II GZ 191/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 74/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 21 listopada 2023 r. nr SKO.4130.36.2023 w przedmiocie przywrócenia terminu do zgłoszenia zmian stanu faktycznego i prawnego danych zawartych w zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 7 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 74/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę H. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 21 listopada 2023 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do zgłoszenia zmian stanu faktycznego i prawnego danych zawartych w zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych, a także zwrócił uiszczony wpis sądowy od skargi. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Łodzi z 1 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz do złożenia dokumentu wskazującego do uprawnienie wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (KRS, statut), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącej otrzymał ww. wezwanie 12 lutego 2024 r. W zakreślonym terminie nadesłał pełnomocnictwo do jej reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym bez dowodu uiszczenia opłaty skarbowej. Nie złożył również dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. Powyższe stanowiło podstawę odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu, a także wykazała, że pełnomocnik jest właściwie umocowany do wniesienia skargi. Podała, że pełnomocnik dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy, zatem nie naruszył art. 37 § 1 p.p.s.a. Sąd zatem odrzucił skargę, opierając się na nieznanym skarżącej przepisie albo nadinterpretował przepisy art. 28, 29 i art. 37 p.p.s.a. Załączył potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej od pełnomocnictw. Ponadto, zdaniem skarżącej, w dobie ogólnej cyfryzacji Sąd powinien był skorzystać z łącza internetowego i skonfrontować zawarte w pełnomocnictwie dane z rejestrem sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Jak wynika z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organ lub osoby, o których mowa w ww. przepisie, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a). Niezłożenie zaś takiego dokumentu stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego wydziału (art. 49 § 1 p.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie niniejszym stwierdza, że w przypadku osób prawnych, takich jak na przykład sp. z o.o., dokumentem wskazującym na osoby umocowane do podjęcia działań w imieniu spółki jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego tej spółki czy też jej statut, jak słusznie wskazał Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi. Wobec tego zasadnie Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut), a skoro skarżąca braku tego nie uzupełniła, to zasadnie Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest argument podniesiony przez skarżącą, że niezałączenie odpisu z KRS w dobie ogólnej cyfryzacji powinno skutkować sprawdzeniem danych z KRS przez Sąd przez Internet. Należy bowiem wskazać, że na mocy art. 28 § 1 w związku art. 29 p.p.s.a. to na osobie działającej w imieniu spółki spoczywało wykazanie (za pomocą dokumentu) umocowania do działania. Nie ma zaś podstaw, aby obowiązek skarżącej polegający na wykazaniu umocowania do działania w imieniu strony osoby, która podpisała pełnomocnictwo, przerzucać na sąd. Sąd administracyjny jest bowiem gospodarzem postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest uprawniony do działania w imieniu stron tego postępowania, a do tego doprowadziłoby nałożenie na niego obowiązku zgromadzenia dokumentów pozwalających na weryfikację danych osoby działającej za stronę z danymi wynikającymi z odpowiedniego rejestru, nawet tak dostępnego jak KRS. Powyższy brak formalny skargi stanowił wystarczającą przesłankę zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi. Niezależnie od powyższego, zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie jest wystarczająco jasne w zakresie tego, czy powodem odrzucenia skargi było również niezłożenie do Sądu potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wskazać należy, że brak uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa nie stanowi jej braku, który uniemożliwiałby nadanie jej prawidłowego biegu w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. stosowanego w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. Ewentualne uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa może nastąpić bowiem w drodze egzekucji i nie tamuje rozpoznania sprawy. Tym samym z tego powodu nie było podstaw do odrzucenia skargi. Mimo tej niejasności w uzasadnieniu WSA należało uznać, że postanowienie to odpowiadało prawu, ponieważ Sąd słusznie zidentyfikował brak formalny skargi w postaci nieprzedłożenia na wezwanie odpisu z KRS czy statutu spółki i uznał, że zaszła podstawa do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ewentualne uznanie przez Sąd pierwszej instancji braku opłaty skarbowej od pełnomocnictwa za brak skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., nie miało więc wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.