II GZ 307/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. G. R. P. E. "S.- N.-B." w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2036/13 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi S. G. Rz. P. E"S.- N.-B." w G. na uchwałę Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 26 czerwca 2013 r. Nr . w przedmiocie zastrzeżeń zamawiającego do wyniku kontroli w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2036/13 odmówił S.G. Rz. P. E. "S.-N..-B." w Gubinie (dalej: "skarżąca") przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że zarządzeniem z 16 października 2013 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi (odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 21 października 2013 r. Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w zakreślonym terminie, postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. odrzucono skargę. Postanowienie doręczono skarżącej 9 grudnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 21). Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do dokonania wspomnianej czynności procesowej skargi uzasadniając brak zawinienia tym, że wezwanie do usunięcia braku skargi zostało przez nią przekazane na adres e-mail kancelarii prawniczej prowadzącej obsługę prawną Stowarzyszenia. Skarżąca pozostawała bowiem w przekonaniu, że kancelaria uzyska wymagany w wezwaniu odpis z krajowego rejestru sądowego i wyśle go do Sądu. Tak się jednak nie stało, o czym skarżąca dowiedziała się z postanowienia o odrzuceniu skargi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Uchybienie osoby trzeciej, której strona powierzyła prowadzenie swoich spraw nie wyklucza braku winy samej strony i w związku z tym nie może być podstawą przywrócenia terminu. Przy ustalaniu winy strony w niezachowaniu terminu należy bowiem mieć na uwadze jej osobiste działania jak również zaniedbania osób, którymi się posługuje w celu wykonania określonej czynności procesowej. Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził brak przesłanki warunkującej przywrócenie terminu w rozumieniu w art. 87 § 2 p.p.s.a (brak winy), gdyż skarżąca nie uzupełniając braku formalnego skargi w wyznaczonym w zarządzeniu terminie dopuściła się niedbalstwa będącego przejawem zawinienia. S. G. Rz. P. E. "S.-N.-B." w G. wniosło zażalenie na powyższe postanowienie domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdza, że stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest bezsporny, a ocena wystąpienia przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia skargi prawidłowa. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że wnioskodawca nie wykazał braku zawinienia po swojej stronie. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby niedopełnienie obowiązku złożenia dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi (odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii) było spowodowane nadzwyczajnymi przeszkodami po jej stronie. Takiej okoliczności nie stanowi zaniedbanie kancelarii prawnej w wykonywaniu powierzonych jej przez mocodawcę czynności. Kancelaria prawna jako zespół osób zajmujących się profesjonalnie obsługą prawną innych podmiotów zobowiązana jest zorganizować swoją działalność w taki sposób aby osoby oraz podmioty gospodarcze, których obsługę prowadzi nie poniosły szkody związanej z uchybieniem terminu do dokonania czynności procesowych. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy w kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 310/13). Brak należytej staranności kancelarii w wykonywaniu zleconych jej czynności jest tożsamy z brakiem staranności samego zleceniodawcy, który przyjmuje na siebie ryzyko skutków zaniedbań osób, którymi się posługuje w prowadzeniu swoich spraw prawnych i sądowych. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie wypełniła dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a. gdyż nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.