II GZ 219/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 496/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 16 lipca 2025 r., Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił M. W. wstrzymania wykonania objętego przez niego skargą postanowienia Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 16 lipca 2025 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wydane na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest stanowisko wierzyciela w związku z zarzutami zgłoszonymi przez zobowiązanego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Tego rodzaju akt nie podlega wykonaniu, a zatem nie może być też przedmiotem wstrzymania wykonania. Innymi słowy, wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na rodzaj aktu, którego wstrzymania wykonania strona się domagała. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania skarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że wniosek dotyczył stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a nie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Po wniesieniu przez skarżącego wyżej opisanego zażalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 496/25, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżone postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 16 lipca 2025 r. oraz postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z 14 maja 2025 r., w punkcie drugim, umorzył postępowanie w przedmiocie zarzutów M. W. z [...] marca 2025 r. do prowadzonego postępowania egzekucyjnego i w punkcie trzecim, zasądził od Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz M. W. 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z 12 maja 2026 r. stwierdzono prawomocność wyroku z 4 grudnia 2025 r. od dnia 14 kwietnia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Dalej, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o którym mowa w art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a., jest instytucją postępowania sądowoadministracyjnego, mającą na celu ochronę praw strony skarżącej w toku tego postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie sądowe zostało już zakończone wyrokiem WSA w Lublinie z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 496/25, którego prawomocność od dnia 14 kwietnia 2026 r. została potwierdzona postanowieniem z 12 maja 2026 r. (k. 254 akt WSA). W tym stanie sprawy, niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniesionego zażalenia, ponieważ nie ma już postępowania, na czas którego instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności miałaby spełniać swoją funkcję. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.