II GZ 376/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 363/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty renty strukturalnej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. o sygn. akt II SA/Bd 363/16, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił R. L. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu (dalej jako Dyrektor KPOR ARiMR) z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty renty strukturalnej. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję R. L. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie został uzasadniony. Sąd uznał, że w tej sytuacji skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego nie uwzględnił wniosku. W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. L., reprezentowana przez syna M. L., domagała się zmiany postanowienia Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W treści zażalenia argumentowano, że sytuacja majątkowa skarżącej jest ekstremalnie trudna. Skarżąca żyje bardzo skromnie i nierzadko korzysta z darmowego dożywania, co potwierdza zwolnienie jej przez Sąd od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tej sprawie, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora KPOR ARiMR może wywrzeć nieodwracalne skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Należy mieć także na uwadze, że uzasadnieniem dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie może być jedynie powołanie się na ogólną przesłankę wskazaną w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 208/17; dostępne w CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oczywiście trafnie odmówił R. L. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora KPOR ARiMR z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty renty strukturalnej z tego powodu, że wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia, natomiast akta sprawy nie stanowiły same w sobie podstawy do zastosowania wobec żądania skarżącej art. 61 § 3 p.p.s.a. Stanowiska Sądu nie podważa argumentacja przedstawiona przez skarżącą w treści zażalenia, gdyż jest spóźniona, co oznacza, że Sąd nie mógł się do niej odnieść w kontrolowanym postanowieniu i przez pryzmat tej argumentacji dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wobec skarżącej znaczną szkodą lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 k.p.a., bowiem wniosek – jak była o tym mowa wyżej – nie został uzasadniony. Zatem objęte zażaleniem orzeczenie Sądu musiało być uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za zgodne z prawem. Jedynie na marginesie sąd kasacyjny wskazuje, że twierdzenie o "ekstremalnie trudnej sytuacji majątkowej skarżącej" nie zostało poparte żadnym dowodem, zaś z akt sprawy taka sytuacja nie wynika. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.