II GSK 771/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 955/24 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 stycznia 2024 r. nr EA-b-100/24/1821/23 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. G. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie), wyrokiem z 22 października 2024 r., sygn. VI SA/Wa 955/24, po rozpoznaniu na sprawy ze skargi ze skargi S. G. (dalej zwanego skarżącym lub stroną) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 stycznia 2024 r., nr EA-b-100/24/1821/23, w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy w dniu 15 września 2023 r. organ Policji, w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm.), wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego. Skarżący będący funkcjonariuszem KPP w Olkuszu, został wezwany do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, w związku z uzyskaną przez organ Policji informacją jego o złym stanie psychofizycznym. Organ zobowiązał skarżącego do przedłożenia w wyznaczonym terminie orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią palną. Skarżący nie przedłożył w terminie wymaganych orzeczeń. Mając na uwadze powyższe Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, decyzją z dnia 13 listopada 2023 r., nr PA-B-642-14757/18119/23IJ/276, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm., dalej zwanej u.b.a.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: K.p.a.), cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celu kolekcjonerskiego. Komendant Główny Policji (dalej także KGP), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 18 stycznia 2024 r., nr EA-b/100/24/1821/23, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach. W uzasadnieniu stwierdził m.in., że pomimo ustawowego zwolnienia funkcjonariuszy Policji z obowiązku przedstawienia odpowiednich orzeczeń lekarskich i psychologicznych w sytuacjach uregulowanych w art. 15 ust. 3 i 4 u.b.a., osoby te mają obowiązek przedstawienia stosownego orzeczenia, wynikający z art. 15 ust. 5 tej ustawy. Skoro więc strona, będąc zobowiązaną przez organ I instancji do przedstawienia orzeczeń, nie wypełniła wymogów ustawowych, to w konsekwencji nie potwierdziła, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, co skutkowało cofnięciem pozwolenia na broń. WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi strony na decyzję KGP, oddalił przedmiotową skargę. Sąd stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u.b.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Z kolei z art. 15 ust. 5 u.b.a. wynika, że w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Zgodnie zaś z art. 20 u.b.a. cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Sąd uznał, że Komendant Główny Policji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych wyżej przepisów. W świetle tych przepisów, osoba posiadająca pozwolenie na broń ma obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu i badaniu psychologicznemu na żądanie właściwego organu Policji oraz przedstawienia stosownych orzeczeń, jeśli zostaną ujawnione okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że osoba ta należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., czyli ma zaburzenia psychiczne lub znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną lub wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub jest uzależniona od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Z kolei w przypadku naruszenia przez posiadacza broni wskazanego obowiązku poddania się badaniom, komendant wojewódzki Policji ma kompetencję do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, przy czym decyzja taka ma charakter uznaniowy. W świetle powyższego, aby zastosować wskazane przepisy organ administracji musiał ustalić w toku postępowania administracyjnego, że: 1) zostały ujawnione uzasadnione wątpliwości, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a., 2) skarżący został zobowiązany do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu, 3) skarżący naruszył obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Sąd stanął na stanowisku, że Komendant Główny Policji prawidłowo wywiązał się z tych obowiązków. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, zaś jego ocena została dokonana przez organ prawidłowo i uzasadniała przyjęcie ustaleń, które stanowiły podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji. Nawet jeżeli uznać za zasadne argumenty skargi, co do braku możliwości wypowiedzenia się strony przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, co do zebranych dowodów i materiałów, pozbawienia jej na tym etapie możliwości zgłoszenia jakichkolwiek żądań - to uchybienia te zostały naprawione w postępowaniu odwoławczym. Strona miała możliwości procesowe składania wniosków dowodowych i wyjaśnień przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odwołanie nie zawiera jednak żadnych formalnych wniosków dowodowych, ani wskazania okoliczności na jakie miałyby być przeprowadzone. W tych okolicznościach zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. są bezpodstawne, natomiast uchybienie zasadzie określonej w art. 10 K.p.a. na etapie postępowania przed organem I instancji nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie doszło do ujawnienia okoliczności uzasadniających podejrzenie, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach dysponował bowiem - utrwaloną w formie raportu - informacją pochodzącą od samego skarżącego na temat jego złego stanu psychofizycznego. Tego rodzaju informacja była wystarczająca do uruchomienia kompetencji organu Policji wskazanej w art. 15 ust. 5 u.b.a., tj. zobowiązania skarżącego do poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach nie musiał wskazywać innych lub bardziej szczegółowych powodów w ww. zakresie. Obowiązkiem organów Policji, wynikającym m.in. z u.b.a. jest bowiem m.in. dbanie o zapewnienie szeroko rozumianego bezpieczeństwa publicznego, czemu niewątpliwie służy weryfikowanie w uzasadnionych przypadkach, czy osoby posiadające pozwolenie na broń nie są osobami z zaburzeniami psychicznymi, nie wykazują istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, czy nie są uzależnione od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Z obowiązku poddania się badaniom nie zwalnia subiektywne nastawienie posiadacza broni do własnego zdrowia psychicznego i sprawności ruchowej, jako odpowiadających wymaganiom ustawy. Skarżący - nawet nie podzielając wątpliwości/podejrzeń organów Policji - obowiązany był poddać się stosownym badaniom i dopiero uzyskanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przesądziłoby wiążąco dla tych organów o istnieniu lub braku u niego uwarunkowań do posiadania broni. Bierność skarżącego (pomimo skierowania do niego wezwania z dnia 15 września 2023 r.) i niepoddanie się badaniom w efekcie wiąże się z negatywnymi skutkami, skoro z jego winy upoważniony organ Policji nie miał możliwości ostatecznego zweryfikowania zaistniałych podejrzeń, co do stanu zdrowia skarżącego. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła strona, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.: I. naruszenie prawa materialnego, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4, art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (dalej ustawa o broni i amunicji), polegające na nieprawidłowej ocenie przez sąd pierwszej instancji zastosowania prawa materialnego przez organ administracji i przyjęciu, że ujawnione zostały okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, iż skarżący jest osobą z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazującą istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, uzależnioną od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, podczas gdy prawidłowa ocena stanu prawnego i faktycznego wskazywała na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 13 listopada 2023 r. sygn. PA-B-642-14757/18119/23IJ/276 albowiem organy Policji nie dysponowały żadnymi informacjami dającymi podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 P.p.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a., polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi na podstawie błędnej oceny akt sprawy i uznaniu, że Komendant Główny Policji prawidłowo wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a., art. III. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. tj. został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, zaś jego ocena została dokonana przez organ prawidłowo i uzasadniała przyjęcie ustaleń, które stanowiły podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, podczas gdy prawidłowa ocena materiałów postępowania prowadzi do wniosku, że organy Policji naruszyły zasady postępowania administracyjnego dotyczące gromadzenia i rozpatrywania materiału dowodowego, prowadzenia postępowania, w szczególności zasadę równego traktowania, ocena zaś dowodów zgromadzonych była dowolna, III. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 P.p.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a., polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi na podstawie błędnej oceny akt sprawy i uznaniu, że w sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. podczas gdy prawidłowa ocena materiałów postępowania, ustalonego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że organy Policji nie miały podstawy do zastosowania normy administracyjnego prawa materialnego podlegającej indywidualizacji i konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji KGP oraz poprzedzającej ją decyzji KW Policji. Oprócz tego wniósł również o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, obejmujących zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd I instancji całkowicie pominął to czy organ administracji zasadnie nałożył na skarżącego obowiązek poddania się badaniom. Skarżący kasacyjnie dodał, że gdyby wolą ustawodawcy było wyposażenie organów Policji w kompetencje kierowania na badania lekarskie i psychologiczne posiadaczy broni palnej w wypadku ujawnienia jakichkolwiek informacji, wówczas każda wizyta u psychologa, każda wizyta u lekarza psychiatry czy nawet lekarza neurologa stanowiła by podstawę do zobowiązaniowa do przedłożenia orzeczeń, a w konsekwencji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Nietrafny według skarżącego kasacyjnie jest pogląd, iż celem wydania decyzji organów Policji było zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego uwzględniając reglamentowany dostęp do broni. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia faktu, że skarżący kasacyjnie był funkcjonariuszem Policji, a zatem miał dostęp do broni służbowej. Organ, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Organ dodał, że skoro funkcjonariusz Policji raportem informuje przełożonych służbowych o swoim złym stanie psychofizycznym, to nie jest to bez wątpienia okoliczność nie mająca znaczenia w kontekście jego zdolności do posiadania broni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej, podnoszącym tego rodzaju zarzut, ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, w tego rodzaju sytuacji, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., II GSK 2735/15 - dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie sformułował przeciwko zaskarżonemu wyrokowi WSA w Warszawie trzy zarzuty, spośród których jeden oparł na twierdzeniach dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, pozostałe dwa natomiast na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do procesowych zarzutów rozpoznawanej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania ich zasadności. I tak w pierwszym spośród nich, wskazując na naruszenie przez WSA w Warszawie art. 151 i art. 133 P.p.s.a., a także art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., skarżący kasacyjnie stwierdził, że miało to nastąpić przede wszystkim w związku z dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przy tym wiązało się to także z naruszeniem zasady równego traktowania. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej owej dowolności w ocenie materiału dowodowego skarżący upatruje głównie w zaakceptowaniu przez Sąd oceny organu odnośnie tego, że w jego przypadku zaistniały przesłanki skierowania go na badania, o których mowa w art. 15 ust. 5 u.b.a. Wskazany wyżej przepis wskazuje, że skierowanie na badania może nastąpić w sytuacji ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych dotkniętych zaburzeniami w zakresie jego stanu psychofizycznego. W okolicznościach niniejszej sprawy mamy bez wątpienia do czynienia z ujawnieniem okoliczności, które potencjalnie mogą wskazywać na zaburzenia stanu psychofizycznego po stronie skarżącego. Za takie należy uznać bowiem pochodzący od niego raport na temat jego złego stanu psychofizycznego. W związku z tym nie sposób jest zarzucać organowi dowolności, zwłaszcza z punktu widzenia skarżącego, w tym zakresie, w jakim opierał się na informacjach nie przez siebie zgromadzonych, pochodzących właśnie od skarżącego. Poza tym, na podstawie tych danych organ nie ustalał konkretnych okoliczności faktycznych, w odniesieniu do stanu psychofizycznego skarżącego, ale sprawdzał czy w ich świetle można przyjąć wystąpienie dostatecznego prawdopodobieństwa zaistnienia tego rodzaju zaburzeń, bez przesądzania tego czy rzeczywiście miały one miejsce. Nie można więc w tym wypadku zasadnie oczekiwać od organu dogłębnej weryfikacji tego rodzaju okoliczności, która w tym wypadku nie była konieczna, ani wymagana przepisami prawa. Reasumując, skoro sam skarżący wskazywał na występowanie u niego określonego rodzaju zaburzeń, to brak jest podstaw do zarzucenia organowi dowolności w zakresie uznania prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Co zaś się tyczy naruszenia zasady równości, to w tym względzie zarzut skargi kasacyjnej nie został dostatecznie skonkretyzowany. Nie sposób jest więc merytorycznie się do niego odnieść. W drugim z procesowych zarzutów skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie przez Sąd art. 151 P.p.s.a. i art. 133 § 1 P.p.s.a., a także art. 105 § 1 K.p.a., w związku z nieumorzeniem postępowania w sytuacji, w której organy Policji nie miały podstawy do zastosowania normy administracyjnego prawa materialnego. Mając na uwadze postać przedstawionego zarzutu, a także jego podstawy prawne stwierdzić należy, że już tylko z tego względu brak jest możliwości jego uwzględnienia. Zarzut ten, nominalnie odwołujący się do naruszenia prawa procesowego, w istocie oparty jest na twierdzeniach odnośnie uchybienia przez Sąd I instancji, a także organ, regulacjom prawa materialnego. Tak bowiem należy ocenić jego twierdzenie odnośnie braku podstaw zastosowania w niniejszej sprawie regulacji prawa materialnego. Tymczasem, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, poprzez zarzuty procesowe, nie można kwestionować prawidłowości wykładni i zastosowania regulacji prawa materialnego. Tak więc z uwagi na taki – niewątpliwie wadliwy sposób skonstruowania omawianego zarzutu, uznać go należy za nieskuteczny. Na marginesie dodać jedynie należy, że sugerowane przez skarżącego kasacyjnie rozstrzygnięcie w postaci umorzenia postępowania administracyjnego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, może być jedynie następstwem poczynionych ustaleń faktycznych oraz prawnej ich kwalifikacji, związanej z wykładnią i zastosowaniem konkretnych przepisów prawa materialnego. Tak więc zarzucanie naruszenia art. 105 § 1 K.p.a., nie może się skutecznie realizować w oderwaniu od tych regulacji. To zaś już wykracza poza materię zagadnień procesowych. Innymi słowy, podjęcie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania może być jedynie następstwem stwierdzenia konkretnych okoliczności, prawnych i faktycznych, wobec czego prawidłowości niezastosowania tej instytucji, nie można rozpatrywać wyłącznie w kategoriach związanych z dochowaniem wymogom wyłącznie art. 105 § 1 K.p.a. Jeżeli chodzi o jedyny materialnoprawny zarzut skargi kasacyjnej, to w tym wypadku również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania jego zasadności, co jest następstwem wadliwego sposobu jego skonstruowania. Poprzez ten zarzut skarżąc kasacyjnie zarzucił bowiem Sadowi I instancji naruszenie prawa materialnego, a więc oparł go na podstawie kasacyjnej o której mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., nie wskazał jednak postaci podnoszonego przez siebie naruszenie tego rodzaju regulacji. Zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może przybrać postać błędu w zakresie jego wykładni lub wadliwego jego zastosowania. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej może być oparty na jednej z tych postaci naruszenia lub na obu. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie nie wskazał żadnego z nich, ograniczając się do enigmatycznego stwierdzenia, że uchybienie przez Sąd I instancji wymienionym przez niego przepisom miało nastąpić w związku z nieprawidłowa oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji i przyjęciem, że ujawnione zostały okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, iż skarżący jest osobą z zaburzeniami psychicznymi. Z tego rodzaju stwierdzeń wynika, że skarżący kasacyjnie nie tylko nie wskazał postaci podnoszonego przez siebie naruszenia prawa materialnego, ale także że w istocie poprzez ten zarzut kwestionuje on przede wszystkim prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Tymczasem poprzez zarzut oparty na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego nie można podważać prawidłowości poczynionych ustaleń w sprawie. Stanowisko tego rodzaju jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym zmierzający do tego zarzut musi zostać uznany za nieskuteczny. Mając więc na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Komendanta Głównego Policji w Warszawie 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.