II GZ 388/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 2722/24 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2722/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 10 czerwca 2024 r. nr EA-1-338/153/24 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 2722/24, odrzucił skargę kasacyjną [...] (dalej: "skarżący") od wyroku WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt jw., oddalającego skargę skarżącego na decyzję Komendanta Głównego Policji z 10 czerwca 2024 r., nr EA-1-338/153/24, w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Pismem z 20 grudnia 2025 r., działając poprzez adwokata z urzędu, skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismo składało się z jednej karty, na której znajdowało się oznaczenie przedmiotu zaskarżenia i jego zakres oraz sformułowanie "[z]askarżonemu wyrokowi zarzucam:". Odrzucając skargę kasacyjną na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Warszawie stwierdził, że wniesiona skarga kasacyjna była dotknięta brakami formalnymi w postaci braku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Sąd podkreślił, że tego typu brak formalny nie podlega uzupełnieniu w drodze wezwania do jego usunięcia, a jego wystąpienie obliguje do odrzucenia skargi kasacyjnej. Działając poprzez adwokata z urzędu, skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: a) art. 220 § 3 w zw. z art. 178 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarga kasacyjna była niedopuszczalna, w przypadku gdy wpływ do sądu pisma niekompletnego, lecz złożonego przez uprawniony podmiot w ustawowym terminie powinien podlegać procedurze uzupełnienia braków formalnych przed ewentualnym odrzuceniem skargi kasacyjnej; b) art. 179a w zw. z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 i 5 p.p.s.a. poprzez błędne odrzucenie skargi kasacyjnej w przypadku gdy pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie rozprawy, a pomimo to WSA w Warszawie wydał wyrok w postępowaniu uproszczonym, co stanowi oczywiste naruszenie przepisów postępowania oraz pozbawiało stronę możności obrony jej praw, a tym samym powinno stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako pozbawione w stopniu oczywistym usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. Przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego w pkt. 2a petitum zażalenia wykładnia art. 178 p.p.s.a. nie uwzględnia treści normatywnej art. 177a p.p.s.a., w którym – co wyraźnie wskazał Sąd I instancji – z procedury uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wykluczono ich kwalifikowany rodzaj, tj. nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Wystąpienie tego typu braków formalnych – co miało miejsce w niniejszej sprawie – zgodnie z art. 178 w zw. z art. 177a p.p.s.a. nakłada na WSA obowiązek odrzucenia skargi kasacyjnej nimi dotkniętymi, co też Sąd I instancji zasadnie uczynił. Odpowiadając na zastrzeżenia skarżącego, należy przypomnieć, że wyodrębnienie szczególnej klasy braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło na podstawie ustawy z 9 lipca 2015 r. o zmianie p.p.s.a. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1191), którą wprowadzono do p.p.s.a. art. 177a. Zabieg ten uzasadniono tym, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia stanowi o istocie skargi kasacyjnej i "trudno byłoby przyjąć, że w razie ich pominięcia mamy wciąż do czynienia ze skargą kasacyjną" (zob. uzasadnienie projektu ww. ustawy nowelizującej, druk nr 3197, Sejm VII kadencji). Niezależnie od powyższego NSA stwierdza, że Sąd I instancji w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia omyłkowo wskazał art. 220 § 3 p.p.s.a. odnoszący się do odrzucenia skargi kasacyjnej nieopłaconej, a nie dotkniętej brakami formalnymi. Błąd ten jednakże nie wpłynął na prawidłowość rozstrzygnięcia, które WSA prawidłowo uzasadnił. Zarzut sformułowany w pkt. 2b petitum skargi kasacyjnej nie podlegał natomiast rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu, ponieważ dotyczy kontroli wydanego w sprawie wyroku, a ta mogłaby nastąpić dopiero wskutek rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w sprawie, a nie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Co do wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia, o którym mowa w art. 250 § 1 p.p.s.a., należy przypomnieć, że sądem właściwym do jego rozpoznania jest WSA (art. 254 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. ----------------------- 2