II GSK 818/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Po 507/24 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie wydania uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Po 507/24 oddalił skargę K. G. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z [...] czerwca 2024 r. w przedmiocie wydania uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Starosta K. decyzją z [...] kwietnia 2024 r. uchylił własną decyzję z [...] września 2019 r. o wydaniu skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami, prawo jazdy kat. AM, B1, B, wydane [...] września 2019 r. przez S. K. oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami skarżącej prawo jazdy kat. AM, B1, B, (wydane jak wyżej). Powołano się na przepis art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 oraz art. 23 ust 2 pkt 1 i 3 ustawy z 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z poźn. zm., dalej "u.k.p."). W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że 20.12.2023 r. uzyskał wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu II Wydział Karny z 22 grudnia 2022 r. sygn. akt [...], z którego wynika iż zaświadczenie z [...].06.2019 r. o odbyciu przez skarżącą 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku zostało sfałszowane, tj. zajęcia powyższe w ogóle nie zostały przeprowadzone; ponadto z wyroku wynika, iż starszy ratownik medyczny poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, związane z uzyskiwaniem uprawnień do kierowania pojazdami przez stronę - powyższy ratownik podał bowiem, że wraz z odwołującym przeprowadziła 4 godziny zajęć z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku, tymczasem faktycznie zajęć takich nie przeprowadzono. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie po uzyskaniu wiadomości, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe i następnie wydał decyzję z 12 kwietnia 2024 r., z uwagi na niespełnienie przesłanek koniecznych do wydania uprawnień do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Po 507/24 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Następcze ustalenie oraz stwierdzenie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu II Wydział Karny z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt [...], że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do wymogu odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii zostały przeprowadzone na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe, nie mogło być więc – jak prawidłowo przyjęły organy orzekające w sprawie - ocenione inaczej, jak tylko jako zaistnienie podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) daje "k.p.a.", a w konsekwencji, jako zaktualizowanie się przesłanek wydania decyzji o treści określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przywołanego wyroku sądu karnego wynika bowiem, że właścicielowi Ośrodka Szkolenia Kierowców, jako osobie uprawnionej na podstawie ustawy o kierujących pojazdami do wystawiania dokumentów, zarzucono popełnienia czynu, z którego opisu wynika, że w odniesieniu do skarżącej jako kursantki, poświadczył nieprawdę w dokumentach w postaci zaświadczenia nr [...] z [...] czerwca 2019 r. i karty przeprowadzonych zajęć teoretycznych i praktycznych, co do okoliczności mających znaczenie prawne, a mianowicie ukończenia wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p. zajęć części teoretycznej przeprowadzonych w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestniczenia w ruchu drogowym, w zakresie obowiązków i praw kierującego pojazdem, a ponadto poświadczył nieprawdę co do faktu odbycia wymaganej przez art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielania pierwszej pomocy, tj. czynu z art. 271 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 383), dalej "k.k.", w związku z art. 12 k.k., za które to czyny - a mianowicie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów - został on skazany. WSA podkreślił przy tym, że stosownie do treści art. 11 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.") ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wobec wystąpienia przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organy prawidłowo uchyliły decyzję ostateczną, mocą której wydano skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami, a następnie odmówiły ich wydania. Sąd I instancji podkreślił, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są podnoszone przez skarżącą okoliczności nienaruszenia przez nią od uzyskania prawa jazdy przepisów ruchu drogowego, czy następczego uzyskania zaświadczenia z [...] kwietnia 2024 r. o ukończeniu z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej. Z tych samych względów wpływu na wynik sprawy nie ma również treść decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z [...] lipca 2024 r. o odmowie unieważnienia egzaminów państwowych na prawo jazdy kat. B., w części teoretycznej i praktycznej, w których brała udział skarżąca. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. u.k.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że materialnym wymogiem wydania uprawnień do kierowania pojazdami jest legitymowanie się przez wnioskodawcę zaświadczeniem wystawionym przez szkołę nauki jazdy lub inny podmiot prowadzący szkolenie, podczas gdy z jego literalnego brzmienia wynika, że wymogiem warunkującym wydanie uprawnień jest "odbycie szkolenia" wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. 2) przepisów postępowania, mające wpływ na wynik, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 76 § 2 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 4 u.k.p. poprzez oddalenie skargi wynikające z wadliwego przyjęcia, że zaświadczenie, stanowiące podstawę pierwotnie wydanej decyzji o wydaniu prawa jazdy, pozbawione jest "jakiegokolwiek waloru dowodowego", podczas gdy w toku postępowania doszło do zakwestionowania treści tego dokumentu urzędowego jedynie w części, tj. w zakresie, w jakim przeprowadzono przeciwko jego osnowie dowód z wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt [...]; b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 15 i w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wynikające z wadliwego przyjęcia, że wobec stwierdzenia podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o istocie sprawy pozostawało uzyskanie przez skarżącą zaświadczenia o ukończeniu szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej, podczas gdy rozstrzygając ponownie sprawę, organ odwoławczy zobligowany był do uwzględnienia stanu faktycznego sprawy istniejącego w dacie orzekania i nie ograniczania się wyłącznie do potwierdzenia wadliwości pierwotnie wydanej w sprawie decyzji. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie. Jednocześnie zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Brak przesłanek nieważnościach, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oznacza, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). W pierwszej kolejności należy się więc odnieść do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej w pkt 2.a. petitum skargi kasacyjnej wskazał jako podstawę kontroli art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 76 § 2 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 4 u.k.p. stwierdzając, że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, stanowiące podstawę pierwotnie wydanej decyzji o wydaniu prawa jazdy, pozbawione jest "jakiegokolwiek waloru dowodowego", podczas gdy w toku postępowania doszło tylko do częściowego zakwestionowania treści tego dokumentu tj. w zakresie, odbycia przez skarżącą 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku. Przedmiotem postępowania wznowieniowego jest weryfikacja postępowania w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji zaistnienia określonych normatywnych przesłanek procesowych. Zgodnie z naczelną zasadą procedury sądowoadministracyjnej ustalenia w tym zakresie wydanego postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., II FSK 1883/19, LEX nr 3338360). Sąd administracyjny nie może zatem badać i we własnym zakresie oceniać, czy ustalenia te były prawidłowe i znajdowały potwierdzenie w zebranym przez sąd karny materiale dowodowym. W niniejszej sprawie organ I instancji uzyskał wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu II Wydział Karny z 22 grudnia 2022 r. sygn. akt [...], z którego wynikało iż zaświadczenie z [...] czerwca 2019 r. o odbyciu przez skarżącą 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku zostało sfałszowane, tj. zajęcia powyższe w ogóle nie zostały przeprowadzone. Zgodnie z art. 27 ust. 4 u.k.p. ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta: 1) uczestniczyła: a) w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1, b) we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4; 2) uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego lub ćwiczeń sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3. Z kolei art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p,. stanowi, że szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje: 1) część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie: a) podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, b) obowiązków i praw kierującego pojazdem; Z art. 23 ust. 5 u.k.p. wynika natomiast, że szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem obejmuje: 1) część teoretyczną w zakresie podstaw kierowania tramwajem, uczestnictwa w ruchu drogowym i obsługi technicznej tramwaju, przeprowadzaną w formie wykładów; 2) część praktyczną w zakresie obsługi technicznej i kierowania tramwajem; 3) ćwiczenia sprawdzające wiedzę i umiejętności z zakresu, o którym mowa w pkt 1 i 2; 4) naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że w sytuacji nieodbycia przez skarżącą 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku, nie mogło zostać wydane zaświadczenie przez ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie o ukończeniu szkolenia. Brak bowiem choćby jednego obligatoryjnego elementu w zakresie odbywanego szkolenia skutkuje niemożliwością wydania zaświadczenia, które z kolei jest jedynym dowodem świadczącym o odbyciu obowiązkowego szkolenia. Z uwagi na fakt, w osnowie wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt [...] stwierdzono, że w tym zakresie zaświadczenie zostało sfałszowane, to całość takiego dokumentu należy uznać jako nieprawdziwą, gdyż poświadcza w części odbycie zajęć przez skarżącą, których ona faktycznie nie odbyła. Wbrew zarzutom naruszenia zasad ogólnych postępowania (art. 7, art. 8 k.p.a.), jak i zasad procesowych (art. 77 § 1 art. 80 k.p.a.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie okoliczności prawne i faktyczne niezbędne do załatwienia sprawy - z uwagi na jej przedmiot - zostały w sprawie rozważone, a ich ocena, prawidłowo dokonana przez organ, została zasadnie zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji. Należy przy dokonywaniu oceny prawidłowości zarzutów w zakresie zasad postępowania administracyjnego przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten stwierdził, wobec jednoznacznej treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz jego imperatywnego charakteru, a ponadto wobec nakazu jego ścisłej wykładni, jako przepisu kompetencyjnego (co odnosi się również do art. 151 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 k.p.a.), że do zakresu tak określonych kompetencji orzeczniczych organu administracji nie należy obowiązek oceny skutków uchylenia decyzji wadliwej - a mianowicie decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono podstawy jej uchylenia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. - a ponadto obowiązek stosowania art. 7 k.p.a., a w konsekwencji obowiązek wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (wyrok NSA z 25 maja 2023 r., II GSK 145/23 i powołane w tej mierze również wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Kr 2198/94; 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94). W tym miejscu należy ponownie wskazać, że źródłem uprawnień do kierowania pojazdami jest decyzja wydawana przez właściwy organ po ustaleniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane przez prawo, w tym m.in. odbycie wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Po odbyciu szkolenia ośrodek szkolenia kierowców wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem stosowne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia (art. 27 ust. 4 u.k.p.). Zaświadczenie takie jest warunkiem wydania prawa jazdy. Nie ma więc możliwości sanowania w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego braku zgodnego ze stanem rzeczywistym zaświadczenia o odbyciu w całości szkolenia w ośrodku szkolenia kierowców, które okazało się fałszywe. Konieczność z kolei uwzględnienia zarówno stanu prawnego, jak i stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania nowego orzeczenia nie oznacza jednak możliwości przedłożenia na tym etapie postępowania np. nowego zaświadczenia o odbyciu, wymaganego do uzyskania prawa jazdy, szkolenia, w sytuacji gdy poprzednie zaświadczenie okazało się fałszywe i fakt ten stwierdzony został prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W takiej sytuacji nawet przedłożenie nowego zaświadczenia na etapie postępowania wznowieniowego nie może konwalidować wad postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji o przyznaniu uprawnień do kierowania pojazdami, w którym dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Strona nie spełniła normatywnej przesłanki do wydania prawa jazdy, tj. odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy określonej kategorii. Wobec powyższego zarzuty wskazane w pkt 2.a. i 2.b. petitum skargi kasacyjnej nie są uzasadnione. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. z którego literalnego brzmienia, zdaniem skarżącego kasacyjnie, wynika jedynie, że wymogiem warunkującym wydanie uprawnień do kierowania pojazdami jest odbycie szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii, a nie wydanie zaświadczenia o jego ukończeniu, należy stwierdzić, że również jest on nieuzasadniony. W tym kontekście należy przypomnieć, że warunkiem koniecznym wydania decyzji o przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 10 ust. 1 u.k.p.) jest kumulatywne ziszczenie się pozytywnych przesłanek jej podjęcia określonych w art. 11 u.k.p., w tym m.in. odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (pkt 3), potwierdzonego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. Jeżeli zaświadczenie - zgodnie z przepisem art. 217 § 1 k.p.a. do którego należy się odwołać w omawianym kontekście - stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, to jego walor należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej. Wobec z kolei celu oraz funkcji wydawania zaświadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. nie budzić wątpliwości, że brak przełożenia treści wymienionego zaświadczenia na to co faktycznie miało miejsce i potwierdzenie w nim "faktów" lub "stanu prawnego", które w rzeczywistości nie zaistniały oznacza, że pozbawione jest ono jakiegokolwiek waloru dowodowego. Jeżeli tak, to wobec określonych przepisem art. 11 u.k.p. pozytywnych przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.k.p., trzeba stwierdzić, że takie zaświadczenie nie mogło stanowić podstawy oceny odnośnie do zaktualizowania się tej koniecznej przesłanki, którą jest odbycie przez skarżącą szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (zob. wyrok NSA z 12.01.2024 r., II GSK 858/23, LEX nr 3652661). W sytuacji zatem gdy ustalono w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu karnego, że wymienione zaświadczenie o odbyciu szkolenia przez skarżącą nie jest prawdziwe, to nie można uznać, że spełnione zostały wszystkie warunki do wydania prawa jazdy (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2575/17). Natomiast możliwość dalszego korzystania z wydanego na podstawie fałszywego zaświadczenia uprawnienia do kierowania pojazdami nie może być sanowana przez upływ czasu, skoro zaświadczenie, które przecież powinno odpowiadać prawdzie, jest koniecznym warunkiem wydania prawa jazdy (wyrok NSA z 13.08.2024 r., II GSK 2111/23, LEX nr 3759028). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a w konsekwencji wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.