II GSK 960/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 862/23 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w K. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia 21 października 2021 r. nr XXX/266/21 w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych oraz ustalenia jej przebiegu postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok; 2. odrzucić skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 8 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 862/23, oddalił skargę S. Sp. z o.o. w K. (dalej zwanej: "Spółką") na uchwałę Rady Miejskiej w G. z 21 października 2021 r. nr XXX/266/21 w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych oraz ustalenia jej przebiegu. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Rada Miejska w G. podjęła w dniu 21 października 2021 r., uchwałę nr XXX/266/21, w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych oraz ustalenia jej przebiegu. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 16 listopada 2021 r., pod pozycją 4891. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. uchwałę z 21 października 2021 r. wywiodła Spółka, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz o dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność braku możliwości zaliczenia działki numer [...] do dróg gminnych. Zdaniem strony, szczegółowe położenie i przebieg spornej drogi zostały oznaczone na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, która jest nieczytelna, nie posiada legendy, nie określa skali w jakiej była wykonana. Wskazano też, że Burmistrz Miasta G. od 2022 r. prowadził postępowanie administracyjne przeciwko Spółce, w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. K. w G. bez stosownego zezwolenia. Decyzją z 25 lipca 2023 r., Burmistrz G., wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 189.056,00 zł, z tytułu zajęcia pasa drogowego, w dniach od 4 lutego 2022 r. do dnia 17 lutego 2022 r. W ocenie Spółki, na moment podjęcia uchwały przez Radę Miejską, granica między działkami [....] i [...] była sporna. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Szczecinie wydał opisany na wstępie wyrok z 8 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 862/23. W jego uzasadnieniu wskazano m.in., że analiza przedłożonych dokumentów prowadzi do wniosku, że jakkolwiek Spółka posiada interes prawny, bowiem należąca do niej nieruchomość bezpośrednio graniczny z fragmentem drogi, której dotyczy zaskarżona uchwała, to jednak – zdaniem Sądu, nie wykazała, że doszło do jego naruszenia. WSA wskazał, że w sprawie doszło do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy szeregu części działek z przeznaczeniem na poszerzenie gminnej drogi wewnętrznej. Takiego przekazania części działki dokonała również skarżąca, co wynika z aktu notarialnego z 5 listopada 2015 r., Rep. A [...] oraz dokumentacji zawierającej wypis i wyrys z ewidencji gruntów. Na podstawie zaskarżonej uchwały istniejąca gminna droga wewnętrzna zmieniła status i stała się drogą gminną o dotychczasowym przebiegu. WSA nie podzielił stanowiska skarżącej i wskazał, że w sytuacji kwestionowania przebiegu granicy pomiędzy działkami, skarżąca posiada instrument w postaci zainicjowania odpowiedniego postępowania, które może doprowadzić do weryfikacji przebiegu granicy, a w konsekwencji zmiany uchwały w tym zakresie. W ocenie Sądu prowadzenie takiego postępowania nie stanowiłoby przeszkody do podjęcia zaskarżonej uchwały. Na dzień jej uchwalenia istniały bowiem wiarygodne dokumenty potwierdzające przebieg granicy pomiędzy działkami. Natomiast w odniesieniu do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skarżącej przysługuje droga odwoławcza. Skarżąca może w odwołaniu, a następnie skardze do sądu administracyjnego kwestionować ustalenia organów administracji publicznej. Brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do wywodzenia naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła Spółka, zaskarżając wydany wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę i stwierdzenie w całości nieważności uchwały Rady Miejskiej w G. nr XXX/266/21 z 21 października 2021 r., zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego i kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego, podczas gdy uchwała w przedmiocie przebiegu drogi gminnej została uchwalona w oparciu o wadliwą i nieaktualną dokumentację, a co potwierdza pismo urzędowe z dnia 18 kwietnia 2023 r. (negatywny protokół weryfikacji w rejestrze prac geodezyjnych), a co miało bezpośredni wpływ na ustalenie przebiegu granic między działką będącą drogą nr [...], a działką należącą do skarżącej nr [...] i ich dokładnych powierzchni, a w konsekwencji tego czy prawidłowo zostały ukształtowane obowiązki skarżącej poprzez ustalenie w toku innego postępowania administracyjnego zajęcia pasa drogowego (działki [...]), obszaru zajęcia pasa drogowego, będącego następnie podstawą wyliczenia kary za jego zajęcie, a co niewątpliwe wkroczyło w sferę obowiązków skarżącej, w tym w szczególności na fakt wyznaczenia części drogi na działce skarżącej, tj. ingerencji w jej prawo własności, 2. art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art, 140 k.c. w zw. z art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 39 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że okoliczności niniejszej sprawy świadczą tylko o naruszeniu interesu faktycznego skarżącej, podczas gdy interes prawny skarżącej wynika z przywołanych przepisów kodeksu cywilnego oraz Konstytucji RP, a prawo własności zostało naruszone na skutek nieustalenia przebiegu granic między działkami i przesunięcia znaków granicznych, a co tym samym stanowiło ingerencję w uprawnienia właścicielskie skarżącej (uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu), a co jednocześnie w sposób niewątpliwy nie ukształtowało praw i obowiązków skarżącej, tj. tego czy faktycznie dokonała zajęcia pasa drogowego czy własnej nieruchomości. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3. art. 3 ust 1. w zw. z art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności pominięcie faktu, że w zaistniałym stanie faktycznym przebieg drogi gminnej objętej zaskarżoną uchwałą uległ zmianie od dnia przekazania części działki na mocy aktu notarialnego z 5 listopada 2015 r., bowiem brak było w dacie uchwalania uchwały dokumentów urzędowych to potwierdzających, a co wynika z informacji o statusie prac geodezyjnych - pisma Starostwa Powiatowego w K. z 18 kwietnia 2023 r., 4. art. 141 § 4 p.p.s.a i art. 106 § 3 p.p.s.a w zw. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym poprzez bezpodstawne uznanie, nieznajdujące odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku, że skarżąca nie ma i nie wykazała interesu prawnego w zakresie zaskarżenia uchwały; a tym samym; że nie przedstawiła przy tym przekonującej argumentacji, z której wynikałoby że droga ma inny przebieg aniżeli to wynika z dokumentacji załączonej do odpowiedzi na skargę, w sytuacji braku ustalenia przez Sąd, stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a., czy dokumentacja dołączona do odpowiedzi na skargę była w dacie ustalenia przebiegu drogi gminnej (podjęcia uchwały) aktualna, czy te dokumenty te stanowiły podstawę do ustalenia przebiegu drogi gminnej, z uwagi na rozbieżne stanowiska stron, a w tym w szczególności że na dzień 21 października 2021 r. w rejestrze prac geodezyjnych nie było zarejestrowanej zakończonej pracy geodezyjnej ustalającej przebieg granicy działek, a tym samym nie wiemy, czy droga została wytyczona na działce gminy, czy działce skarżącej, 5. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający skarżącej zrozumienie motywów kwestionowanego rozstrzygnięcia, a w szczególności przez niewskazanie przyczyn nieuwzględnienia dowodów załączonych do skargi, podczas gdy pozostają one w sprzeczności z materiałem dowodowym dołączonym do odpowiedzi na skargę, 6. art. 1 § 2 prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez powoływanie się w treści uzasadnienia wyroku na dwa różne akty prawa miejscowego, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia była uchwała Rady Miejskiej G. w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych, a nie uchwała Rady Gminy D. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, a co w konsekwencji nie pozwala na uznanie, że wyrok został wydany w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie i że Sąd dokonał oceny tego materiału dowodowego w stosunku do zaskarżonego aktu prawa miejscowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Spółka przedstawiła argumentację na poparcie wniesionych zarzutów. Odpowiadając na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 p.p.s.a. W sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, tym niemniej zaistniała przesłanka, która powinna spowodować odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Przedmiotem zaskarżonej uchwały jest zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych. Zasady i procedurę postępowania w takich sprawach reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zaskarżona uchwała zalicza do kategorii dróg gminnych drogę wymienioną w załączniku. Jak stanowi art. 7 ust. 1-3 tej ustawy, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Treść tego przepisu wskazuje, że skuteczne wniesienie skargi w tym trybie uzależnione zostało od tego, czy skarżący wykaże naruszenie - poprzez unormowania kwestionowanej uchwały - przysługującego jej interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymacja skargowa została oparta zatem – inaczej niż w art. 50 § 1 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę może wnieść "każdy, kto ma w tym interes prawny" – na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Stwierdzenie, że w sprawie nie wykazano naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia składającego skargę, obliguje Sąd do odrzucenia skargi. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest właśnie art. 101 ust. 1 u.s.g. W doktrynie oraz orzecznictwie (w tym orzecznictwie TK) nie budzi wątpliwości, że skarga taka nie ma w istocie charakteru tzw. skargi powszechnej (actio popularis) – nie jest też środkiem bezpośredniego nadzoru nad działalnością gminy. Jest to, jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, środek służący do ochrony innych podmiotów przed skutkami wykorzystania przez gminę swojej samodzielności poza granice wyznaczone przepisami prawa, ze szkodą dla uprawnień jednostki w sferze administracji publicznej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Instytucje prawne sądowej ochrony samodzielności gminy, "Samorząd Terytorialny" 1991, nr 1–2, s. 40; wyrok TK z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4). Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącej, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09). Naruszenie interesu prawnego następuje, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącej wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na nią nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na niej ciążący (zob. postanowienie NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. I OSK 1919/18). Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że Spółka nie wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Spółka nie wykazała, by naruszona została sfera jej indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z konkretnych norm prawa materialnego, przez zaskarżoną uchwałę. Swój interes prawny skarżąca wywodzi z tego, iż objęta zaskarżoną uchwałą droga, graniczy z posiadaną przez nią nieruchomością, zaś naruszenie tego interesu – z wadliwego, w jej ocenie, określenia przebiegu drogi i tym samym naruszenia jej prawa własności, co jednocześnie spowodowało nałożenie na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, należy stwierdzić, że same potencjalne skutki zaskarżonej uchwały, które mogłyby nastąpić w przyszłości, w tym potencjalny stan zagrożenia naruszeniem, nie dają uprawnienia do jej skutecznego zaskarżenia. (por. też wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18). Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego prawa. Podniesiona przez skarżącą argumentacja nie wskazuje jednak niezbędnego warunku możliwości zaskarżenia przedmiotowej uchwały, jakim jest obowiązek wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny Spółki. Nie wykazano bowiem naruszenia prawa własności skarżącej do przedmiotowego gruntu sąsiadującego z drogą. Należy przypomnieć, że w sprawie doszło do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy szeregu części działek z przeznaczeniem na poszerzenie drogi gminnej. Takiej darowizny dokonała również skarżąca, co wynika z aktu notarialnego z 5 listopada 2015 r., Rep. A [...] oraz dokumentacji zawierającej wypis i wyrys z ewidencji gruntów. Przebieg granicy miedzy pasem drogowym, a nieruchomościami należącymi do skarżącej był zatem wyznaczony granicami działek składających się na drogę, uwidocznionymi na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, który z kolei w pełni koresponduje ze znajdującą się w aktach dokumentacją kartograficzną i geodezyjną obrazujących przebieg granicy działek drogowych w istotnym w sprawie zakresie. Skarżąca nigdy nie twierdziła, że dokonana przez nią umowa darowizny na rzecz gminy działek przeznaczonych na poszerzenie drogi gminnej miała jakieś wady – w zakresie powierzchni czy granic przekazanych nieruchomości. Swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały podjętej 6 lat po dokonaniu tej czynności prawnej wywodziła z tego, że granice stały się sporne później, a kwestionowany akt miał zostać uchwalony z naruszeniem jej własności i na tę okoliczność powoływała pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia 18 kwietnia 2023 r., mające świadczyć o spornym przebiegu granic między działkami i przesunięciu znaków granicznych, wskazując również na treść art. 39 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z tą argumentacją skarżącej wyjaśnić należy, że procedura wznowienia znaków granicznych "nie wiąże się z żadnym rozstrzygnięciem organu administracji, nie należy też do kompetencji organów administracji - powinna być postrzegana jako czynność faktyczna, która nie wywołuje doniosłych skutków dla stanu prawnego granic nieruchomości." (za: M. Durzyńska [w:] A. Gryszczyńska, I. Kamińska, K. Mączewski, W. Radzio, G. Szpor, M. Durzyńska, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Warszawa 2013, art. 39). W piśmiennictwie wskazuje się również, że przesłanką wznowienia znaków granicznych jest niesporny przebieg granicy i potrzeba zabezpieczenia ich przed zatarciem, aby zapobiec przyszłym wątpliwościom i sporom co do przebiegu granic. Z kolei jeśli wystąpiłby spór o położenie znaków granicznych – to daje to stronom sporu uprawnienie do wystąpienia o rozstrzygnięcie do sądu powszechnego. Tym samym "zarejestrowanie pracy geodezyjnej" w miejscu przebiegu granicy między przedmiotowymi działkami nr [...] i [...] w dniu 9 września 2021 r. – jak wynika z ww. pisma Starostwa Powiatowego w K., nie dowodzi powstania nowej sytuacji prawnej między stronami w zakresie przebiegu granicy, czyli sporu o prawo – do przeniesienia własności doszło na podstawie ww. wskazanego aktu notarialnego i trafnie w uchylonym orzeczeniu wskazuje Sąd pierwszej instancji, iż w sytuacji kwestionowania przebiegu granicy pomiędzy działkami, skarżącej przysługuje uprawnienie do zainicjowania odpowiedniego postępowania. Na żadne postępowanie czy to administracyjne, czy sądowe w tym zakresie skarżąca kasacyjnie jednak się nie powołuje. W odniesieniu natomiast do nałożonej kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego, wskazać należy, ze doszło do tego w toczącym się odrębnie postępowaniu administracyjnym, w którym skarżącej przysługują instancyjne środki odwoławcze, a także w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego, na co trafnie zwrócił uwagę WSA. Tam zatem winna ona poszukiwać ochrony przed wadliwym jej zdaniem nałożeniem kary. Reasumując, w ocenie NSA, prezentowane twierdzenia skarżącej, mające uzasadniać spełnienie przesłanki naruszenia "interesu prawnego", wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g., należało uznać za oczywiście niewystarczające. Spółka nie wykazała, by zaskarżona uchwała naruszała w sposób realny i bezpośredni jej interes prawny. Podniesione przez nią argumenty świadczą bowiem tylko o potencjalnych faktycznych konsekwencjach wobec kwestionowania przez nią przebiegu granicy z drogą objętą zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z 8 grudnia 2009 r. sygn. II GPS 5/09, opubl. w ONSAiWSA 2010/3/40 odrzucając skargę Naczelny Sąd Administracyjny nie narusza zakazu reformationis in peius, o którym mowa w art. 134 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Istotą tego zakazu jest bowiem niepogarszanie sytuacji prawnej strony wnoszącej środek odwoławczy. Zakaz reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym zarówno wniesieniem skargi kasacyjnej, jak i zażalenia odnosi się jedynie do orzeczeń rozstrzygających kwestie merytoryczne, a więc gdy w sprawie zostały spełnione wszystkie obowiązujące warunki merytorycznego rozpoznania sprawy. Natomiast jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 p.p.s.a.) lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji (art. 161 p.p.s.a.), a zatem gdy sprawa nie może być merytorycznie rozpoznana, wówczas zasada ta nie obowiązuje, gdyż nie wchodzi w grę pogorszenie sytuacji prawnej strony wnoszącej środek odwoławczy. Orzekając w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może orzec na niekorzyść strony, poza wypadkiem stwierdzenia nieważności postępowania (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 56/10; postanowienie NSA z 12 lipca 2024 r., sygn. akt I OSK 266/23). Odnosząc się na koniec do podnoszonego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu co do nieprawidłowości w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 8 uzasadnienia), w którym WSA powołał się na uchwałę Rady Gminy D. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, stwierdzić należy, że tę wadliwość należy odczytać w kategorii oczywistej omyłki bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Całość uzasadnienia Sądu pierwszej instancji nie pozostawia wątpliwości, że WSA rozpoznał sprawę uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia 21 października 2021 r. w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych oraz ustaleniu jej przebiegu. Ponieważ Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdzając niewykazanie naruszenia interesu prawnego przez skarżącą, wadliwie oddalił skargę podlegającą odrzuceniu, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w związku z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 u.s.g. uchylił zaskarżony wyrok z urzędu i odrzucił skargę.