II GZ 309/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. P., A. P., M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 904/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P., A. P., M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 sierpnia 2024 r., nr SKO-4204/34/2024 w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 904/24, odmówił J. P., A. P. i M. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 sierpnia 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że we wniosku zawartym w skardze, skarżący podnieśli m.in., że wykonanie decyzji SKO spowoduje niepowetowaną szkodę w ich majątku. Wskazali również, że brak jest możliwości przywrócenia zjazdu do stanu przed położeniem płyt, z uwagi na wcześniejszy zły stan nawierzchni, porozrzucane chodniki, nierówność terenu. Podkreślili, że w tym momencie zjazd wygląda estetycznie i nie stwarza zagrożenia. Sąd pierwszej instancji uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania decyzji, stwierdził, że skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonalności tego aktu, nie przytoczyli konkretnej argumentacji, odnoszącej się w szczególności – z uwagi na przedmiot wydanej decyzji i skutki jakie ona wywiera – do ich indywidualnej sytuacji materialnej. Również z akt sprawy nie wynika, by na skutek wykonania decyzji mogła zostać wyrządzona skarżącym znaczna szkoda, bądź powstać trudne do odwrócenia skutki. WSA podkreślił, że dopiero wysokość wymierzonej kary pieniężnej, w zestawieniu z sytuacją finansową strony, mogłaby dać podstawę do wstrzymania wykonana zaskarżonej decyzji. Ponadto, jak zauważył WSA, wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu w sprawie dotyczy, decyzji wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy, nie zaś w przedmiocie samego zajęcia pasa drogowego czy też obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego. Wykonanie zaskarżonej decyzji polega więc na uiszczeniu wymierzonej kary pieniężnej i tym samym wywiera skutki jedynie w sferze finansowej. Bez znaczenia dla wykonalności tejże decyzji pozostaje zatem kwestia braku możliwości przywrócenia zjazdu do stanu poprzedniego. Zażalenie na powyższe orzeczenie wnieśli skarżący, zaskarżając to postanowienie w całości oraz wnosząc o jego zmianę ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżących w przypadku braku wstrzymania wykonania "zaskarżonego postanowienia". W uzasadnieniu zażalenia skarżący podtrzymali argumentację z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a dodatkowo podnieśli okoliczności związane z doręczeniem decyzji zobowiązującej do przywrócenia pasa ruchu drogowego do stanu poprzedniego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. akt I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. akt II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11). WSA prawidłowo uznał, że złożony wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnili podniesionych we wniosku okoliczności, co prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji. Poza gołosłownymi twierdzeniami nie wykazali oni ani swojej sytuacji majątkowej, ani wpływu, jaki może mieć na nią wykonanie zaskarżonej decyzji. Nieudokumentowanie - na etapie orzekania przez Sąd pierwszej instancji - stanu finansów skarżących powodowało, że WSA nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W tej sytuacji, należy przyjąć, że WSA wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły mieć przy tym znaczenia zarzucane przez skarżących okoliczności dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji zobowiązującej do przywrócenia pasa ruchu drogowego do stanu poprzedniego. Rozważając wniosek o zastosowania ochrony tymczasowej, Sąd bierze bowiem pod uwagę jedynie przesłanki art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zajmuje zaś stanowiska co do meritum sprawy. Prawidłowo też zauważył Sąd pierwszej instancji, że wniosek o wstrzymanie dotyczy zaskarżonej decyzji, tj. decyzji w przedmiocie kary pieniężnej. Stąd też argumenty zażalenia dotyczące możliwości przywrócenia zjazdu do stanu przed położeniem płyt, nie mogły mieć znaczenia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.