgłoszonych zarzutów, postawiony w pkt II.A. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – niezależnie od jego wadliwości konstrukcyjnej (brak powiązania z odpowiednim zakresem sądowoadministracyjnej normy odniesienia) – podlegał formalnemu oddaleniu ze względu na brak adekwatnego powiązania z treścią znaczeniową regulacji materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu w przedmiotowej sprawie. Skarżąca kasacyjnie nie dostrzegła, że przyczyny (podstawy) ewentualnego zaniechania (odroczenia) wykonania obowiązku szczepień ochronnych zostały ustawowo uregulowane w sposób względnie wyczerpujący, co oznacza, że poza prawnie wyznaczoną lekarską procedurą diagnostyczną zasadniczo nie ma prawnych możliwości kwestionowania wymagalności egzekwowania tego rodzaju obowiązku ustawowego, nawet jeżeli podmiot zobowiązany podnosi zastrzeżenia w tym zakresie. Jest to konsekwencja sztywnej i rygorystycznej regulacji prawnej, której zmiana leży w kompetencji władzy ustawodawczej. Z regulacji tej wynika natomiast, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z.). W toku powyższego badania diagnostycznego ma dojść do stwierdzenia braku przeciwwskazań lub przeciwwskazań do wykonania obowiązku ustawowego, z tym zastrzeżeniem, że obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia a tym szczepieniem upłynęły 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 17 ust. 4 (art. 17 ust. 3 u.z.z.z.ch.z.). Formalnym potwierdzeniem wymagalności zindywidualizowanego obowiązku poddania się obligatoryjnym szczepieniom ochronnym jest wystawiane przez uprawnionego lekarza po przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.z.ch.z.). Dopiero jeżeli lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z.). Dopełnieniem powyższej regulacji ustawowej są przepisy wykonawcze wynikające z wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch.z. rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (w ocenianej sprawie – z uchylonego z dniem 1 października 2023 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, opubl.: Dz.U. z 2018r. poz. 753 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 18 sierpnia 2011 r.). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z 18 sierpnia 2011 r. lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 9 ust. 1 ww. aktu, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. W zakresie wyznaczonym w treści wyniku konsultacji specjalistycznej wymagalność realizacji ustawowego obowiązku szczepień ochronnych zostaje zatem co najmniej tymczasowo wstrzymana. Należy wyjaśnić, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do skierowania małoletniego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.ch.z.). Dlatego nie mogło również dojść do zgodnego z prawem wstrzymania realizacji ustawowego obowiązku szczepień ochronnych. Oddaleniu podlegały także zarzuty naruszenia prawa materialnego, sformułowane w pkt I.petitum skargi kasacyjnej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 u.z.z.z.ch.z. oraz § 1 i § 4 rozporządzenia z 18 sierpnia 2011 r. (nazwanego wadliwie rozporządzeniem "w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień") przez bezpodstawne przyjęcie, iż "powołane przepisy są podstawą prawną umożliwiającą nałożenie przez organ obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym według Programu Szczepień Ochronnych", podczas gdy "obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu nie jest bezpośrednio wymagalny i nie rodzi obowiązku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddania dziecka takiemu szczepieniu, a ponadto stoi w sprzeczności z art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Powyższe zagadnienie zostało już wyjaśnione w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z 17.09.2024 r., sygn. akt II GSK 721/24; 24.09.2024 r., sygn. akt II GSK 957/24; 20.11.2024 r., sygn. akt II GSK 1077/24; 5.12.2024 r., sygn. akt II GSK 1446/24; 10.12.2024 r., sygn. akt II GSK 1273/24), po uprzedniej zmianie wcześniej wyrażanego stanowiska, m.in. w wyrokach NSA z: 18.12.2023 r., sygn. akt II GSK 1709/23; 19.03.2024 r., sygn. akt II GSK 29/21; 11.04.2024 r., sygn. akt II GSK 219/21 i II GSK 152/21; 4.07.2024 r., sygn. akt II GSK 1990/2, II GSK 2339/23 i II GSK 2340/23; wszystkie opublikowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z 18 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1772/21 i II GSK 1873/21 wyjaśnił, że powszechnie obowiązująca ocena zgodności konstytucyjnej art. 17 ust. 11 u.z.z.z.ch.z. z art. 87 Konstytucji RP została dokonana w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: Trybunał, TK) z 9 maja 2023r., sygn. akt SK 81/19, w którym stwierdzono, że ww. przepis u.z.z.z.ch.z. w związku z § 5 rozporządzenia z 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji RP. Sąd kasacyjny także podał, że podważenie konstytucyjności formy określenia pewnych elementów obowiązku ustawowego nie skutkowało zakwestionowaniem jego legalności materialnej. Trybunał podważył jedynie wybór ustawodawcy w zakresie formy prawnej określenia terminu wymagalności oraz niektórych elementów treściowych obowiązku (co do liczby koniecznych dawek szczepiennych), uznając, że termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych oraz liczba dawek poszczególnych szczepień ochronnych powinny były zostać określone przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, a nie w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu. Okoliczność ta nie pozwala jednak stwierdzić, że ustawowe obowiązki szczepień ochronnych realizowane w okresie obowiązywania powyższego komunikatu nie były co do istoty (materialnie) legalne i wymagalne. Termin wymagalności oraz liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych stanowią bowiem jedynie elementy składowe obowiązku administracyjnoprawnego w zakresie szczepień ochronnych, a skoro nie została zakwestionowana jego materialna podstawa, to sama wadliwość formy aktualizacji lub dookreślenia treściowego tego obowiązku nie jest wystarczająca do podważenia legalności aktów związanych z jego przymusowym wykonaniem. Nie ma więc podstaw do podważania legalności aktów wydawanych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (w tym postanowień co do zarzutów egzekucyjnych lub postanowień o zastosowaniu środków egzekucyjnych) w sprawach przymusowej realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych zaktualizowanych w okresie przed wejściem w życie ww. wyroku TK w związku z jego treścią. W tym sensie wyrok ten wywiera skutki prospektywne. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że "wymagalność" ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z.ch.z. nie wynikała z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podstawa normatywna do wyznaczenia zakresu wymagalności powyższego obowiązku administracyjnoprawnego wynikała bowiem zarówno z przepisów ustawowych (w tym art. 5 i 17 u.z.z.z.ch.z.), jak i z przepisów wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z.z.ch.z. oraz obowiązującego do 30 września 2023 r. rozporządzenia z 18 sierpnia 2011 r. (w szczególności w § 3 tego aktu określono zakres podmiotowo-wiekowy wymagalności obowiązku w zakresie kolejnych kategorii chorób), natomiast dalsza konkretyzacja wymagalności tego obowiązku następowała zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 u.z.z.z.ch.z. (§ 5 ww. rozporządzenia). Jak już wyjaśniono, formalna i zakresowa niekonstytucyjność art. 17 ust. 11 u.z.z.z.ch.z. przez ustalenie, że pewne elementy treściowe (w tym co do wymagalności) ustawowego obowiązku (w zakresie terminów wykonania szczepień ochronnych w określonych grupach wiekowych oraz liczby dawek szczepionek przeciwko danemu typowi choroby zakaźnej) mają zostać określone w formie komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, a nie w treści rozporządzenia ministra właściwego do spraw zdrowia, nie podważyła jednak materialnej konstytucyjności podstawy ustawowej tego obowiązku, co implikuje wniosek, że legalność procesu jego przymusowego wykonania nie może zostać zakwestionowana na podstawie ww. wyroku TK. Wniosek ten znajduje także potwierdzenie w treści klauzuli odraczającej wejście w życie wyroku trybunalskiego oraz w jego prospektywnym oddziaływaniu na procesy stosowania lub wykonywania prawa w odniesieniu do stanów faktycznych lub spraw, które zaistniały przed dniem wejścia w życie tego orzeczenia. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie podstawy materialnoprawnej kwestionowanego obowiązku szczepień ochronnych. W tym zakresie wystarczy odesłać do uwag wyrażonych w dotychczasowym orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA z: 8.02.2023 r., sygn. akt II OSK 500/20; 23.03.2023 r., sygn. akt II OSK 443/20; 30.03.2023 r., sygn. akt II OSK 719/20; 17.04.2023 r., sygn. akt II OSK 2427/20; 27.04.2023 r., sygn. akt II OSK 1433/20; 27.04.2023 r., sygn. akt II OSK 1595/20), które Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut naruszenia art. 17 ust. 3 i 4 w zw. z art 17 ust. 2 u.z.z.z.ch.z. przez uznanie, że "brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że badanie kwalifikacyjne stanowi przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, co doprowadziło w konsekwencji do stwierdzenia, że ustawowy obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynikający z przepisów prawa, w stosunku do syna skarżącego, wymagał bezwzględnego wykonania". Niezależnie od wadliwości konstrukcyjnej powyższego zarzutu oraz jego nieprecyzyjnego sformułowania, Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z dotychczasowym stanowiskiem wyrażanym w jego orzecznictwie, z którego wynika, że jeżeli wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego musi zostać poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania tego rodzaju szczepienia, to obowiązek poddania się lekarskim badaniom kwalifikacyjnym nie ma charakteru samodzielnego (por. wyroki NSA z: 6.06.2017 r., sygn. akt II GSK 2398/15; 12.06.2014 r., sygn. akt II OSK 1312/13; 21.06.2017 r., sygn. akt II OSK 2654/15; 21.11.2019 r., sygn. akt II OSK 3322/17; 21.04.2020 r., sygn. akt II OSK 936/19; 28.04.2021r., sygn. akt II OSK 1497/18) i niezależnego od nadrzędnego obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jest to zatem obowiązek niesamodzielny, uprzedni i instrumentalnie sprzężony z zasadniczym i nadrzędnym obowiązkiem poddania się szczepieniom ochronnym (por. wyrok NSA z 18.02.2025 r., sygn. akt II GSK 1686/21). Działanie podmiotu zobowiązanego, zmierzające do wykonania stanowiącej element i etap realizacji obowiązku szczepień ochronnych powinności odbycia przedszczepiennych badań kwalifikacyjnych, musi zostać jednak poprzedzone określeniem czasu i miejsca jego wykonania. W konsekwencji, wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, odmowa wykonania obowiązku poddania się lekarskim badaniom kwalifikacyjnym jest równoważna naruszeniu obowiązku poddania się wymaganemu szczepieniu ochronnemu (por. postanowienie NSA z: 27.03.2025 r., sygn. akt II GSK 85/25; wyroki NSA z: 8.02.2023 r., sygn. akt II OSK 500/20; 2.03.2023 r. sygn. akt II OSK 2209/20; 27.04.2023 r., sygn. akt II OSK 1595/20; 12.06.2014 r., sygn. akt II OSK 1312/13; 21.06.2017 r., sygn. akt II OSK 2654/15; wyrok NSA z 21.11.2019 r. sygn. akt II OSK 3322/17). Wobec oddalenia wyżej wskazanych zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, oddaleniu podlegał również zarzut wynikowy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i oddalenie skargi. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz o zasądzeniu od Skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kwoty 360 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.