II GZ 370/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 513/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lipca 2023 r., nr BP.501.1282.2023.2337.BD2.430888 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 513/23, odrzucił skargę W. K. (strona, skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lipca 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą strona została wezwana do uzupełnienia jej braków przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w części przez zwolnienie od kosztów sądowych obejmujących wpis od skargi. Wniosek ten z uwagi na jego niezłożenie, pomimo wezwania, na urzędowym formularzu został pozostawiony bez rozpoznania. Skarżący pismem z dnia 21 marca 2024 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 października 2023 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 25 marca 2024 r. Sąd I instancji stwierdził, że termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upłynął z dniem 2 kwietnia 2024 r., a skarżący do tego dnia należnego wpisu sądowego nie uiścił. Działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), WSA skargę odrzucił. Skarżący zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 219 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie oparte na uznaniu, że skarżący nie uiścił w terminie wpisu sądowego od skargi, co uzasadniało jej odrzucenie, podczas gdy skarżący z uwagi na swój stan zdrowia i podeszły wiek zlecił dokonanie opłaty synowi P.K., który zgodnie z deklaracjami miał to uczynić w terminie. Podnosząc ten zarzut, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn uwzględnionych z urzędu, a więc niezależnie od zarzutów podniesionych przez skarżącego. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienie dowodzi, że prawidłowe są ustalenia Sądu Wojewódzkiego w zakresie uznania, że wezwanie skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 października 2023 r. zostało skutecznie doręczone 25 marca 2024 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął z końcem dnia 2 kwietnia 2024 r. Brak jest natomiast materiału procesowego w aktach sprawy, który pozwoliłby na dokonanie prawidłowego ustalenia, że skarżący rzeczywiście nie uiścił do dnia 2 kwietnia 2024 r. wymaganej opłaty. Sąd Wojewódzki stwierdził w sposób kategoryczny, że z akt sprawy "wynika, że strona pomimo prawidłowego wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi", podczas gdy w aktach brak dokumentu potwierdzającego ten fakt. W szczególności do akt sprawy nie dołączono adnotacji lub wydruku z Rejestru Opłat Sądowych lub innego systemu ewidencyjnego, z których wynikałoby, że istotnie należna opłata nie wpłynęła w wymaganym terminie. W przedmiotowej sprawie jest to o tyle istotne, że skarżący podniósł w zażaleniu, że opłata ta miała zostać uiszczona przez jego syna przed upływem ustawowego terminu. Konieczne jest zatem uzupełnienie materiału procesowego w aktach sprawy o dokument jednoznacznie potwierdzający, czy – a jeśli tak – to kiedy skarżący uiścił wymaganą opłatę. Dopiero wtedy możliwa stanie się ostateczna ocena prawidłowości zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.