II GZ 283/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/08 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych postanawia: oddalić zażalenie

I Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie skreślenia biegłego rewidenta. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że w dniu 19 listopada 2008 r. oddalił skargę J. J. (dalej zwana jako skarżąca) na opisaną decyzję Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, którą skreślono ją z listy biegłych rewidentów. Odpis w/w wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej dnia 19 stycznia 2009 r. W dniu 29 stycznia 2009 r. skarżąca wniosła do WSA, sporządzoną i podpisaną przez siebie skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną, jako sporządzoną bez zachowania ustawowego wymogu przymusu adwokacko – radcowskiego dla skuteczności dokonania tej czynności, o którym mowa w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Skarżąca zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą wniesienia przez niego w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 19 listopada 2008 r. W odpowiedzi Rzecznik Praw Obywatelskich, w piśmie z dnia 4 listopada 2009 r. poinformował skarżącą, że nie podejmie się wniesienia takiej skargi kasacyjnej. Na piśmie tym znajduje się adnotacja skarżącej "otrzymałam 10.11.2009 r. list zwykły". W dniu 18 listopada 2009 r. (data prezentaty Biura WSA w W.) skarżąca osobiście złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, załączając do niego ww. pismo Rzecznika Praw Obywatelskich. Odrzucając wniosek skarżącej, sąd pierwszej instancji wskazał, że w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę dzień 10 listopada 2009 r., tj. datę otrzymania przez skarżącą informacji od Rzecznika Praw Obywatelskich, że nie podejmuje się on wniesienia w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej. Zdaniem sądu pierwszej instancji, od dnia 11 listopada 2009 r. rozpoczął bieg siedmiodniowy, ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., który upłynął 17 listopada 2009 r. Skoro wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożyła osobiście do Sądu dnia 18 listopada 2009 r., to tym samym nie zachowała ustawowego terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia tego wniosku, który zakończył bieg 17 listopada 2009 r., co skutkowało odrzuceniem wniosku, jako spóźnionego. II W piśmie z dnia 16 grudnia 2009 r., uznanym jako zażalenie, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia WSA m.in. z dnia 24 listopada 2009 r. Skarżąca wskazała, że termin został prawidłowo zachowany. W uzasadnieniu nie podała argumentów odnoszących się do kwestionowanego postanowienia. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowo sąd pierwszej instancji potraktował pismo skarżącej z dnia 16 grudnia 2009 r. jako zażalenie na postanowienie z dnia 24 listopada 2009 r. Skarżąca wyraźnie bowiem podała, że domaga się uchylenia m.in. tego postanowienia. Pomimo zatem, że w uzasadnieniu nie wskazała argumentów odnoszących się do meritum orzeczenia WSA w W. z dnia 24 listopada 2009 r., to wskazanie w nagłówku pisma żądania uchylenia postanowienia pozwalało na uznanie pisma skarżącej jako zażalenia. Dokonując kontroli postanowienia sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, natomiast § 2 powołanego przepisu przewiduje, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wniosek strony o przywrócenie terminu może zostać złożony jedynie po ustaniu przeszkody do spełnienia terminowej czynności. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo, korzystnie dla strony, przyjął, iż termin siedmiu dni rozpoczął bieg w dniu 11 listopada 2009 r., jako dniu następnym po otrzymaniu przez skarżącą pisma od Rzecznika Praw Obywatelskich. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że informację od Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca otrzymała 10 listopada 2009 r., bowiem właśnie tę datę skarżąca wskazała zarówno w złożonym wniosku o przywrócenie terminu, jak i zaznaczyła ją własnoręcznym pismem w kserokopii informacji od Rzecznika Praw Obywatelskich. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem zostać złożony do 17 listopada 2009 r. Skoro skarżąca złożyła osobiście pismo zawierające wniosek w dniu 18 listopada 2009 r., nie zachowała terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji prawidłowo sąd pierwszej instancji zastosował art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.