II GSK 829/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. Sp. k. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 312/23 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. Sp. k. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2023 r. nr BP.501.2329.2021.2065.PO15.379810 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 5 listopada 2021 r., WITD.DI.0152.XV0623/17/21; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz T. Sp. z o.o. Sp. k. w G. 3400 (trzy tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 312/23, oddalił skargę T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 marca 2023 r. nr BP.501.2329.2021.2065.PO15.379810 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. I W dniu 9 lipca 2021 r. na drodze wojewódzkiej nr 194 w miejscowości Ł. został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika siodłowego marki Volvo wraz z pięcioosiową naczepą marki Broshuis. Pojazdem wykonywany był przewóz drogowy umieszczonego w dwóch 20-stopowych kontenerach ładunku w imieniu i na rzecz T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca, strona). Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli nr WITD.DI.P.XV0623/298/21 z dnia 9 lipca 2021 r. W wyniku dwukrotnego ważenia pojazdu kontrolujący ustalili, że jego rzeczywista masa całkowita wynosiła 63,7 t i przekroczyła wartość dopuszczalną (40 ton) o 23,7 t, czyli o 59,25%. W związku z powyższym stwierdzono naruszenia wykazane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.; dalej: u.t.d., ustawa o transporcie drogowym) pod lp. 10.2.4, poprzez dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił skarżącą pismem z dnia 13 lipca 2021 r. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, organ I instancji zwrócił się do właściwego organu licencyjnego o udzielenie informacji dotyczących posiadanego przez stronę zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Na podstawie uzyskanych informacji ustalono, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do tego zezwolenia. W związku z powyższym, kolejnym zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2021 r. organ poinformował skarżącą o stwierdzeniu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niezgłoszonym do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, kwalifikowanego pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W konsekwencji organ I instancji rozszerzył zakres prowadzonego postępowania o wskazane naruszenie. Decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. WITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 10.800 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20% (lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d.), - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie (l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Decyzją z dnia 24 marca 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) - działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d.; lp. 10.2.4 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy podzielił stanowisko WITD w kwestii naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20% (lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d.), które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 zł, co wynika z lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wyjaśnił, że kontrolowany pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnej wagi do pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej, tj. wagi dwupomostowej do pomiarów dynamicznych typu METEOR. Waga składa się z dwóch połączonych przewodami terminalem platform ważących, które były umieszczone w miejscu wyposażonym w odpowiednie zagłębienie dostosowane do ich wysokości, w taki sposób że wszystkie ważonego koła pojazdu znajdowały się w jednej płaszczyźnie. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji pierwotnej z dnia 24 lutego 2020 r., z datą ważności legalizacji do dnia 24 maja 2022 r., wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Gdańsku. Możliwość pomiarów nacisków osi oraz wyznaczenia masy całkowitej każdego rodzaju pojazdów i każdego rodzaju przewożonego ładunku wynika bezpośrednio z instrukcji użytkowania wagi. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że legalizowane stanowisko do ważenia pojazdów na MOP Ł., przy drodze ekspresowej S5, wyposażone jest we wnękę dostosowaną do wag METEOR, w związku z czym wszystkie osie kontrolowanego pojazdu, podczas ważenia znajdowały się na tym samym poziomie. Wobec powyższego GITD stwierdził, że ważenie przeprowadzono zgodnie z procedurą, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym. GITD nie podzielił stanowiska skarżącej, że została ona dwukrotnie ukarana za to samo naruszenie, tj. przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu. Zwrócił uwagę, że po dokonaniu pomiarów i ważenia pojazdu, sporządzone zostały dwa niezależne protokoły kontroli: WITD.DI.P.W.XV0983/26/21, w którym stwierdzono m.in. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz WITD.DI.P.XV0623/298/21, w którym stwierdzono dopuszczenie do przewozu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej, co jest odrębnym naruszeniem. Te same wyniki kontroli stanowią podstawą do nałożenia dwóch kar administracyjnych wobec tego samego podmiotu. Jednakże każde z ww. naruszeń wynika z innej ustawy. Podstawą do wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie, a następnie nałożenia kary pieniężnej były przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.; dalej: p.r.d., ustawa - Prawo o ruchu drogowym). Według GITD organ I instancji prawidłowo i zgodnie z przepisami rozszerzył zakres prowadzonego postepowania. W tym zakresie podkreślono, że organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Zatem zasadnym było rozszerzenie prowadzonego postępowania administracyjnego o kolejne stwierdzone w postępowaniu naruszenie (l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - skargę strony uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem WSA zastrzeżenia podnoszone przez skarżącą dotyczące zastosowanej w toku kontroli procedury ważenia kontrolowanego pojazdu są niezasadne. Funkcjonariusze WITD dokonujący kontroli drogowej wykonali czynności w tym zakresie zgodnie z instrukcją użytkownika przenośnej wagi samochodowej METEOR, którą pomiarów dokonywano. Zastosowane urządzenie posiadało niezbędne certyfikaty, których kopie znajdują się w aktach administracyjnych. W trakcie kontroli wykonano pomiar rzeczywisty masy całkowitej przedmiotowego pojazdu za pomocą przenośnej wagi dwupomostowej typu METEOR do ważenia pojazdów w ruchu, składającą się z dwóch połączonych przewodami z terminalem platform ważących. Sąd I instancji podkreślił, że możliwość zastosowania dwóch platform pomiarowych (dwóch wag) do wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, a tym samym nacisku na grupie osi, w trybie pomiaru w ruchu, wynika z opisu pracy tych wag m.in. w pkt 8.5. instrukcji (Tryb "DYNAMIC" - dynamiczne ważenie osiowe z sumowaniem). Z treści zawartych w instrukcji "Zaleceń ogólnych" wynika, że nachylenie powierzchni, na jakiej zostaną ustawione platformy pomiarowe w kierunku wzdłużnym nie powinno przekraczać 1% (kierunek ruchu drogowego), a nachylenie poprzeczne 2%, a zatem mieściło się ono w wymaganiach dla zastosowania użytych wag, bowiem, jak wynika z protokołu z pomiarów pochylenia na stanowisku ważenia pojazdów na drodze ekspresowej S-5 MOP Ł. z dnia 29 marca 2021 r. spadek podłużny jezdni w strefie ważenia wagi nie przekraczał wartości dopuszczalnej – 1%, zaś spadek poprzeczny nie przekraczał wartości dopuszczalnej – 2%. W świetle powyższych uwag, WSA uznał, że proces ważenia został przeprowadzony w sposób prawidłowy, zgodnie z instrukcją użytkownika wagi i obowiązującymi przepisami. Wyniki pomiarów zostały ujęte w protokole kontroli. Organ nie dopuścił się nieprawidłowości też w zakresie zastosowania tolerancji pomiarowej, bowiem wynik pomiaru wskazywał na przekroczenie dopuszczalnej przepisami masy całkowitej przez kontrolowany zespół pojazdów. W odniesieniu do kwestionowania przez skarżącą prawidłowości użycia wag w kontekście zarzutu dotyczącego nieprzedstawienia informacji o głębokości dołów fundamentowych, w których zostały umieszczone wagi, którymi dokonano ważenia, WSA wyjaśnił, że z protokołu kontroli wynika, iż "punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag", kierowcy zaś, który był obecny przy sprawdzaniu normatywności pojazdu oraz widział wyniki pomiarów - umożliwiono wgląd do instrukcji urządzeń pomiarowych, jednak nie wnosił jakichkolwiek uwag do czynności kontrolnych. Zdaniem WSA – jakkolwiek w materiale dowodowym nie zawarto informacji dotyczących wysokości zagłębień, w których umieszczone zostały platformy pomiarowe wagi METEOR – to należy przyjąć, że w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego brak wyjaśnienia wskazywanej okoliczności nie mógł mieć wpływu na podważenie konsekwencji prawnych dokonanego w dniu 9 lipca 2021 r. pomiaru (ważenia) przedmiotowego pojazdu członowego. Przede wszystkim należało dać wiarę stwierdzeniu kontrolujących, że punkt wagowy wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do wysokości użytych wag typu METEOR, tym bardziej, że stwierdzenie (ustalenie) to – jak wynika z treści protokołu – nie było w żaden sposób podważane, czy kwestionowane przez uczestniczącego na miejscu w czynnościach kontrolnych kierowcę pojazdu. WSA podkreślił, że w niniejszym postępowaniu nie oceniał w żaden sposób prawidłowości decyzji wymierzającej skarżącej karę na podstawie p.r.d. Zdaniem WSA, delikt administracyjny przypisany skarżącej w niniejszej sprawie nie jest tożsamy z deliktem przypisanym na podstawie p.r.d. Nałożone na skarżącą kary zostały wymierzone za różne naruszenia prawa, mimo że wiążą się z przekroczeniem przez pojazd wykonujący przewóz określonych parametrów. Wymierzenie skarżącej kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw za różne czyny: przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu – na podstawie ustawy o transporcie drogowym oraz przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych bez odpowiedniego zezwolenia – na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie narusza zakazu podwójnego karania. Każde ze stwierdzonych naruszeń stanowi odrębny delikt administracyjny i każde naruszenie podlega osobnej karze na podstawie przepisów dwóch różnych ustaw, które realizują różne cele. Wobec powyższego, WSA nie zgodził się ze skarżącą, że nałożona na nią kontrolowaną decyzją, na podstawie ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna jest powieleniem kary nałożonej na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i co za tym idzie – że nałożenie na nią kary na podstawie wskazanych przez organy przepisów narusza, wynikającą z regulacji konstytucyjnych czy regulacji szczebla unijnego, zasadę ne bis in idem. W odniesieniu do formułowanych przez stronę zarzutów, że postępowanie nie powinno dotyczyć naruszenia z l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. - skoro naruszenie to nie zostało ujawnione podczas kontroli drogowej i nie zostało ujęte w protokole kontroli drogowej - Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko GITD, co do wystąpienia podstaw do nałożenia na stronę skarżącą kary również za to naruszenie. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 92a oraz art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zarzutu skarżącej wskazującego na błędną wykładnię art. 92a oraz 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., gdy za to samo naruszenie została na skarżącą nałożona kara administracyjna w drodze skarżonej decyzji administracyjnej nr WITD.DI.0152.XV0623/17/21 oraz decyzji nr WITD.DI.0152.W.XV0983/15/21, podczas gdy obie decyzje były konsekwencją przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a więc w swej istocie skarżąca została dwukrotnie ukarana za to samo naruszenie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi administracyjnej skarżącej; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 10.2.4 zał. nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 140aa ust. 1 i 3 p.r.d., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zarzutu skarżącej w kwestii nadmiernego, nieproporcjonalnego rygoryzmu powodującego bezpośrednie naruszenie zasady proporcjonalności przejawiające się w dwukrotnym karaniu podmiotu kontrolowanego, tj. skarżącej - sankcjami administracyjnymi w postaci nałożenia administracyjnych kar pieniężnych za jedno i to samo zachowanie, tj. naruszenie prawa zarówno w ujęciu przedmiotowym jak i podmiotowym, które to zachowanie, nawet przy przyjęciu tezy, że sankcje określają odrębne przepisy, nie powinny zostać zastosowane, albowiem z zasady państwa prawa wynika m.in. zasada ne bis in idem (zakaz podwójnego karania), co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA w Gdańsku skargi administracyjnej skarżącej; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 32 Konstytucji, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zarzutu skarżącej w kwestii nierównego traktowania przedsiębiorców w zakresie sankcjonowania przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej na podstawie Ip. 10 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. naruszenie treści art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 4 u.t.d. oraz wobec, faktu, że za naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej zostanie ukarany wyłącznie przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, a na przedsiębiorcę wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne zgodnie z treścią art. 4 pkt 4 u.t.d. pomimo stwierdzenia w toku czynności kontrolnych przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej nie zostanie nałożona kara administracyjna określona pod Ip. 10 załącznika nr 3 do u.t.d., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 11, art. 77, art. 81a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie zarzutu skarżącej, że zarówno WITD jak i GITD nie wzięły pod uwagę treści uzasadnienia do ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, wyraźnie wskazującej, że jednym z najważniejszych skutków wprowadzanych zmian miało być zmniejszenie a nawet zlikwidowanie nieuczciwej konkurencji. Dowodzi to, że przepisy określone w p.r.d. i u.t.d. chronią to samo dobro jakim jest uczciwa konkurencja; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, błędną interpretację i zajęcie błędnego stanowiska w kwestii dopuszczenia wyników pomiarów - uznania ich za wiarygodne w sytuacji gdy uzyskano je za pomocą jednej pary wag typu METEOR, użyto wag niezgodnie z instrukcją oraz niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188 poz. 1345; dalej: rozporządzenie ws. wag). Przedmiotowe wagi zostały użyte do wyznaczenia sumarycznej masy całkowitej (w sposób określony w § 3 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wag w sytuacji gdy do wyznaczenia masy całkowitej winny być użyte w sposób określony w § 3 pkt 8 rozporządzenia ws. wag; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, błędną interpretację i zajęcie błędnego stanowiska w kwestii głębokości dołów fundamentowych na stanowisku ważenia pojazdów w chwili ważenia i dopuszczenie za dowód wyłącznie sformułowania użytego w protokole kontroli przez kontrolującego bez weryfikacji faktycznej głębokości dołów fundamentowych na podstawie protokołu pochylenia terenu na stanowisku ważenia. Skarżąca podnosi jednocześnie, że w dokładnie takim samym stanie faktycznym i prawnym WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2023 r, sygn. akt III Sa/Gd 570/22 uchylił decyzję GITD oraz poprzedzającą ją decyzję WITD z powodu braku dokumentacji wskazującej na faktyczną głębokość dołów fundamentowych; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 74 u.t.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (obowiązującego w dacie kontroli), poprzez nieustosunkowanie się w sposób merytoryczny do zarzutu dotyczącego nieuprawnionego rozszerzenia prowadzonego postępowania i nałożenie kary administracyjnej za naruszenie, które nie zostało wskazane i opisane w protokole kontroli; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy oraz niepełnym i częściowo błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi, przy równoczesnym bezkrytycznym przyjęciu ustaleń organów administracji jako prawidłowych oraz nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku i nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GITD wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafny sformułowany w pkt II ppkt 5 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd II instancji stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. WSA zawarł w nim opis przebiegu postępowania przed organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów oddalił skargę, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącą kasacyjnie nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wymaga podkreślenia, że przepis ten ma charakter, tzw. przepisu wynikowego, a warunkiem jego zastosowania jest uprzednie stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym i nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. Tym samym strona, formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zobowiązana jest powiązać go z konkretnymi przepisami postępowania, którym – jej zdaniem – uchybił organ administracji, a których naruszenia sąd I instancji nie dostrzegł lub nieprawidłowo ocenił. W konsekwencji brak takiego powiązania w rozpoznawanej skardze kasacyjnej skutkuje nieskutecznością omawianego zarzutu (zob. wyroki NSA z dnia: 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10; 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2886/12 oraz 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1298/14). Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść wskazany w pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., którego skarżąca upatruje w bezpodstawnym uznaniu za wiarygodne wyników pomiarów uzyskanych przy użyciu jednej pary wag typu METEOR. Istota argumentacji skarżącej sprowadza się do twierdzenia, że organy oparły swoje ustalenia na wynikach pomiarów uzyskanych przy użyciu wagi zastosowanej niezgodnie z instrukcją producenta, bowiem urządzenie to miało służyć jedynie do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu, stanowiącej sumę nacisków poszczególnych osi, a nie do określania masy całkowitej pojazdu w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wag. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można się zgodzić ze skarżącą, że pomiar kontrolowanego pojazdu został przeprowadzony niezgodnie z załączoną przez producenta instrukcją użytkownika. Stanowisko skarżącej opiera się na błędnym założeniu, że rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu mogła zostać ustalona wyłącznie w wyniku jednoczesnego ważenia wszystkich osi pojazdu, przy wykorzystaniu wieloplatformowej stacji wagowej. Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji technicznej urządzenia wykorzystanego podczas kontroli. Podkreślić należy, że pojazd został zważony przy użyciu wagi przenośnej dwupomostowej typu METEOR do ważenia pojazdów w ruchu, składającą się z dwóch połączonych przewodami z terminalem platform ważących. Jak wynika z pkt 1 instrukcji użytkownika tego typu wag, urządzenie zostało zaprojektowane do tworzenia stacji ważenia pojazdów z funkcjami pomiarów nacisków osi oraz wyznaczania masy całkowitej każdego rodzaju pojazdu i każdego rodzaju przewożonego ładunku. Producent wyraźnie wskazał również, że waga posiada dwa tryby pracy – statyczny i dynamiczny – a podwójna certyfikacja umożliwia wykonywanie pomiarów nacisków osi oraz wyznaczanie masy całkowitej pojazdu do celów nadzoru nad ruchem drogowym. Kluczowe znaczenie, w kontekście twierdzeń autora skargi kasacyjnej, ma jednak pkt 8.5 instrukcji zatytułowany "Tryb DYNAMIC – dynamiczne ważenie osiowe z sumowaniem". Z treści tego punktu jednoznacznie wynika, że urządzenie zostało zaprojektowane właśnie do ustalania masy całkowitej pojazdu poprzez sukcesywne ważenie kolejnych osi. Instrukcja przewiduje, że po przejeździe pierwszej osi terminal zapisuje wynik pomiaru i wyświetla komunikat "OSIE: 1 SUMA", następnie oczekuje na przejazd kolejnych osi, a każdy następny wynik jest automatycznie dodawany do wyników już zarejestrowanych. Po zakończeniu pomiaru wszystkich osi terminal wyświetla komunikat zawierający liczbę osi oraz wartość "SUMA", którą instrukcja wprost określa jako masę całkowitą pojazdu, a następnie drukuje kwit wagowy zawierający masy poszczególnych osi oraz masę całkowitą pojazdu. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że o ile instrukcja nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, o tyle stanowi dokument techniczny pozwalający ustalić przeznaczenie urządzenia, zakres jego funkcji oraz sposób jego prawidłowej eksploatacji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że podstawowymi dokumentami mającymi zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia kwestii poprawności przeprowadzonych w toku kontroli pomiarów, jest przede wszystkim opracowana przez producenta instrukcja użytkowania wag użytych do pomiarów oraz świadectwa ich homologacji (zob. wyroki NSA z dnia: 2 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1703/23; 15 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3912/16; 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2342/16; 12 września 2017 r., sygn. akt 3342/15; 8 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2027/14). Powyższe prowadzi do wniosku, że zastosowana przez organy metoda ważenia nie była wynikiem dowolnej interpretacji funkcji urządzenia, lecz odpowiadała procedurze przewidzianej przez producenta dla trybu dynamicznego. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykorzystanie przedmiotowej wagi uniemożliwiało ustalenie rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. Skoro zatem użyte w sprawie urządzenie posiadało ważne świadectwo legalizacji, a w instrukcji producenta przewidziano możliwość ustalania masy całkowitej pojazdu w trybie dynamicznego ważenia osiowego z sumowaniem, brak było podstaw do odmowy wiarygodności uzyskanym wynikom pomiarów (zob. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 378/22; 5 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2301/11). Nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony w pkt II ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., którego skarżąca upatruje w niewyjaśnieniu kwestii głębokości dołów fundamentowych na stanowisku ważenia pojazdów. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości stanowiska ważenia wyłącznie poprzez odwołanie się do wątpliwości dotyczących głębokości dołów fundamentowych. W przypadku gdy przesłanką stwierdzenia zaistnienia deliktu jest przekroczenie dopuszczalnego parametru w postaci wagi, ważne jest, aby proces ważenia przebiegał prawidłowo i był zgodny z instrukcją przyrządu pomiarowego oraz powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie można jednak uznać, że organ obowiązany jest do przeprowadzania i gromadzenia w aktach dowodów niezbędnych ponad procesową konieczność wykazania pod tym względem prawnie relewantnych faktów (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 975/22). Prawidłowość stwierdzenia przekroczenia DMC pojazdu o co najmniej 20%, w omawianym przypadku została wystarczająco wykazana dowodami, których przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, w tym przede wszystkim protokołem kontroli z załącznikami, protokołem przesłuchania świadka, operatem niwelacji stanowisk do ważenia pojazdów (droga ekspresowa S5 MOP Ł. jezdnia prawa km 3+400), protokołem z pomiaru pochylenia terenu stanowiska ważenia pojazdów oraz co w sprawie niezwykle istotne świadectwem legalizacji pierwotnej wykorzystanej wagi samochodowej METEOR. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokument legalizacji pierwotnej, jako dokument urzędowy, wraz ze znajdującymi się w aktach dokumentami geodezyjnymi, wystarczająco zatem wykazywał, że wagi posadowiono w miejscu spełniającym wymagane, w tym zgodnie z Instrukcją użytkowania warunki, dlatego zbędne było gromadzenie w aktach dalszych dowodów i dokumentów (zob. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 1162/23). Skarżąca w żadnym momencie nie przedstawiła zresztą przeciwdowodu na tę okoliczność, gołosłownie tylko kwestionując prawidłowość posadowienia wag. Z tych przyczyn trafnie Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów, uznając że proces ważenia został przeprowadzony w sprawie prawidłowo. Zamierzonego skutku nie mogły także odnieść podniesione w pkt I ppkt 1 i 2 oraz pkt II ppkt 1 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 11, art. 77, art. 81a oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 92a i art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., art. 2 Konstytucji, art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 140aa ust. 1 i 3 p.r.d. Istota tych zarzutów sprowadza się do zakwestionowania dopuszczalności nałożenia na skarżącą kar administracyjnych na podstawie zarówno ustawy o transporcie drogowym, jak i ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z tym samym przejazdem, a zatem sprowadzają się do podniesienia zarzutu naruszenia zasady ne bis in idem. Zdaniem Naczelnego Sądy Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady ne bis in idem. Przypisane skarżącej naruszenia podlegały ocenie na podstawie dwóch różnych reżimów prawnych, które odmiennie określają znamiona penalizowanych deliktów administracyjnych. Już sam przedmiot regulacji obu ustaw wskazuje, że realizują one odmienne cele oraz chronią różne dobra prawne. Ustawa - Prawo o ruchu drogowym reguluje przede wszystkim zasady ruchu drogowego, warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu oraz zasady korzystania z dróg publicznych, natomiast ustawa o transporcie drogowym normuje zasady wykonywania transportu drogowego i związane z nim obowiązki przewoźników. W konsekwencji kara pieniężna przewidziana w art. 140aa p.r.d. nakładana jest za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia, podczas gdy sankcja określona w art. 92a u.t.d. stanowi następstwo naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego. Oznacza to, że delikt przypisany skarżącej na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie był tożsamy z deliktem przypisanym jej na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (zob. wyroki NSA z dnia: 17 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 270/23; 22 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2451/21). Tym samym nie można uznać, że doszło do dwukrotnego ukarania za ten sam czyn. Sam fakt, że obie sankcje pozostają w związku z tym samym przejazdem, nie przesądza jeszcze o tożsamości deliktów administracyjnych stanowiących podstawę ich wymierzenia. Skoro bowiem każda z kar została nałożona za naruszenie odrębnych obowiązków wynikających z różnych ustaw, realizujących odmienne cele i chroniących różne dobra prawne, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasady ne bis in idem lub wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady proporcjonalności. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 32 Konstytucji (pkt I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Skarżąca upatruje naruszenia zasady równości w tym, że sankcja przewidziana w lp. 10 załącznika nr 3 do u.t.d. może zostać nałożona wyłącznie na przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, nie zaś na przedsiębiorcę wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne. Argumentacja ta nie jest trafna. Zasada równości nie oznacza nakazu jednakowego kształtowania sytuacji prawnej wszystkich podmiotów, niezależnie od charakteru prowadzonej przez nie działalności i związanych z nią obowiązków. Nie wyklucza ona różnicowania sytuacji prawnej poszczególnych kategorii podmiotów, jeżeli różnicowanie to pozostaje w związku z celem regulacji oraz specyfiką działalności objętej danym reżimem prawnym. Ustawa o transporcie drogowym wyraźnie rozróżnia poszczególne formy wykonywania przewozów, wiążąc z nimi odmienny zakres obowiązków publicznoprawnych. Nie sposób zatem abstrahować od faktu, że odpowiedzialność administracyjna przewidziana w tej ustawie stanowi element szerszego systemu nadzoru nad wykonywaniem transportu drogowego i została skonstruowana z uwzględnieniem charakteru działalności prowadzonej przez określone kategorie podmiotów. Samo zatem odmienne ukształtowanie zakresu odpowiedzialności administracyjnej nie może być utożsamiane z naruszeniem konstytucyjnej zasady równości. Należy również zauważyć, że skarżąca nie wykazała, aby podmioty, do których odwołuje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, znajdowały się w sytuacji prawnej tożsamej z jej sytuacją, a mimo to były traktowane odmiennie bez dostatecznego uzasadnienia. Argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się natomiast do zakwestionowania przyjętego przez ustawodawcę modelu odpowiedzialności administracyjnej. Okoliczność ta nie pozwala jednak na przyjęcie, że organy administracji, a następnie Sąd I instancji, naruszyły art. 32 Konstytucji poprzez zastosowanie wobec skarżącej przepisów, które niewątpliwie znajdowały do niej zastosowanie. Natomiast na usprawiedliwienie zasługują postawione w pkt II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 74 u.t.d. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego poprzez przyjęcie za prawidłowe rozszerzenie przez organ prowadzonego postępowania administracyjnego o naruszenie, które nie zostało wskazane i opisane w protokole kontroli. Istota postawionych zarzutów sprowadza się do kwestii dopuszczalności nałożenia kary pieniężnej nie tylko za naruszenie stwierdzone w protokole kontroli i objęte zawiadomieniem skarżącego o wszczęciu przez organ postępowania administracyjnego z urzędu, ale również za dodatkowo stwierdzone naruszenie nie ujęte w protokole kontroli, o którym organ niejako w uzupełnieniu pierwotnego zawiadomienia po zakończeniu kontroli poinformował skarżącego. W konsekwencji, istota sprawy sprowadza się do dopuszczalności rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej sprawy, której przedmiot wykracza poza granice określone przez organ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu 9 lipca 2021 r. i zakończyła się sporządzeniem protokołu kontroli nr WITD.DI.P.XV0623/298/21. W protokole tym stwierdzono wyłącznie naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej o 20% (lp. 10.2.4 w załączniku nr 3 do u.t.d.). W związku z powyższym naruszeniem organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił skarżącą pismem z dnia 13 lipca 2021 r. Następnie, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, MWITD zwrócił się do właściwego organu licencyjnego o udzielenie informacji dotyczących posiadanego przez stronę zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Na podstawie uzyskanych informacji ustalono, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do tego zezwolenia. W związku z powyższym kolejnym zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2021 r. organ poinformował skarżącą o stwierdzeniu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niezgłoszonym do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, kwalifikowanego pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W konsekwencji, organ I instancji rozszerzył zakres prowadzonego postępowania o wskazane naruszenie i wymierzył stronie dodatkową karę pieniężną z tego tytułu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne było rozszerzenie przedmiotu postępowania administracyjnego, już po zakończeniu kontroli drogowej oraz po wszczęciu postępowania na podstawie jej wyników, o naruszenie, które nie zostało stwierdzone i ujęte w protokole kontroli. Postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej stanowi następstwo przeprowadzonej kontroli, zaś jego granice, co do faktów i stanu prawnego wyznaczają ustalenia poczynione w toku tej kontroli i utrwalone w protokole kontroli (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2202/21). Oznacza to, że przedmiotem postępowania mogą być wyłącznie te naruszenia, które zostały stwierdzone podczas kontroli i znalazły odzwierciedlenie w sporządzonym protokole. Ustawodawca wiąże bowiem nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym z przeprowadzeniem kontroli. I tak określając w art. 92a ust. 5 u.t.d. limity kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., łączy je z naruszeniami stwierdzonymi podczas kontroli podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Należy więc przyjąć, że wolą ustawodawcy było takie ukształtowanie postępowania, by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej (por. np.: wyroki NSA z dnia: 18 września 2019 r., II GSK 2185/17; 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 29/08; 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1049/08; 20 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 681/09; 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 977/09; 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 254/10; 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 64/11). W tym miejscu podkreślić należy, że protokół kontroli drogowej, o którym mowa w art. 74 u.t.d., sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dowód z dokumentu urzędowego – jak prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z treści regulacji zawartej w art. 74 ust. 1 u.t.d. wnioskuje się, że protokół kontroli w zasadzie jest jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. np. wyroki NSA z dnia: 10 marca 2023 r., sygn. akt. II GSK 115/20; 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 531/19; 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 378/09). Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt II GSK 719/21 i powołane w nim orzecznictwo). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaakceptowanie stanowiska organów, które nieprawidłowo podzielił Sąd I instancji prowadziłoby do sytuacji, w której po zakończeniu kontroli i sporządzeniu protokołu, organ mógłby dowolnie rozszerzać przedmiot postępowania administracyjnego o kolejne naruszenia niewskazane przez organ kontrolny. Taka praktyka pozbawiałaby protokół kontroli jego ustawowej funkcji oraz prowadziłaby do zatarcia granicy pomiędzy postępowaniem kontrolnym a postępowaniem administracyjnym prowadzonym w następstwie kontroli. W konsekwencji, w skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono, że Sąd I instancji błędnie zaakceptował decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ujęte nie tylko w protokole kontroli, ale także te, które zostały ujawnione po zakończeniu kontroli i po wszczęciu postępowania administracyjnego. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego, gromadzenie dowodów, a następnie ich rozpatrzenie w zakresie naruszeń, których nie stwierdzono w protokole kontroli nastąpiło poza granicami sprawy i naruszało art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 74 u.t.d. i w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego. Naruszenie tych przepisów postępowania przez Sąd I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem pozostawało ono w ścisłym związku z wysokością kary pieniężnej nałożonej na skarżącą. Ze wskazanych powodów skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie i Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości, a także rozpoznał skargę uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i dokona ponownego rozpoznania sprawy, z uwzględnieniem granic postępowania administracyjnego wyznaczonych ustaleniami kontroli drogowej oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). | |