II GSK 689/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1768/22 w sprawie ze skargi Ł. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr EA-b-593/499/22 w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ł. O. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Warszawie wyrokiem z 14 października 2022 r. VI SA/Wa 1768/22, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; powoływanej dalej jako: "ppsa"), oddalił skargę Ł.O., zwanego dalej: "skarżącym" lub "skarżącym kasacyjnie", na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP" albo "organu") z 26 kwietnia 2022 r. w przedmiocie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie wyroku, zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 22 marca 2022 r. o odmowie wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Ponadto, skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania – art. 141 § 4 w związku z art. 151 ppsa przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego co do przedstawienia przez skarżącego ważnej przyczyny posiadania broni w postaci istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, a także co do istnienia takiego stanu, co miało istotny wpływ na treść wyroku, albowiem nieprawidłowe ustalenia w tym zakresie doprowadziły do nieuwzględnienia i oddalenia skargi; 2) przepisów postępowania – art. 141 § 4 w związku z art. 151 § ppsa przez zaniechanie rozpoznania zarzutu skarżącego naruszenia art. 2 i art. 32 ust 1 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"), w którym wskazuje, że tożsame argumenty, jakie powołał organ administracyjny w przypadku strony, nie zostały uznane za przemawiające za wydaniem wnioskowanego rodzaju pozwolenia, a w przypadku innych wskazanych decyzji stanowiły dla innych osób argument za wydaniem pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem potwierdzenie tego zarzutu winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji; 3) prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ppsa w zw. z art. art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r. poz. 955, dalej: "uba") polegające na ich niezastosowaniu, w sytuacji gdy skarżący udowodnił w postępowaniu administracyjnym istnienie wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów ochrony osobistej. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Wychodząc z powyższego założenia, na wstępie zaznaczyć należy, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do zagadnienia prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 ppsa. W takiej sytuacji Sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej dokonuje oceny zarzutów materialnych. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero, wówczas gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Stąd jako pierwszy podlega rozpoznaniu zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 151 ppsa. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny wojewódzki sąd administracyjny przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 ppsa może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Należy przy tym podkreślić, że zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 1 ppsa nie służy do zwalczania prawidłowości przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego lub procesowego, co usiłuje w ramach powyższego zarzutu uczynić skarżący. Odrębną kwestią jest natomiast szczegółowość rozważań prawnych, stopień ich rozwinięcia, siła i sposób doboru argumentacji prawnej lub jej moc perswazyjna. Zagadnienia te nie podlegają jednak ocenie w świetle analizowanego wzorca normatywnego. Fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest zatem odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Omawiany zarzut został skonstruowany więc w sposób wadliwy w zakresie, w jakim skarżący kasacyjnie oczekiwał, że za jego pośrednictwem możliwa będzie kontrola merytoryczna treści ocen prawnych. Tym bardziej że art. 151 ppsa jest przepisem kompetencyjnym, o ogólnym (blankietowym) charakterze, regulującym samo rozstrzygnięcie Sądu, a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Wyrok oddalający skargę nie jest bowiem skutkiem jedynie zastosowania art. 151 ppsa. Sformułowanie omawianego zarzutu nie przystaje do dyspozycji wskazanych przepisów, co czyni ten zarzut niezasadnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są usprawiedliwione także zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 § ppsa przez zaniechanie rozpoznania zarzutu naruszenia art. 2 i art. 32 ust 1 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. W pierwszym rzędzie należy powtórzyć uwagi odnośnie zarzutu z punktu pierwszego skargi kasacyjnej dotyczących ewentualnych naruszeń przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 w zw. z art. 151 § ppsa. Zarzut oparty na tych przepisach nie służy bowiem do zwalczania podważania prawidłowości procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa przez kontrolowane organy. Nadto, zauważenia wymaga, że jednym z warunków prawidłowego sformułowania zarzutu kasacyjnego jest wskazanie przepisu wraz z jego mniejszymi jednostkami redakcyjnymi, jeśli takie dany przepis zawiera. Przepisy art. 77 kpa składa natomiast z kilku jednostek redakcyjnych, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że takie sformułowanie zarzutu, jak poczynił to skarżący kasacyjnie, uniemożliwia rozpoznanie go merytorycznie. Dodatkowo wskazać należy, że zarzut ten nie został oparty na usprawiedliwionej podstawie, ponieważ Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, ustosunkował się do podnoszonych przez niego okoliczności zdarzenia związanego z niezgłoszonym zajściem mającym miejsce nieustalonego dnia, którego świadkiem była partnerka skarżącego, jak i udokumentowanego protokołem z posiedzenia aresztowego w dniu 11 września 2021 r. w Sądzie Rejonowym w [...][...] Wydział Karny, podczas którego doszło do agresji słownej pod adresem skarżącego. WSA w Warszawie wyraził bowiem swoją oceną słowami: "Analizując powyższe zdarzenia nie sposób nie dojść do przekonania, że zdarzenia te wpisują się w ryzyko wykonywanego zawodu, i nie przybierają postaci zdarzeń o charakterze nadzwyczajnym. Na tej podstawie skarżący nie dowiódł obiektywnie, że poziom jego zagrożenia jest większy niż innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji". Jednocześnie w dalszej części uzasadnienia skarżonego wyroku Sąd wskazał, że: "W odmiennej ocenie wniosków osób znajdujących się w różnej sytuacji faktycznej i prawnej nie można zatem upatrywać naruszenia art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 kpa". Nie można zatem uznać, aby zaskarżony wyrok zawierał niespójne i niezrozumiałe uzasadnienie lub nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze. Sąd pierwszej instancji nie podzielił jedynie argumentacji przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie. Ponadto, zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, jako uchybienie procesowe, może stanowić skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, jeżeli jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja w tej sprawie nie występuje. Skarżącemu wyjaśnić natomiast należy, że niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 ppsa, wojewódzki sąd administracyjny nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Poddane kontroli Sądu pierwszej instancji postępowanie administracyjne, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, zostało zaś przeprowadzone z poszanowaniem fundamentalnych zasad procedury administracyjnej, takich jak zasada prawdy obiektywnej czy swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskazać natomiast należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 uba, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej w celu ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z samego tylko przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, że taki stan faktyczny występuje, spoczywa na wnioskującym, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę, czy żądanie wnioskującego jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Wnioskodawca może więc powołać wszelkie – z jego punktu widzenia istotne – okoliczności, które w jego przekonaniu świadczą o jego zagrożeniu osobistym, jednakże ustalenie czy spełniają one wymogi art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni należy do organów Policji. Osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej powinna zatem wykazać, że w jej przypadku zachodzą mające odzwierciedlenie w rzeczywistości sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione przez nią okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni (v. wyrok NSA z 23 sierpnia 2016 r. II OSK 2932/14). Do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, konieczne jest bowiem istnienie omawianego powyżej zagrożenia ukierunkowanego na określoną osobę. Zagrożenie bezpieczeństwa osobistego może wynikać natomiast z różnych przyczyn, np. z miejsca zamieszkania wnioskodawcy, rodzaju wykonywanej przez niego pracy lub charakteru jego zajęcia, ale nie są to okoliczności per se wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Zagrożenie, aby można było uznać za stałe, musi się przejawiać permanentnością, a jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Z kolei ponadprzeciętność nie może się sprowadzać do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Wnioskodawca może zatem powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 uba, należy do organów Policji, które nie muszą podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni palnej bojowej. Zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie sprowadza się do tego, że skarżący kasacyjnie uznaje, że to jedynie subiektywne poczucie zagrożenia, jakie odczuwa jako asesor prokuratury (obecnie prokurator), uzasadnia udzielenie wnioskowanego zezwolenia, a nie obiektywne okoliczności z przeszłości i teraźniejszości stanowiące lub świadczące o narażeniu utraty życia i zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela jednak stanowisko, że obawa o własne bezpieczeństwo w ramach wykonywania określonego zawodu, w niniejszym przypadku asesora/prokuratora, nie jest równoznaczna z istnieniem takiego zagrożenia i nie stawia strony automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Sama obawa wynikająca z przeświadczenia, że przez wykonywanie czynności służbowych skarżący może być narażony na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie nie uzasadnia wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny. Gdyby zagrożenie bezpieczeństwa osób wykonujących ten zawód było ponadprzeciętne, osoby wykonujące ten zawód uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy. Skoro ustawodawca tego nie uczynił, to należy domniemywać, przyjmując założenie racjonalności jego działania, że nie uznał, że ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych w ramach tej profesji automatycznie uzasadnia przyznanie prawa do posiadania broni. Tym samym takie osoby ustawodawca poddał zatem ogólnym zasadom określonym w ustawie o broni. Nie mają one zatem uprzywilejowanej pozycji w przypadku ubiegania się o broń palną do ochrony osobistej, a podlegają takim samym rygorom jak pozostali obywatele. Gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia za prawidłowy, organ Policji zobowiązany byłby wydać pozwolenie na broń każdemu prokuratorowi, który wystąpiłby z takim wnioskiem, powołując się na istnienie uwarunkowań wynikających z zawodowego funkcjonowania w określonym środowisku społecznym. To jednak nie wynika z przepisów prawa, w tym systemowej wykładni uba. Kluczowe w niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma znaczenie pismo Zastępcy Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z 16 lipca 2021 r. (wg daty wpływu do organu), w którym podano, że skarżący jest zatrudniony w tej Prokuraturze na stanowisku asesora i zgodnie z podziałem czynności, prowadzi oraz nadzoruje postępowania przygotowawcze w dziale dochodzeniowo-śledczym tej jednostki. Zastępca Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] wskazał przy tym, że charakter tych postępowań, w szczególności ich ciężał gatunkowy wskazuje na wykonywanie obowiązków przez wymienionego w warunkach zbieżnych z pracą innych prokuratorów i asesorów Prokuratury Rejonowej w [...]; nie można uznać, by w związku z pełnieniem służby asesora, wystąpiło w jego przypadku stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia, zdrowia lub mienia. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym kontekście przywołać wyrok z 9 lutego 2016 r. II OSK 1402/14. Wyrok ten dotyczył odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, o które wnioskowała także osoba zawodowo niewątpliwie mająca styczność z osobami karanymi – a mianowicie kurator sądowy. Co więcej, osoba ta również w zakresie swoich kompetencji ma formułowanie wniosków niekorzystnych dla osób skazanych, gdyż sporządza wnioski o odwołanie warunkowego zwolnienia czy o zarządzenie wykonania kary, której wykonanie było warunkowo zawieszone lub wykonania kary zastępczej. Kurator ten wchodził w ramach pracy "w terenie" do domów osób związanych ze środowiskiem przestępczym. Dodatkowo, w okolicznościach tamtej sprawy, kurator doświadczył słownych gróźb i agresji werbalnej, o których poinformował nawet swoich zwierzchników. Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc to pod uwagę, wskazał, że: "Uprawnione jest stwierdzenie, że doświadczone słowne groźby i agresja werbalna nie wywołały u skarżącego uzasadnionej obawy, że będą one spełnione, skoro nie zdecydował się on złożyć zawiadomienia o przestępstwie, ograniczając się do poinformowania o tym przełożonego. Co więcej, biorąc pod uwagę, że na przestrzeni lat miało miejsce tylko jedno takie zdarzenie, które związane było z wykonywaniem obowiązków służbowych, nie sposób uznać, że poczucie zagrożenia jest obiektywnie uzasadnione". NSA w powołanym wyroku podniósł także, że: "(...) regularne przebywanie w środowisku kryminogennym czy patologicznym w celu wykonywania obowiązków zawodowych stanowi nierozerwalną istotę zawodu kuratora sądowego. Ustawodawca nie uznał jednak, że ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych było tego rodzaju, że automatycznie uzasadniałoby przyznanie prawa do posługiwania się bronią służbową. Dostrzegając natomiast fakt, że wykonywanie zadań stawia kuratora wobec wielu problemów i sytuacji trudnych, wiążących się z niebezpieczeństwem, czasem z zagrożeniem zdrowia lub życia, ustawodawca nadał kuratorowi uprawnienie do żądania wsparcia ze strony osób i instytucji, w zakresie ich statutowych obowiązków, w tym od Policji (art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych, Dz.U. z 2014 r., poz. 795 z późn. zm.). (...) Jeśli zaś idzie o ponadprzeciętność zagrożenia, to autor skargi kasacyjnej zarzuca odniesienie tego kryterium do grupy zawodowej kuratorów, nie zaś do ogółu społeczeństwa. W tym zakresie należy się ze skarżącym zgodzić. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdy kurator sądowy statystycznie ponadprzeciętnie częściej spotyka się z przestępcą niż osoba wykonująca zawód nauczyciela czy lekarza. Powyższe niewątpliwie odnosi się także do innych zawodów takich jak sędzia, prokurator czy policjant. Ponadprzeciętność zagrożenia w związku z wykonywanym zawodem w stosunku do ogółu społeczeństwa, nie przesądza jednak o konieczności uwzględnienia wniosku wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Jak wyżej powiedziano, zagrożenie to to powinno być stałe a przede wszystkim realne. Te przesłanki zagrożenia nie zostały wykazane w toku postepowania". Tezy powyższe należy odnieść do zawodu asesora/prokuratora i niniejszej sprawy. Potwierdzają powyższe wyroki WSA w Warszawie z 2 lipca 2024 r. VI SA/Wa 1092/24 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2023 r. II GSK 646/22. W wyroku z 10 sierpnia 2021 r. VI SA/Wa 1639/21 WSA w Warszawie podkreślił natomiast, że ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny, gdyby bowiem zagrożenie bezpieczeństwa osób wykonujących ten zawód było ponadprzeciętne, osoby wykonujące ten zawód uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy. Wbrew temu, co twierdzi skarżący kasacyjnie, pogląd ten nie uległ dewaluacji z momentem wejścia w życie nowelizacji uba z 26 marca 2023 r. (podkreślić jednak należy, że skarżona przed WSA w Warszawie decyzja została wydana przed tą nowelizacją, a więc treść tej ustawy zmieniającej nie mogła mieć znaczenia normatywnego w niniejszej sprawie). Jak wskazał bowiem WSA w Warszawie w wyroku z 5 listopada 2024 r. VI SA/Wa 2784/23: "(...) prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma ono charakteru powszechnego. Podlega natomiast administracyjnej reglamentacji, a skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał, że w jego przypadku spełniona została dyspozycja art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 uba. Pozwolenia na broń nie wydaje się bowiem "na zapas" lub "na wszelki wypadek", a tylko wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o takie prawo niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne". Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zaprezentowane stanowisko dotyczyło stanu prawnego sprzed omawianą nowelizacją uba, to jednak w swej wymowie bezwzględnych praw wolnościowych, nadal zachowuje swoją moc. Wskazać bowiem należy, że na mocy art. 10 ww. ustawy nowelizującej w art. 10 po ust. 3 uba dodano ust. 3a w brzmieniu: "3a. Za ważną przyczynę posiadania broni dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się także chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej zadeklarowaną przez funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbrojonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową, a także osobę pełniącą terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata". Uregulowanie to nie rozszerza zatem katalogu osób uprawnionych do posiadania broni palnej o grupę asesorów prokuratury/prokuratorów. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 uba. Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku dowodowego, należy wyjaśnić, że na podstawie art. 106 § 3 ppsa postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest wyłącznie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i może mieć wyłącznie charakter uzupełniający. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę przy tym, że w drodze wyjątku Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2016 r. I GSK 1792/14). Ponadto, dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z: 25 września 2012 r. II OSK 840/11, 17 grudnia 2015 r. II OSK 2501/15). W realiach niniejszej sprawy wniosek dowodowy oddalono, gdyż dokument, z którego żądania przeprowadzenia dowodu, powstał po wydaniu skarżonej decyzji. W tych okolicznościach skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).