II GZ 32/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2878/26 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2025 r. nr EA-b-1169/981/25 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. zwrócić E. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2878/25, odrzucił skargę E. P. (skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji (organ) z dnia 25 czerwca 2025 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Zarządzeniem z dnia 12 września 2025 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie (pkt VII) wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie: a) oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do zastępowania skarżącego przed sądami administracyjnymi; b) wskazanie numeru PESEL skarżącego. Przesyłka zawierająca wyżej wymienione wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 października 2025 r. W dniu 9 października 2025 r., tj. z zachowaniem wyznaczonego siedmiodniowego terminu, pełnomocnik skarżącego nadesłał do Sądu numer PESEL skarżącego oraz pełnomocnictwo procesowe, które nie zawierało daty ani miejscowości jego sporządzenia. W ocenie WSA, siedmiodniowy termin do uzupełnienia wyżej wskazanego braku formalnego skargi upłynął dla skarżącego w dniu 10 października 2025 r., natomiast pełnomocnik skarżącego do chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie nadesłał do Sądu pełnomocnictwa procesowego, które zawierałoby datę i miejscowość jego sporządzenia. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że przesyłka zawierająca pismo została doręczona skarżącemu w dniu 3 października 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie przedłożenia prawidłowo sporządzonego pełnomocnictwa procesowego, a więc zawierającego datę i miejscowość jego sporządzenia, upłynął bezskutecznie w dniu 10 października 2025 r. Sąd Wojewódzki wskazał, że choć z treści nadesłanego do Sądu pełnomocnictwa procesowego wynikało umocowanie do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi, to z uwagi na brak zamieszczenia daty oraz miejscowości sporządzenia pełnomocnictwa, w ocenie Sądu I instancji, nie sposób było uznać, że obejmowało ono swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, tj. 13 sierpnia 2025 r. Zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.: a) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a poprzez błędne jego zastosowanie, w sytuacji, w której w zakreślonym terminie zostało złożone pełnomocnictwo zgodnie z wezwaniem (do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi); b) art. 49 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 p.p.s.a poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie i niewezwanie bezpośrednio strony do uzupełnienia braków formalnych skargi, skutkujące przedwczesnym i nieuprawnionym jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., a także pozbawieniem strony możliwości działania i prawa do sądu wynikającego z art. 45 Konstytucji i prowadzącym do nieważności postępowania z przyczyny wskazanej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, niezależnie od oceny zasadności argumentów podniesionych przez stronę skarżącą. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek jest traktowany przez ustawodawcę jako obowiązek formalnoprocesowy związany z wymogami formalnymi pism procesowych (w tym skargi), gdyż zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Brak dołączenia do pisma (w tym skargi) oryginału pełnomocnictwa lub jego "wierzytelnego odpisu" jest zatem brakiem formalnym samego pisma procesowego i podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie wezwania do usunięcia ww. braku formalnego lub przedłożenie wadliwego dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu w terminie siedmiu dni skutkuje pozostawieniem pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (np. w przypadku skargi – pismo to podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie sporne okazało się zagadnienie, czy i w jakim zakresie na oryginale pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi będącemu adwokatem konieczne jest zamieszczenie dodatkowych danych dotyczących daty oraz miejsca jego sporządzenia. O ile bowiem w przepisach ustaw korporacyjnych dotyczących podmiotów świadczących profesjonalnie usługi prawne (zob. np. art. 4 ust. 1 b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze) wyraźnie zastrzeżono, że poświadczenie odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami (np. ustaw procesowych co do pełnomocnictw procesowych) powinno zawierać podpis upoważnionego podmiotu (np. adwokata), datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, a na żądanie – również godzinę dokonania czynności, o tyle przepisy ustaw procesowych (w tym przepisy p.p.s.a.) nie przewidują wśród warunków ważności i skuteczności prawnej dokumentów pełnomocnictw procesowych wymogów w zakresie zamieszczenia w ich treści daty lub miejsca sporządzenia. W związku z powyższym prawidłowo przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zamieszczenie w treści dokumentu pełnomocnictwa procesowego danych dotyczących daty lub miejsca sporządzenia co do zasady nie ma znaczenia prawnego dla oceny jego ważności lub skuteczności prawnoprocesowej tak na gruncie postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego (por. np. postanowienie NSA z 7.4.2006 r., II OSK 270/06; wyrok NSA z 4.3.2020 r., I OSK 2133/18; wyrok NSA z 7.3.2013 r., II OSK 2123/11). Trzeba ponadto pamiętać, że nie można utożsamiać samego udzielenia umocowania procesowego z pisemnym jego udokumentowaniem (por. postanowienie SN z 10.07.2003 r., III CZP 54/03), a skoro pisemny akt pełnomocnictwa nie musi zawierać daty jego sporządzenia, to brak daty sporządzenia pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego pisma procesowego, dla którego pełnomocnictwo jest formalnym i obligatoryjnym załącznikiem (por. postanowienie SN z 16.03.2006 r., III SZ 1/06). W tym stanie rzeczy, wobec błędnej wykładni i wadliwego zastosowania przepisów art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.