II GSK 786/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. j. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1878/20 w sprawie ze skargi A. Sp. j. w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 29 lipca 2020 r. nr DPZ.WPA-ZOD.4241.10.2020.2.KL w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz A. Sp. j. w S. 1120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1878/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. j. w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 29 lipca 2020 r., w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu publicznego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z 3 marca 2020 r. A. Sp. j. w S. zwróciła się o zezwolenie na przebudowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr ew. [...] położonej w S. w zakresie zmiany geometrii włączenia do ul. [...] poprzez zwiększenie promieni z R=5,0 m do R=12,0 m, przy zachowaniu dotychczasowych relacji ruchowych związanych z wjazdem i wyjazdem na teren działki. Spółka argumentując wniosek wskazała, że przedmiotowa działka obsługiwana jest m.in. przez pojazdy ciężarowe, w tym ciągniki siodłowe z naczepami, a geometria istniejącego zjazdu nie zapewnia możliwości wykonywania bezpiecznego manewru zjazdu na teren działki. Decyzją z 14 maja 2020 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470, ze zm.; dalej jako: u.d.p.) udzielił spółce zezwolenia na przebudowę zjazdu z zastrzeżeniem, że przebudowywany zjazd będzie służył do obsługi istniejącego zagospodarowania przedmiotowej działki, t.j. składu budowlanego, zgodnie z obowiązującym oznakowaniem; przecięcie krawędzi jezdni zjazdu i drogi zostanie wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu 12,0 m oraz że pozostałe parametry techniczne przedmiotowego zjazdu pozostaną bez zmian. Pismem z 1 czerwca 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżając decyzję w zakresie zastrzeżeń dotyczących celu, któremu służyć ma przebudowywany zjazd. Decyzją z 29 lipca 2020 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 u.d.p. oraz art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję z 14 maja 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 3 u.d.p. zarządca drogi określa parametry techniczne zjazdu, które muszą przede wszystkim zapewniać bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Warunki te są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Wyjaśnił, że zastrzeżenia celu, któremu ma służyć zjazd, a mianowicie obsługa składu budowlanego jest bezpośrednio związane z parametrami technicznymi zjazdu, o których mowa w art. 29 ust. 3 u.d.p. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych, że zgoda zarządcy przy podejmowaniu rozstrzygnięć, które są objęte jego właściwością, jest oparta na posłużeniu się kryteriami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Wskazał, że organ prawidłowo rozważył dopuszczalność wnioskowanej przez spółkę przebudowy zjazdu publicznego i podkreślił, iż zgoda na wnioskowaną przebudowę zjazdu musiała uwzględniać aktualny stan zagospodarowania działki nr ew. [...], z racji na specyfikę prowadzonej na niej przez skarżącą działalności gospodarczej - skład budowlany i ujawnionych we wniosku potrzeb w zakresie obsługi komunikacyjnej generowanych przez tę działalność. WSA podniósł, że kompetencja do wskazania przeznaczenia, któremu ma służyć przebudowywany zjazd, znajduje podstawę w art. 29 ust. 3 u.d.p. Zgodził się także ze stanowiskiem organu, w myśl którego wymóg określenia parametrów technicznych pozwala organowi poza koniecznymi wymaganiami technicznymi zamieścić również w rozstrzygnięciu zezwalającym na przebudowę zjazdu publicznego informację o usytuowaniu zjazdu i jego przeznaczeniu, albowiem przyjęte w wydawanej decyzji parametry techniczne zjazdu bezpośrednio do wskazanego przeznaczenia odnoszą się i są przez niego kształtowane. Podkreślił przy tym, że wyjaśnienie przyjętych parametrów technicznych zjazdu nie stanowi samoistnego elementu decyzji i nie może podlegać odrębnemu zaskarżeniu. Skutkiem tego, spółka nie mogła zaskarżyć decyzji z 14 maja 2020 r. wyłącznie w części dotyczącej zamieszczonego w niej zastrzeżenia tego rodzaju czy też jego uchylenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskutek nieodniesienia się do wszystkich zarzutów skargi i poprzestaniu na ogólnym stwierdzeniu, że organ nie uchybił przepisom procesowym i nie naruszył zasady zaufania ani przekonywania, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., jak również wskutek zupełnego braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionego przez skarżącego naruszenia granic swobodnego uznania administracyjnego, podczas gdy obowiązkiem sądu pierwszej instancji była merytoryczna analiza wszystkich zawartych w skardze zarzutów, a stanowisko sądu zawarte w tym zakresie w zaskarżonym wyroku nie poddaje się merytorycznej kontroli, przez co nie spełnia przynależnych uzasadnieniu funkcji informacyjnej i wyjaśniającej; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, mimo że zostało wykazane, że organ sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji bez należytego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, mimo że zostało wykazane, że organ nie wyjaśnił stanu prawnego sprawy i podjął działania sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych oraz zasadą przekonywania; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję z 14 maja 2020 r.) i oddalenie skargi, mimo że zostało wykazane, iż z uwagi na wydanie decyzji z 14 maja 2020 r. z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego zasadnym było jej uchylenie w zaskarżonej części, tj. w części obejmującej zastrzeżenie dotyczące celu, któremu ma służyć przebudowywany zjazd; e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 128 k.p.a. i w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję z 14 maja 2020 r.) i oddalenie skargi, przy równoczesnym uznaniu, że: (i) wyjaśnienie parametrów technicznych zjazdu (w ramach których w ocenie sądu zachodzi możliwość określenia celu, któremu ma służyć przebudowywany zjazd) nie stanowi samoistnego elementu decyzji i nie może podlegać odrębnemu zaskarżeniu, (ii) nie zachodziła możliwość zaskarżenia decyzji z 14 maja 2020 r. wyłącznie w części dotyczącej zamieszczonego w niej zastrzeżenia dotyczącego celu, któremu służyć ma przebudowywany zjazd oraz że (iii) skarżący nie mógł domagać się uchylenia decyzji z 14 maja 2020 r. w ww. zakresie, podczas gdy żaden przepis nie stoi na przeszkodzie zaskarżeniu decyzji jedynie w części, a nadto art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wprost przewiduje wydanie decyzji organu odwoławczego (odpowiednio decyzji organu zapadającej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy) uchylającej zaskarżoną decyzję w całości albo w części (nie zawężając w żaden sposób, o jaką część decyzji chodzi), a zatem skarżąca mogła zaskarżyć decyzję z 14 maja 2020 r. w części dotyczącej zawartego w niej zastrzeżenia dotyczącego celu, któremu służyć ma przebudowywany zjazd oraz wnosić o uchylenie tej decyzji w zaskarżonej części; f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 3 u.d.p. w zw. z § 78 i § 113 ust. 1, 3-5, 7, 9 i 10 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, mimo że zostało wykazane, iż organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisów, polegającej na stwierdzeniu, że dopuszczalne jest zawarcie w decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu zastrzeżenia określającego cel, jakiemu ma służyć przebudowywany zjazd; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i 3 u.d.p. w zw. z § 78 i § 113 ust. 1, 3-5, 7, 9 i 10 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu przez sąd, że wymóg "określenia parametrów technicznych" w decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu publicznego daje organowi podstawę, aby poza wymaganiami technicznymi zamieścił w rozstrzygnięciu także inne elementy (takie jak przeznaczenie zjazdu), ponieważ w ocenie sądu parametry techniczne zjazdu "bezpośrednio do wskazanego przeznaczenia odnoszą się i są przez niego kształtowane", podczas gdy powołane wyżej przepisy u.d.p. i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wprost określają zamknięty katalog elementów decyzji w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu, którymi są: parametry techniczne i pouczenie o obowiązku dokonania określonych czynności oraz warunki techniczne, którym musi odpowiadać zjazd publiczny, a zatem brak jest podstawy prawnej do formułowania w decyzji innych elementów, które nie stanowią parametrów lub warunków technicznych, a jednie się do nich odnoszą lub są przez nie kształtowane. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej spółka przedstawiła w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej kolejności dokonuje oceny zarzutów materialnych skargi kasacyjnej. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna spółki ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. W ocenie NSA niezasadne są zarzuty procesowe rozpoznawanej skargi kasacyjnej. W tym zakresie spółka formułuje różne zarzuty, a więc naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z odesłaniem do naruszenia przez organ licznych przepisów k.p.a., w tym art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 138 § 1 k.p.a., art. 127 § 3 i art. 128 k.p.a. Tak sformułowane zarzuty są nietrafne przede wszystkim z powodu ich formalnej wadliwości. Formalna wadliwość tych zarzutów sprowadza się do braku prawidłowego ich uzasadnienia. Sąd drugiej instancji zwraca uwagę, że skarga kasacyjna to sformalizowany środek prawny, dlatego jej sporządzenie zostało ustawowo powierzone profesjonalnemu pełnomocnikowi. Art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga, by w skardze kasacyjnej, obok elementów formalnych właściwych dla każdego pisma sądowego, znajdowało się wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie. Ten wymóg skargi kasacyjnej jest istotny dla jej skuteczności, bowiem na gruncie obowiązującego prawa granice sprawy kasacyjnej zostają wyznaczone przez stronę. Sąd drugiej instancji w tej materii nie może działać z urzędu, a więc nie może wyznaczać kierunków i zakresu weryfikacji zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie spółka podnosi naruszenia licznych przepisów procesowych, lecz nie wyjaśnia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym polegają te naruszenia oraz jaki mają wpływ na rozstrzygnięcie. Braki te nie dają podstaw do oceny zaskarżonego wyroku z punktu widzenia tak ujętych zarzutów. W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem NSA, inaczej niż zarzuty procesowe należy ocenić zarzut materialny rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Wprawdzie i w tym zakresie spółka nie realizuje wszystkich wymogów formalnych, to jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej jasno wynika, że w jej ocenie wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy, bo sąd ten w sposób nieuprawniony zaakceptował wykładnię terminu "parametry techniczne" zjazdu z drogi publicznej dokonaną przez organ, wykładnię która łączy pojęcie parametrów technicznych z przeznaczeniem działki, do której ma prowadzić zjazd z drogi. W tym zakresie NSA podziela stanowisko skargi kasacyjnej, że przepisy prawa określają jednoznacznie zakres obowiązków, które mogą być nałożone na podmiot, któremu udzielono zezwolenia na budowę zjazdu. Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśla, że warunki techniczne zjazdu z drogi publicznej mogą być determinowane tylko właściwościami technicznymi drogi, z której jest budowany zjazd. Tych parametrów nie może wyznaczać przeznaczenie działki, której obsługę komunikacyjną ma zapewnić zjazd. Wniosek taki wynika z treści art. 29 ust. 1 i ust. 3 u.d.p. oraz § 78 i § 113 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Art. 29 ust. 3 u.d.p. stanowi, że w zezwoleniu na budowę zjazdu określa się miejsce jego lokalizacji i parametry techniczne oraz poucza w zakresie obowiązków z pkt 1 i 2 tego przepisu. Parametry techniczne to warunki usytuowania (lokalizacji) zjazdu, a więc techniczne umiejscowienie zjazdu i wjazdu dla drogi oznaczonej klasy. Zatem warunki udzielenia zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej determinuje klasa drogi i jej warunki techniczne, a nie sposób korzystania z nieruchomości, do których ma prowadzić zjazd. Z tego też powodu należało uznać, że zamieszczenie zastrzeżeń do udzielonego Spółce zezwolenia na budowę (przebudowę) zjazdu nie ma oparcia w przepisach powszechnie obowiązujących i z tego powodu zasadne było uwzględnienie skargi kasacyjnej spółki. Z tych względów i biorąc pod uwagę, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uznał, że skargę kasacyjną należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji GDDKiA, wydanej na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy - bacząc, że obowiązujące przepisy nie przewidują zamieszczania zastrzeżeń do udzielanego zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi publicznej, co wyżej omówiono - organ rozpozna wniosek skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną z dnia 14 maja 2020 r. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki 1120 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika, który prowadził sprawę w I instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (100 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika strony za udział w postpowaniu przed WSA (480 zł) oraz równowartość wpisu od skargi (200 zł).