II GSK 846/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del.WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Po 706/23 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr SKO-PRD-4110/6/2023 w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 stycznia 2024r., sygn. III SA/Po 706/23 oddalił skargę M. G. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie (dalej: Kolegium, SKO) z 21 sierpnia 2023 r. odmawiającą uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania, w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 26 lutego 2021 r. do Starostwa Powiatowego w Turku wpłynęło pismo z Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku, zawiadamiające Starostę Tureckiego (dalej: Starosta) o zatrzymaniu stronie prawa jazdy kategorii ABCBECE wydanego przez ww. Starostę w dniu 30 października 2007 r. Skarżący bowiem 18 lutego 2021 r. w G. na ul. [...] kierował pojazdem marki Range Rover i przekroczył o więcej niż 50 km/h (o 61 km/h) dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym. Starosta uznał za udowodnione przekroczenie przez stronę dozwolonej prędkości o 61 km/h, skoro pomiaru dokonano przy użyciu przyrządu do pomiaru prędkości pojazdu w ruchu drogowym, posiadającego ważną legalizację do 8 stycznia 2022 r. Decyzją z 11 marca 2021 r. orzekł o zatrzymaniu stronie prawa jazdy na okres trzech miesięcy, na mocy art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2023 r. poz. 622 z późn. zm., dalej: u.k.p.) w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm., dalej: p.r.d.). Uznał, że informacja od Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku była jedyną i wystarczającą podstawą do wydania wspomnianej decyzji. Starosta bowiem jako organ administracji nie był władny czynić własnych ustaleń w tym zakresie. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji podnosił, że małoletnie dziecko, z którym podróżował, zasygnalizowało złe samopoczucie i pilną potrzebę fizjologiczną, której załatwienie było konieczne ze względu na stan zdrowia pasażera. W tej sytuacji był zmuszony zwiększyć prędkość, aby szybko powrócić do nieodległego miejsca pobytu w Gdańsku, zwłaszcza, że nie było możliwości zatrzymania się na parkingu lub w ustronnym miejscu. Wnosił także o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji dotyczącej leczenia córki oraz dowodu z przesłuchania strony. Kolegium decyzją z 30 kwietnia 2021 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty. Stwierdziło, że decyzję opartą na art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 1d oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. wydaje się na podstawie informacji, o której mowa w pkt 1 lub 3, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych ustaw, tj. informacji o ujawnieniu popełnienia naruszenia, stanowiącej dokument urzędowy (por. uchwała NSA o sygn. OPS 3/18). Odnosząc się do zarzutu zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, SKO podało, że oceniono przedłożoną przez odwołującego dokumentację medyczną jego córki, jak i podnoszone przez niego argumenty i nie dopatrzyło się podstaw do umorzenia postępowania i odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie stwierdziło, aby wystąpił stan wyższej konieczności, gdyż przekroczenie prędkości nie było usprawiedliwione potrzebą ratowania życia i zdrowia. Wyrokiem z 3 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA), sygn. akt III SA/Po 983/21 oddalił skargę strony na ww. decyzję SKO. Podzielił ustalenia faktyczne organów oraz uznał za prawidłową podstawę prawną decyzji, przyjętą przez organy. Stwierdził też, że skarżący nie uprawdopodobnił działania w stanie wyższej konieczności, bo stan zdrowia córki strony nie powodował bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia. Przekroczenie dopuszczalnej prędkości przez samochód skarżącego, nie było jedyną możliwą formą przeciwdziałania obawie strony o zdrowie i bezpieczeństwo córki; skarżący bowiem mógł zatrzymać się na parkingu lub w miejscu ustronnym. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 799/22. W dniu 9 stycznia 2023 r. wnioskodawca wystąpił do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną SKO z 30 kwietnia 2021 r., podnosząc stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny (dalej: TK, Trybunał) wyrokiem z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 niekonstytucyjności przepisu, na podstawie którego została wydana decyzja w sprawie, a także wniósł o uchylenie ww. decyzji i wydanie decyzji uchylającej decyzję Starosty z 11 marca 2021r. Decyzją z 21 sierpnia 2023 r. Kolegium odmówiło uchylenia decyzji Starosty z 11 marca 2021 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy. Organ odwołując się do treści wyroku Trybunału w sprawie K 4/21, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.p. stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d., jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, podniósł, że w toku postępowania zakończonego wydaniem weryfikowanych decyzji organu I i II instancji skarżący koncentrował się przede wszystkim na wykazaniu, że w omawianej sprawie zrealizowała się przesłanka z art. 102 ust. 1aa u.k.p. Kolegium podniosło, że redakcja art. 102 ust. 1aa u.k.p. wprost nawiązuje do dopuszczenia się naruszenia z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., a w toku postępowania zwyczajnego skarżący konsekwentnie powoływał się na jego brzmienie. i dlatego trudno było uznać, że do omawianego naruszenia nie doszło. W postępowaniu zwyczajnym skarżący nie kwestionował faktu popełnienia wykroczenia uzasadniającego zatrzymanie mu prawa jazdy, a skupiał się na wykazaniu okoliczności, które miałyby doprowadzić do niestosowania sankcji. Wnioskodawca nie podważał treści informacji uzyskanych od policji, nie składał wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na nieprzyjęcie mandatu i skierowanie sprawy do sądu, jak też nie powoływał się na skierowanie wniosku o stwierdzenie niekonstytucyjności ww. regulacji do Trybunału. Zatem argumentacja skarżącego, która w postępowaniu zwyczajnym nie zmierzała do wykazania niepopełnienia wykroczenia, w powiązaniu z faktem uznania prawomocnymi wyrokami sądów I i II instancji popełnienia jednak naruszeń z art. 92a oraz art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2023 r. poz. 2119 ze zm., dalej: k.w.) w zw. z art. 22 ust. 5 p.r.d. (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.), tym bardziej, według SKO, nie pozwalały na uchylenie kwestionowanych decyzji zgodnie z wnioskiem wznowieniowym. Kolegium podkreśliło, że wznowienia postępowania administracyjnego nie można utożsamiać z koniecznością jego przeprowadzenia od nowa. Podało, że o ile w przypadku postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, organy administracji publicznej zobligowane są do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o tyle w ramach wznowionego postępowania ich uwaga winna być skoncentrowana wyłącznie na analizie spełnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Wyrokiem w sprawie III SA/Po 706/23, Sąd I instancji, po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na ww. decyzję SKO, doszedł do wniosku, że decyzja ta nie naruszała prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił. Przyjął, że żądanie wznowienia postępowania oparte na art. 145a §1 k.p.a. wnioskodawca złożył w terminie określonym w art. 145a § 2 k.p.a., gdyż wyrok Trybunału z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt K 4/21 został opublikowany w Dz. U. pod poz. 2659 i wszedł w życie 19 grudnia 2022 r., na mocy art. 190 ust. 3 Konstytucji. Zatem SKO prawidłowo wznowiło postępowanie zakończone decyzją z 30 kwietnia 2021 r., w myśl art. 149 § 1 k.p.a., a następnie zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przeprowadziło postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponadto SKO wznowiło postępowanie dopiero po wydaniu przez NSA wyroku o sygn. II GSK 799/22, oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Po 983/21. Tym samym nie doszło do kolizji postępowania wznowieniowego i sądowoadministracyjnego dotyczących decyzji SKO z 30 kwietnia 2021 r. Sąd I instancji stwierdził, że po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, SKO zasadnie odmówiło uchylenia własnej ostatecznej decyzji z 30 kwietnia 2021r. Zgodził się, że w pierwotnym postępowaniu sporne były wyłącznie przesłanki nadzwyczajne, stanowiące podstawę do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy. Skarżący nie kwestionował ustalenia o przekroczeniu prędkości, co było przesłanką decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, wynikającą z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Mimo to WSA doszedł do wniosku, że skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. nie mogła zostać uwzględniona z innych względów. Zastosowany w sprawie przepis – art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541; dalej: ustawa zmieniająca) był przedmiotem oceny TK w wyroku K 4/21. Z decyzji wydanych w postępowaniu pierwotnym wynikało, że organy za podstawę faktyczną ustalenia popełnienia przez skarżącego naruszenia z art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d., przyjęły właśnie informację Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku i nie przeprowadzały postępowania dowodowego dotyczącego przekroczenia przez samochód kierowany przez stronę prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h. Z uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Po 983/21, wydanego przed zapadnięciem wyroku TK o sygn. K 4/21 nie wynikało, by także w postępowaniu sądowym skarżący kwestionował ustalenie naruszenia art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) p.r.d. czy zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej. Sąd okoliczności tych również nie podważył z urzędu. Również z uzasadnienia wyroku NSA z 17 stycznia 2023r., sygn. akt II GSK 799/22, wydanego już po zapadnięciu wyroku TK w sprawie K 4/21 i po rozpoznaniu skargi kasacyjnej strony, nie wynikało, by skarżący w postępowaniu kasacyjnym wprost zarzucał naruszenie prawa poprzez zaakceptowanie przez WSA uznania za wiążącą informacji Policji o fakcie i wielkości przekroczenia prędkości. Dlatego, zdaniem WSA, jakkolwiek Sąd odwoławczy jest związany granicami skargi kasacyjnej, na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., to jednak w sytuacji, jak w kontrolowanej sprawie, NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, miał obowiązek uwzględnić wyrok TK, niezależnie od treści podstaw kasacyjnych, zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 9/09. Uchwała ta wiązała skład NSA wydający wyrok w sprawie II GSK 799/22, z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Z uzasadnienia wyroku NSA w sprawie II GSK 799/22 nie wynikało, by uznał, że wyrok TK miał wpływ na ocenę prawną wyroku WSA, a w konsekwencji na ocenę zapadłych w sprawie decyzji obu instancji. Nie miało znaczenia, że NSA nie dał takiej ocenie wyrazu w treści uzasadnienia swojego orzeczenia. Prawnie istotne znaczenie miał fakt oddalenia skargi kasacyjnej, czyli uznanie, że wyrok WSA nie naruszał prawa i to również w zakresie oceny podstawy faktycznej obu decyzji, przy czym, Sąd I instancji założył, że NSA musiał dokonywać oceny prawnej z uwzględnieniem z urzędu wyroku TK w sprawie K 4/21, uznającego art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej za naruszający art. 2 Konstytucji. W tej sytuacji kluczowe znaczenie miał fakt, że wyrok NSA o sygn. II GSK 799/22 oraz ocena prawna wyrażona w jego uzasadnieniu była wiążąca dla stron postępowania i NSA (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.) oraz innych sądów i organów (art. 170 p.p.s.a.). Powodowało to, że ani SKO we wznowionym postępowaniu, ani WSA rozpoznający skargę na decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania, nie mogły ponownie ocenić wpływu wyroku TK w sprawie K 4/21 na rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznej decyzji SKO z 30 kwietnia 2021 r. i formułować oceny prawnej innej niż implicite wynikająca z wyroku NSA. Z tych przyczyn WSA uznał, że zaskarżona decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nie naruszała prawa w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, a zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione. Z wyrokiem WSA nie zgodził się Skarżący i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył orzeczenie w całości. Stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną oparł na podstawie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie: 1. art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. przez przyjęcie, że skarga o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. nie mogła zostać uwzględniona z uwagi na prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 799/22, którego moc wiążąca miałaby obejmować ustalenie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 nie miał wpływu na ocenę zapadłych w sprawie decyzji administracyjnych, w sytuacji gdy w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyrażano żadnego stanowiska co do powyższej kwestii, zaś problem niekonstytucyjności art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej i podstawy faktycznej decyzji administracyjnych w postępowaniu zwykłym nie był przedmiotem zainteresowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec czego okoliczności te mogły być badane we wznowionym postępowaniu administracyjnym; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie zarzutów skargi w wyniku uznania, że skarga o wznowienie postępowania nie mogła być uwzględniona z innych względów niż podniesione przez Organ, co świadczyło o niepełnej kontroli sądowoadministracyjnej sprawowanej przez WSA w Poznaniu; 3. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na fakt, że doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na jego wynik, a to w zakresie przeprowadzenia postępowania w trybie wznowieniowym w ograniczonym zakresie i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio decyzją ostateczną; 4. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na fakt, że doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na jego wynik, a to w zakresie nieprzeprowadzenia w niezbędnym zakresie postępowania dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego w sprawie oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W skardze kasacyjnej wniesiono o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA; zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał argumenty na poparcie zarzutów. Organ nie zajął stanowiska co do skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy na wstępie wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), ponieważ Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona – organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna mimo że częściowo okazała się zasadna, bo co do zarzutu z pkt 1 i 2 petitum, a w pozostałym zakresie (w odniesieniu do zarzutów z pkt 3, 4 petitum) niezasadna, to i tak nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, o czym poniżej. Należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu prawa, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji. Związek ten, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z potrzebą co najmniej uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, że następstwa zarzucanych uchybień przepisów postępowania były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok ten byłby inny. Zatem, nie każde naruszenie przepisów postępowania, nawet gdyby miało być uznane za uzasadnione, może skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do zarzutu z pkt 1. petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., zarzut ten okazał się zasadny, z tym, że nie w stopniu, aby miał wpływ na wynik sprawy. Trzeba zauważyć, że podczas wyrokowania w sprawie III SA/Po 983/21 nie było jeszcze wyroku TK w sprawie K 4/21. Wyrok ten został wydany przez TK 13 grudnia 2022r., a opublikowany w Dz. U. -19 grudnia 2022 r. Z kolei wyrok NSA w sprawie II GSK 799/22 rozpoznający skargę kasacyjną strony od orzeczenia w sprawie III SA/PO 983/21 został wydany 17 stycznia 2023 r. Postępowanie wznowieniowe przed SKO zostało wszczęte już po wydaniu wyroku przez NSA w sprawie II GSK 799/22. W tej sytuacji pojawiał się problem, czy w świetle art. 171 p.p.s.a. (Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięci) w zw. z art. 170 (Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby) w zw. z art. 153 p.p.s.a.(Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie) w zw. z art. 193 p.p.s.a. organ administracji (tutaj: SKO), jak i WSA w kontrolowanej sprawie byli związani wyrokiem NSA w sprawie II GSK 799/22, skoro skarga kasacyjna została oddalona na mocy art. 184 p.p.s.a., a w świetle powyższych przepisów organ oraz sąd nie może wydać rozstrzygnięcia sprzecznego z wyrokiem sądu. Wymaga zauważenia, że wydanie prawomocnego orzeczenia przez sąd nie zawsze zamyka drogę do weryfikacji decyzji lub postanowienia w trybie nadzwyczajnym, mimo że oba postępowania pozostają ze sobą w ścisłym związku. Po prawomocnym wyroku sądu możliwa jest zmiana decyzji lub jej uchylenie w jednym z trybów nadzwyczajnych (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA i uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, choć dotycząca wpływu wyroku wydanego w postępowaniu zwyczajnym na postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji objętej tym wyrokiem, to w ocenie składu orzekającego mająca zastosowanie także w przypadku innych trybów nadzwyczajnych; czy uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17). W takim przypadku wymaga jednak zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia, czy oddalenie skargi i skargi kasacyjnej, jak w niniejszej sprawie nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do wzruszenia decyzji, wskazanym w żądaniu stwierdzenia jej nieważności bądź wznowienia postępowania. W przypadku pozytywnej odpowiedzi, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania nadzwyczajnego, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd poprzez rozstrzygnięcie o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Wobec powyższego najpierw należało ocenić, czy WSA w obecnie kontrolowanym wyroku prawidłowo ocenił skutki wyroku NSA w sprawie II GSK 799/22, a tym samym, czy prawidłowo przyjął, że ocena prawna wyrażona w jego uzasadnieniu była wiążąca dla stron, sądów i organów, co powinno skutkować innym rozstrzygnięciem organu administracji (por. uchwała NSA w sprawie I OPS 6/09). Sąd I instancji w skarżonym obecnie wyroku bowiem przyjął, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 799/22 przy ocenie skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku WSA w sprawie III SA/Po 983/21 także uwzględnił, i to z urzędu, wyrok Trybunału w sprawie K 4/21. Miały o tym świadczyć daty wydania ww. orzeczeń, bo wyrok TK został wydany 13 grudnia 2022 r. i opublikowany 19 grudnia 2022 r. czyli przed datą wydania orzeczenia przez NSA (17 stycznia 2023r.). W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, NSA przy wyrokowaniu w sprawie II GSK 799/22 musiał uwzględnić ww. orzeczenie TK, bez względu na granice rozpatrywanej skargi kasacyjnej wyznaczone przez art. 183 § 1 p.p.s.a. Wywiódł to z wiążącej Naczelny Sąd Administracyjny - na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. - uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 9/09 (opubl.: ONSAiWSA z 2010 r., z. 2, poz. 16 oraz podobnie jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl) o treści: "w sytuacji, w której po wniesieniu skargi kasacyjnej przez stronę Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone orzeczenie, jeżeli niekonstytucyjny przepis nie został wskazany w podstawach kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny powinien zastosować bezpośrednio przepisy art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału nie będąc związanym treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Uważał WSA, że chociaż w uzasadnieniu wyroku II GSK 799/22 Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się wprost, że cytowany wyrok Trybunału nie miał wpływu na ocenę prawną wyroku WSA w sprawie III SA/Po 983/21 i zaakceptowanych przez to orzeczenie decyzji, to mimo to NSA dokonał tej oceny poprzez rozstrzygnięcie - oddalenie skargi kasacyjnej (s. 9-10 uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Po 706/23). Po analizie uzasadnienia wyroku NSA w sprawie II GSK 799/22 nie można podzielić stanowiska WSA w obecnie kontrolowanej sprawie, że NSA przy wydawaniu wyroku o sygn. II GSK 799/22 rozważał stanowisko TK w sprawie K 4/21. Nie można z ustawowej powinności sądu wyprowadzać wniosku o jej wykonaniu, zwłaszcza że nie znajdowała potwierdzenia opinia WSA w uzasadnieniu wyroku o sygn. II GSK 799/22. Z uzasadnienia ww. wyroku NSA bowiem jednoznacznie wynikało, że kontrolę wyroku w sprawie III SA/Po 983/21 przeprowadził wyłącznie w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej strony. Należy zgodzić się ze skarżącym, że wyrażona w powołanym art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających (por. wyroki NSA z: 18 października 2018 r., sygn. akt II GSK 1451/18; 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1474/15). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK !571/15). Opisane uchybienie WSA w obecnie kontrolowanej sprawie III SA/Po 706/23, przypisujące NSA w sprawie II GSK 799/22 szerszą kontrolę, aniżeli w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Kolegium bowiem w decyzji z 21 sierpnia 2023 r. przeprowadziło ocenę wpływu wyroku Trybunału w sprawie K 4/21 na postępowanie zakończone decyzją SKO z 30 sierpnia 2021 r. i prawomocne wyroki, stwierdzając zasadnie brak wpływu na nie orzeczenia TK, a WSA w kontrolowanym obecnie wyroku tę ocenę zaakceptowało (s. 8 uzasadnienia wyroku), by następnie wyrazić błędną opinię o związaniu prawomocnym wyrokiem NSA w sprawie II GSK 799/22 (s. 10 uzasadnienia wyroku), o czym poniżej. Sąd I instancji, mimo błędnych założeń o szerszym zakresie mocy wiążącej wyroku NSA w sprawie II GSK 799/22, aniżeli to wynikało z wyroku i uzasadnienia Sądu odwoławczego, doszedł do zasadnego wniosku, że wyrok Trybunału o sygn. K4/21 nie miał wpływu na ocenę prawną wyroku w sprawie III SA/Po 983/21 i kontrolowanych tym orzeczeniem decyzji, co oznaczałoby, że po rozważeniu orzeczenia TK w sprawie K 4/21 przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej, NSA w sprawie II GSK 799/22 wydałby wyrok o takiej samej treści. Jak wynikało ze skargi kasacyjnej strony w sprawie II GSK 799/22 zarzuty oparte zostały wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy ponownie odwołać się do obowiązującej przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej przez NSA zasady, że sprawa jest rozpatrywana w granicach skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a., o ile nie zachodzi nieważność postępowania (w sprawie nie zachodziła), której przesłanki wyszczególniono w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z zakresu zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej wynikało bowiem, że skarżący nie podważał podstawy materialnoprawnej decyzji i wyroku w sprawie IIISA/Po 983/21 w zakresie przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym i wielkości tego przekroczenia. Strona w zarzutach skargi kasacyjnej przyznawała, że przekroczyła dozwoloną prędkość (zarzut z pkt 2.lit.a) i lit. d) petitum skargi kasacyjnej), a podważała jedynie akceptację przez WSA naruszenia przez organy przepisów k.p.a. na skutek niewyczerpującego ustalenia i oceny okoliczności, które jej zdaniem usprawiedliwiły przekroczenie dopuszczalnej prędkości, a w rezultacie pozwoliłyby na zastosowanie art. 102 ust. 1aa u.k.p. (Przepisów ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego) i odstąpienie od sankcji z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. (Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym). Nadmienić należy, że wprowadzenie art. 102 ust. 1aa do ustawy o kierujących pojazdami, dokonane na mocy art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 18 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. poz. 1099), miało na celu realizację wskazań wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 (opubl.: OTK-A poz. 77), a także postulatów o charakterze de lege ferenda, jakie zostały sformułowane w uzasadnieniu ww. wyroku, co podniesiono w uzasadnieniu projektu ww. aktu (druk sejmowy VIII.2059): "proponuje się, by w art. 135 P.r.d. oraz art. 102 u.k.p. zostały dodane ustępy (odpowiednio ust. 1aa i ust. 1aa), które będą stanowić podstawę do: po pierwsze, odstąpienia przez policjanta od zatrzymania prawa jazdy w razie stwierdzenia, że kierowca wprawdzie dopuścił się czynu polegającego na przekroczeniu prędkości dopuszczalnej o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, ale działał przy tym w stanie wyższej konieczności, kierując się chęcią uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego życiu lub zdrowiu człowieka, a po drugie - wydania w takiej sytuacji przez starostę decyzji odmownej w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy". Z zarzutów skargi kasacyjnej wynikało więc, że skarżący nie podważał waloru dowodowego informacji Policji o fakcie i wielkości przekroczenia dopuszczalnej prędkości. Wobec powyższego, w postępowaniu zakończonym wyrokiem NSA o sygn. akt II GSK 799/22 skarżący, dążąc do wykazania, że wystąpiły przesłanki z art. 102 ust. 1aa u.k.p. i nie powinno być zatrzymane jego prawo jazdy, przyznawał, że dopuścił się naruszenia objętego hipotezą art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., tj. kierując pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przedstawione wyżej stanowisko strony w postępowaniu zwyczajnym zakończonym wyrokiem II GSK 799/22, skutkowało tym, że podstawą ustaleń o przekroczeniu przez wnioskodawcę dozwolonej prędkości o więcej niż 50 km/godz. na terenie zabudowanym była przede wszystkim informacja od Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku mająca walor dokumentu urzędowego, wskazana w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, z tym, że potwierdzona przez stronę, nie wspominając o późniejszym wyroku uznającym popełnienie przez stronę wykroczenia. Na okoliczność tę słusznie zwróciło uwagę Kolegium w decyzji z 21 sierpnia 2023r. wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Odnosząc powyższe do wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 4/21, należy podkreślić, że wyrok ten miał charakter interpretacyjny. Trybunał rozstrzygnął bowiem o niezgodności z art. 2 Konstytucji przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej rozumianego w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d. (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.). Przy czym Trybunał wyjaśnił, że wyrok jego odnosi się do sytuacji, w których jednostka nie ma zapewnionych jakichkolwiek możliwości prawnych kwestionowania ustaleń dokonanych przez kontrolującego (organ kontroli ruchu drogowego) jeszcze na etapie postępowania administracyjnego. Państwo ma bowiem obowiązek zapewnić jednostkom pewnego bezpieczeństwa prawnego i ochrony przed arbitralnością decyzji organów państwowych. Obowiązek ten wyrażać się musi między innymi w zagwarantowaniu jednostce możliwości przedstawienia jej racji, wskazania dowodów potwierdzających jej stanowisko lub wnioskowania o przeprowadzenie takich dowodów z urzędu. Jednocześnie prawo do przedstawienia dowodów nie może być wyłącznie prawem natury formalnej. Zarówno organ jak i sąd muszą mieć obowiązek dowody te rozpatrzyć merytorycznie i wziąć je pod uwagę na etapie badania sprawy, a swoją decyzję oprzeć na całości zebranego materiału, kierując się zasadą prawdy materialnej. Ustawodawca nie może konstruować przepisów w taki sposób, aby wyłączały możliwość dokonywania prawdziwych ustaleń faktycznych przez organ orzekający przed wydaniem rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach jednostki. Nie może być tak, że organ administracji zwolniony zostaje od obowiązku oparcia decyzji o zastosowaniu sankcji (in casu o zatrzymaniu prawa jazdy) na prawdziwych ustaleniach faktycznych (pkt 4.2.). Trybunał także wskazał, że okoliczności związane z przekroczeniem prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/godz. i skutkujące zatrzymaniem prawa jazdy, nie są objęte jego rozstrzygnięciem, np. w przypadku: "Wątpliwości konstytucyjnych wnioskodawcy nie budzi również sytuacja, w której decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy zapada na podstawie informacji organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d., jeżeli w toku postępowania przed starostą kierujący pojazdem nie kwestionuje prawidłowości ustaleń przedstawionych w takiej informacji" (pkt 4.3.2 wyroku TK). W sprawie zakończonej wyrokiem NSA o sygn. II GSK 799/22 nie wystąpiły okoliczności przedstawione przez Trybunał jako objęte zakresem jego wyroku K 4/21. Zatem konkluzja WSA w kontrolowanym obecnie wyroku, że wyrok Trybunału nie miał wpływu na wynik sprawy objętej kontrolą NSA w wyroku o sygn. II GSK 799/22, choć oparta na błędnych założeniach, była prawidłowa. Wobec powyższego zarzut zgłoszony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, choć zasadny jednocześnie okazał się nieskuteczny, gdyż nie został wykazany wymagany element – możliwość istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy, bo takie zagrożenie nie wystąpiło. Z zarzutem powyższym strona powiązała zarzut z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej - zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten częściowo zasadny, także okazał się nieskuteczny. Sąd I instancji, z jednej strony zajął stanowisko, że Kolegium, jak i skład rozpoznający nie mogli ponownie oceniać wpływu wyroku TK o sygn. K 4/21 z uwagi na związanie wyrokiem NSA W sprawie II GSK 799/22, co zostało wyżej ocenione. W tym zakresie WSA w kontrolowanym wyroku naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wyszedł poza granice sprawy. Ale równocześnie przeprowadził ocenę zaskarżonej decyzji na s. 8, co już podnoszono. Zatem skargę Wnioskodawcy na decyzję SKO, Sąd I instancji uznał za niezasadną z dwóch powodów, jednego – przedstawionego przy ocenie zarzutu z pkt 1. petitum, a drugiego, że zaskarżona decyzja SKO o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 30 kwietnia 2021 r. była prawidłowa. Gdy chodzi o drugą podstawę oddalenia skargi wnioskodawcy, według WSA, Kolegium przyjęło, że w pierwotnym postępowaniu przedmiotem sporu były wyłącznie przesłanki nadzwyczajne, stanowiące podstawę do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy, zaś skarżący nie kwestionował ustalenia o przekroczeniu prędkości, czyli w konsekwencji także uznało, że wyrok TK w sprawie K 4/21 nie miał zastosowania. Ocenę tę należało uznać za prawidłową i wystarczającą, skoro wyrok TK nie miał zastosowania w sprawie, do jakiego to wniosku także zasadnie doszło SKO. W tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Trzeba przy tym wyjaśnić, że WSA nie ma obowiązku odniesienia się do wszystkich twierdzeń i okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą w skardze, lecz tylko do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia, co uczynił na s. 8 uzasadnienia (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 669/20). Należy zauważyć, że doszło do pewnej rozbieżności w stanowisku WSA, ale nie było to przedmiotem zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów. W świetle powyższego nietrafne okazały się także zarzuty zgłoszone w pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego powołał art. 145a § 1 pkt 1 lit. c) k.p.a., stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Oznaczało to, że strona, wnosząc o wznowienie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny, orzekając o "niekonstytucyjności" przepisu, wydał orzeczenie interpretacyjne lub zakresowe, powinna wskazać, że w jej sprawie organ administracji wydał rozstrzygnięcie na podstawie przepisu, którego dotyczy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, oraz dokonał wykładni tego przepisu uznanej przez Trybunał za "niekonstytucyjny" lub zastosował ten przepis w zakresie uznanym przez Trybunał za "niekonstytucyjny". Jak słusznie podkreślił organ, a WSA potwierdził, że uznany za niezgodny z art. 2 Konstytucji przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.p. stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d. nie był wyłączną podstawą rozstrzygania organu, gdyż Strona nie kwestionowała ustaleń co do przekroczenia prędkości i jej wielkości, a tym samym przydatności dowodu (informacji policji o przekroczeniu prędkości), do którego odwoływał się art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, do dokonania tychże ustaleń. W tej sytuacji wyrok TK w sprawie K 4/21 został słusznie uznany jako nie mający zastosowania w sprawie, co organ stwierdził po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania, i wydaniu decyzji o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczy decyzji ostatecznej (art. 145a § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a.), to zarówno z zasady art. 16 k.p.a. (Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.) i wprost wyrażonej w art. 149 § 2 k.p.a. (postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) wynika, że wznowione postępowanie prowadzi się w zakresie konkretnych podstaw wznowieniowych, a nie w zakresie jak postępowanie "zwykłe". Z powyższych względów uznając skargę kasacyjną Strony za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, a wyrok WSA, mimo błędnego uzasadnienia odpowiadający prawu, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.