II GZ 358/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 czerwca 2026 r. sygn. akt III SA/Łd 260/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 lutego 2026 r. nr KO.481.3.2026 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 12 czerwca 2026 r. (sygn. akt III SA/Łd 260/26) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.B. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 lutego 2026 r. nr KO.481.3.2026 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W treści uzasadnienia WSA wskazał, że w złożonej skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego WSA wskazał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Skarżący nie przedstawił argumentów przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Wniosek nie zawierał uzasadnienia ani też konkretnych informacji mogących uprawdopodobnić, czy odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. 2. Zażalenie na ww. postanowienie złożył Skarżący zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy całokształt okoliczności faktycznych sprawy prowadzi do odmiennych wniosków; 2) dokonanie oceny przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej w sposób abstrakcyjny, z pominięciem indywidualnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i życiowej Skarżącego; 3) przyjęcie, że brak szczegółowego uzasadnienia pierwotnego wniosku wyklucza możliwość uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy ujawnionych na etapie postępowania zażaleniowego. W treści zażalenia Skarżący wskazał, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej, a samochód stanowi dla niego podstawowy środek umożliwiający realizację podstawowych potrzeb życiowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3. zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych (realnych) zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i aktualnych dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. 5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, objęte kontrolą postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem i nie podważa go argumentacja zażalenia. 6. Przede wszystkim zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że Strona nie uprawdopodobniła, że nieudzielenie jej ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki, w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał swojej sytuacji finansowej ani nie przedłożył żadnych dokumentów na poparcie zgłoszonych twierdzeń, a zatem dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na Skarżącego (tj. czy wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.), okazało się niemożliwe. Oznacza to, że pozytywna ocena gołosłownego w istocie wniosku, była wykluczona. 7. Zażalenie, wskazujące na konieczność znaczącego ograniczenia przez Skarżącego aktywności, gdyż samochód stanowi dla niego podstawowy środek umożliwiający realizację jego podstawowych potrzeb życiowych, nie pozwala na podważenie prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Trudno bowiem uznać, aby wskazane w zażaleniu nieudokumentowane okoliczności, stanowiły uprawdopodobnienie wystąpienia w sprawie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego sytuację zdrowotną i majątkową. 8. W związku z powyższym Skarżący tak we wniosku, jak i w zażaleniu, nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. 9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. .