II GZ 163/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. w D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2431/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 24 kwietnia 2024 r. nr LOB.501.174.2024.ULC.2 w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2431/24, R. w D. (strona skarżąca, skarżąca, spółka) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (organ) z dnia 24 kwietnia 2024 w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu. Strona skarżąca wniosła zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie, zaskarżając je w całości, żądając jego uchylenia i wstrzymania zaskarżonej decyzji, ewentualnie, uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu, na rzecz skarżącej, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez błędną wykładnię, polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż brak jest podstaw do samodzielnego poszukiwania przez Sąd okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji w trybie ww. przepisu, a tym samym, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej (Sąd zaniechał takiej inicjatywy), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna prowadzić do uznania, iż normy zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a nie nakładają na Skarżącego bezwzględnego obowiązku wyczerpującego uprawdopodobnienia czy też udowodnienia realności przesłanek, o jakich mowa we ww. przepisie, bowiem Sąd jest władny do czynienia ustaleń faktycznych również o fakty znane o całokształt sytuacji strony Skarżącej, 2) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez bezzasadną odmowę zastosowania ww. przepisu, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy - poza dotkliwościami finansowymi, tj. istotnej szkody - istnieje groźba wyrządzenia Skarżącej trudnych do odwrócenia negatywnych skutków, a zatem ewentualne wykonanie skarżonej decyzji - w kontekście całokształtu sytuacji Skarżącej, tj. z uwzględnieniem toczących się innych postępowań - winno zostać ocenione jako powodujące dla Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, w tym w szczególności mające wpływ na prowadzoną przez Skarżącą działalność, do której to niezbędna jest niezakłócona możliwość bieżącego regulowania należności finansowych, 3) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także zaniechaniu dokonania oceny faktów znanych Sądowi z urzędu, w tym w szczególności w zakresie dotyczącym całokształtu sytuacji Skarżącej w zakresie innych toczących się postępowań, 4) art. 49 5 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania Skarżącego do uzupełnienia wniosku w sytuacji stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, iż wniosek zawiera braki polegające na niepowołaniu konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2431/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony skarżącej. Powyższy wyrok nie jest prawomocny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 zd. 1 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu, jeżeli stało się bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego wydano objęte wniesionym zażaleniem postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji (postanowienie z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2431/24), zostało zakończone w związku z wydaniem w dniu 20 listopada 2024 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku oddalającego skargę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że po wydaniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji orzeczenia kończącego postępowanie rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności staje się bezprzedmiotowe, a postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu (por. np. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19; z 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt II GZ 115/21; 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 97/23). W takiej sytuacji kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów lub czynności przestaje być – co najmniej tymczasowo – aktualna w zakończonym postępowaniu pierwszej instancji, a jeżeli orzeczenie kończące to postępowanie nie stało się prawomocne – kompetencja w zakresie udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, o ile w postępowaniu drugiej instancji zostanie złożony nowy wniosek o udzielenie tego rodzaju ochrony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.